Η Ελλάδα είναι πέστροφα, καναρίνι

H Ελλάδα εξ'αιτίας της σάπιας οικονομίας της είναι ο εύκολος στόχος, ένα είδος πέστροφας ή καναρινιού που χρησιμοποιούν οι ισχυροί και το οποίο θυσιάζεται προκειμένουν να μετρηθούν οι κίνδυνοι, αλλά συγχρόνως πιθανά "πεθαίνει" πρώτο από την μόλυνση.

Σίγουρα πρέπει να αλλάξουμε και να σοβαρευτούμε σαν χώρα για να ανοίξει χώρος για υγιείς δημιουργικές δυνάμεις. Όμως, τα μέτρα είναι μια αμφίβολη συνταγή και επιβάλλονται με μια λογική απόλυτα συντηρητική που εκπορεύεται από ένα μη βιώσιμο διεθνές οικονομικό κατεστημένο το οποίο έχει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα και στα οποία δεν βλέπω στον ορίζοντα απαντήσεις.

Η κρίση έχει ένα πρόσωπο στην Ελλάδα, αλλά έχει και ένα πολύ πιο σκοτεινό πρόσωπο σε διεθνές επίπεδο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτή την βαθύτερη συστημική κρίση που μας επηρεάζει. Καλούμαστε δηλαδή όχι μόνο να υποστούμε τις συνέπειες των λαθών μας αλλά και τις μακροχρόνιες συνέπειες μιας μεγαλύτερης καταστροφής που φυσικά δεν προκαλέσαμε εμείς με τα καμώματά μας αλλά εκείνοι που μας συμβουλεύουν τώρα για το πως υποτίθεται θα σωθούμε. Πραγματικά ανησυχητική συγκυρία μπροστά στην οποία η Ελλάδα βρίσκεται εντελώς εκτεθειμένη.

Όσο και να χαιρόμαστε που θα ξεβολευτούν μερικά ρεμάλια, δυστυχώς, φαίνεται ότι οι συνέπειες, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον, θα είναι πιο σοβαρές για τους πραγματικά αδύναμους και μη ευνοημένους της κοινωνίας μας. Κατά τη γνώμη μου χρειάζονται επειγόντως νέες συμμαχίες, νέες αναλύσεις, ένας ριζοσπαστισμός που θα αλλάξει το κοινωνικό τοπίο άρδην και θα αναδείξει τους πραγματικούς θιγμένους και όχι τους εφοριακούς, τους δικαστικούς, τους βολεμένους του κράτους και τους φίλους τους που κάνουν τη μεγαλύτερη φασαρία και επιδεικνύουν το μεγαλύτερο θράσος. Όμως τέτοιες ανακατατάξεις δεν γίνονται αναίμακτα. Ένας θεός ξαίρει τι πρόκειται να δούμε ακόμη...

photo: snapshot from the movie El Orfanato

Η μορφωτική επανάσταση του καναπέ

Χρειάζεται μια νέα οικονομία που να αναγνωρίζει, να αναδεικνύει και να αξιοποιεί τις νέες δυνατότητες και όχι να τις αντιμάχεται.

Τα επιχειρήματα:

Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν βλέπουν όλοι ότι πλέον, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Ναι, θεωρώ ότι πρόκειται για μια επανάσταση που ίσως να μην έγινε από τον "καναπέ", αλλά έγινε σε καθιστική στάση μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή. Όσοι έζησαν αυτή την επανάσταση και έμαθαν πως το ίντερνετ είναι αστείρευτη πηγή πνευματικών αγαθών, δεν γίνεται να επιστρέψουν στην ταξικά προσδιορισμένη πρόσβαση με το σταγονόμετρο.

Ακόμη κι εγώ που δεν είμαι βέβαια 14 χρονών έχω πλήρως εξαρτηθεί από το υλικό που διαμοιράζεται από χρήστη σε χρήστη. Ποτέ άλλοτε δεν είχα την ευτυχία να έχω πρόσβαση σε ένα τέτοιο πλούτο στο σπίτι μου, γιατί ποτέ δεν είχα δίπλα μου μια τεράστια βιβλιοθήκη με πρακτικά "όλες" τις ταινίες, τις μουσικές, το λογισμικό και τα κείμενα.
Στο παρελθόν έπρεπε να παιδεύομαι, να μετακινούμαι και να πληρώνω χρήματα που δεν είχα, αλλά και πάλι, δεν έφτανα πολύ μακριά. Τα τελευταία χρόνια έχω δει κι έχω ακούσει τα πιο απίθανα πράγματα με συγκριτικά ελάχιστο κόπο. Εδώ υπάρχει υπεραξία, καθώς οι περισσότεροι από τους χρήστες δεν θα έμπαιναν στον κόπο να "καταναλώσουν" τόση πληροφορία και να εμπλακούν στα δίκτυα διακίνησης. Απλά, το σύστημα δεν έχει ακόμη τα εργαλεία για να είναι οικονομικά βιώσιμο και μάλλον, το σύστημα των υπερκερδών δεν ήταν έτσι κι αλλιώς βιώσιμο ούτε επιθυμητό.

