στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται

Ακόμη και οι καλύτερες και πιο πειστικές αναλύσεις μαρξιστικού τύπου (αναφέρομαι σε σχόλια στο TVXS) μοιάζουν να συγκλίνουν ότι η καθ'όλα πιθανή κατάρρευση του υπαρκτού καπιταλισμού οδηγεί στην επανάσταση των καταπιεσμένων, στην αναβίωση του κομμουνισμού και την αταξική κοινωνία. Αυτή τη νομοτέλεια δεν μπορώ να την καταλάβω. Γιατί δηλαδή να μην διαδεχθεί το παρόν σύστημα μια μεταλλαγμένη σαλάτα με ροζ πουά και πράσινες ρίγες που δεν θα καταλαβαίνει κανείς τίποτα; Ποιός μας λέει ότι το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο και έχει κάποιου είδους happy end; Δεν είναι αυτό ακόμη μια εσχατολογία δογματικών; Δεν θυμίζει εκείνη την παραθρησκευτική σέχτα που αυτοκτονούν όλοι μαζί την κατάλληλη στιγμή καθώς είναι σίγουροι ότι περιμένει να τους πάρει ένα διαστημόπλοιο;

Ισοπεδώνουμε κάθε πολιτισμική διαφοροποίηση και ηθική αντίσταση με εύκολες ετικέτες, τορπιλλίζουμε κάθε τι που στέκεται όρθιο, βγάζουμε τη γλώσσα, ασχημονούμε, βρίζουμε, λοιδωρούμε σαν μανιασμένοι κι όλα αυτά πιστεύοντας ότι θα ανοίξει ο ένας και μοναδικός δρόμος. Από τις πολλές διαφημίσεις έχουμε φαίνεται προσχωρήσει στη μεθοδολογία του "ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε".

Καθώς περπατούσα στον δρόμο άκουσα ένα ταξιτζή που έλεγε "...στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται". Είχα να την ακούσω πολύ καιρό αυτή την έκφραση, σχεδόν την είχα ξεχάσει. Όλη αυτή η παραφορά θυμίζει υπερβολικά την πτώση του ευρωπαϊκού αστικού κόσμου πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Απελπιστική κατάσταση για όποιον/όποια προσπαθεί να διατηρήσει ένα ήθος ευθύνης. Αυτή τη φορά, η πτώση του αστικού οικοδομήματος θα σημάνει κατά πάσα πιθανότητα την επέλαση ενός ασύμμετρου παγκόσμιου πολέμου, δηλαδή μια γενίκευση των φασιστικών φαινομένων, των τοπικών συγκρούσεων και της χαωτικής βίας.

Ήδη η Arundhati Roy καταγγέλει τον εκφασισμό της ανερχόμενης οικονομικά εύρρωστης τάξης στην Ινδία που αναπτύσσεται με βίαιες εκτοπίσεις και σφαγές πληθυσμών. Χθες την άκουσα να μιλάει στο Al Jazeera για την εμπειρία της με τις "απροσάρμοστες" φυλετικές ομάδες που το επίσημο κράτος χαρακτηρίζει Μαοϊστές αντάρτες ή κάτι τέτοιο. Από τη μία λοιπόν ο ασιατικός φασιστικός καπιταλισμός, από την άλλη το φασιστικό φονταμενταλιστικό Ισλάμ, πιο πέρα καιροφυλακτούν τα φασιστοϊδή της κομμουνιστικής παλινόρθωσης και στο βάθος μπορούμε να υποθέσουμε ότι κοιτάνε σαστισμένοι οι εξωγήϊνοι. Go figure που λένε και στο χωριό μου.

photo: snapshot from the movie "le scaphandre et le papillon"

Άνανδρη επίθεση... χοχο

"άνανδρη" επίθεση...

Αρκεί να βάλεις την έκφραση στο Google για να σου παραθέσει σωρεία χρήσεων στο στόμα στελεχών και αντιπροσώπων από όλες τις βαθμίδες της εξουσίας και της κοινωνίας.

Η γνωστή ανυποψίαστη ορολογία ξεστομίζεται με απόλυτη φυσικότητα σε αυτή τη χώρα και γίνεται κατανοητή, αντιληπτή, αποδεκτή.

Μακάρι να ήταν απλή γραφικότητα, αλλά ένα κοσμητικό επίθετο λέει πολλά για το συλλογικό συμβολικό υπόστρωμα.

Από γλωσσολογική σκοπιά, αξίζει να σκεφτούμε ότι
στα αγγλικά θα έλεγαν "cowardly" (μια δειλή επίθεση) και όχι βέβαια "unmanly"... λέξη που ακούγεται εντελώς φθαρμένη. Στα γαλλικά το ίδιο, "lâche", Ισπανικά "cobarde", Γερμανικά "feige", όροι χωρίς σεξιστικό χρώμα.


photo: the Box (snapshot from the movie)

Ναι στο κέρδος, ναι στους κανόνες, όχι στον παρασιτισμό

Αναδημοσιεύω αυτό το άρθρο από τον διαδικτυακό τόπο του Σκάϊ επειδή έχω κουραστεί να ακούω φαφλατάδικες απόψεις που με στερεότυπο τρόπο και υπεροπτική ευκολία ενοχοποιούν την έννοια του κέρδους. Απόψεις που μου φαίνονται εντελώς ουτοπικές και ανιστόρητες καθώς η όποια γνώση διαθέτω με κάνει να αντιλαμβάνομαι τη σημασία της κερδοφόρας και εμπορικά συγκροτημένης δραστηριότητας σε όλες τις εποχές προκειμένου να προοδεύσουν οι κοινωνίες και να έχουν περιθώρια για τις όποιες άλλες υπερδομές όπως πχ την παραγωγή κουλτούρας. Δεν γνωρίζω σχετικές περιπτώσεις όπου υποβαθμισμένες κοινωνίες χωρίς παραγωγική βάση και δύναμη μπόρεσαν να προσφέρουν όραμα και οποιοδήποτε πολιτισμικό έρισμα στους πολίτες τους. Κάποτε θα πρέπει να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα και να αφήσουμε κατά μέρος τον αποστειρωμένο και εκ του πονηρού ιδεαλισμό (μια μάσκα είναι και από πίσω κρύβεται η πιο αισχρή φιλαυτία, ο φθόνος για τους ικανούς)... τον δήθεν αριστερής κοπής ιδεαλισμό κάποιων ομάδων με νοοτροπίες που μόνο καθυστέρηση υπόσχονται. Οι ευνοημένοι σε αυτή τη χώρα είναι ανάξιοι ως επί το πλείστον και παιδιά του πιο πρόστυχου κομφορμισμού. Τελικά, το παρακάτω άρθρο νομίζω ειλικρινά ότι λέει τα σύκα σύκα... ελπίζω να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση σε αυτόν τον τόπο, είναι καιρός.

------ - ------

H Ελλάδα σε ιδεολογική νιρβάνα
Τόσο στη διεθνή όσο και στην ελληνική οικονομία, ισχύουν, ή πρέπει να ισχύουν κάποια δεδομένα, τα οποία και συγκροτούν την απλή οικονομική πραγματικότητα

Δημήτρης Θωμάς 05/03/2010 | www.skai.gr

Τα πρόσφατα οικονομικά και φορολογικά μέτρα που ανακοινώθηκαν, καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε λάθος δρόμο και ότι δεν μπορεί να παρακολουθήσει τις διεθνείς πολιτικές, οικονομικές και τεχνολογικές εξελίξεις. Ζητήματα τα οποία τα αντιλαμβάνονται και τα κατανοούν ακόμη και οι πιο σκληροπυρηνικοί κομμουνιστές στο Πεκίνο, στην Ελλάδα δεν γίνονται αντιληπτά, από ισχυρές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές μειοψηφίες, που κρατούν δέσμια τη χώρα, και καταστρέφουν την όποια δημιουργική και παραγωγική ικμάδα έχει μείνει σε αυτόν το τόπο.

Τόσο στη διεθνή όσο και στην ελληνική οικονομία, ισχύουν, ή πρέπει να ισχύουν κάποια δεδομένα, τα οποία και συγκροτούν την απλή οικονομική πραγματικότητα. Πρώτον, η κινητήρια δύναμη της οικονομίας και της παραγωγής, τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για τα μεμονωμένα άτομα είναι το κέρδος. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει κίνητρο για επενδύσεις και εργασία, και η οικονομική δραστηριότητα παγώνει. Συνεπώς η ανάπτυξη της οικονομίας, οι επενδύσεις, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά έχουν έναν απώτερο στόχο, την αποκόμιση κερδών. Αυτή την απλή και ουσιαστική πραγματικότητα, δεν την εννοεί όμως τμήμα της Αριστεράς και τον αποκαλούμενων και προοδευτικών δυνάμεων της χώρας.

Κάποιοι που καπηλεύονται την έννοια της προόδου, φαντάζονται ότι οι επιχειρηματίες, οι καταστηματάρχες αλλά και οι υπάλληλοι, όπως και οι εργάτες, κάθε πρωί ξυπνούν και σκέφτονται, σήμερα πρέπει να αυξήσω την παραγωγικότητα μου, να εργαστώ περισσότερο, να αποδώσω, ώστε μετά να παραδώσω το πλεόνασμα της παραγωγής μου στον καλό και δίκαιο φοροεισπράκτορα, που εκτελεί το θεάρεστο έργο της συγκέντρωσης χρημάτων για τον καθαγιασμένο κρατικό προϋπολογισμό, που φυσικά υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού και του έθνους. H αυτόκλητη λοιπόν αυτή ιντελεγκέντσια που έχει αναλάβει εργολαβικά τη σωτηρία του τόπου, δεν εννοεί να αντιληφθεί ότι η οικονομία και η ανάπτυξη είναι πρώτα απ όλα ψυχολογία, ότι ο πλούτος και η σκληρή εργασία δεν είναι κάτι το ηθικά μεμπτό, αρκεί να αποκτάται με παραγωγικό και όχι παρασιτικό τρόπο, που ενισχύει την ευημερία και αυξάνει τα διαθέσιμα προϊόντα και υπηρεσίες στην αγορά. Για να διαχυθεί ο πλούτος σε μια κοινωνία, πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί. Δεν μπορεί μια κοινωνία να θέλει να απολαμβάνει όλα τα αγαθά και τις υπηρεσίες που παράγει ο καπιταλισμός, αλλά ταυτόχρονα να τον καταδικάζει ηθικά και πολιτικά, και να παραβιάζει όλους τους κανόνες και νόμους που απαιτεί η ομαλή λειτουργία του.

Τα πρόσφατα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, μπορεί άμεσα να είναι αναγκαία, ώστε να πεισθούν οι ξένοι, ότι η κυβέρνηση έχει την αποφασιστικότητα να βάλει τάξη στο σπίτι της, και να συνεχίσουν να δανείζουν το ελληνικό κράτος, όμως ο συνολικός προσανατολισμός της οικονομικής πολιτικής είναι σε λάθος κατεύθυνση. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι πως θα συνεχίσει να δανείζεται για να συντηρήσει ένα παρασιτικό, εν πολλοίς διεφθαρμένο και αντιπαραγωγικό κρατικό μηχανισμό, που αντιδρά και διαμαρτύρεται μόνον όταν θίγονται τα προνόμια του, ενώ παρακολουθεί ατάραχος και αδιάφορος, όταν χρεοκοπούν επιχειρήσεις, όταν παραγωγικοί επαγγελματίες χάνουν τα σπίτια τους για λόγους για τους οποίους δεν ευθύνονται, όταν νέα παιδιά, φοιτητές ή και οικογενειάρχες ξενιτεύονται, επειδή η χώρα δεν παράγει τίποτε, όταν το κράτος δεν έχει κανένα σχεδιασμό για να δημιουργήσει τη νέα παραγωγική βάση της χώρας, όταν το εκπαιδευτικό σύστημα ωθεί τους φοιτητές, να γίνουν επαγγελματίες συνδικαλιστές.

Κανείς βέβαια δεν κόπτεται για την ουσιαστική ανυπαρξία ελεύθερης ακαδημαϊκής σκέψης, για το ότι κάποιοι αποφοιτούν από τα πανεπιστήμια παπαγαλίζοντας ένα και μοναδικό σύγγραμμα, για το ότι οι πρυτάνεις εκλέγονται από ελεγχόμενες κομματικές πλειοψηφίες, με κριτήριο τις αμοιβαίες και ανταποδοτικές εξυπηρετήσεις, για το ότι τα περισσότερα πανεπιστήμια θεωρούν την επικοινωνία με την αγορά και τις ανάγκες της, αμάρτημα που οδηγεί στην ιερά εξέταση, και για το ότι πολλοί ακαδημαϊκοί αντί να δρουν ως η πνευματική ηγεσία της χώρας, έχουν μετατραπεί σε δημοσίους υπαλλήλους που δεν ενδιαφέρονται για την αξιοπιστία τους, αλλά και για τι μυαλά παραδίδουν ελεύθερα στην κοινωνία, αλλά δρουν και συνασπίζονται συντεχνιακά και επαναστατούν, πλήττοντας τους ασθενέστερους οικονομικά φοιτητές, σε περίπτωση που θιγούν τα στενά τους συμφέροντα.

Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι σήμερα οικονομικό, το πρόβλημα είναι πνευματικό, ιδεολογικό, πολιτισμικό και φυσικά πολιτικό. Τις τελευταίες δεκαετίες φαίνεται ότι στο εσωτερικό της χώρας, και σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής, έχει κυριαρχήσει μια αριστερόστροφη στερεοτυπική σκέψη, με ροπή προς το λαϊκισμό, που συνθλίβει κάθε προσπάθεια ανάπτυξης και εξέλιξης στη χώρα. Τη στιγμή που χώρες κοιτίδες κομμουνιστικής σκέψης, όπως η Κούβα και η Κίνα, προχωρούν σε γενναία βήματα οικονομικού εκσυγχρονισμού, που περιλαμβάνουν ιδιωτικοποιήσεις, ξένες επενδύσεις, αναδασμούς και ιδιωτικοποίηση κρατικής γης, και μεταρρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις, η ελληνική κοινωνία φαίνεται να βυθίζεται σε ένα ιδεολογικό νιρβάνα, που ωθεί κάποιες να ονειρεύονται νέες αιματοχυσίες στο Μακρυγιάννη και σφυροδρέπανα στην Ακρόπολη.

Την ώρα που η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη, ένα κύμα ανατρεπτικών μεταρρυθμίσεων και νέων ιδεών να σαρώσει τις παραγωγικές δομές και τα ιδεολογικά στεγανά που την κρατούν αιχμάλωτη οργανωμένων και προνομιούχων μειοψηφιών, που όχι μόνον ζουν εις βάρος των υπολοίπων, αλλά και υπονομεύουν κάθε προσπάθεια ανάπτυξης και προόδου, με την πολιτική τους σκέψη και δράση, απωθώντας τις ξένες επενδύσεις, και κυρίως, διαβρώνοντας την κριτική σκέψη και την δημιουργική φαντασία των ανθρώπων, που δεν έχουν πραγματικά ανάγκη, το πανεπιστημιακό πτυχίο για να παράγουν πλούτο στη χώρα. Κάποιοι ιδεολογικοί ταγοί έχουν καταφέρει να καταστήσουν όραμα για τη χώρα, μια μόνιμη θέση στο δημόσιο, την οποία οι διάφοροι σοσιαλίζοντες και μαρξίζοντες, θεωρούν κοινωνική ασπίδα κατά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και από τους ανάλγητους καπιταλιστές. Το κυριότερο όμως πρόβλημα για τη χώρα, είναι, ότι η πολλά υποσχόμενη νέα κυβέρνηση της Ελλάδας, υποκύπτει στην ιδεολογική τρομοκρατία, το λαϊκισμό και την προπαγάνδα, κάποιων που δρουν και επιβιώνουν, με όλες τις κυβερνήσεις και όλες τις καταστάσεις.

Η κυβέρνηση και το κυβερνητικό κόμμα, με τις πράξεις και τις παραλείψεις του, με τις αποφάσεις που λαμβάνει, έστω και με καθυστέρηση, αλλά και με την πολιτική τους τακτική και ρητορεία, φαίνεται ότι επιθυμούν σφόδρα να απαλλαγούν από το προεκλογικό σύνθημα εφιάλτη, Τα λεφτά υπάρχουν. Την ώρα που ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομίας κάνουν μια γενναία και κοπιώδη προσπάθεια για να διασώσουν τη χώρα από την άμεση χρεοκοπία, οι αμετανόητοι του πολιτικού και συνδικαλιστικού συστήματος, συνεχίζουν να διαμαρτύρονται θορυβωδώς, χωρίς να αντιλαμβάνονται, ότι αν χρεοκοπήσει η χώρα, αυτοί που θα πληγούν πρώτοι θα είναι οι φτωχότεροι και οι πιο αδύναμοι, και όχι αυτοί που έχουν τις μεγάλες περιουσίες και τους γεμάτους λογαριασμούς τραπεζών σε φορολογικούς παραδείσους. Διάφοροι φωνασκούντες, εντός και εκτός Κοινοβουλίου, συνεχίζουν να μην θέλουν να κατανοήσουν ότι τα χρήματα δεν φυτρώνουν στα δένδρα, ότι ο κάθε αμειβόμενος εργαζόμενος πρέπει να παράγει κάτι για το μισθό που λαμβάνει, και ότι αυτή τη στιγμή περισσότεροι από τους μισούς Έλληνες εργάζονται σκληρά, σε κάθε είδους θέσεις και εργασίες, για να συντηρείται μια παχυλώς αμειβόμενη και νομικώς κατοχυρωμένη μειοψηφία, που απολαμβάνει ένα ράθυμο τρόπο ζωής, εις υγείαν των κορόιδων.