Η μόνη λύση για τις βιομηχανίες των άϋλων αγαθών είναι υπηρεσίες τύπου SPOTIFY που με κάποιο αντίτιμο ή δωρεάν (με διαφημίσεις) σου δίνουν πρόσβαση σε τεράστιες τράπεζες σχετικής πληροφορίας (μουσική στην περίπτωση του spotify). Απλά, θα πρέπει να γίνουν ανταγωνιστικοί: αυτό που δεν σου εξασφαλίζει το "παράνομο" downloading είναι η ασφάλεια, η φερεγγυότητα, αλλά κυρίως η ποιότητα του υλικού και η διαθεσιμότητα πληροφορίας που θα μπορούσε να πλαισιώνει τα αρχεία (artwork, βιογραφικά για τους δημιουργούς, σχετικά άρθρα, αναλύσεις, λίστες...). Επίσης, το p2p δεν εγγυάται πάντα την άνεση και την ταχύτητα πρόσβασης, καθώς σε κάποιες περιπτώσεις τα αρχεία είναι χαμηλής ποιότητας και δεν κατεβαίνουν γρήγορα ή υπάρχουν και κάποια ζητήματα με μολυσμένα αρχεία (ιοί, trojans κλπ).

Όμως, στο p2p λειτουργεί και το ένστικτο του κυνηγού και του συλλέκτη, κάτι που χάνεται όταν μια βιβλιοθήκη ισοπεδώνει εντελώς την διαδραστική πολυπλοκότητα, την ελευθερία και τον κίνδυνο. Γι'αυτό, κάποιες από τις ήδη υπάρχουσες εναλλακτικές αξιοποιούν και διατηρούν την διαδραστικότητα. Π.χ. το last.fm δουλεύει με το μοντέλο του wiki και είναι οι ίδιοι οι χρήστες που εμπλουτίζουν το υλικό με διάφορους τρόπους και κυρίως δημιουργώντας ένα δυναμικό χώρο αξιολόγησης και νοηματοδότησης, ανεβάζοντας πληροφορίες, σχόλια, φωτογραφίες των καλλιτεχνών, λίστες κλπ
Οι υπηρεσίες αυτές μιμούνται τα φόρα των ιστοσελίδων τόρεντ. Το κακό με το last.fm είναι ότι δεν είχαν πλήρη δικαιώματα και οι κακομαθημένοι πλέον χρήστες δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχτούν όρια. Έτσι εξηγείται η μεγαλύτερη επιτυχία της πλατφόρμας του σποτιφάϊ.
Γιατί να μην κάνει το ίδιο το IMDB ας πούμε και να μπορείς να κατεβάζεις ταινίες από κει, σε υψηλή ανάλυση, συμμετέχοντας με κάποιο λογικό μηνιαίο τίμημα ή για όσους δεν έχουν καθόλου χρήματα, δωρεάν πρόσβαση με κάποιο σύστημα διαφήμισης. Η αγορά είναι τεράστια, πολύ μεγαλύτερη από τον αριθμό των ανθρώπων που θα πήγαιναν σε κάποια αίθουσα και η αγορά αυτή σιγά σιγά θα περιλαμβάνει και πληθυσμούς που δεν έχουν καν πρόσβαση σε κινηματογραφικές αίθουσες, ζουν σε χώρες του τρίτου κόσμου ή σε μη αστικές/αστικοποιημένες περιοχές και αποκτούν ολοένα πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Τέλος, το ίδιο ισχύει και για το λογισμικό. Είναι τρελό να περιμένεις να πληρώνουν για ένα πρόγραμμα δημιουργίας μουσικής τα παιδιά (ή οι χομπίστες) που παίζουν. Όμως, όταν αυτά τα παιδιά αρχίζουν να γίνονται διαφημιστές και να χρησιμοποιούν επαγγελματικά τα προγράμματα που έμαθαν παίζοντας, τότε, δεν έχουν παρά να τους χρεώσουν. Δεν έχουν παρά να ελέγχουν με αυστηρότητα τους επαγγελματίες και να απαιτούν κάποιες προδιαγραφές, ένα πόθεν έσχες για κάθε εμπορικό προϊόν που προϋποθέτει χρήση επαγγελματικού λογισμικού. Να μην μπορεί το εμπορικό υλικό να διακινηθεί χωρίς την σφραγίδα, το προφίλ των εργαλείων παραγωγής του. Φυσικά, θα πρέπει να εξαιρούνται όσα δημιουργήματα δεν πωλούνται ή δεν εξασφαλίζουν έσοδα, π.χ. ερασιτεχνικά καλλιτεχνικά πειράματα και οτιδήποτε γίνεται δίχως φορολογούμενο κέρδος. Από τη στιγμή βέβαια που κάτι εισέρχεται στο χρηματιστήριο της τέχνης ή των μίντια, θα πρέπει ο δημιουργός να πληρώνει αναδρομικά δικαιώματα.