Τα μέτρα αλλά και ο προσανατολισμός της κυβέρνησης δείχνουν, ότι προσπαθεί να συντηρήσει ένα ξεπερασμένο καθεστώς νεο κρατικίστικης φεουδαρχίας, όπου κομματικά επιλεγμένοι αξιωματούχοι, με αμφιλεγόμενα κριτήρια, διατηρούν με νύχια και με δόντια, τα προνόμια τους αλλά και τον εν πολλοίς, παρασιτικό τους ρόλο, στο οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Η επιβολή νέων υψηλών φόρων, επί δικαίων και αδίκων, η αφαίμαξη της αγοράς από ρευστό, η αδιαφορία και τα μειωμένα αντανακλαστικά των συνδικάτων για τους σκληρά εργαζόμενους και πολλές φορές δοκιμαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, οι πομπώδεις ανακοινώσεις περί φορολόγησης των ειδών πολυτελείας και των ιστιοπλοϊκών σκαφών, αποκαλύπτουν το πραγματικό πρόσωπο της κυβέρνησης, που δεν αντιλαμβάνεται ότι, σε λίγο δεν θα υπάρχουν και πολλοί πλούσιοι στην Ελλάδα για να φορολογήσει, και ότι θα ήταν καλύτερα να προσελκύσει περισσότερους πλούσιους στην Ελλάδα, ώστε να τονώσουν με τα έξοδα τους την οικονομία και τον τουρισμό.

Σίγουρα, οι κάτοικοι και οι καταστηματάρχες της Κέρκυρας ή της Ρόδου για παράδειγμα, προτιμούν να επισκεφθούν τα νησιά τους, πλούσιοι άνθρωποι, με σκάφη ή ιδιωτικά τζετ, που θα ήθελαν μεν να μην φορολογηθούν για τις μεγάλες αγορές τους, τελικά όμως θα ωφελήσουν την τοπική οικονομία, με την ένεση ρευστού και τα πολλαπλασιαζόμενα ιδιωτικά και δημόσια έσοδα, από την εντονότερη οικονομική δραστηριότητα. Αν η κυβέρνηση νομίζει ότι θα απαλλάξει την Ελλάδα από τη μέγγενη του χρέους, φορολογώντας μόνον τα είδη πολυτελείας, και κάποιους προσεκτικά επιλεγμένους ταξικούς στόχους, στο βωμό της ψηφοθηρίας και του πολιτικού λαϊκισμού, θα αποτύχει παταγωδώς. Το επερχόμενο πάγωμα της αγοράς, η εκρηκτική άνοδος της ανεργίας, σε συνδυασμό με το αίσθημα της αδικίας που βιώνει ο πολίτης, βλέποντας ότι κανείς δεν τιμωρείται για χειροπιαστά σκάνδαλα, και ότι κάποιοι επαγγελματίες πολιτικοί επιμένουν ότι μπορούν και ότι έχουν το ελέω Θεού δικαίωμα να μας σώσουν, παρά τις συνεχιζόμενες και διαδοχικές αποτυχίες τους στο παρελθόν, δημιουργούν ένα εκρηκτικό σκηνικό.

Τόσο το κυβερνητικό κόμμα, όσο και η Αντιπολίτευση, πρέπει να συνειδητοποιήσουν τα εξής δύο σημαντικά. Πρώτον ότι η Νέα Δημοκρατία και ο συμπαθής στους πολίτες, πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ηττήθηκαν στις τελευταίες εκλογές, επειδή πρόδωσαν την ιδεολογία του κόμματος και όλες τις Φιλελεύθερες διακηρύξεις, και δεν τόλμησαν να συγκρουστούν με τον αδηφάγο κρατικό δεινόσαυρο, χαϊδεύοντας προσωρινά τα αυτιά των ψηφοφόρων, που τελικά επέλεξαν τους ακραιφνείς κρατιστές, αφού η άλλη παράταξη δεν προσέφερε ουσιαστικές διεξόδους στη χώρα, με την ανάπτυξη ευκαιριών στον ιδιωτικό τομέα και την περικοπή της κρατικής σπατάλης. Η ελληνική κοινωνία και οι πολίτες έχουν κριτική σκέψη, αξιολογούν αυστηρά τους πολιτικούς, και διακατέχονται από έντονο κυνισμό όταν σχολιάζουν τις πράξεις τους. Ο πρωθυπουργός πρέπει να αφουγκραστεί τα πανίσχυρα υπόγεια κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα, και να ανταποκριθεί στις ουσιαστικές και μακροπρόθεσμες ανάγκες της χώρας και των Ελλήνων, γιατί αν δεν το κάνει, ο ίδιος και η παράταξη του θα συνθλιβούν μέσα στην επερχόμενη οικονομική και πολιτική θύελλα. Οι ιδεολογικές αγκυλώσεις και στερεότυπα πρέπει να ξεπεραστούν, και να επικρατήσει πνεύμα ρεαλισμού και πραγματισμού ώστε η χώρα να κάνει ένα βήμα μπροστά, και να διαψεύσει τις ευρωπαϊκές Κασσάνδρες στο εξωτερικό, και τις παλαιο σταλινικές στο εσωτερικό.

Απάντηση ΕΕΔΑ για κινδυνολογία περί μεταναστευτικού (ΤVXS)

Αναπαράγω αυτό το βίντεο μια και θεωρώ ότι πρόκειται για ένα κομβικό ζήτημα. Η Ελλάδα πρέπει να προλάβει όποια χειρότερα στο θέμα της μετανάστευσης και να διασφαλίσει έστω και την τελευταία ώρα τα στοιχειώδη προστατεύοντας τη ζωή και την αξιοπρέπεια των πολιτών. Συγκεκριμένα, επειδή η χώρα βρίσκεται σε μεγάλη οικονομική κρίση, υπάρχει ο κίνδυνος, όπως γίνεται σχεδόν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, να ενταθούν εθνικοσοσιαλιστικού τύπου δημαγωγικές φωνές που θα θελήσουν να επωφεληθούν από τα συλλογικά αντανακλαστικά φόβου. Κατά την ιστορικά συνήθη πρακτική λοιπόν, θα αποπειραθούν να κατευθύνουν τη φοβισμένη συλλογικότητα ενάντια σε αποδιοπομπαίους τράγους. Θα το επιτρέψουμε;

῏῝῏
¨
~

Με άμεσο τρόπο απαντά στις επιθέσεις που δέχεται από ακροδεξιούς κύκλους η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ο πρόεδρός της Δημήτρης Χριστόπουλος. Δηλώνει υπερήφανος που μέρος των προτάσεων του φορέα του υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση ενώ εμφανίζεται απογοητευμένος για την αλλαγή στάσης από τον Αντώνη Σαμαρά και την ουσιαστική προσχώρησή του στις θέσεις του ΛΑΟΣ.


(Αναδημοσίευση από το ΤVXS)

δικαιοσύνη ή ας έρθουν επιτέλους οι βάρβαροι

Υπό άλλες συνθήκες, τι ειρωνία, θα έπρεπε κανείς να εύχεται "καλά Χριστούγεννα". Ακούγεται όμως φάλτσο. Ναι, σίγουρα μπορεί να κάνει κανείς μια υπέρβαση και θα την κάνει ο καθείς για όσους ανθρώπους εκτιμά. Όμως έτσι γενικά και κοινωνικά δεν αξίζει να ευχηθεί κανείς Καλά Χριστούγεννα. Μπορεί να πάνε ξώφαλτσα σε αλητήριους. Σε κάποιους από τους συνταξιούχους της μίζας που συνεχίζουν να πληρώνονται χωρίς να δουλεύουν. Στους χυδαίους που κερδοσκοπούν σε βάρος των ηλιθίων. Σε αυτούς που λύνουν και δένουν αυθαίρετα, επειδή μετέχουν σε μαφιόζικα συνδικάτα. Γιατί να ευχόμαστε κάτι καλό στους γκάνγκστερ; Από πλαδαρή αντίληψη και μεγάλη χριστιανική καρδιά;

Σε αυτή την άρρωστη χώρα που έθαψε επανειλημμένα τις ελπίδες των πιο λαμπρών παιδιών της, σε αυτή τη χώρα του πρόστυχου βολέματος, υπάρχει αποδεδειγμένα ένας επιθετικός καρκίνος: ο δημόσιος τομέας. Συγκροτήθηκε μέσω διαπλοκής με φύλαρχους και την πολιτική μαφία. Είναι προϊόν συνδιαλλαγής και στον μεγαλύτερο βαθμό του συντηρεί τη μιζέρια και την απαξίωση κάθε δημιουργικής προσπάθειας.

Η αυθαιρεσία των ιδιωτών και η ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία τους είναι άμεσα συνδεδεμένες με τον προδοτικό δημόσιο τομέα και την κομματοκρατία. Χωρίς κανόνες και υπό ομηρία στους κομματικούς φυλάρχους, έτσι μόνο μπορούσε να λειτουργήσει ο ιδιώτης και έτσι λειτούργησε.

Εδώ και τώρα, κατάργηση της μονιμότητας για όλους τους δημόσιους υπαλλήλους και επαναδιαπραγμάτευση από ανεξάρτητη, μη κομματική αρχή, με αυστηρά αξιοκρατικά κριτήρια (έργο, ακαδημαϊκή αριστεία, δημοσιεύσεις, συγκεκριμένη προσφορά σε βάθος χρόνου), αλλά πάνω από όλα, με διαρκή αξιολόγηση της αποδοτικότητας. Διαρκή αξιολόγηση της αποδοτικότητας. Το ξαναλέω. Η αμοιβή πρέπει να σχετίζεται αυστηρά με την αποδοτικότητα. Δικαστική διερεύνηση για τον τρόπο διορισμού. Όσοι διορίστηκαν με ρουσφέτια, να επιστρέψουν τους μισθούς τους και αν δεν μπορούν, να κατασχεθεί η περιουσία τους και της οικογένειάς τους.

Αλλιώς, δεν δικαιούται αυτό το κράτος να περιμένει οποιαδήποτε νομιμοφροσύνη. Αν δεν μπορεί να ξεχωρίσει τα τρωκτικά από τους έντιμους, ας πάει να χαθεί. Ο δημόσιος τομέας όπως έχει είναι ένας λάκκος με φίδια, ένα κουτί της Πανδώρας.

Πατριωτισμός πλέον, στην Ελλάδα, σημαίνει κατάργηση και επανίδρυση του δημόσιου τομέα, της δημόσιας διοίκησης και της πολιτικής γενικότερα. Επειδή αυτό δεν μπορεί να γίνει από τους προδότες, τους πολυθεσίτες και τους βολεμένους, ας συγκρουστούν όσοι σέβονται τον εαυτό τους και ας καταστήσουν υπεύθυνη και την κοινωνία.

Αν η Ελληνική κοινωνία στην πλειονότητά της θέλει να συνεχίσει έτσι, τότε να το ξέρουμε. Να ξέρουμε ότι όσοι και όσες δεν συνδιαλλαγήκαμε ποτέ με το σάπιο καθεστώς, να ξέρουμε ότι είμαστε ξεγραμμένοι και ξεγραμμένες και να ξέρουμε ότι πλέον η μόνη λύση είναι να μεταναστεύσουμε. Εκτός από την αποδημία, η μόνη διαφορετική λύση σε αυτή την κατάσταση είναι ο πόλεμος.
Ίσως τα παραπάνω να εξηγούν σε κάποιο βαθμό και την διάλυση που ήδη απειλεί τον (καταραμένο;) τόπο.

Συγκρουστείτε κύριε Παπανδρέου, ή συμβιβαστείτε με την ιδέα της τελικής απώλειας κάθε έννοιας ανεξαρτησίας και εθνικής υπόστασης και παραιτηθείτε, ώστε να πάει επιτέλους στον διάβολο το εξάμβλωμα, να περιπέσει στη βία και την αναρχία και να απωλεσθεί η εθνική κυριαρχία. Η Σομαλία δεν είναι τελικά καθόλου μακριά. Οι τραγικές ιστορίες πρέπει κάποτε να κλείνουν τον κύκλο που άνοιξε η ύβρις.


Με φόντο τις εκστρατείες στη Μικρασία και ξερριζωμούς, τον εμφύλιο και τη δικτατορία, ζήσαμε μια μεταπολίτευση της λαμογιάς, ζήσαμε τις μεγάλες ιδέες των απατεώνων, ζήσαμε την επανίδρυση της Νέας Δημοκρατίας, τις ατέλειωτες φωτιές στην Πελοπόννησο και τον προειδοποιητικό Δεκέμβρη. Ε, σίγουρα, κάτι πρέπει να μάθαμε, κάτι να συμπεράνουμε. Ο αυτόματος πιλότος δεν πάει πουθενά. Κάθε κατεργάρης, ήρθε η ώρα, να αναλάβει τις ευθύνες του. Μέχρι εδώ.

επιστολή παραίτησης

Μέχρι πρότινος συνέχιζα να γράφω τις απόψεις μου στο φόρουμ του TVXS. Σταμάτησα όταν κατάλαβα ότι δεν υπάρχει πλέον χώρος για ελεύθερη έκφραση. Οι τραμπούκοι με το μικρό μυαλό τους κατάφεραν να κακοποιούν και να αποκλείουν κάθε διαφορετική άποψη. Να την χαίρονται λοιπόν την κατάντια τους. "Παραιτούμαι" λοιπόν κι εγώ από κάθε προσπάθεια όσο επικρατεί αυτή η τραγική κατάσταση. Ο φασισμός και η βία έχουν πολλά πρόσωπα, με ακραίες εκφάνσεις τις καταπατήσεις δημόσιων χώρων από ανεξέλεγκτους ιδιώτες και τις καταστροφές από αντικοινωνικά στοιχεία στο όνομα της ελευθερίας. Ειλικρινά, θα ήθελα να πάψω να πληρώνω τους φόρους μου σε ένα κράτος που κατασπαταλά την δημόσια περιουσία και έχει επιτρέψει την σκύλευση περιουσιών καθώς και δημόσιων χώρων από εγκληματίες, παρακρατικούς, έξαλλους χουλιγκάνους και άνομα ιδιωτικά συμφέροντα.
Ακολουθεί η επιστολή παραίτησης του πρύτανη της Νομικής σχολής Αθηνών.

Κυρίες και κύριοι Συγκλητικοί,
Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι και συνεργάτες,
Αγαπητά μου παιδιά,

Αδυνατώντας πλέον να προσφέρω τις υπηρεσίες μου εξαιτίας της ψυχικής μου εκμηδένισης και της βιολογικής μου αδυναμίας, που είναι τα αποτελέσματα των πολλών τραυματικών γεγονότων, τα οποία συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στο χώρο της Παιδείας, αλλά και της νεολαίας γενικότερα, με καίριο δυστυχώς για μένα χτύπημα αυτός της περασμένης Κυριακής, υποβάλλω σήμερα στη Σύγκλητο την παραίτησή μου από τη θέση του Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η απόφασή μου αυτή είναι...αμετάκλητη και γι΄αυτό σας παρακαλώ ακολουθώντας τις νόμιμες διαδικασίες, να επιλέξετε κατά την κρίσης σας ανάμεσα στους τρεις άξιους συνεργάτες μου κυρίους Αντιπρυτάνεις, τον καταλληλότερο για τη θέση του νέου Πρύτανη έως τη λήξη της θητείας της παρούσας Πρυτανικής Αρχής, έως δηλαδή την 31η Αυγούστου του 2010.

Σας διαβεβαιώ ότι μια τέτοια απόφαση για έναν ακαδημαϊκό άνδρα που αφιέρωσε 38 χρόνια της ζωής του στην προσπάθεια βελτίωσης του Πανεπιστημίου μας, που αγωνίσθηκε για μια καλύτερη Παιδεία, μια Παιδεία για όλους, μια Παιδεία που αποτελεί το μόνο ουσιαστικό όπλο για την αναστήλωση της δοκιμαζόμενης χώρας μας, μια τέτοια απόφαση επαναλαμβάνω είναι περισσότερο από επώδυνη, αλλά όπως προείπα είναι αμετάκλητη.

Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου στον αντικαταστάτη μου νέο Πρύτανη, όποιος και αν είναι αυτός, να μπορέσει να ολοκληρώσει ότι σχεδιάσαμε και ότι ονειρευτήκαμε μέσα σε μια ατμόσφαιρα χωρίς βία.