Υπάρχουν τρόποι να το διαχειριστείς, αρκεί να έχεις στο νου σου όπως είπα και στην αρχή, μια νέα οικονομία με έμφαση στην πρόσβαση όλων στο διαδίκτυο και στην διαδραστικότητα ...an extended economy, μια οικονομία των μεγάλων μεγεθών, πλανητική, αποκεντρωμένη, με στατιστικές μεθόδους ανάπτυξης που να αναγνωρίζει, να αναδεικνύει και να αξιοποιεί τις νέες δυνατότητες και όχι να τις αντιμάχεται. Κατά ένα περίεργο τρόπο, αυτή θα μπορούσε να είναι μια σοσιαλιστική οικονομία της παγκοσμιοποίησης που ήρθε από το παράθυρο όταν κάποιοι πάλευαν να διατηρήσουν ανοιχτές τις πόρτες και το μόνο που έμπαινε ήταν κρύος αέρας.

Μήπως το pirate bay θα μπορούσε να μπει στο χρηματιστήριο και όλοι μας να έχουμε ένα μερίδιο και να λειτουργεί πλέον σαν επίσημη εκδοτική οδός; Πού είναι το όριο ανάμεσα στον λαϊκό καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό;

Photo: snapshot from SERENITY (the movie)

Ναι στο κέρδος, ναι στους κανόνες, όχι στον παρασιτισμό

Αναδημοσιεύω αυτό το άρθρο από τον διαδικτυακό τόπο του Σκάϊ επειδή έχω κουραστεί να ακούω φαφλατάδικες απόψεις που με στερεότυπο τρόπο και υπεροπτική ευκολία ενοχοποιούν την έννοια του κέρδους. Απόψεις που μου φαίνονται εντελώς ουτοπικές και ανιστόρητες καθώς η όποια γνώση διαθέτω με κάνει να αντιλαμβάνομαι τη σημασία της κερδοφόρας και εμπορικά συγκροτημένης δραστηριότητας σε όλες τις εποχές προκειμένου να προοδεύσουν οι κοινωνίες και να έχουν περιθώρια για τις όποιες άλλες υπερδομές όπως πχ την παραγωγή κουλτούρας. Δεν γνωρίζω σχετικές περιπτώσεις όπου υποβαθμισμένες κοινωνίες χωρίς παραγωγική βάση και δύναμη μπόρεσαν να προσφέρουν όραμα και οποιοδήποτε πολιτισμικό έρισμα στους πολίτες τους. Κάποτε θα πρέπει να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα και να αφήσουμε κατά μέρος τον αποστειρωμένο και εκ του πονηρού ιδεαλισμό (μια μάσκα είναι και από πίσω κρύβεται η πιο αισχρή φιλαυτία, ο φθόνος για τους ικανούς)... τον δήθεν αριστερής κοπής ιδεαλισμό κάποιων ομάδων με νοοτροπίες που μόνο καθυστέρηση υπόσχονται. Οι ευνοημένοι σε αυτή τη χώρα είναι ανάξιοι ως επί το πλείστον και παιδιά του πιο πρόστυχου κομφορμισμού. Τελικά, το παρακάτω άρθρο νομίζω ειλικρινά ότι λέει τα σύκα σύκα... ελπίζω να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση σε αυτόν τον τόπο, είναι καιρός.

------ - ------

H Ελλάδα σε ιδεολογική νιρβάνα
Τόσο στη διεθνή όσο και στην ελληνική οικονομία, ισχύουν, ή πρέπει να ισχύουν κάποια δεδομένα, τα οποία και συγκροτούν την απλή οικονομική πραγματικότητα

Δημήτρης Θωμάς 05/03/2010 | www.skai.gr

Τα πρόσφατα οικονομικά και φορολογικά μέτρα που ανακοινώθηκαν, καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε λάθος δρόμο και ότι δεν μπορεί να παρακολουθήσει τις διεθνείς πολιτικές, οικονομικές και τεχνολογικές εξελίξεις. Ζητήματα τα οποία τα αντιλαμβάνονται και τα κατανοούν ακόμη και οι πιο σκληροπυρηνικοί κομμουνιστές στο Πεκίνο, στην Ελλάδα δεν γίνονται αντιληπτά, από ισχυρές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές μειοψηφίες, που κρατούν δέσμια τη χώρα, και καταστρέφουν την όποια δημιουργική και παραγωγική ικμάδα έχει μείνει σε αυτόν το τόπο.

Τόσο στη διεθνή όσο και στην ελληνική οικονομία, ισχύουν, ή πρέπει να ισχύουν κάποια δεδομένα, τα οποία και συγκροτούν την απλή οικονομική πραγματικότητα. Πρώτον, η κινητήρια δύναμη της οικονομίας και της παραγωγής, τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για τα μεμονωμένα άτομα είναι το κέρδος. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει κίνητρο για επενδύσεις και εργασία, και η οικονομική δραστηριότητα παγώνει. Συνεπώς η ανάπτυξη της οικονομίας, οι επενδύσεις, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά έχουν έναν απώτερο στόχο, την αποκόμιση κερδών. Αυτή την απλή και ουσιαστική πραγματικότητα, δεν την εννοεί όμως τμήμα της Αριστεράς και τον αποκαλούμενων και προοδευτικών δυνάμεων της χώρας.

Κάποιοι που καπηλεύονται την έννοια της προόδου, φαντάζονται ότι οι επιχειρηματίες, οι καταστηματάρχες αλλά και οι υπάλληλοι, όπως και οι εργάτες, κάθε πρωί ξυπνούν και σκέφτονται, σήμερα πρέπει να αυξήσω την παραγωγικότητα μου, να εργαστώ περισσότερο, να αποδώσω, ώστε μετά να παραδώσω το πλεόνασμα της παραγωγής μου στον καλό και δίκαιο φοροεισπράκτορα, που εκτελεί το θεάρεστο έργο της συγκέντρωσης χρημάτων για τον καθαγιασμένο κρατικό προϋπολογισμό, που φυσικά υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού και του έθνους. H αυτόκλητη λοιπόν αυτή ιντελεγκέντσια που έχει αναλάβει εργολαβικά τη σωτηρία του τόπου, δεν εννοεί να αντιληφθεί ότι η οικονομία και η ανάπτυξη είναι πρώτα απ όλα ψυχολογία, ότι ο πλούτος και η σκληρή εργασία δεν είναι κάτι το ηθικά μεμπτό, αρκεί να αποκτάται με παραγωγικό και όχι παρασιτικό τρόπο, που ενισχύει την ευημερία και αυξάνει τα διαθέσιμα προϊόντα και υπηρεσίες στην αγορά. Για να διαχυθεί ο πλούτος σε μια κοινωνία, πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί. Δεν μπορεί μια κοινωνία να θέλει να απολαμβάνει όλα τα αγαθά και τις υπηρεσίες που παράγει ο καπιταλισμός, αλλά ταυτόχρονα να τον καταδικάζει ηθικά και πολιτικά, και να παραβιάζει όλους τους κανόνες και νόμους που απαιτεί η ομαλή λειτουργία του.

Τα πρόσφατα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, μπορεί άμεσα να είναι αναγκαία, ώστε να πεισθούν οι ξένοι, ότι η κυβέρνηση έχει την αποφασιστικότητα να βάλει τάξη στο σπίτι της, και να συνεχίσουν να δανείζουν το ελληνικό κράτος, όμως ο συνολικός προσανατολισμός της οικονομικής πολιτικής είναι σε λάθος κατεύθυνση. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι πως θα συνεχίσει να δανείζεται για να συντηρήσει ένα παρασιτικό, εν πολλοίς διεφθαρμένο και αντιπαραγωγικό κρατικό μηχανισμό, που αντιδρά και διαμαρτύρεται μόνον όταν θίγονται τα προνόμια του, ενώ παρακολουθεί ατάραχος και αδιάφορος, όταν χρεοκοπούν επιχειρήσεις, όταν παραγωγικοί επαγγελματίες χάνουν τα σπίτια τους για λόγους για τους οποίους δεν ευθύνονται, όταν νέα παιδιά, φοιτητές ή και οικογενειάρχες ξενιτεύονται, επειδή η χώρα δεν παράγει τίποτε, όταν το κράτος δεν έχει κανένα σχεδιασμό για να δημιουργήσει τη νέα παραγωγική βάση της χώρας, όταν το εκπαιδευτικό σύστημα ωθεί τους φοιτητές, να γίνουν επαγγελματίες συνδικαλιστές.

Κανείς βέβαια δεν κόπτεται για την ουσιαστική ανυπαρξία ελεύθερης ακαδημαϊκής σκέψης, για το ότι κάποιοι αποφοιτούν από τα πανεπιστήμια παπαγαλίζοντας ένα και μοναδικό σύγγραμμα, για το ότι οι πρυτάνεις εκλέγονται από ελεγχόμενες κομματικές πλειοψηφίες, με κριτήριο τις αμοιβαίες και ανταποδοτικές εξυπηρετήσεις, για το ότι τα περισσότερα πανεπιστήμια θεωρούν την επικοινωνία με την αγορά και τις ανάγκες της, αμάρτημα που οδηγεί στην ιερά εξέταση, και για το ότι πολλοί ακαδημαϊκοί αντί να δρουν ως η πνευματική ηγεσία της χώρας, έχουν μετατραπεί σε δημοσίους υπαλλήλους που δεν ενδιαφέρονται για την αξιοπιστία τους, αλλά και για τι μυαλά παραδίδουν ελεύθερα στην κοινωνία, αλλά δρουν και συνασπίζονται συντεχνιακά και επαναστατούν, πλήττοντας τους ασθενέστερους οικονομικά φοιτητές, σε περίπτωση που θιγούν τα στενά τους συμφέροντα.

Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι σήμερα οικονομικό, το πρόβλημα είναι πνευματικό, ιδεολογικό, πολιτισμικό και φυσικά πολιτικό. Τις τελευταίες δεκαετίες φαίνεται ότι στο εσωτερικό της χώρας, και σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής, έχει κυριαρχήσει μια αριστερόστροφη στερεοτυπική σκέψη, με ροπή προς το λαϊκισμό, που συνθλίβει κάθε προσπάθεια ανάπτυξης και εξέλιξης στη χώρα. Τη στιγμή που χώρες κοιτίδες κομμουνιστικής σκέψης, όπως η Κούβα και η Κίνα, προχωρούν σε γενναία βήματα οικονομικού εκσυγχρονισμού, που περιλαμβάνουν ιδιωτικοποιήσεις, ξένες επενδύσεις, αναδασμούς και ιδιωτικοποίηση κρατικής γης, και μεταρρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις, η ελληνική κοινωνία φαίνεται να βυθίζεται σε ένα ιδεολογικό νιρβάνα, που ωθεί κάποιες να ονειρεύονται νέες αιματοχυσίες στο Μακρυγιάννη και σφυροδρέπανα στην Ακρόπολη.

Την ώρα που η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη, ένα κύμα ανατρεπτικών μεταρρυθμίσεων και νέων ιδεών να σαρώσει τις παραγωγικές δομές και τα ιδεολογικά στεγανά που την κρατούν αιχμάλωτη οργανωμένων και προνομιούχων μειοψηφιών, που όχι μόνον ζουν εις βάρος των υπολοίπων, αλλά και υπονομεύουν κάθε προσπάθεια ανάπτυξης και προόδου, με την πολιτική τους σκέψη και δράση, απωθώντας τις ξένες επενδύσεις, και κυρίως, διαβρώνοντας την κριτική σκέψη και την δημιουργική φαντασία των ανθρώπων, που δεν έχουν πραγματικά ανάγκη, το πανεπιστημιακό πτυχίο για να παράγουν πλούτο στη χώρα. Κάποιοι ιδεολογικοί ταγοί έχουν καταφέρει να καταστήσουν όραμα για τη χώρα, μια μόνιμη θέση στο δημόσιο, την οποία οι διάφοροι σοσιαλίζοντες και μαρξίζοντες, θεωρούν κοινωνική ασπίδα κατά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και από τους ανάλγητους καπιταλιστές. Το κυριότερο όμως πρόβλημα για τη χώρα, είναι, ότι η πολλά υποσχόμενη νέα κυβέρνηση της Ελλάδας, υποκύπτει στην ιδεολογική τρομοκρατία, το λαϊκισμό και την προπαγάνδα, κάποιων που δρουν και επιβιώνουν, με όλες τις κυβερνήσεις και όλες τις καταστάσεις.

Η κυβέρνηση και το κυβερνητικό κόμμα, με τις πράξεις και τις παραλείψεις του, με τις αποφάσεις που λαμβάνει, έστω και με καθυστέρηση, αλλά και με την πολιτική τους τακτική και ρητορεία, φαίνεται ότι επιθυμούν σφόδρα να απαλλαγούν από το προεκλογικό σύνθημα εφιάλτη, Τα λεφτά υπάρχουν. Την ώρα που ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομίας κάνουν μια γενναία και κοπιώδη προσπάθεια για να διασώσουν τη χώρα από την άμεση χρεοκοπία, οι αμετανόητοι του πολιτικού και συνδικαλιστικού συστήματος, συνεχίζουν να διαμαρτύρονται θορυβωδώς, χωρίς να αντιλαμβάνονται, ότι αν χρεοκοπήσει η χώρα, αυτοί που θα πληγούν πρώτοι θα είναι οι φτωχότεροι και οι πιο αδύναμοι, και όχι αυτοί που έχουν τις μεγάλες περιουσίες και τους γεμάτους λογαριασμούς τραπεζών σε φορολογικούς παραδείσους. Διάφοροι φωνασκούντες, εντός και εκτός Κοινοβουλίου, συνεχίζουν να μην θέλουν να κατανοήσουν ότι τα χρήματα δεν φυτρώνουν στα δένδρα, ότι ο κάθε αμειβόμενος εργαζόμενος πρέπει να παράγει κάτι για το μισθό που λαμβάνει, και ότι αυτή τη στιγμή περισσότεροι από τους μισούς Έλληνες εργάζονται σκληρά, σε κάθε είδους θέσεις και εργασίες, για να συντηρείται μια παχυλώς αμειβόμενη και νομικώς κατοχυρωμένη μειοψηφία, που απολαμβάνει ένα ράθυμο τρόπο ζωής, εις υγείαν των κορόιδων.

Τα μέτρα αλλά και ο προσανατολισμός της κυβέρνησης δείχνουν, ότι προσπαθεί να συντηρήσει ένα ξεπερασμένο καθεστώς νεο κρατικίστικης φεουδαρχίας, όπου κομματικά επιλεγμένοι αξιωματούχοι, με αμφιλεγόμενα κριτήρια, διατηρούν με νύχια και με δόντια, τα προνόμια τους αλλά και τον εν πολλοίς, παρασιτικό τους ρόλο, στο οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Η επιβολή νέων υψηλών φόρων, επί δικαίων και αδίκων, η αφαίμαξη της αγοράς από ρευστό, η αδιαφορία και τα μειωμένα αντανακλαστικά των συνδικάτων για τους σκληρά εργαζόμενους και πολλές φορές δοκιμαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, οι πομπώδεις ανακοινώσεις περί φορολόγησης των ειδών πολυτελείας και των ιστιοπλοϊκών σκαφών, αποκαλύπτουν το πραγματικό πρόσωπο της κυβέρνησης, που δεν αντιλαμβάνεται ότι, σε λίγο δεν θα υπάρχουν και πολλοί πλούσιοι στην Ελλάδα για να φορολογήσει, και ότι θα ήταν καλύτερα να προσελκύσει περισσότερους πλούσιους στην Ελλάδα, ώστε να τονώσουν με τα έξοδα τους την οικονομία και τον τουρισμό.