Θα ήθελα να παρακαλέσω όλους εσάς, να του συμπαρασταθείτε στο δύσκολο έργο του με τον ίδιο τρόπο που σταθήκατε πλάι σε μένα όλα αυτά τα χρόνια και σας ευχαριστώ θερμά γι΄αυτό.
Αφού αυτή η επιστολή μου είναι το τελευταίο ουσιαστικά έγγραφο που υπογράφω ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, θα ήταν παράληψη να μην ευχαριστήσω όλους εσάς που «οχυρωμένοι» μέσα στο Ιστορικό Κεντρικό Κτήριο, αποτρέψατε την καταστροφή του, τουλάχιστον 15 φορές τον τελευταίο χρόνο, με κίνδυνο της ζωής σας. Αυτό ισχύει και για την τελευταία βίαιη επίθεση της 6ης Δεκεμβρίου του 2009 που είχε τα γνωστά για όλους αποτελέσματα. Θα με συγχωρέσετε όμως γιατί είμαι υποχρεωμένος να σταθώ ειδικά στο τραγικό αυτό γεγονός και να μνημονεύσω ιδιαίτερα για την αυτοθυσία τους, τον Γενικό Γραμματέα μας, αλλά και τους διοικητικούς υπαλλήλους και τα μέλη ΔΕΠ που προπηλακίστηκαν βάναυσα ή/και τραυματίστηκαν. Προσωπικά χρωστώ ευγνωμοσύνη στο Θόδωρο Παπούλια, στον Πέτρο Καρακίτσο, στο Γιώργο Τριμπέρη και σε ένα, άγνωστο σε μένα, νέο «απ΄αυτούς» (τη μόνη αχτίδα φωτός, ότι μπορεί να έχει σωθεί ακόμη κάποια σταγόνα ανθρωπιάς μέσα στο τόσο μίσος που κυριαρχεί στις καρδιές τους) για τους γνωστούς σε εκείνους λόγους.

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω επίσης τους φοιτητές μας που ευρισκόμενοι για την ειρηνική τους πορεία στα πολυβασανισμένα «Προπύλαια», με παρέλαβαν συντετριμμένοι για να με συνοδεύσουν σε ένα πιο ασφαλές για μένα μέρος. Θα ήθελα όμως συνάμα να απευθύνω μια έκκληση προς αυτούς, μια έκκληση από έναν άνθρωπο που γνωρίζουν καλά πόσο τους αγαπά, να καταλάβουν πια ότι με τις καταλήψεις υποθάλπουν, άθελά τους πιστεύω, αυτούς που πιστεύουν στη βία. Είναι πια καιρός να μάθετε να διεκδικείτε τα δίκαια αιτήματά σας με άλλους τρόπους. Είναι βέβαιο ότι έτσι θα κερδίσετε περισσότερα.
Για μια ακόμη φορά σας ευχαριστώ θερμά όλους και σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε για τα όποια λάθη μου.

Με τιμή

Καθηγητής Χρήστος Κίττας
Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Σύνδρομο καταναγκαστικών αστικών σχηματισμών

(σχόλιο στο ΤVXS: http://www.tvxs.gr/r208058
σε ανάρτηση με τίτλο: Γράμμα από την Ολλανδία και η Σ. Τριανταφύλλου για τον ελληνικό Μεσαίωνα )

Διαφωνώ με την έκφραση 'ελληνικός μεσαίωνας', μάλλον θα ήταν σκόπιμο να μιλούσαμε για Αθηναϊκό μεσαίωνα, ή για σύνδρομο καταναγκαστικών αστικών σχηματισμών (urban dungeon).

Παρά τις ευφημιστικές εκστρατείες (διαφόρων free press) και τις υποκειμενικές παρεκκλίσεις μας, η Αθήνα είναι ψυχαναγκαστική και δηλητηριώδης πόλη. Γεμάτη παραδείγματα καταπατήσεων, όλο καυσαέρια και θόρυβο. Η πόλη αυτή δεν έχει ορίζοντα.

Μην υποτιμάτε την αλληλεπίδραση ανάμεσα στα έμβια όντα και την οικολογική τους μήτρα. Τηρουμένων των αναλογιών, αν συγκρίνετε τα στενά και κλειστοφοβικά δρομάκια σε ορισμένα χωριά της Χίου, θα δείτε ότι δεν απέχουν πολύ από την δαιδαλώδη και αδιάφανη οργάνωση του χώρου στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οπωσδήποτε, στη Χίο που ανέφερα, πρωτίστως η κλίμακα αλλά και τα συμφραζόμενα (υλικά και χρήσεις), οι διαστρωματώσεις των σχεσιακών δομών και οι αντεκδικήσεις είναι περιορισμένες και χαμηλής πυκνότητας, με αποτέλεσμα να βιώνουμε την πίεση του αρχιτεκτονικού χώρου ως θωπεία. Σαν μια κρυψώνα που ξυπνά μια καθησυχαστική αίσθηση εγγύτητας. Αυτά, τουλάχιστον από τη σκοπιά του περιηγητή! Κάπως έτσι δεν νοιώθουμε και όταν περιδιαβαίνουμε τους σκελετούς προϊστορικών τεράτων ή τα κέρινα ομοιώματα δολοφόνων που αποτελούν μουσειακά εκθέματα; Δέος και ...ασφάλεια διότι γνωρίζουμε ότι η απειλή έχει παρέλθει και ότι πρόκειται για σκηνικό παιχνίδι. Μια ηθελημένη εικόνα που σκηνοθετεί τον θρίαμβο του ανθρώπινου πολιτισμού πάνω στο χάος και τη ριζική ανασφάλεια. Το θεατρικό δρώμενο παίζεται με όρους αίγλης και ιερότητας διευκολύνοντας τους ανθρώπους στην κατεύθυνση της επαφής τους με τον μυθικό ορίζοντα και τα επέκεινα. Την δημιουργία ενός τέτοιου προοπτικού ορίζοντα, την εγκαθίδρυση μιας ισορροπίας ανάμεσα στο μυθικό στοιχείο και την πραγματωμένη διήγησή του επιδιώκουν με διαφορετικούς όρους όλα τα επιτυχημένα αστικά συγκροτήματα.

Δεν λέω ότι δεν το καταφέρνει μερικές φορές και η Αθήνα, ή ότι δεν έχουν γίνει προσπάθειες. Όμως, στην Αθήνα, η πίεση της δίχως σχεδιασμό συσσώρευσης, η τόση αυθαιρεσία προβαλόμενη στον σμικρυντικό κάναβο του "χαμηλών προσδοκιών" αστικού ιστού, οξύνει ανεπανόρθωτα την έλλειψη ορίζοντα, το αίσθημα υφέρποντος πανικού και ωθεί τα άτομα σε "οιστριονική" διαταραχή. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί σε κάποιο βαθμό ο υποτιθέμενος χαρακτήρας του νεοέλληνα που μορφοποιείται σε τέτοιες συνθήκες αστικής ασφιξίας και αντανακλάται ανησυχητικά στην υπόλοιπη επικράτεια.

Συμπέρασμα: ας δούμε την κοινωνία και ως λειτουργία του χώρου. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τις πιέσεις της ιστορίας και όσες εισάγονται από τον ευρύτερο κόσμο, πιστεύω ότι απαιτείται άμεσα μια πρακτική προσέγγιση των προβλημάτων από σκοπιά χωροταξική και πολεοδομική. Με απλά λόγια, πολλά από τα εγγενή και δυσεπίλυτα προβλήματα της πολιτικής μας οικονομίας θα απαλυνθούν με τον ριζικό εκτοπισμό των ΙΧ, το άνοιγμα της πόλης στη θάλασσα, τη δημιουργία πολλών πράσινων χώρων και χώρων περιπάτου, την τεχνοκρατικά συγκροτημένη επίλυση του προβλήματος των σκουπιδιών, τη δημιουργία εκτεταμένου δικτύου ποδηλατοδρόμων!! κ.λπ.

Οι άνθρωποι σιγά-σιγά θα αποβάλλουν το μέχρι τώρα άκρως δικαιολογημένο σύνδρομο καταδίωξης, τις υπερβολικά απότομες αντιδράσεις και την αδικαιολόγητη επιθετικότητα στην καθημερινότητα, εννοώ δηλ. τη νευρωτική μεγέθυνση των ζητημάτων που έχουν λύσεις, αρκεί να τις μεθοδεύσουμε.

Ειδάλλως, θα διαπιστώνουμε για παράδειγμα απλά την κρατική βία παραβλέποντας την προσωπική και συλλογική ακυβερνησία. Θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα σε μια τρύπα δίχως ορίζοντα, ξορκίζοντας με ανθρωποθυσίες τον φόβο του αγνώστου.

Το έχουμε πει ξανά και ξανά, ότι το ελληνικό κράτος είναι ουσιαστικά απαλλοτριωμένο από επιμέρους συμφέροντα και άρα αδύναμο, αφερέγγυο, άδικο, πηγή παραλογισμού. Εξ ου και τα φαινόμενα τόσο άστοχης ακραίας συμπεριφοράς απέναντι στους πολίτες και η απουσία του εκεί που χρειάζεται. Ας δώσουμε σημασία στον οίκο, στη διαρύθμιση, στις χωροθετήσεις, στις χρήσεις, με γνώμωνα την αποσυμφόρηση.

Μια τέτοια επένδυση θα συμπαρασύρει και τις δομές των σχέσεων σε θετική κατεύθυνση.

Πολιτική με πρόσωπα παρακαλώ

...άντε να τους κάνεις να σεβαστούν τα πρόσωπα όταν τους βολεύουν οι απρόσωποι μηχανισμοί και η έννοια της συλλογικότητας ως πηγή εξουσίας ελέω θεού. Βλέπεις, οι απρόσωπες προσεγγίσεις ευνοούν τις μεθοδεύσεις δίχως υπογραφή, απαλλάσσουν σε μεγάλο βαθμό της προσωπικής ευθύνης και εν τέλει παράγουν πανίσχυρους μηχανισμούς ικανούς να εκκολάψουν λογής-λογής μηχανορραφούσες μετριότητες. Αν κάνεις κριτική, θα σου πουν ότι μάχεσαι το συλλογικό κίνημα και προάγεις αριστοκρατικές θεωρήσεις που δεν ταιριάζουν παρά σε "αστούς". Μια τέτοια κόντρα αναγκάστηκα να υποστώ προ ημερών σε συζήτηση με κάποιον από Ανταρσύα. Έπρεπε να υποκλιθώ στην εξ ονόματος του λαού πολιτική σοφία του κομματικού μέντιουμ και οποιοδήποτε αντι-επιχείρημα χαρακτηριζόταν συνοπτικά νεοφιλελεύθερο.

Ο αριστερός μηδενισμός (του Πάσχου Μανδραβέλη)

Εφημερίδα Καθημερινή
06-09-09

Yπάρχει μια διάχυτη αριστερή γκρίνια για τον τόπο. Κάποιες φορές είναι δικαιολογημένη, αλλά τις περισσότερες είναι ισοπεδωτική. Η γκρίνια αυτή θέλει τη χώρα να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο: ο κόσμος να υποφέρει και να πεινάει, τα δεινά του λαού να πληθαίνουν, οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί να καταλήγουν φτωχότεροι, και γενικώς όλα μαύρα κι άραχλα.

Αυτή η περιγραφή γίνεται κατ’ αρχήν για να αποκομίσουν το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφους. Σύμφωνα με τη διήγηση, η χώρα πάει από το κακό στο χειρότερο, επειδή όλα αυτά τα χρόνια κυβερνά ο τρισκατάρατος δικομματισμός. Τα δύο κόμματα εξουσίας είναι ίδια και όλοι οι πολιτικοί έχουν τις ίδιες ευθύνες για «το σημερινό χάλι». Συνεπώς οι πολίτες δεν πρέπει να ψηφίσουν τα μεγάλα κόμματα, αλλά τα αριστερά.

Θεμιτός ο στόχος, αλλά υπάρχουν ένα πραγματολογικό και ένα λογικό σφάλμα. Το πραγματολογικό σφάλμα είναι ότι η χώρα δεν πάει πάντα «από το κακό στο χειρότερο. Κάποιες φορές πάει «από το κακό στο καλύτερο» και κάποιες φορές «από το καλό στο χειρότερο». Στο κάτω κάτω της γραφής, αν ο δικομματισμός μάς πήγαινε «από το κακό στο χειρότερο» θα έπρεπε να είμαστε φτωχότεροι, από το 1974. Η Ελλάδα δεν θα ήταν στην Ευρωπαϊκή Ενωση, εμείς δεν θα είχαμε στην τσέπη μας ευρώ, αλλά υποτιμημένες δραχμούλες, δεν θα υπήρχε ΕΣΥ, οι οδικές αρτηρίες θα ήταν προπολεμικές, δεν θα κάναμε Ολυμπιακούς Αγώνες κ. λπ. Τα στοιχεία, όμως, δείχνουν άλλα: το κατά κεφαλήν εισόδημα της χώρας ανέβηκε από τα 3.000, περίπου, δολάρια το 1974, στα 30.500 σήμερα. Δηλαδή ο πλούτος μας δεκαπλασιάστηκε, όταν είχαμε τις ισχυρές κυβερνήσεις του δικομματισμού. Δεν πήγαμε «από το κακό στο χειρότερο», όπως λένε τα κόμματα της Αριστεράς.

Τα παραπάνω επ’ ουδενί υπονοούν ότι η χώρα έχει λύσει όλα τα προβλήματα και οι πολίτες της ζουν σε έναν παράδεισο. Δεν υπονοούν καν ότι κάποια πράγματα δεν θα έπρεπε να είχαν γίνει διαφορετικά και κάποια άλλα να είχαν τελειώσει νωρίτερα. Τα προβλήματα είναι πολλά, αλλά πάλι τα προβλήματα πάντα θα είναι πολλά. Μπορούμε να επικρίνουμε όσους κυβέρνησαν αν δούμε ότι άλλες χώρες τα πήγαν καλύτερα. Σ’ αυτό υπάρχουν ευθύνες, αλλά: 1) κάθε κόμμα έχει ξεχωριστό μερίδιο και όχι ισόποσο, και 2) ο συνολικός απολογισμός της κυριαρχίας του δικομματισμού είναι θετικός.

Το περίεργο είναι πως πολλές φορές αυτού του τύπου η ισοπεδωτική κριτική πιάνει τόπο. Πολλοί πιστεύουν ότι επί... δικομματισμού πραγματικά είμαστε χειρότερα. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στην πολιτική που άσκησε η κυβέρνηση από το 2004, οπότε είναι έντονες οι εντυπώσεις της οπισθοδρόμησης. Οφείλεται κυρίως σε ένα λογικό τέχνασμα: η Αριστερά μονίμως συγκρίνει τη σημερινή πραγματικότητα με έναν ιδανικό κόσμο (ο οποίος φυσικά δεν υπάρχει). Συγκρίνοντας, όμως, οποιονδήποτε πραγματικό κόσμο με κάποιον ιδανικό (και φυσικά φανταστικό), ο πραγματικός κόσμος πάντα θα υπολείπεται. Θα μοιάζει ελάχιστος, μηδενικός. Αν μπορούσαμε να διαιρέσουμε κάποιον αριθμό με το άπειρο το αποτέλεσμα θα ήταν μηδέν, ασχέτως πόσο μεγάλος είναι ο αριθμητής.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο: όταν διαιρείς με το άπειρο είτε έχεις το 10 στον αριθμητή είτε το 1.000 είναι ένα και το αυτό. Επομένως όταν συγκρίνεις το φανταστικό κομμουνιστικό ιδεώδες, ο Πλαστήρας και ο Παπάγος είναι ένα και το αυτό, ο Μπους και ο Ομπάμα είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Το πρόβλημα όμως με την Αριστερά δεν είναι το λογικό τέχνασμα. Ετσι κι αλλιώς, όλα τα κόμματα κάποια τεχνάσματα χρησιμοποιούν για να κερδίζουν ψήφους. Ο αριστερός μηδενισμός γίνεται παραλογισμός, διότι δεν ζητεί ψήφους για να κυβερνήσει ή να συνεργαστεί σε μια κυβέρνηση. Ζητεί ψήφους για να μην υπάρχουν ισχυρές κυβερνήσεις, δηλαδή για να μην κυβερνήσουν οι άλλοι! Λειτουργεί δηλαδή όπως ο Ελληνας αγρότης στο γνωστό ανέκδοτο: «Κατέβηκε ο Θεός σε μια αγροτική περιοχή και ρώτησε κάθε γεωργό την επιθυμία που θα ήθελε να του ικανοποιήσει. Ο Γερμανός παρακάλεσε να του δώσει ένα άλογο, ο Γάλλος μια αγελάδα, ο Ιταλός μια κατσίκα και τελευταίος ο Ελληνας ζήτησε απλώς “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα”». Δυστυχώς έτσι λειτουργεί το ΚΚΕ και οι περισσότερες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ: δεν θέλουν ούτε άλογα ούτε γελάδια. Απλώς ζητούν να ψοφήσει η κατσίκα των άλλων.