Σίγουρα, οι κάτοικοι και οι καταστηματάρχες της Κέρκυρας ή της Ρόδου για παράδειγμα, προτιμούν να επισκεφθούν τα νησιά τους, πλούσιοι άνθρωποι, με σκάφη ή ιδιωτικά τζετ, που θα ήθελαν μεν να μην φορολογηθούν για τις μεγάλες αγορές τους, τελικά όμως θα ωφελήσουν την τοπική οικονομία, με την ένεση ρευστού και τα πολλαπλασιαζόμενα ιδιωτικά και δημόσια έσοδα, από την εντονότερη οικονομική δραστηριότητα. Αν η κυβέρνηση νομίζει ότι θα απαλλάξει την Ελλάδα από τη μέγγενη του χρέους, φορολογώντας μόνον τα είδη πολυτελείας, και κάποιους προσεκτικά επιλεγμένους ταξικούς στόχους, στο βωμό της ψηφοθηρίας και του πολιτικού λαϊκισμού, θα αποτύχει παταγωδώς. Το επερχόμενο πάγωμα της αγοράς, η εκρηκτική άνοδος της ανεργίας, σε συνδυασμό με το αίσθημα της αδικίας που βιώνει ο πολίτης, βλέποντας ότι κανείς δεν τιμωρείται για χειροπιαστά σκάνδαλα, και ότι κάποιοι επαγγελματίες πολιτικοί επιμένουν ότι μπορούν και ότι έχουν το ελέω Θεού δικαίωμα να μας σώσουν, παρά τις συνεχιζόμενες και διαδοχικές αποτυχίες τους στο παρελθόν, δημιουργούν ένα εκρηκτικό σκηνικό.

Τόσο το κυβερνητικό κόμμα, όσο και η Αντιπολίτευση, πρέπει να συνειδητοποιήσουν τα εξής δύο σημαντικά. Πρώτον ότι η Νέα Δημοκρατία και ο συμπαθής στους πολίτες, πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ηττήθηκαν στις τελευταίες εκλογές, επειδή πρόδωσαν την ιδεολογία του κόμματος και όλες τις Φιλελεύθερες διακηρύξεις, και δεν τόλμησαν να συγκρουστούν με τον αδηφάγο κρατικό δεινόσαυρο, χαϊδεύοντας προσωρινά τα αυτιά των ψηφοφόρων, που τελικά επέλεξαν τους ακραιφνείς κρατιστές, αφού η άλλη παράταξη δεν προσέφερε ουσιαστικές διεξόδους στη χώρα, με την ανάπτυξη ευκαιριών στον ιδιωτικό τομέα και την περικοπή της κρατικής σπατάλης. Η ελληνική κοινωνία και οι πολίτες έχουν κριτική σκέψη, αξιολογούν αυστηρά τους πολιτικούς, και διακατέχονται από έντονο κυνισμό όταν σχολιάζουν τις πράξεις τους. Ο πρωθυπουργός πρέπει να αφουγκραστεί τα πανίσχυρα υπόγεια κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα, και να ανταποκριθεί στις ουσιαστικές και μακροπρόθεσμες ανάγκες της χώρας και των Ελλήνων, γιατί αν δεν το κάνει, ο ίδιος και η παράταξη του θα συνθλιβούν μέσα στην επερχόμενη οικονομική και πολιτική θύελλα. Οι ιδεολογικές αγκυλώσεις και στερεότυπα πρέπει να ξεπεραστούν, και να επικρατήσει πνεύμα ρεαλισμού και πραγματισμού ώστε η χώρα να κάνει ένα βήμα μπροστά, και να διαψεύσει τις ευρωπαϊκές Κασσάνδρες στο εξωτερικό, και τις παλαιο σταλινικές στο εσωτερικό.

Θα το πω κι ας πέσει χάμω...

Με αφορμή άρθρο στο TVXS όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται δήλωση του κου Αλ. Τσίπρα:
"ραγδαία επιδείνωση της οικονομίας, μακροχρόνια ύφεση και διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, με αποτέλεσμα να ξεχάσουμε την Ελλάδα που ξέραμε"

Δηλ. ήταν καλά η οικονομία πριν επειδή έτσι την παρουσίαζαν;
Εγώ κατάλαβα ότι ζούσαμε με πλαστά στοιχεία.

Κοινωνική συνοχή; Μα εγώ είχα την εντύπωση ότι κάποια κομματικά λαμόγια και οι φίλοι τους έλυναν και έδεναν σε βάρος μιας σιωπηλής κοινωνίας που απελπιζόταν καθημερινά και ξενητευόταν για να ξεφύγει από τον στραγκαλισμό των βολεμένων και των τρωκτικών.

Η Ελλάδα που ξέραμε δεν είναι αυτή που υποκατέστησε την ποίηση με την πορνογραφία; Δεν είναι αυτή που κατρακύλησε στην αμεριμνησία της σκυλίσιας πίστας, στο ροζ θέαμα και το κίτρινο της τηλεοπτικής αποχαύνωσης, που βυθίστηκε στο νεοελληνικό χαβαλέ, την ευκολία, την ξετσιπωσιά, το νεοπλουτισμό με κάθε μέσο και απέβαλε την έννοια της αριστείας;

Μα τί ακριβώς νοσταλγεί ο κύριος και ποιόν εκπροσωπεί αυτή η αριστερά σήμερα; Μια αριστερά που δεν υπερασπίζεται αριστοκρατικές αξίες για τον λαό, αλλά μονάχα νιαουρίζει διαρκώς για κεκτημένα εν κενώ; Τί είδους εναλλακτική οικονομία ευαγγελίζεται αν δεν διαθέτει αξιακό σύστημα αριστείας που να ανταγωνιστεί την αδικία και την ολιγαρχία σε επίπεδο ηθικού προσανατολισμού για τους ανθρώπους; Τί είναι μια αριστερά που απλά κολακεύει την εκμαυλισμένη και υποδουλωμένη στο κομματικό κράτος λαϊκή πελατεία;

Αν υποψιαστώ ότι ταυτίζεται με την κρατικοαναθρεμμένη μετριότητα, θα πεεεεθάνω, γι'αυτό... την ύστατη στιγμή. Ας πει κάποιος από αυτούς κάτι και για τα κακώς κείμενα της Ελλάδας τους, ...γιατί δική μου Ελλάδα αυτή η δυσωδία δεν ήταν ποτέ.

Θυμάμαι ένα τραγούδι από τα παλιά, από την μελαγχολική Ελλάδα των γονιών μου, όταν η εξουσία ήταν βρωμερή, αλλά οι λαϊκοί άνθρωποι ήταν ακόμη φτωχοί και περισσότερο ακέραιοι, ήξεραν κάτι παραπάνω για την ωμότητα της ύπαρξης, αναγνώριζαν την αλητεία και την καλωσύνη, ζούσαν τα πράγματα από πρώτο χέρι και όχι διαμεσολαβημένα από τις ωραιοποιήσεις του lifestyle. Αυτοί οι πρωτόγονοι λαϊκοί άνθρωποι ήταν πιο πραγματικοί, πιο σκληροί, πιο τρυφεροί, χειρότεροι και καλύτεροι. Με λίγα λόγια είχαν ένα δυναμικό που τους τραβούσε προς το μέλλον. Πονούσαν και αγαπούσαν, είχαν εσωτερική ζωή. Δεν ζούσαν βλέπεις με μια TV για εγκέφαλο. Το τραγούδι έλεγε "Μια καλημέρα είναι αυτή, πέστη κι ας πέσει χάμω". Δηλ. αναγνώρισε τον άλλο που μπαίνει στον ορίζοντα του βλέμματος, δείξε του πως αντιλαμβάνεσαι και χαιρετάς το πέρασμά του πλάι σου. Ρίσκαρε να μιλήσεις από καρδιάς στον άλλο, να του απευθύνεις χαιρετισμό κι ας μην το αναγνωρίσει. Είναι μεγάλο πράγμα η συνάντηση των ζωντανών. Ακτινοβολεί όλη την λυρική και επική παραμυθία.

Αυτό ζητώ σήμερα, αυτό εκτιμώ, αυτό ελπίζω. Και όχι άλλη πόζα, δήθεν κομματική λογική που καταργεί την όραση και την πραγματικότητα. Διότι δεν είναι λυμένο το θέμα μας, πρέπει να μπορέσουμε να ξανασκεφτούμε με δύναμη.

Όχι, δεν ήταν διόλου καλά τα πράγματα στην Ελλάδα κύριε Τσίπρα κι αν δεν δείτε που κολλάτε κι εσείς σε αυτό το πρόβλημα, αν δεν δείτε τι είδους συμμαχίες φτιάξατε για να στηρίξετε τους δικούς σας καθεστωτικούς σε πανεπιστήμια, δήμους, συλλόγους και συντεχνίες, τότε δεν είστε χρήσιμος. Εγώ θα το λέω αυτό που βλέπω κι ας πέσει χάμω.