Πατριωτισμός; (Με αφορμή ομώνυμο άρθρο στο TVXS)

Με αφορμή άρθρο με τίτλο "Πατριωτισμός;" στο TVXS

Αφού κυριαρχεί ο σκοταδισμός και η τυραννία κάθε είδους (στην παιδεία, στις σχέσεις, στην οικονομία), λογικό είναι να μην μπορούμε να κάνουμε διάλογο. Μας λείπουν τα εργαλεία.

Η γλώσσα βασίζεται στην κοινωνία και παρακμάζει όταν χαθεί η κοινωνική πίστη. Τί κυριαρχεί σήμερα γύρω μας; Η ανασφάλεια, ο φόβος και η επιθετικότητα για θέματα ταυτότητας. Πετυχημένος θεωρείται ο "βωβός" κυρίαρχος του παιχνιδιού (χωρίς κανόνες, με το "έτσι θέλω"). Ο επιτυχημένος στην Ελλάδα ξέρει τι κάνει και δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα. Είναι αδιάφανος τύραννος. Αν κάποιος μας μιλήσει τίμια και μας ανοιχτεί, αν αναλάβει την ευθύνη των απόψεών του και προσπαθήσει να μας συμπεριλάβει, τον θεωρούμε αμέσως αδύναμο και τον απαξιώνουμε. Απεχθανόμαστε το καινούργιο που θα έθετε υπό αμφισβήτηση τις προκαταλήψεις μας. Σιχαινόμαστε την δοκιμασία της πραγματικότητας. Προτιμάμε να προσποιούμαστε ότι όλα προχωρούν έτσι κι αλλιώς νομοτελειακά και ότι τα προβλήματα θα λυθούν αν τα αγνοήσουμε. Τελικά, δεν συντασσόμαστε με τους ανθρώπους που προσπαθούν να αλλάξουν κάτι. Προτιμάμε αυτούς που δρουν υπόγεια, χωρίς εμάς. Τους αφέντες. Αρκεί να μας προσφέρουν μια συμβατική επιφάνεια που να μην ενοχλεί τις βεβαιότητές μας.

Ακόμη και στην καθημερινότητα, αναζητάμε διαρκώς δικαιολογίες για να μην έχουμε ευθύνες. Άλλο τα μεγάλα λόγια κι άλλο η πεζή καθημερινότητα, όπου όλα επιτρέπονται αν μπορούμε να βγούμε τελικά από πάνω και καθαροί. Μας έχει γίνει βίωμα και μας βολεύει η αδιαφάνεια, ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορούμε να δρούμε εξ'ίσου αυθαίρετα με τα αφεντικά μας, εις βάρος των "κορόϊδων".

Εγώ θα μείνω στην αγάπη για τη γλώσσα και θα θυμίσω που οδεύει ο συρμός: από τη μια μεριά οι ιδεοληπτικοί σχολαστικιστές, από την άλλη το χύμα της ασύδοτης κερδοσκοπίας. Δεν υπάρχει πλέον μοδάτο event ή εικαστική παρουσίαση που να τιμούν τη γλώσσα που μας συνδέει, τα ελληνικά. Οι νέοι μας σπρώχτηκαν κι αυτοί να γυρίζουν την πλάτη στην πραγματικότητα, να κρύβουν αυτό που είναι και να παριστάνουν κάτι, να ποζάρουν. Ακόμη κι όταν εξεγείρονται, η ορμή τους παγιδεύεται στους παραμορφωτικούς καθρέφτες μας. Η κοινωνία μας έμαθε να καθρεφτίζεται σε παραμορφωτικούς καθρέφτες και να παπαγαλίζει πράγματα.

Όταν λέω ότι πάψαμε να τιμάμε τη κοινή μας γλώσσα ...κατ'ουσίαν, εννοώ οποιαδήποτε αυθεντικά ζωντανή γλώσσα -γιατί είναι παρωδία να χρησιμοποιείς τα αγγλικά από ψώνιο. Το γενικευμένο μαϊμούδισμα, η διάθεση να ακουγόμαστε σαν κάτι άλλο από αυτό που είμαστε είναι το σύμπτωμα της υποχώρησης της γλώσσας μας και της υποβάθμισης της αντιληπτικής και κριτικής μας ικανότητας σαν κοινωνία.

Δουλεύοντας χρόνια επαγγελματικά με τα Αγγλικά και τα Γαλλικά, τον περισσότερο καιρό θλίβομαι να βλέπω πως η ημιμάθεια και ο ναρκισισμός έχουν το πάνω χέρι και κακοποιούν όλες τις γλώσσες και κυρίως τα Ελληνικά, τα οποία έχουν παραδοθεί στους γραφικούς τηλε-εθνικιστές. Βέβαια, αρκεί να δει κανείς και το ποιόν των υπουργών πολιτισμού που έχουν παρελάσει τα τελευταία χρόνια...

Η πολιτική και οι διάφορες συμφεροντολόγες ελίτ αυτού του τόπου (τα τζάκια και οι νεόπλουτοι φίλοι τους) εκπροσωπούν ότι πιο μαύρο και έχουν προδώσει τον τόπο. Η αριστερά έχει επίσης χάσει τον προσανατολισμό της παραδομένη σε ιδεολογικό παραλήρημα. Ποιός παλεύει για τα στοιχειώδη της δημοκρατίας; Πώς να υπάρξει δημοκρατία χωρίς λόγο και ήθος; Οι περισσότεροι ενδιαφέρονται μόνο για το προσωπικό τους συμφέρον.

Μας έχει τσακίσει λοιπόν η διαφθορά. Ο καρκίνος του πολιτεύματος. Η αρρώστεια των κομματικών μηχανισμών και των πελατών τους.

Η απαίτηση ποιοτικής παιδείας για όλους και η παρότρυνση στην αριστεία, η αξιοκρατία, είναι οι παράμετροι που ορίζουν το πλαίσιο που καθορίζει την πολιτική ποιότητα του καθενός από μας. Όποιος νοιάζεται για τους ανθρώπους αυτού του τόπου νοιάζεται για την γλώσσα και την κριτική παιδεία (όχι την κατήχηση σε δόγματα).

Κι έχουμε όλοι ευθύνη για κάθε τι: για τους ανθρώπους που ψηφίζουμε, για τους δημάρχους, για τους δημοφιλείς παίχτες στο έργο που λέγεται σύγχρονη Ελλάδα, για τους αποκλεισμένους, τους εξοστρακισμένους και τους σκουπιδοποιημένους. Αλλά και για τους συνεργάτες μας, τους κολλητούς, τους αγαπημένους και για τον εαυτό μας και τις δράσεις μας.

Ας είμαστε λιγότερο μικρόψυχοι, τεμπέληδες και μηδενιστές την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να πάρουμε μιαν απόφαση.

Ας νοιαστούμε περισσότερο για το σύνολο.

Κρίνω τους πολιτικούς από τον λόγο τους

Και επειδή κρίνω τους πολιτικούς σε μεγάλο βαθμό προσέχοντας τον λόγο τους, πάντα μ'ευχαριστεί να διαβάζω τον Αλέκο Παπαδόπουλο που διαθέτει δομημένη σκέψη. Κυρίως όμως, ο λόγος του έχει ένα ασυνήθιστο ηθικό βάρος, ασυνήθιστο για πολιτικούς. Συνδυάζει την ανάλυση με την ακρίβεια, το στεγνό αλλά και αισθητικό ύφος με το ωμό νόημα. Το εκλεπτισμένο λεξιλόγιό του δεν στερείται δυναμισμού υποδηλώνοντας την βούληση κάποιου να ανταποκριθεί στις ευγενείς ελπίδες που εγείρουν τα λεγόμενά του, να υποστηρίξει όσα λέει με συνέπεια πράξης. Τρόπον τινά είναι το αντίθετο του φασίζοντος θεάματος που ταΐζουν τον λαό οι επιτήδειοι, το αντίθετο της μπλαζέ χαβαλέ εκφυλισμένης νεόπλουτης νεόπτωχης Ελλάδας και του καθώς πρέπει ...λαχαναγοραίου λόγου στον οποίον αρέσκεται η τηλεπολιτική προκειμένου να δελεάσει. Όμως, δεν θα έπρεπε ήδη να είχε δώσει αυτά που έχει και θέλει να δώσει σε αυτή τη χώρα; Τί κάνει αυτός ο πολιτικός τόσα χρόνια, σε ποιό παραντούλαπο τον έχουν πετάξει και παλεύει πιο πολύ με τις λέξεις παρά με τα δημόσια θέματα; Ναι, βέβαια, θυμάμαι ότι κάποτε είχε οφίκιο και παραιτήθηκε. Έλλειψη πολιτικού ρεαλισμού, μεγαλομανία, εξεψιοναλισμός... ή απλά, η συνήθης εξήγηση πως η Ελλάδα είναι τσόκαρο, παλιογύναικο και όσα άλλα τις έσουρνε ο Δημητριάδης τότε στο γνωστό αφήγημα και είναι αυτή που ξερνάει τους ικανούς και χαίρεται να βλέπει τους χυδαίους να θριαμβεύουν;
Κι ας μην ρωτήσει κανείς τί θέλει στο Πασόκ. Δεν βλέπω ειλικρινά που αλλού θα μπορούσε να πάει ένας πολιτικός σοβαρός και μετριοπαθής που θέλει να ασκήσει επιρροή στην πράξη και να αλλάξει κάτι στον τόπο. Δεν ψηφίζω, ούτε θα ψήφιζα εύκολα Πασόκ, όμως ελλείψει ενός πραγματικά φιλελεύθερου κόμματος και έχοντας απέναντι την άτολμη και ευκαιριακά σοσιαλίζουσα τσελιγκοσύναξη της ΝΔ που ζει ακόμη σε κοινωνικό μεσαίωνα, λογικό είναι να ελπίζω σε ένα φιλελεύθερο Πασόκ που να λύνει προβλήματα με μεγάλη ταχύτητα και χωρίς πολλά λόγια (δέστε στην Αμερική, ο Ομπάμα κρίνεται θετικά κυρίως και μόνο στον βαθμό που σήκωσε τα μανίκια και άνοιξε όλα τα μέτωπα από την πρώτη μέρα), που θα αξιοποιήσει τα ικανά του στελέχη και θα φέρει επιτέλους τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για μια δυτική δημοκρατία. Όλα όσα δεν πρόλαβε να κάνει ο Σημίτης γιατί τον κατάπιε το ίδιο το σύστημα της διοίκησης στην οποία βασιζόταν και όλα όσα υποσχέθηκε η ΝΔ για την αναμόρφωση του κράτους δίχως να έχει τα κότσια. Κι αυτό, πηγαίνοντας αντίθετα στα λαμόγια που διαθέτουν στο Πασόκ σε τέτοιους αριθμούς που εύλογα αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει ελπίδα.

Αποσπάσματα από την συνέντευξη του Αλέκου Παπαδόπουλου στο Βήμα

Συνταξιούχος σε όλον τον κόσμο σημαίνει “ο ανήμπορος για εργασία λόγω ηλικίας ή αναπηρίας”. Οπως έχω ξαναπεί, οι στρατιές των πρόωρα συνταξιοδοτημένων 45άρηδων και 50άρηδων δεν είναι συνταξιούχοι αλλά “εισοδηματίες του Δημοσίου”. Επομένως, χαριτολογώντας, σκέφτομαι μήπως είναι δίκαιο να απαιτήσουν να πάρουν και άλλη μία σύνταξη μόλις κλείσουν 35 χρόνια στη σύνταξη...

[...]
Ο τρόπος που είναι οργανωμένος και λειτουργεί ο δημόσιος τομέας, που σε πολλές περιπτώσεις θυμίζει “ελληνικό καφενείο”, είναι ένα από τα πολλά μεταπολιτευτικά ημαρτημένα που βαρύνουν την πολιτική τάξη της χώρας. Πρέπει να αλλάξει ριζικά και άμεσα. Αν δεν αλλάξει από εμάς, θα τον αλλάξει η ζωή μαζί με εμάς. Η εποχή του “λάθρα βιώσαντος” δημοσίου τομέα τελειώνει, είτε το θέλουμε είτε όχι, με το πέρας της κρίσης. Στην πλειονότητά τους οι δημόσιοι οργανισμοί και υπηρεσίες λειτουργούν ως αυτόνομα “βιλαέτια”, κάτι σαν μεταλλαγμένος “κοτζαμπασισμός”, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και εποπτεία. Οι εποπτεύοντες υπουργοί είναι όμηροι των διοικήσεων που οι ίδιοι διορίζουν και οι διοικήσεις όμηροι και στο έλεος ενός ανεξέλεγκτου εσωτερικού συστήματος, αφού κανείς από τους υπηρετούντες δεν ελέγχεται για την απόδοσή του, κανείς δεν αξιολογείται και σε κανέναν δεν καταλογίζονται ευθύνες.

Ηρθε η ώρα και στην Ελλάδα οι πρωθυπουργοί να πάψουν να λειτουργούν ως ηγεμόνες, ανεύθυνοι άρχοντες και ουδέτεροι παρατηρητές, που καταλογίζουν απλώς τις ευθύνες στους υπουργούς τους. Να αναλάβουν επιτέλους και αυτοί συγκεκριμένες προσωπικές ευθύνες πρωτοβουλιών και συντονισμού. Προτείνω να υιοθετήσουμε το παράδειγμα της ευρωπαϊκής εμπειρίας και να δημιουργήσουμε μια θεσμοθετημένη παρά τω πρωθυπουργώ υψηλού επιπέδου ομάδα εμπειρογνωμόνων που θα αξιολογεί συνεχώς το κόστος και το όφελος, το έργο και το αποτέλεσμα κάθε δημόσιας υπηρεσίας, δημόσιας επιχείρησης και δημόσιου οργανισμού. Οπου θα εντοπίζεται μη ορθολογική διαχείριση και βιασμός του δημοσίου συμφέροντος, θα επιβάλλονται οργανωτικές αλλαγές με στόχο τη βελτίωση των συνεχώς αξιολογούμενων αποτελεσμάτων, ώστε ο δημόσιος τομέας να επιζήσει και να μη λειτουργεί ως κατάλυμα και καταφύγιο συμφερόντων και βολεμένων.

[...]
Το νεοφιλελεύθερο ιδανικό του ελάχιστου κράτους στην Ελλάδα πραγματοποιείται αυτή την περίοδο με τη χειρότερη δυνατή μορφή, αυτήν της ακυβερνησίας. Η άμεση προσφυγή σε εκλογές είναι επιτακτική


- Είστε βέβαιος ότι οι πρόωρες εκλογές θα λύσουν το πρόβλημα της ακυβερνησίας όταν ισχύει ένα εκλογικό σύστημα που καθιστά ρυθμιστές του πολιτεύματος βουλευτές λαϊκιστές και ημιμαθείς;
Το δυστύχημα για τη Δημοκρατία μας είναι ότι, ενώ δεν υπάρχουν πια εκείνες οι πολιτικές μήτρες που κάποτε γεννούσαν τους μεγάλους ογκόλιθους της πολιτικής, πήγαμε απευθείας στο άλλο άκρο του εκκρεμούς. Ως πολιτικοί τώρα αναγορεύονται συνήθως εκείνοι που εμπορεύονται την ακατάσχετη κενολογία και την τηλεοπτική δημοκοπία. Σήμερα επικρατεί ο κυνισμός της θορυβώδους πολιτικής αβουλίας, σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Οι ανατροπές όμως προϋποθέτουν πραγματικούς πολιτικούς για να τις πάρουν πάνω τους, και όχι πολιτικούς που υποδύονται την ιδιότητά τους ή ποζάρουν μια ανύπαρκτη στην ουσία “τεχνική επάρκεια”

- Τι πρέπει να γίνει για να αποκτήσουμε «πραγματικούς πολιτικούς»;
«Εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις στους πολιτικούς θεσμούς της χώρας, όπως στο εκλογικό σύστημα, ώστε οι νέοι πολιτικοί να προκύπτουν από την εσωτερική αξιολόγηση της κοινωνίας και όχι ως πειθήνια προϊόντα της τηλεοπτικής “μεγαθυμίας” και της επικοινωνιακής τεχνικής. Η κατασπάραξη της πολιτικής από τον “επικοινωνισμό” μάς διδάσκει ότι το ψεύδος έγινε πηγή αλήθειας, ότι η επικοινωνιακή απάτη έγινε η οδός μέσω της οποίας ο πολιτικός φτάνει στους σκοπούς του, ότι η ανομία αφήνεται να κατασκευάζει δίκαιο.

Με αφορμή μια απόπειρα εποικοδομητικής κριτικής στην Δράση

photo: History enthusiasts, dressed as members of the French Army, take part in a re-enactment of Napoleon's famous battle of Waterloo in Braine-l'Alleud June 22, 2008.


Πιο κάτω, θα μιλήσω και για την ωμή ισχύ, αυτό το πρωτόγονο ζητούμενο που παίζει καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές τάσεις των κοινωνιών. Όμως επιτρέψτε μου πρώτα να κάνω μια μικρή κριτική στην παρουσία της Δράσης στα μέσα επικοινωνίας και ιδιαίτερα στο διαδίκτυο (που παρακολούθησα κατά κύριο λόγο), ελπίζοντας να συνεισφέρω όσο γίνεται στην επαναδιατύπωση της εκστρατείας σας στο μέλλον:

1. Η εκστρατεία σας επικεντρώθηκε σε δύο πυλώνες: πρόσωπα (πχ κύριος Μαρκουλάκης) και μια λογοκεντρική διαλεκτική με εργαλείο την κριτική επί συγκεκριμένων θεμάτων.

Σε επίπεδο προσώπων διέκρινα μιαι μάλλον αδούλευτη εκστρατεία που αποπειράθηκε να αξιοποιήσει το ευχάριστο πρόσωπο του κυρίου Μαρκουλάκη χωρίς να λάβει υπ'όψη τον υπάρχοντα χρωματισμό του από την τηλεόραση, που υποβαθμίζει την πολιτική του πρόταση. Ακριβώς επειδή ο κύριος Μαρκουλάκης είναι ήδη γνωστός με συγκεκριμένο τρόπο, θα ήταν σοφό να αλλάξει ρόλο, να υιοθετήσει μια μη θεαματική παρουσία στον πολιτικό στίβο. Το πρόσωπο της Δράσης θα έπρεπε να είναι ΤΟ ΕΡΓΟ όσων συμμετέχουν. Το έργο όπως αποτυπώνεται στην υλική πραγματικότητα, μαζί με καθημερινά πρόσωπα, έτσι ώστε να φαίνεται ότι όσα λέτε αφορούν στους καθημερινούς ανθρώπους και επηρεάζουν/ έχουν επηρεάσει θετικά την ζωή μας.

Συγχρόνως, τα υπόλοιπα πρόσωπα εμφανίστηκαν εντελώς αποσπασματικά, χωρίς βαθειά αναφορά στο έργο και τις προσωπικότητες. Συγκεκριμένα, νομίζω ότι το εξαιρετικό πλεονέκτημα του υπαρκτού έργου ανθρώπων που συμμετέχουν στη Δράση, ακόμη μια φορά, δεν έγινε γνωστό σε όσους αντιλαμβάνονται τα πρόσωπα μέσω αποσπασματικών συνειρμών. Πχ, ο κύριος Μπουτάρης είναι γνωστός στους περισσότερους ως παραγωγός κρασιών και ευκαιριακός υποψήφιος δήμαρχος που δεν κέρδισε. Ελάχιστοι γνωρίζουν το υπόλοιπο έργο του. Ελάχιστοι γνωρίζουν και κατανούν τον άνθρωπο και την διαδρομή του. Από την άλλη, ο κύριος Δήμου, φαντάζει σε πολλούς Έλληνες σαν ένας ελιτιστής που αρέσκεται στα ευφυιολογήματα, αλλά δεν θα καταδεχόταν να τους νοιαστεί ή να "ξεπέσει" σε ισότιμη σχέση μαζί τους. Τέτοιου είδους επιδερμικές προκαταλήψεις δεν παλεύονται με επιχειρήματα. Παλεύονται μόνο με πράξεις, με δράση και δέσμευση στον πολιτικό στίβο.

Ως εκ τούτου, τα πρόσωπα δεν απέκτησαν ποτέ συνοχή πολιτικού σχήματος. Δεν αναδείχτηκε το έργο τους και η πολιτική συνέπεια, η συνέπεια λόγου και πράξης καθώς και η δέσμευση που ανέλαβαν συστήνοντας το νέο κόμμα. Γιατί συναντήθηκαν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, την συγκεκριμένη στιγμή, στο σχήμα της Δράσης; Ναι, έγινε μια απόπειρα να εξηγηθούν όλα αυτά. Όμως, στο μυαλό πολλών ανθρώπων που είναι σκεπτόμενοι παρέμειναν ενθυμήσεις και ερωτήματα του τύπου, "τί έγιναν οι Ταύροι;", "τί σχέση έχει ο κύριος Μπουτάρης με το Πασόκ;", "τί έκανε στα reality show ο κύριος Μαρκουλάκης;", "κόμμα, η συνάθροιση ατόμων που περιφέρονται όπου λάχει κι αλλάζουν στρατόπεδο ανάλογα με τις συγκυρίες;"

Αλλά και ο Στέφανος Μάνος, παραμένει δέσμιος μιας εικόνας που δεν έχει "θεατρικότητα", ούτε αναπτύσσει ζωτική συναισθηματική σχέση με την ευρύτερη κοινωνία ( ο άνθρωπος δεν είναι περφόρμερ ούτε πολιτικάντης που λαϊκίζει, αλλά ούτε διαθέτει προφίλ πατριάρχη. Έτσι, δεν γοητεύει το ανασφαλές πλήθος αλλά ούτε τα ροζ και κίτρινα μέσα επικοινωνίας. Δεν λέω να αλλάξει, όχι, αυτό θα ήταν προσβλητικό και άστοχο. Καλό είναι να παραμείνει όπως είναι, να διατηρήσει τις αρετές του. Όμως, πρέπει να αλλάξει ο τρόπος παρουσίασής του). Θα έπρεπε με κάποιον τρόπο να αναδειχτεί το έργο του και να απελευθερωθεί ο ίδιος από την επικοινωνιακή πίεση. Να μπορέσει το έργο του να μιλήσει από μόνο του. Ειλικρινά, ακόμη και ενημερωμένοι πολίτες, επιμένουν να αγνοούν την ουσιαστική του συνεισφορά σε συγκεκριμένα θέματα που διαχειρίστηκε. Πολλοί επιμένουν να τον χαρακτηρίζουν με βάση το φαίνεσθαι και όχι τα έργα. Και το φαίνεσθαι το καθορίζουν τα κανάλια και κάποιοι φαφλατάδες δημοσιογράφοι. Το καθορίζει η μικροπολιτική και το επικοινωνιακό κουτσομπολιό. Κι εδώ έρχομαι στον δεύτερο πυλώνα, τον πυλώνα που χαρακτηρίζω λογοκεντρικό.

2. Δυστυχώς, όταν μιλάμε ορθολογικά και με αξιοπρέπεια, ή όταν αναπτύσσουμε δομημένα επιχειρήματα (όπως κάνει η ελίτ του πολιτικού προσωπικού χωρίς να ωφελείται) πρέπει να γνωρίζουμε ότι απευθυνόμαστε στους πολλούς που είναι στην καλύτερη περίπτωση καχύποπτοι απέναντι στον λόγο και αποφασίζουν με το ένστικτο (το οποίο ένστικτο κάθε άλλο παρά είναι αλάνθαστο δεδομένης της επικοινωνιακής διαμεσολάβησης στις περίπλοκες κοινωνίες που ζούμε). Απευθυνόμαστε δηλαδή σε ένα κόσμο που συχνά βλέπει δίχως να ακούει. Σε ένα κόσμο που ακούει κυρίως την ένταση, το πάθος, το επικό/ψυχολογικό/δραματικό αφήγημα και τα χρώματα μιας φωνής. Όχι τόσο τα επιχειρήματα. Η λογική υποχωρεί μπροστά στην δραματοποίηση. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της συναισθηματικής/τηλεοπτικής παιδείας. Ο χρεωκοπημένος λόγος, ο κούφιος πολιτικός λόγος έχει μετατρέψει τους αποδέκτες στην καλύτερη περίπτωση σε κυνικούς αρνητές και στην χειρότερη σε κωφούς οφθαλμολάγνους. Ο ψηφοφόρος, παλιμπαιδίζοντας αφοπλιστικά, αποζητά μια αίσθηση ταύτισης και ασφάλειας. Δυστυχώς δεν κρίνει με βάση τα πραγματικά δεδομένα!
Η μόνη λύση είναι να ενεργοποιήσει κανείς τον ψυχισμό του κόσμου και όσο γίνεται την σκέψη, μέσω της συνολικής εικόνας. Εμβαπτίζοντας τους αποδέκτες σε ένα δομημένο όραμα της πολιτικής θέσης και πρότασης. Κάνοντας τα πραγματικά δεδομένα αναπόδραστο γεγονός.

...Χωρίς να έχω κάνει διδακτορικό στην ψυχολογία της επικοινωνίας, πιστεύω πως θα χρειαζόταν να φτιάξετε σποτ και επικοινωνιακό υλικό που να συνολικοποιεί την πολιτική σας πρόταση. Με κίνδυνο να φανώ κωμική, μου έρχεται στο νου η παρουσίαση των προτάσεων για τις επόμενες Ολυμπιακές πόλεις. Σε κάθε περίπτωση, αυτό το υλικό δεν πρέπει να εκτοξεύεται ευκαιριακά και αποσπασματικά, αλλά να υπάρχει σε δημόσια θέα και να εμπλουτίζεται διαρκώς.

Πιο απλά, όταν μιλάτε για πεζοδρόμους ή λεωφορειολωρίδες ή την Αττική οδό ή δεν ξέρω τι άλλο... θα έπρεπε να βλέπουμε, να ακούμε, να περπατάμε και να αγγίζουμε αυτά τα έργα! Πρέπει πάση θυσία, να δημιουργήσετε συναισθητικούς συνειρμούς που να συγκεκριμενοποιούν τα λεγόμενα.

Ίσως να είναι πολλά αυτά που ζητάω, όμως δεν είναι τόσο δύσκολο να κατασκευάσεις την αφήγηση όταν διαθέτεις το υλικό αντίκρυσμα, όταν δηλ. υπάρχει απτό έργο.

Τέλος, κάτι πολύ σημαντικό:
Οπωσδήποτε, υπάρχει ζήτημα με το βάθος μιας εκστρατείας. Είναι δύσκολο να έχει κανείς αποτελέσματα όταν ένα σχήμα δεν δουλεύει συστηματικά και σε βάθος χρόνου, έτσι ώστε να αναπτύξει μια σχέση με την κοινωνία και να καταστεί σημείο αναφοράς. Η Δράση διαθέτει στελέχη με αυτόνομη παρουσία σε βάθος χρόνου, αλλά όλες αυτές οι συνιστώσες δύσκολα ζυμώνονται και συνδυάζονται σε ένα συλλογικό όργανο δράσης. Έτσι, πιθανά, το κόμμα σας παρέμεινε στη συνείδηση του κόσμου σαν μια ευκαιριακή πρόταση δίχως συλλογική δέσμευση. Στη χειρότερη περίπτωση δε, σαν οπορτουνίστικη ομάδα πίεσης με ιδιοτελή χαρακτήρα!

Ίσως να αναρωτιέται κανείς γιατί τόση καχυποψία απέναντι στις καλύτερες προθέσεις...
Ε, λοιπόν, ότι και να λέμε, η πολιτική παραμένει ένα είδος πολέμου (με διαφορετικά μέσα) και στον πόλεμο, οι ανθρώπινες ομάδες εμπιστεύονται τη μοίρα τους σε εκείνους που αντιλαμβάνονται ως κυρίαρχους. Όσο κι αν ακούγεται πρωτόγονο, δεν έχει νόημα να το εξωρραΐσουμε. Αν κάποιος φιλοδοξεί να αποκτήσει πολιτικό βάρος, θα πρέπει να πείσει για την πολεμική του ετοιμότητα, για την ανεξάρτητη ισχύ που διαθέτει στην κοινωνία, για την αδιαπραγμάτευτη δέσμευσή του και την ικανότητά του να συσπειρώνει τις πολυδιασπασμένες κοινωνικές δυνάμεις θέτοντας στόχους. Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι κοινωνίες προσπερνούν τις καλές προθέσεις.

Κατ'αντιστοιχία, η αριστερά αδυνατεί να αποκτήσει πολιτική ορμή στην ευρύτερη κοινωνία γιατί παρ'όλες τις πολεμικές ιαχές και τις κορώνες, στην πράξη είναι λογοκεντρική. Υποτιμώντας ή μασκαρεύοντας κι εξωρραΐζοντας τα ανθρώπινα ένστικτα, αποδεικνύεται εκλεκτική, καταλήγει πολυδιασπασμένη και τελικά, κάθε άλλο παρά μαζική.

Θα μπορούσε κανείς να πει πολλά περισσότερα, αλλά ας μην απομακρυνθούμε περισσότερο από μια απλή κριτική στην εκστρατεία της Δράσης!

Ευχαριστώ πολύ

Δυϊκές προσωπικότητες / Binary personalities

Σχόλιο σε κείμενο του "άγιου" με τίτλο 'ο κόσμος, η εικόνα και το νόημα'
This text comes as a comment to a post on another blog. As I don't always have the time to translate my writings, should you wish so, please indicate your interest!

Δυστυχώς, το κείμενό σου είναι ιδιαίτερα αισιόδοξο, εκτός αν 1)υιοθετήσει κανείς αυθαίρετα κάποια άποψη περί αγαθής ανθρώπινης φύσης που επιθυμεί το "καλό" και 2)μεταθέσει τον ορίζοντα των οποιωνδήποτε προσδοκιών στο ασαφές απώτερο μέλλον. Αλλιώς, τίποτα δεν μας υπόσχεται ανοιχτές και "αμεσοδημοκρατικές" κοινωνίες, ειδικά ως αποτέλεσμα δράσης κάποιου συλλογικού υποκειμένου. Έχω την αίσθηση, πως τέτοιες προβολές προκύπτουν από το αξιακό υπόστρωμα του ανθρωπισμού, έχουν δε μάλλον τις ρίζες τους στην παράδοση του Δικαίου και η οποία είναι ο ανθός της κληρονομιάς ενός δυτικού πολιτισμού που καταρρέει/μεταλλάσσεται έτσι κι αλλιώς. Τα δίκτυα και οι ανθρώπινες μάζες της βιοπολιτικής, μάλλον μας υπόσχονται, μάλλον επιθυμούν συλλογικά και εδράζονται σε έναν ωκεανό ρευστότητας και υπερευέλικτης διανυσματικής εξουσίας, διάχυτης και σηματοδοτούσας την έκσταση με εξάρσεις βίας και ηδονής.

Φοβάμαι ότι η κυβερνητική και οι επιστήμες που μελετούν το ανθρώπινο μυαλό, έχουν περισσότερα να μας πουν για το είδος μας, απ'ότι οι ανθρωπιστικές σπουδές.
Εν πάση περιπτώσει, από τον εικοστό αιώνα, κι έχοντας βαθύτερες ρίζες στον ρωμαντισμό, η "εμπιστοσύνη του υποκειμένου προς τον κόσμο του" ...θαρρώ είχε και έχει πασιφανείς τάσεις κατάρρευσης. Εδώ και πολύ καιρό και σίγουρα, καθ'όλη την διάρκεια του μεταμοντέρνου, η βιωμένη πια κατάρρευση, όχι μόνο σε επίπεδο μεγάλων νοημάτων, αλλά και μικροδυναμικά, βρίσκει την έκφρασή της σε άπειρες εκφάνσεις της πράξης (ασύμμετρες δράσεις) και σε θεωρητικές προσεγγίσεις που χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της στατιστικής, αποπειρώνται να απεικονίσουν έναν πολύπλοκο κόσμο, χωρίς δογματικούς άξονες και βεβαιότητες.

Δυστυχώς για μας, ειδικά αν βασιστούμε στο Ελληνικό παράδειγμα, δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι/ες ότι το ιστορικό υποκείμενο θα αποκτήσει συνειδητότητα με κάποια ευρεία έννοια και δεν θα αφεθεί (φύσει) στο ρεύμα του οποιουδήποτε επερχόμενου φονταμενταλισμού, η για την ακρίβεια, ετεροκαθορισμού με χαρακτηριστικά μηχανής. Ποιός μας λέει δηλαδή, ότι αυτό που επιζητεί ο άνθρωπος δεν είναι τελικά ο αυτοματισμός.

Αυτό που είδαμε στην Ελλάδα ήταν μια αναταραχή με βάθος και πολύ κοντά πόδια. Τα κουτσουρεμένα πόδια όσων διανοούμενων έτρεξαν να αναστήσουν τις μούμιες που κρατούσαν κρυμμένες στο υποσυνείδητό τους, φυσώντας μέσα τους πνοή που είχαν κλέψει από εν μέρει ανυποψίαστους νεαρούς.
Τα κομμένα πόδια όσων αποταυτισμένοι/ες από σύστημα και αντισύστημα, ατένιζαν με απελπισία να έρχεται στο προσκήνιο ο ένας και ο άλλος φονταμενταλισμός από το παρελθόν και να σηκώνουν τις σημαίες τους.
Τα παραμορφωμένα πόδια της αριστεράς που την πήγαν εντελώς στραβά, ξυστά στην επιφάνεια και πέρα από κάθε δημιουργική συνεύρεση. Το πτώμα του κράτους που το έσυραν από δω κι από κει όσοι κοινοβουλευτικοί και θεσμικοί ώφειλαν να το περιφρουρήσουν (είναι αλήθεια ότι αυτό γίνεται από καταβολής του κράτους μας και θυμήθηκα τον Μακρυγιάννη).

Μια ιδεολογία που δεν είναι δόγμα, εάν υπάρχει, είναι μάλλον προβληματισμός και όχι βέβαια βιβλίο με κατηγοριοποιήσεις και οδηγίες. Είναι κυρίως αναθεωρητικός στοχασμός με (αυτο)κριτική διάθεση και όχι αλαλαγμός και απλοποιητικό βραχύπνοο μένος.
Πού κολλάει εδώ το σύνθημα "σκατά στους κουλτουριάρηδες" ή ο χλευασμός των ακτιβιστών προς όποιους θέλησαν να αποφύγουν τις ασπρόμαυρες διαχωριστικές γραμμές;
Το σλόγκαν τους στα πρόσφατα γεγονότα ήταν "την ώρα της δράσης, τα λόγια είναι περιττά". Και κάποιοι συνεντευξιάζονταν με τα συνθήματά τους σε τηλεοπτικά πάνελ και στούντιο.
Και γενικά πήραν τους δρόμους να καθοδηγήσουν το θηρίο της οργής ενάντια στα σύμβολα! Μέχρι εκεί έφτανε η στοχοθεσία τους και ούτε σπιθαμή παραπέρα. Η επαναστατική λογική, τα κεφάλια που έπρεπε να πέσουν, οι αποκλεισμοί των ευγενών και των διανοούμενων μπουρζουάδων, όλα ήταν γραμμένα και καταχωνιασμένα σε κάποιο συρτάρι, όπου περίμεναν την ευκαιρία να βρεθούν στο προσκήνιο.

Όσο για την περίφημη εμπιστοσύνη, που σίγουρα αποτελεί βάση για την δόμηση οποιασδήποτε βιώσιμης συνθήκης, βρέθηκε οικτρά διαψευσμένη, καθώς ότι είχαμε μπορέσει να δομήσουμε εδώ και καιρό με πολύ κόπο, μια κάποια σχέση ήθους και προσφοράς, γκρεμίστηκε σε μια βραδυά από τους ανεγκέφαλους ιδεολόγους (φίλους!) που αφιονίστηκαν με οράματα συνοπτικής ανατροπής του σατανά και εγκαθίδρυσης ενός απρόσωπου εκδικητικού Θεού των μαζών. Και συνειδητοποιήσαμε οι πτωχοί πόσο ρηχή ήταν η συνειδητότητα που επαγγέλονταν ακόμη και κοντινοί μας άνθρωποι... της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Ως άλλοι Χριστόδουλοι, οι πρώην συνεργάτες και φίλοι μας, ανέβασαν τα μαυροκόκκινα λάβαρα με τα συνθήματα περί γουρουνιών της αστυνομίας.

Κι έτσι, φάνηκε πως η Ελλάδα είναι πολύ μα πολύ λίγη για να έχει θέση σε νοηματοδοτήσεις του μέλλοντός μας. Γιατί υπερίσχυσαν αυτοί που περιγράφω με μελανά χρώματα παραπάνω. Οι δε άλλοι, το κατ'εμέ ζητούμενο, τα συνειδητά υποκείμενα, ήταν ελάχιστα! Και τώρα που κάπως εκτονώθηκε μέρος της ενέργειας, βλέπουμε τους μανιασμένους να ξεχνιώνται μέσα στην καθημερινότητα που απτόητοι δομούσαν και πριν, ως υπάλληλοι του δημοσίου, συνδικαλιστές, κρατικοί λειτουργοί, χωμένοι από δω κι από κει, αυλικοί και υπηρέτες της καταναλωτικής αναγκαιότητας που υβρίζουν... όπως έβριζαν και πριν, υποσχόμενοι τον καλύτερο κόσμο, με το καλύτερο ήθος... υποσχόμενοι με τρόπο που έλεγες "δεν μπορεί, το εννοούν! θέλουν να παλαίψουν για περισσότερο ήθος στις ανθρώπινες σχέσεις"! Και πού να το ήξερα πως έβραζε κρυφά μέσα τους το κενό και θρεφόταν ο φθόνος και ο διχασμός! Η αρρώστεια αυτή που βρίσκει έδαφος στην ανικανότητα αποταύτισης, στην απόλυτη ανάγκη του ανήκειν, πάση θυσία...εν τέλει στην ανάγκη τάυτισης με τον εαυτό και το σύστημα (έστω και δια της ολικής απόρριψης του φαντασιακού άλλου). Binary personalities (δυϊκές προσωπικότητες), δίχως οργανική σχέση με το πραγματικό.

Κι έτσι, φαίνεται πως αν μας ενδιαφέρει το μέλλον και η συνειδητή δόμησή του, δεν έχουμε άλλες διεξόδους από την Επικούρεια ιδιώτευση, η την αποδημία.

Αγαπημένα μου παιδιά

(video still, "Touched" by Laurel Chiten)

(if and only if required, translation in english will be made available)

Μετά την κριτική που άσκησαν όσοι παρέμειναν σώφρονες απέναντι στο κλίμα της εύκολης, ανεγκέφαλης και κονφορμιστικής υπόθαλψης ακροτήτων, οι ίδιοι άνθρωποι υπενθυμίζουν τώρα πως υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα. Αν αποδεχτούμε τις ευθύνες μας και δεν τις μεταθέσουμε στους μαθητές, οφείλουμε επίσης να αντιληφθούμε το μέγεθος του φαινομένου και να αφουγκραστούμε το μήνυμα.

Όταν ασκούσα κριτική στις ελίτ, είχα στο νου μου τις εγωπαθείς προσωπικότητες της τηλεόρασης: τους λαϊκιστές πολιτικούς, τους ιδεοληπτικούς διανοούμενους και καλλιτέχνες που απλώς νοιάζονται να διατηρηθούν ελκυστικοί και ελκυστικές, να διεκδικήσουν μερίδιο στην αγορά των μήντια και της διαφήμισης, να παραμείνουν εμπορεύσιμες πόρνες με τον φόβο ότι οι απρόσωποι νταβατζήδες τους ίσως τους αντικαταστήσουν.
Όταν έπρεπε να στείλουν στο αποχαυνωμένο ακρωατήριο της τηλεόρασης μήνυμα εθνικής έξαρσης, το έκαναν. Όταν έπρεπε να κολακεύσουν μια ιδεολογική παραφορά με χαρακτηριστικά μόδας, το έκαναν επίσης. Όταν έπρεπε να κουνήσουν κωλαράκι για να δελεάσουν μαστουρωμένους χαβαλέδες που αποτελούσαν το τηλεοπτικό κοινό της τάδε εκπομπής, το έκαναν. Όταν έπρεπε να δείξουν πυγμή απέναντι στην διαβολική υπουργό παιδείας που ήθελε λέει να προωθήσει αντεθνικό βιβλίο, το έκαναν. Πρωταγωνιστούσαν σε σαπουνόπερες και έκαναν φόνους για λόγους τιμής, αναβιώνοντας στερεότυπα από την δεκαετία του ᾽5ο. Φλέρταραν με νταήδες μπάτσους στο κρεβάτι μεγαλοαστικών δήθεν σπιτιών με ξένες υπηρέτριες, γλύφονταν για λαϊκά τεκνά και πάθαιναν υστερία για το σκουλαρήκι του ατίθασου γυιού. Πόζαραν με τσιγάρα και σήριγγες, αλλά δεν ξεχνούσαν να υπερασπιστούν την υγιεινή διατροφή. Όταν έπρεπε να συνταχθούν με αναρχοαυτόνομες κορώνες σε επίπεδο επαναστατικού και επαναστατημένου lifestyle, έβρισκαν τον τρόπο να το κάνουν. Έκαναν επίσης τον σταυρό τους κάθε Πάσχα, λιβάνιζαν και έδειχναν σεβασμό στα ιδεώδη του ανάδελφου έθνους των διαστημανθρώπων έψιλον.

Έτσι βρεθήκαμε να είμαστε σίγουροι για όλα και για τίποτα. Ο καθένας ήταν διατεθειμένος να παίξει οποιοδήποτε ρόλο, προσαρμοσμένο στα μέτρα του, αρκεί να βρισκόταν διαρκώς στο φως της δημοσιότητας.
Μετά... τα Σαββατόβραδα, αγκαλιασμένοι πολιτικοί της δεξιάς, της αριστεράς, της άκρας δεξιάς και της εξωκοινοβουλευτικής διανόησης, παράφρονες, μοντέλα, μακιγιέρ, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, μέντιουμ, χορεύτριες της κοιλιάς και γυιοί διάσημων γονιών, ή εκπρόσωποι πολιτικών τζακιών και ηγετικά στελέχη ομίλων, μεγαλογιατροί, σταρ από ριάλιτι, πρώην σταρ, νυν γκόμενες και άνθρωποι που απλά ήξερες τη φάτσα τους από κάπου, άλλοι που δικηγορούσαν με επιτυχία κι άλλοι που τσακώνονταν πριν μια βδομάδα σαν τα σκυλιά σε κάποια εκπομπή τα ξαναέβρισκαν στο νέο πλαίσιο... μια εφιαλτική παρέλαση από μάσκες, όλοι αυτοί μαζεύονταν γύρω από ένα τραπέζι και μερακλωμένοι κουνιόντουσαν πέρα δώθε. Αυτές οι Σαββατιάτικες εκπομπές έδειχναν πως όλοι ήταν μαζί στο τέλος της εβδομάδας, όλοι οι ηθοποιοί του ατέλειωτου τηλεοπτικού οχετού. Μας δίδασκαν πως ότι κι αν ήταν, ότι κι αν εκπροσωπούσαν μεσοβδόμαδα, μπορούσαν να χαρούν στο τέλος της βδομάδας χωρίς ταμπού και διαχωριστικές γραμμές.

Αυτή η προκλητική αναίρεση των κοινωνικών ανταγωνισμών σε συμβολικό επίπεδο, δεν μπορούσε παρά να διδάσκει στους θεατές την απάθεια. Αφού όλοι τελικά είναι το ίδιο, γιατί τάχα θα έπρεπε, ή πώς τυχόν θα μπορούσε, ο οποιοσδήποτε ασήμαντος τηλεθεατής να διεκδικήσει νόημα και λογική αντιπαράθεση, ουσιαστική διαφοροποίηση.

Η πολιτική έγινε πολιτικό show. Η τέχνη έγινε άσκηση γούστου και επίδειξη λεπτότητας και μαγκιάς. Η γνώση έγινε κάτι ιδιαίτερα επίπεδο. Ένα είδος βωβού προηγούμενου... σαν τα γαλάζια μάτια που κληρονόμησες, ένα οποιοδήποτε επιδερμικό δεδομένο, σαν σημάδι ή τατουάζ που όταν το έχεις, το έχεις... και από κει και πέρα το επιδεικνύεις σαν αποτύπωμα και ονοματικό προσδιορισμό που σε τοποθετεί αυτόματα σε κάποιο πάνελ.

Γεμίσαμε ειδικούς που ανέλυαν τα πάντα και συναγελάζονταν με τους πάντες, συζητώντας ελαφρά τη καρδία όλα τα θέματα.

Πέρυσι, εγώ η συγκρατημένη και κριτική κατά πως φαίνεται από την διάθεσή μου να μην ενθαρρύνω μαθητές σε πετροπόλεμο, δίδαξα μια ξένη γλώσσα σε προχωρημένο επίπεδο σε δεκαπεντάχρονους. Σε ξένη γλώσσα πάντα, μιλήσαμε για ρομαντική ποίηση, για εμπόριο λευκής σάρκας, σεξουαλικές μειονότητες, διεθνή πολιτική, μόδα, προσωπικές σχέσεις, επαγγελματική μετεξέλιξη, θέατρο, ευρωπαϊκά θέματα, περιβαλλοντική πολιτική όπως εκπορευόταν από συγκεκριμένους δημάρχους ευρωπαϊκών πόλεων, για απαχθέντες από εξωγήινους και για καθηγητές του Χάρβαρντ που παρέκκλιναν της ακαδημαϊκής πεπατημένης οδού, μοιραστήκαμε dvd με πολλαπλό περιεχόμενο, ψάξαμε υλικό στο διαδίκτυο, μιλήσαμε για συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας, για έλληνες συγγραφείς και τα γλωσσικά τους ιδιώματα, για αθλητισμό, για βαρεμάρα, για την οικογένεια.
Αλλά υπήρχε μια συνέχεια ύφους. Υπήρχε παρουσία και ανάληψη ευθύνης. Προσπάθησα ώστε η άποψή μου να έχει τα χαρακτηριστικά ενός συγκροτημένου λόγου που απαιτούσε μια αντίστοιχη προσπάθεια για συγκρότηση και έκφραση που να διατυπώνει θέσεις και αντιθέσεις.

Υπήρξαν κάποιες δύσκολες στιγμές, όταν έπρεπε να διαχειριστώ την έλξη και την απώθηση, να θέσω τα σωστά όρια, να θέσουμε όλοι όρια και να θέσουμε εξ'αρχής πολύ ψηλά τον πήχυ. Η αγάπη που καταφέραμε να διοχετεύσουμε δημιουργικά παρά την κούραση από την απίστευτη πίεση και το άγχος των φροντιστηρίων και των σχολείων, η επιθυμία για όσμωση, μας επέτρεψαν να μην χωρίσουμε στο τέλος της χρονιάς με μια αίσθηση ανικανοποίητου. Προσπάθησα να ενθαρρύνω τους αγχωμένους γονείς και να τους μεταδώσω τον θαυμασμό και την πίστη μου στην προσπάθεια των παιδιών και την δική τους.
Τα παιδιά μάλιστα πέρασαν τελικά τις εξετάσεις του ξενόγλωσσου διπλώματος. Έμεινα άναυδη, γιατί δεν το περίμενα. Είχα την αίσθηση ότι δεν είχα καταφέρει τίποτα, γιατί είχα απέναντί μου ανυπέρβλητα εμπόδια. Συγκεκριμένα όπως είπα, την κούραση αυτών των παιδιών, το άγχος από το υπερφορτωμένο πρόγραμμα, την έλλειψη προπαίδειας και προετοιμασίας από το σχολείο. Το ότι δεν είχαν διαβάσει παρά ελάχιστη λογοτεχνία, ή σχεδόν καθόλου, το ότι δεν τα είχαν φροντίσει οι δάσκαλοι όπως θα έπρεπε.

Κι όμως, ο έρωτας της μάθησης έκανε ένα μικρό θαύμα. Η φλόγα του σεβασμού για την ζωή και η ελπίδα, ανέβασε το ηθικό μας. Καταφέραμε να περάσουμε καλά και να κρατήσουμε μέσα μας μια θετική ανάμνηση από αυτή τη χρονιά.

Η αγάπη μένει μεταμορφωμένη σε γνώση.
Τα παιδιά τώρα πετροβολούν τον εαυτό τους, γιατί τους εμποδίσαμε να αγαπήσουν την ίδια τους τη ζωή. Αν την τελευταία ώρα, έχουμε την διάθεση να περισώσουμε το μέλλον, ας αναγνωρίσουμε στους εαυτούς μας το δικαίωμα της ελπίδας. Όσο παραμένουμε προσκολλημένοι στο παρδαλό κενό και την απαξία, εκείνα θα βρίσκουν καταφύγιο στον όχλο και τον βαρβαρισμό, γιατί μόνο εκεί η δυσβάστακτη ευθύνη μιας ζωής χωρίς κατεύθυνση, μπορεί να βρει ανακούφιση.

κατά της ξενοφοβίας και της κοινωνικής βίας

(στη φωτο. έργο του Δ. Χαλάτση)



Σχόλια της Μιράντας στο press.gr (άραγε έχει νόημα πια να γράφει κανείς εκεί πέρα;)


Επιτέλους να λυθεί αυτό το πρόβλημα. Είναι απεχθής η κατάσταση που αντιμετωπίζουν τα παιδιά των μεταναστών, αγόρια και κορίτσια που αποτελούν ελπίδα για το μέλλον της Ελλάδας και τείνουμε να τα μετατρέψουμε σε παρίες και ξένα σώματα. Έχω γνωρίσει λαμπρά παιδιά που με έκαναν να νοιώθω υπερήφανη δουλεύοντας μαζί τους και συνδιαλεγόμενη στην γλώσσα μας, τα Ελληνικά -κυρίως με δεύτερη γενιά από Σιέρα Λεόνε και άλλες αφρικανικές χώρες (σε πρότζεκτ με την ομάδα reconstruction.gr) και προσπαθούσα να τους δώσω κουράγιο... να μην παύουν να δουλεύουν για το μέλλον τους. Όμως πώς να τους πείσεις να πιστέψουν στο μέλλον τους στην Ελλάδα όταν στην εφηβία τους δεν εισπράττουν την αποδοχή και την ενθάρρυνση που δικαιούνται. Τα πιο δυνατά μυαλά ανάμεσά τους ονειρεύονται ήδη σπουδές σε κάποιο Αμερικανικό πανεπιστήμιο, μια καριέρα σε μια δυτική χώρα, ονειρεύονται το καλύτερο! Όπως και τα παιδιά Ελλήνων που έχουν φιλοδοξίες. Η Ελλάδα επομένως δεν καταφέρνει να εμπνεύσει τους νέους της! Γίνεται ένας ιστός αράχνης, μια παγίδα δήθεν ασφάλειας, κατ'ουσίαν ένα κοιμητήριο. Πώς μπορούμε να δεχτούμε αυτή την παρακμή, πώς μπορούμε να αρνούμαστε το μέλλον μας; Ντροπή λοιπόν σε όλους μας και ιδιαίτερα στους δειλούς και ξεφτιλισμένους πολιτικούς της λαμογιάς και της οικογενειοκρατίας που δεν έχουν κάνει σημαία και προτεραιότητα την κοινωνική ισονομία. Επιτέλους! Χρειαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Η Ελλάδα των "Ελλήνων Χριστιανών" είναι ένα θλιβερό κατάλιπο που παράγει μόνο σκάνδαλα και γκρίζα απαξία. Πολιτική ισονομία και αξιοκρατία είναι οι βάσεις της δημοκρατίας. Τα αυτονόητα λέω...

***

Ο δηλώνων ως προερχόμενος από αριστερή οικογένεια, 27 Νοέμβριος 2008 10:38, είπε:
"Αν και προέρχομαι από αριστερή οικογένεια σε αυτές της εκλογές θα ψηφίσω ΛΑΟΣ δυστυχώς δεν πάει άλλο σε μερικά χρόνια θα μας αναγκάσουν οι μετανάστες να γίνουμε μετανάστες"

Κάθε οικογένεια έχει τα προβλήματά της μάγκα. Εγώ πάντως δεν είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνεις τι λες. Αυτό είναι το μόνο ελαφρυντικό. Γιατί αν όντως το πρόβλημά σου είναι πως θα φέρουμε στην εξουσία τα φασιστοειδή για να μεθοδεύσουν πογκρόμ ενάντια σε μετανάστες, διαφωνούντες, διαφορετικούς, ή οποιονδήποτε τους καπνίσει (δεδομένουν ότι έχουν μυαλό γιαούρτι), τότε μάλλον η νοημοσύνη σου είναι πολύ κάτω του μετρίου.
Ότι και να λέμε εδώ πέρα, αν οι άνθρωποι δεν έχουν καμμιά αίσθηση της ιστορίας, αν δεν έχουν στοιχειώδη ικανότητα πολιτικής ανάλυσης, το μόνο που μένει είναι η κοινωνική βία.
Σε κάθε περίπτωση, το πρόβλημα της φτώχιας και της βίας που μαστίζει ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη και προκαλεί τα κύματα μετανάστευσης δεν λύνεται με τους τρόπους που προτείνεις, αλλά αλλιώς. Και αυτό το αλλιώς είναι που πρέπει να σκεφτόμαστε.
Χωρίς να έχω κομματική ταυτότητα, μου φαίνεται προφανές ότι ακόμη και στις ΗΠΑ, τίθενται πλέον στην κύρια πολιτική σκηνή ερωτήματα για μια εναλλακτική προσέγγιση στην ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή, την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης, την αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής κρίσης, την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης που υποθάλπτει ο καπιταλιστικός παραλογισμός στην Αφρική, τη μέση Ανατολή και την Ασία. Ο μικρόκοσμος του Αγίου Παντελεήμονα (όπου απ'ότι φαίνεται έχει χαθεί η κοινωνική ισορροπία και συνοχή) και ο μακρόκοσμος της παγκόσμιας κρίσης συνδέονται άμεσα και φυσικά, ο ξενόφοβος λαϊκισμός του ΛΑΟΣ, αποτελεί ανήθικο καιροσκοπισμό. Πάψε λοιπόν να ρίχνεις λάδι στη φωτιά με τρόπο ανήθικο, πάρε αποστάσεις από τους κουκουλοφόρους κάθε προέλευσης και στάσου υπεύθυνα απέναντι στα προβλήματα που μας κυκλώνουν και μας απειλούν όλους, μετανάστες και μη.

Με καθαρό αίσθημα (επίλεξε σύμμαχο)

Αρνούμαι τις συναισθηματικές αντιδράσεις και με ενδιαφέρει μόνο μια πολιτική θεώρηση.

Υποστηρίζω ότι δεν απειλούμαστε από την ελευθερία λόγου και έκφρασης. Τί άλλο να κάνω, υποστηρίζω τα αυτονόητα: ότι αυτό που απειλεί όλους μας είναι η πολιτική παρακμή μέσα στην οποία ζούμε.

Σαφώς, πασχίζω να υπερασπιστώ την ελευθερία μου (σε καθημερινή βάση) από εκμεταλλευτές και κηδεμόνες και αυτό προϋποθέτει συγκρούσεις και έχει συνέπειες, καθώς και περιστασιακούς συμβιβασμούς και οπωσδήποτε ήττες. Φυσικά, δεν με ενδιαφέρουν οι λυκοσυγκρούσεις και οι αλαλαγμοί στο διαδίκτυο.

Αντιλαμβάνομαι όμως την κοινωνία πρακτικά και χειροπιαστά, σαν καθημερινή παραγωγική πρακτική και ταξικό βίωμα (και όχι μέσα από ιδεαλιστικά σχήματα με αποκορύφωμα τον εθνικό μεγαλοϊδεατισμό που οδήγησε σε καταστροφές και χούντες) ...επίσης, αντιλαμβάνομαι την κοινωνία δίχως αυστηρά παγιωμένη ταξινόμηση των ομάδων και των ατόμων, καθώς οι ομαδοποιήσεις στην εποχή μας έχουν δυναμικά χαρακτηριστικά και διανυσματική διασπορά. Αυτός είναι βέβαια και ο λόγος που μεγάλες μάζες ανθρώπων βρίσκονται σε αδράνεια και αποπροσανατολισμό.
Η διαφορικότητα των ταυτοτήτων αποτελεί πολιτικό σύμπτωμα και στρατήγημα.
Φυσικά, επειδή κάθε στρατηγική παράγει και την αντίθεσή της, παρατηρούμε την έκρηξη της λεγόμενης τυχαίας και παράλογης βίας που επονομάζουν ασύμμετρη.

Ο αγώνας για καθαρότητα αντίληψης, ανεξαρτησία κρίσης και ορθολογισμό είναι πολύ δύσκολος σε εποχές δημοκρατικού ελλείμματος. Περνά μέσα από την (ουσιαστικά και βιωματικά) συγκρουσιακή ανίχνευση των δυνάμεων και όχι μέσα από δήθεν συγκρουσιακά σχήματα όπως κομματικές ταυτότητες.
Επιτυγχάνεται με το ένστικτο, την εγρήγορση, την κατά Μπερξόν παρουσία. Διαλέγω τον σύμμαχό μου και τον αντίπαλό μου με γνώμωνα το καθαρό αίσθημα.

Αν σας κατηγόρησα για φοβικά σύνδρομα, δεν είπα βέβαια να μην υπερασπιστούμε την πατρίδα μας, αλλά θα πρέπει να την υπερασπιστούμε με μέτρο και γνώση, απέναντι σε πραγματικές απειλές.

Η πατρίδα μας απειλείται από τί;
Ποιές είναι οι αξίες που υπερασπιζόμαστε;

Εσείς αισθάνεστε πως απειλείστε ως άτομα και (ως συλλογικότητα;) από συνομωσίες και εξωγενείς παράγοντες.

Εγώ σας επιστώ την προσοχή σε αυτό που κατά τη γνώμη μου και βάσει της κλασικής/υλιστικής πολιτικής θεωρίας και του ορθολογισμού (βλέπε Δημόκριτος, Αριστοτέλης, Αντιφών, Πρωταγόρας) αποτελεί το συμφέρον μιας δημοκρατικής πόλης.

Ο Πρωταγόρας έθεσε το θέμα της υπεράσπισης της δημοκρατικής πόλης. Είναι εκείνος που υποστήριξε ότι η πολιτική τέχνη ήταν αυτή που επέτρεψε στους ανθρώπους να επιβιώσουν και ότι η ουσία της είναι η ισονομία.

Στο κείμενο "ανωνύμου" που διέσωσε ο Ιάμβλυχος (αποδίδεται από μερικούς και πάλι στον κλασικό σοφιστή) ο συγγραφέας απευθύνει δριμύτατη κατηγορία ενάντια σε εκείνους που αδιαφορούν για την παραγωγική δραστηριότητα και το ρίχνουν στην κερδοσκοπία. Συνδέει έτσι την οικονομία με την ύπαρξη και τη λειτουργία της δημοκρατικής πόλης.

Μου αρέσει να επιστρέφω στις πηγές, ειδικά όταν υπάρχει θολή ατμόσφαιρα.

Οι εχθροί της Ελλάδας (όπως και κάθε ευνομούμενης και ως εκ τούτου "μη ανασφαλούς" πολιτείας) είναι όσοι καπηλεύονται την εξουσία και όσοι κερδοσκοπούν.

Δυστυχώς, παγκόσμια και τοπικά, έχει επικρατήσει ένα τέτοιο συνάφι και αυτό είναι ενδεικτικό της πολιτικής ατμόσφαιρας (ατμόσφαιρα πολέμου) που ευνοεί όπως είπα "κάποιους" και όχι το ευρύτερο σύνολο.

Αναρτήθηκε στο press-gr.blogspot.com, ημερομηνία: 13 Ιούλιος 2008 3:20 μμ

ως σχόλιο σε ανάρτηση με τίτλο "συνάντηση σκοπιανών στη φλώρινα"

φωτο. Femina Ridens (Frightened Woman, 1969) Piero Schivazappa

οι πνευματικοί άνθρωποι

...πνευματικός είναι ο κάθε άνθρωπος που παίρνει σοβαρά τη σχέση του με τους άλλους και αισθάνεται υπεύθυνος για το γίγνεσθαι της κοινωνίας έτσι ώστε σε κάθε περίσταση επεξεργάζεται θέσεις και στάσεις προκειμένου να ενεργεί συνειδητά.

Η δημοκρατία πάσχει όταν οι περισσότεροι αδυνατούν να αντιληφθούν το κοινό συμφέρον ως προσωπικό τους μέλημα. Αυτά έχουν αναλυθεί ήδη από τους προσωκρατικούς (1).
Αυτό που βιώνουμε έχει περιγραφεί ως προοίμιο της τυραννίας και αποτελεί μέρος του επίπονου κύκλου που διαγράφουν οι κοινωνίες όταν παρακμάζουν.

Δυστυχώς, τέτοιοι πολιτικοί κύκλοι δεν σταματούν πριν ολοκληρωθούν. Οι πνευματικοί άνθρωποι οδηγούνται στην επικούρεια "ιδιώτευση"(2) ή καλύτερα "παρέγκλιση", που αποτελεί και στρατηγική διάσωσης της φιλοσοφικής φλόγας σε εποχές που οι καταστροφές σαρώνουν τα πάντα και υποχωρεί η πολιτική κοινότητα στην οποία στηρίζεται η δημοκρατία.

Σε κάθε περίπτωση, πνευματικοί άνθρωποι υπάρχουν και διαφωνώ πλήρως με όσους οδύρονται για την απουσία τους. Δεν έχουν παρά να πνευματικοποιηθούν οι ίδιοι και να μην μεταθέτουν ευθύνες. Ο καθένας ότι μπορεί ας κάνει.

(1)Ενδιαφέρον ανάγνωσμα: "Σπουδή στο θέμα της ελευθερίας" -η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό-, Έλλη Παππά, εκδ. άγρα

(2)Αποσπάσματα από το βιβλίο της Ε. Παππά εκεί που αναφέρεται στον Επίκουρο:

"Ο αισιόδοξος κόσμος τους 5ου αιώνα θα καταρρεύσει όταν θα εκδηλωθεί η κρίση του αρχαίου κόσμου, όταν οι λεγεώνες του Φιλίππου θα 'ρθούνε να δώσουνε με τα όπλα τους τη λύση, όταν ο στρατός του Αλέξανδρου θα ανοίξει την εποχή των αυτοκρατοριών. Τότε θα έρθει και πάλι η ατομική φιλοσοφία, με τη διδασκαλία του Επίκουρου, να χαράξει τα νέα όρια της ελευθερίας. Η χάραξή τους περνούσε μέσα από την κριτική της ατομικής φιλοσοφίας του 5ου αιώνα. Η επικούρεια αντίληψη θα θεωρήσει δεσμευτικό της ελευθερίας τον αυστηρά αιτιοκρατούμενο -"νομοκρατούμενο"- κόσμο του Δημόκριτου, και θα εισάγει τον νέο όρο της "παρέγκλισης".

[...]Ο πολίτης του 5ου αιώνα, που ήταν το λειτουργικό άτομο της δημοκρατικής πόλης, δεν υπάρχει πια. Για να διασωθεί το άτομο, και να διασώσει κάποιες από τις αξίες που είχε κατακτήσει, πρέπει να παρεκκλίνει από την πολιτική ζωή. Ο Κήπος του Επίκουρου θα προσφέρει στην ελευθερία το νέο της καταφύγιο, και στο άτομο μια νέα κοινότητα, τώρα που η παλιά πολιτική κοινότητα χάνεται. Το "λάθε βιώσας" είναι το αίτημα των καιρών.

[...]Αν διασώθηκε η έννοια της ελευθερίας ως τους τελευταίους ρωμαϊκούς αιώνες, οφείλεται στην ατομική φιλοσοφία που, με τη διδασκαλία του Επίκουρου, έγινε ένα μαζικό κίνημα που αντιδρούσε μαχητικά στις σκοταδιστικές, δαιμονολατρικές δοξασίες, τις "ψευδοδοξίες", που πλήθαιναν και θόλωναν τις συνειδήσεις σαν την αρρώστια που χτυπάει τα πρόβατα...

[...]Η επικούρεια διδασκαλία ήταν αυτή που διέσωσε ότι είχε κατακτήσει η ελεύθερη σκέψη του πολίτη της δημοκρατίας: την επιστημονική γνώση που διώχνει τις υπερφυσικές δυνάμεις από τον κόσμο και το φόβο από τις ψυχές των ανθρώπων...

Αναρτήθηκε στο press-gr.blogspot.com, ημερομηνία: 13 Ιούλιος 2008 3:20 μμ

και πρόκειται για σχόλιο σε ανάρτηση με τον στερεότυπο τίτλο "Γιατί σιωπούν οι πνευματικοί άνθρωποι;"

Γίνε Stalker or die

Ο ουσιαστικός ηλεκτρονικός αναλφαβητισμός (πέραν των τυπικών δεξιοτήτων... που αν και επιτρέπουν τη χρήση δεν εξασφαλίζουν επ'ουδενί την δημιουργική χρήση), συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό με τον κοινωνικό αυτισμό, καθώς έχει ως συστατικό στοιχείο του την κριτική ανικανότητα. Δηλαδή, όσοι ναρκώνονται μπροστά σε μια οθόνη ή με οποιονδήποτε τρόπο, ανίκανοι να κάνουν δημιουργική χρήση του διαθέσιμου μέσου, πάσχουν έτσι κι αλλιώς (ήδη και πρότερα), ως πολίτες.

Πού μπορεί να ξεκινούν όμως όλα αυτά;

Αυτή τη χρονιά είχα μερικούς μαθητές (στο πλαίσιο μιας από τις ασχολίες μου) και είδα ότι παρά τις προκαταλήψεις που διοχετεύονται σε αυτούς από δεύτερο χέρι, αντανακλαστικά και άκριτα, υπάρχει από τη μεριά τους μεγάλο ενδιαφέρον για πληροφόρηση και διάλογο.

Επανειλημμένα όμως, τα παιδιά με διαβεβαίωναν πως στο σχολείο δεν γίνονταν σοβαρές συζητήσεις παρά μόνο στερεότυπες, συνοδευόμενες από κάποιες "γραφικές" δραστηριότητες.

Ανταποκρίνονταν παρ'όλ'αυτά σε κάθε νύξη από τη μεριά μου και λίγο πολύ μελετούσαν το υλικό που τους έδινα (προσπαθώντας στις περισσότερες περιπτώσεις να οξύνω την περιέργεια και την έφεσή τους για περαιτέρω έρευνα).
Όμως η τυπολατρική παιδεία με τα εξαντλητικά ωράρια στεκόταν διαρκώς εμπόδιο.

Πέραν των "αμοιβών" -που είναι χαμηλές έτσι κι αλλιώς (κατά κύριο λόγο για όσους επιτελούν φιλότιμα το έργο τους και άρα δουλεύουν περισσότερο... )- καταλήγω στο χιλιοδιατυπωμένο συμπέρασμα πως απαιτείται υποστηρικτική μετεκπαίδευση και συνακόλουθα, τακτική αξιολόγηση του διδακτικού προσωπικού σε όλες τις βαθμίδες, όχι με σκοπό την απόρριψη, αλλά την επανεκτίμηση των αναγκών. Ξέρω, ...δύσκολο να γίνει στην πράξη όταν δεν υπάρχει καλή πίστη. Αλλά θα πρέπει να ξεκινήσει πάση θυσία και να αναπροσαρμόζεται κατά την διαδικασία. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να επιδιώξουν κάτι τέτοιο. Καθώς δε το γενικότερο σύστημα είναι πολύ προβληματικό, αποκλείεται μια τέτοια αλλαγή να μην έχει παρενέργειες. Όμως κάτι πρέπει να γίνει.
Για παράδειγμα, είναι δυνατόν σήμερα να διδάσκεις παιδιά και να μην έχεις ιδιαίτερη εξοικείωση με τις τεχνικές έρευνας και φιλτραρίσματος πηγών από το διαδίκτυο;
Η έρευνα αποτελεί όλο και περισσότερο αναγκαίο στοιχείο της καθημερινότητας. Η μια και μοναδική πηγή, το κρατικά τυπωμένο και δωρεάν παρεχόμενο μίζερο σύγγραμμα είναι κάτι επικίνδυνο. Αντ'αυτού, θα έπρεπε να εισαχθεί γρήγορα η κριτική μελέτη πολλαπλών πηγών με την καθοδήγηση του σωστά εκπαιδευμένου καθηγητή. Ο ρόλος του θα ήταν καίριος, πραγματικά καίριος, αλλά όχι πατερναλιστικός:

Υπάρχει πλέον πραγματικά η ανάγκη καλλιέργειας ενός ενστίκτου της κατεύθυνσης. Ο καθένας μας χρειάζεται να έχει πρόσβαση σε έναν "οδηγό" καθώς και να εξασκούμαστε ως οδηγοί. Θυμάστε την ταινία Stalker? Κάτι τέτοιο! και δίνω το παράδειγμα, για να επιστήσω την προσοχή στην πνευματικότητα της λειτουργίας αυτής.

Αλλιώς, θα πελαγοδρομούν οι άνθρωποι αναίτια, θα εξαντλούνται και θα πνίγονται στους ωκεανούς της πληροφορίας ή θα βυθίζονται στο κενό της έλλειψής της.
Τί κρίμα, όταν γνωρίζεις πως οι ίδιοι ωκεανοί είναι δίοδοι.

Η κοινωνία μας αδιαφορεί σε γενικές γραμμές για το μέλλον, καθώς εχθρεύεται την τεχνολογία σε επίπεδο σκέψης και οράματος, ενώ καταναλώνει με μανία τις εντελώς εμπορικές της εφαρμογές. Δεν έχουμε παράδοση επιστημονικής φαντασίας, άρα υποτιμούμε την παιγνιώδη αναζήτηση στην πράξη, ακόμη κι αν διακηρύσσομε το αντίθετο στη θεωρία. Δεν ευνοούμε την διερεύνηση του πιθανού, αλλά μιλάμε ατέλειωτα στα κινητά για τα ίδια και τα ίδια.

Όταν το χιούμορ δοκιμάζει το μυαλό, εύκολα επιλέγουμε τον χαβαλέ που απαιτεί ελάχιστη προσπάθεια, γιατί είναι απέναντι στο χιούμορ, ότι η πορνογραφία απέναντι στον έρωτα.

Δεν έχουμε μάθει να ακούμε, να χαιρόμαστε και να εκτιμούμε την οργάνωση και τη δύναμη της αντίθετης άποψης. Αρκεί όμως να ανατρέξουμε στους Πλατωνικούς διαλόγους για να δούμε ένα πρότυπο διαλόγου που εμπεριέχει όσα ανέφερα. Αξίζει να το κάνουμε, ακόμη κι αν θεωρούμε πως... το συμπόσιο ας πούμε, είναι ένα ελιτίστικο μοντέλο αντιπαράθεσης χάριν λόγου που τίποτα δεν έχει να προσφέρει στους σύγχρονους μαχητές της κάθε ιδεολογίας της δράσης.
Εγώ επιμένω ότι πρέπει να επιστρέφουμε στις πηγές.

Είμαστε λοιπόν κυρίως αυτιστικοί χρήστες τεχνολογικών εφαρμογών, καταναλωτές και όχι συνειδητοί δημιουργοί της επόμενης φάσης.
Αισθανόμαστε δε απέχθεια για τους ιμπεριαλιστές (δηλαδή, όλους εκείνους που διεκδικούν την κυριαρχία σε όλα τα επίπεδα) και τους υποτιμούμε συνοπτικά και συνολικά. Παρ'όλ'αυτά, έχουμε μείνει χρονίως εξαρτημένοι από μια νοσταλγία για το κυρίαρχο Βυζάντιο, την κυρίαρχη Αθήνα, τον κυρίαρχο Μακεδόνα Αλέξανδρο, ακόμη και την κυρίαρχη Σοβιετική ένωση, ενώ διατηρούμε ζωντανή μια φοβική ενθύμηση των "μεγάλων δυνάμεων".
Μήπως αυτό λέγεται συμπλεγματικός μαρασμός;

Τα πιο εξαιρετικά μυαλά, που δεν είναι λίγα, καταλήγουν απωθούμενοι/ες από την ασχετοσύνη που κυριαρχεί και τις αδιέξοδες συζητήσεις να απορροφούνται εντελώς από την ιδιωτική σφαίρα, όπου μπορούν να αναζητούν με ηρεμία απαντήσεις στα αντικείμενα που τους αφορούν και την απλή ικανοποίηση της ευφυούς περιέργειας.
Οι άνθρωποι με πολιτική κουλτούρα κρατάνε την ανάσα τους και περιμένουν κάθε τόσο την κατάλληλη στιγμή για την επόμενη έξοδο προς τον κοινωνικό χώρο, που όμως συνήθως οδηγεί στο ξόδεμα χωρίς σπουδαίο αποτέλεσμα. Κι όλοι γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος δεν έχει απεριόριστες δυνάμεις, όσο κι αν κάποιες φορές, τείνουμε να πιστέψουμε το αντίθετο.

Και ναι, σαφώς διαχωρίζω την οξύνοια από το ηθικό ύψος, χωρίς όμως να λέω ότι δεν τείνουν στοιχειωδώς να αλληλοκαλύπτονται.

Εν πάση περιπτώσει, ας θέσουμε μια προτεραιότητα: να σώσουμε τους νεότερους από την γραφειοκρατική ισοπέδωση. Η έρευνα και η αγάπη για την μάθηση πρέπει να επιστρέψουν στο σχολείο και να διαχυθούν από εκεί. Αυτό βέβαια δεν γίνεται χωρίς διαρκή μετεκπαίδευση, αξιολόγηση και αλλαγή του ρόλου των δασκάλων. Και όλα αυτά επίσης, δεν γίνονται χωρίς την εξυγείανση της πολιτικής!
Γι'αυτό και παρακολουθώ τις πολιτικές εξελίξεις με αγωνία και κάποια ελπίδα μήπως προλάβω να δω την έλευση της δημοκρατικής χειραφέτισης. Η τόλμη και η σοβαρότητα, ο ρασιοναλισμός και ο μεθοδικός πειραματισμός, η αυτοπεποίθηση και ο αλληλοσεβασμός, η κριτική και η ελευθεριακή κουλτούρα είναι απαραίτητα συστατικά μιας χειραφετημένης δημοκρατικής κοινωνίας. Αλλιώς, αυτό που θα δούμε όλοι θα είναι το σχίσμα, το σχίσμα σε κάθε επίπεδο και με όλες τις μορφές. Ίσως αυτό να είναι και το πιο πιθανό.

Προς το παρόν, βάλσαμο αποτελούν οι ευλογημένοι άνθρωποι που ακτινοβολούν συμπόνοια, ευαισθησία, σεβασμό, τιμιότητα, αγωνιστικότητα, πάθος για την εργασία τους και την γνώση, αγάπη και απορία για τον κόσμο. Ευτυχώς που υπάρχουν τέτοιοι, ακόμη κι αν διαφωνώ μαζί τους σε επιμέρους εκτιμήσεις για το επιθυμητό μέλλον.
Όποιο κι αν είναι αυτό, θα ήθελα να τους περιέχει ατόφιους.

Η ποιότητα τέτοιων ανθρώπων, ποιότητα "οδηγού" που έχει διασωθεί μέσα στον χρόνο και ενάντια στην αλλοτρίωση, με συγκινεί. Ωραία ποιότητα που αποκρυσταλλώνεται όμως άλλοτε με το τέχνασμα της πτώσης.

Με προφυλακτικό. Και δεν φιλάω

Ρε πρέπει να είμαι αλλού ξημερωμένη! Νομιμοποίησε το τέτοιο του και κάθεται στην καρέκλα... μιλάνε όλοι, μιλάει αυτή η ανόητη... λέει ότι η Κίνα διασφαλίζει "επιτέλους" την ηρεμία στο ταξίδι της φλόγας, σσσςς, σιωπή. Στον κόσμο μεγαλώνει το κύμα της αυτόματης αναπαραγωγής: electronic trash...
Χρειάζεται η σκέψη άλλο;
Μα βέβαια! Για να εντοπίσεις το ζητούμενο, στην εξαίσια ροή, χρειάζεται οξυμένη αντίληψη, ικανότητα κριτικής, να κόβει το μάτι.
Θα μου πεις, σιγά Μιράντα...

Γιατί είχα την εντύπωση ότι καταλάβαινα τους ανθρώπους; Γιατί μερικές φορές τους έβλεπα με συμπάθεια; Γιατί δεν καταλάβαινα ότι είναι οι περισσότεροι αυτό που οι αγγλοσάξωνες ονομάζουν "base", με την έννοια που αναφέρεται και στον Σαιξπηρικό στίχο "chok'd with ambition of the meaner sort" (Henry VI, part I), που θα μετέφραζα ως "πνιγμένος από στυγερή φιλοδοξία..." και θα το έλεγα αυτό για τον ψηλό που μένει πιό πάνω και πέρασε χαμογελώντας... χαμόγελο γνώσης ήταν- σίγουρος πως όλοι θα πληροφορήθηκαν το κατόρθωμά του. Εγώ δεν ήξερα τίποτα, αλλά μου το ψιθύρισε ο μαγαζάτορας από κάτω: "αγόρασε ένα μαγαζί στη Γλυφάδα.... άστα, ένα μαγαζί..."
Μόνο που δεν σταυροκοπιόταν από θαυμασμό απέναντι στον ψηλέα που μου κάθεται στο στομάχι, όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί ανταποκρίνεται πλήρως στη λίστα των ιδιοτήτων ενός ελαφρολαϊκού καουμπόϊ. Θα μπορούσα κι εγώ ως στερεοτυπική και επιτρέψτε μου, ξαναμμένη σκύλα, να τον επιλέξω και δεν θα έφταιγε κανείς, μόνο οι ορμόνες μας και η έλλειψη ανασταλτικού μηχανισμού... ο οποίος σημειωτέον, αν υπήρχε ο γαμιόλης, ναι, τώρα βρίζω, επιτρέψτε μου να μιλήσω ανοιχτά, αν ο γαμιόλης ο μηχανισμός που λέγεται "κριτική", αν λέω, αν, αν υπήρχε, τότε πιθανά θα κοντοστεκόμουν και δεν θα έπεφτα με τα μπούτια ορθάνοιχτα πάνω στο δίμετρο αρσενικό με τη χαίτη και το θεληματικό χαμόγελο. Μαλλιαρό γομάρι, μυρίζει μόσχο. Ας μην ξεχνάμε πως αγόρασε και "ένα φοβερό μαγαζί στη Γλυφάδα".

Εντάξει λοιπόν, ο τύπος ανταποκρίνεται πλήρως στις προδιαγραφές. Έλα που μόνο να τον γαμίσω θέλω και τίποτε άλλο. Είναι περίεργο; Αν δεν το παραδεχόμουν θα ήμουν σκρόφα.
Έχοντας όμως εξαφανίσει την στερεοτυπική ξανθειά μέσα μου, κυκλοφορώ παντού μελαχροινή και κανείς δεν υποψιάζεται την βαθύτερη γνώση μου για τις επιθυμίες, γνώση από πρώτο χέρι καθώς οι ορμόνες είναι παρούσες και βέβαια υπό έλεγχο... κοιτάζω λοιπόν τον αποκάτω μου μαγαζάτορα και κόβω στη μέση την προηγούμενη ευγενική κουβέντα -όπου του έδινα συμβουλές πως να ρίξει την πίεση- κι αρχίζω ένα χέσιμο!
Γιατί ο μαλάκας τόλμησε να μου πει ότι δεν βγαίνει καν. Ακούς εκεί! Όπως κάνουν συνήθως όλοι οι έμποροι. Δεν βγαίνουν. Τέρμα. Γαμιόληδες. Δεν βγαίνουν.
"Ε, να το κλείσουμε τότε το μαγαζί!" του κάνω κι εγώ. "Σε τελευταία ανάλυση, άμα δεν βγαίνεις εσύ, εδώ, έτσι όπως καταντήσατε την περιοχή..."

Παντού παρκάρουν, όλα τα πεζοδρόμια πιασμένα.
Ακόμη μια από αυτές τις γραφικές, πρώην λούμπεν, πρώην υποβαθμισμένες γωνιές όπου οι χώστες αχ, αγωνίζονται να τα πιάσουν κι ας μην έχουν οι περισσότεροι ιδέα για τον αιθέρα: τί ξέρετε μουνιά για τα κβάντα, το νόημα της ύπαρξης- μαλακία λέει η αλχημεία;
Να συνεχίσω;
Το μόνο που καταλαβαίνουν τα συμπαθητικά λαμόγια είναι ένα αναπήδημα στην κοιλιά. Είναι ευαίσθητα παιδιά. Όπως όλα τα ζωντανά και έμβια, νοιώθουν τον πόνο και την πείνα. Νοιώθουν το χάδι κλπ Όμως τον σημαντικό βορβορυγμό τον καταλαβαίνουν μόνο αυτοί. Αποτελεί εν τούτοις κοινό τόπο στην πιάτσα. Η ζωή της πόλης πάλλεται στον υπόκωφο ρυθμό. Στο βάθος του συστήματος, κάτι γουργουρίζει όταν βρίσκονται κοντά σε λεία. Σιγά ρε να μην έχουν σχέση με το νόημα.
Η γλώσσα τους είναι απλά μιλιά. Δεν εννοεί τίποτα.

Ούτε καν χέστηκαν για τα πολιτικά του Αριστοτέλη. Όχι πως ερωτεύτηκα τον super Aristote! Αντίθετα, πάντα ήμουν μια ονειροπόλα ψυχή, μια πλανεμένη κόρη της λυρικής ενατένισης, με έτρωγε ένας ατόφιος πλατωνισμός που με κούρασε καθώς έτεινε στην ακαμψία του ιδεαλισμού κι έτσι με πολλή δουλειά, μέσα από τον ρωμαντισμό (επίτηδες το γράφω έτσι, να μην μπλέκεται με τον σεντιμενταλισμό) πλαγιοκοπώντας, κάτι υποψιάστηκα για τον Δημόκριτο, τους προσωκρατικούς και την κρυμμένη παράδοση του πνευματικού υλισμού. Τη σχέση με το Θιβέτ και τους εξωγήινους.

Πάντα στο βάθος ελλοχεύει το άτομο και πιό πίσω το αβαρές, τα φωτεινά πνεύματα που δεν άφησαν μαρτυρίες, που έσβησαν ως ρόδα, έχοντας χαρίσει την απέριττη ομορφιά τους σε όσα μάτια τους αντίκρυσαν ένα απόγευμα, σε μια περιπλάνηση... Μιλώ για τους ολιστικούς διανοητές χωρίς απογόνους ή γνωστό έργο. Αλλά και για τους λιγώτερο γνωστούς φιλοσόφους, τους Γνωστικούς και τους υλιστές που αποσιωπήθηκαν. Αναζητήστε τους στο διαδίκτυο, ή αναζητήστε το πνεύμα τους αλλού, στις έρευνες του Shauberger, στις υδάτινες σπείρες που με μόνη την ομορφιά παράγουν κοσμική ενέργεια. Λέω τώρα, λέω περίπου όλα όσα θέλω να ακούσω -για να μην σκέφτομαι αυτούς με τα μάτια βοοειδούς σε βιομηχανική φάρμα, ή τους άλλους με τα μάτια που σπινθηρίζουν από ηλίθια χαρά. Chok'd with ambition of the meanest sort, με τα χαμηλά τους ένστικτα και την απαίσια στυγερή φιλοδοξία... συμπαθητικοί, συνηθισμένοι, εργατικοί, φιλήσυχοι, προσαρμοσμένοι στην πραγματικότητα άνθρωποι... επαγγελματίες, επιτηδευματίες, αγαπημένε παππού Σουφλιά με το νόμιμο παράνομο, ειδική αφιέρωση στον μαγαζάτορα από κάτω που μπήκε μέσα πολλά ευρώ, τον ψηλό που ευχαρίστως θα...
Με προφυλακτικό. Και δεν φιλάω.
Εννοώ εσένα μαλάκα.

Θέλω...
Όχι, τίποτα.