επιστολή παραίτησης

Μέχρι πρότινος συνέχιζα να γράφω τις απόψεις μου στο φόρουμ του TVXS. Σταμάτησα όταν κατάλαβα ότι δεν υπάρχει πλέον χώρος για ελεύθερη έκφραση. Οι τραμπούκοι με το μικρό μυαλό τους κατάφεραν να κακοποιούν και να αποκλείουν κάθε διαφορετική άποψη. Να την χαίρονται λοιπόν την κατάντια τους. "Παραιτούμαι" λοιπόν κι εγώ από κάθε προσπάθεια όσο επικρατεί αυτή η τραγική κατάσταση. Ο φασισμός και η βία έχουν πολλά πρόσωπα, με ακραίες εκφάνσεις τις καταπατήσεις δημόσιων χώρων από ανεξέλεγκτους ιδιώτες και τις καταστροφές από αντικοινωνικά στοιχεία στο όνομα της ελευθερίας. Ειλικρινά, θα ήθελα να πάψω να πληρώνω τους φόρους μου σε ένα κράτος που κατασπαταλά την δημόσια περιουσία και έχει επιτρέψει την σκύλευση περιουσιών καθώς και δημόσιων χώρων από εγκληματίες, παρακρατικούς, έξαλλους χουλιγκάνους και άνομα ιδιωτικά συμφέροντα.
Ακολουθεί η επιστολή παραίτησης του πρύτανη της Νομικής σχολής Αθηνών.

Κυρίες και κύριοι Συγκλητικοί,
Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι και συνεργάτες,
Αγαπητά μου παιδιά,

Αδυνατώντας πλέον να προσφέρω τις υπηρεσίες μου εξαιτίας της ψυχικής μου εκμηδένισης και της βιολογικής μου αδυναμίας, που είναι τα αποτελέσματα των πολλών τραυματικών γεγονότων, τα οποία συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στο χώρο της Παιδείας, αλλά και της νεολαίας γενικότερα, με καίριο δυστυχώς για μένα χτύπημα αυτός της περασμένης Κυριακής, υποβάλλω σήμερα στη Σύγκλητο την παραίτησή μου από τη θέση του Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η απόφασή μου αυτή είναι...αμετάκλητη και γι΄αυτό σας παρακαλώ ακολουθώντας τις νόμιμες διαδικασίες, να επιλέξετε κατά την κρίσης σας ανάμεσα στους τρεις άξιους συνεργάτες μου κυρίους Αντιπρυτάνεις, τον καταλληλότερο για τη θέση του νέου Πρύτανη έως τη λήξη της θητείας της παρούσας Πρυτανικής Αρχής, έως δηλαδή την 31η Αυγούστου του 2010.

Σας διαβεβαιώ ότι μια τέτοια απόφαση για έναν ακαδημαϊκό άνδρα που αφιέρωσε 38 χρόνια της ζωής του στην προσπάθεια βελτίωσης του Πανεπιστημίου μας, που αγωνίσθηκε για μια καλύτερη Παιδεία, μια Παιδεία για όλους, μια Παιδεία που αποτελεί το μόνο ουσιαστικό όπλο για την αναστήλωση της δοκιμαζόμενης χώρας μας, μια τέτοια απόφαση επαναλαμβάνω είναι περισσότερο από επώδυνη, αλλά όπως προείπα είναι αμετάκλητη.

Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου στον αντικαταστάτη μου νέο Πρύτανη, όποιος και αν είναι αυτός, να μπορέσει να ολοκληρώσει ότι σχεδιάσαμε και ότι ονειρευτήκαμε μέσα σε μια ατμόσφαιρα χωρίς βία.

Θα ήθελα να παρακαλέσω όλους εσάς, να του συμπαρασταθείτε στο δύσκολο έργο του με τον ίδιο τρόπο που σταθήκατε πλάι σε μένα όλα αυτά τα χρόνια και σας ευχαριστώ θερμά γι΄αυτό.
Αφού αυτή η επιστολή μου είναι το τελευταίο ουσιαστικά έγγραφο που υπογράφω ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, θα ήταν παράληψη να μην ευχαριστήσω όλους εσάς που «οχυρωμένοι» μέσα στο Ιστορικό Κεντρικό Κτήριο, αποτρέψατε την καταστροφή του, τουλάχιστον 15 φορές τον τελευταίο χρόνο, με κίνδυνο της ζωής σας. Αυτό ισχύει και για την τελευταία βίαιη επίθεση της 6ης Δεκεμβρίου του 2009 που είχε τα γνωστά για όλους αποτελέσματα. Θα με συγχωρέσετε όμως γιατί είμαι υποχρεωμένος να σταθώ ειδικά στο τραγικό αυτό γεγονός και να μνημονεύσω ιδιαίτερα για την αυτοθυσία τους, τον Γενικό Γραμματέα μας, αλλά και τους διοικητικούς υπαλλήλους και τα μέλη ΔΕΠ που προπηλακίστηκαν βάναυσα ή/και τραυματίστηκαν. Προσωπικά χρωστώ ευγνωμοσύνη στο Θόδωρο Παπούλια, στον Πέτρο Καρακίτσο, στο Γιώργο Τριμπέρη και σε ένα, άγνωστο σε μένα, νέο «απ΄αυτούς» (τη μόνη αχτίδα φωτός, ότι μπορεί να έχει σωθεί ακόμη κάποια σταγόνα ανθρωπιάς μέσα στο τόσο μίσος που κυριαρχεί στις καρδιές τους) για τους γνωστούς σε εκείνους λόγους.

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω επίσης τους φοιτητές μας που ευρισκόμενοι για την ειρηνική τους πορεία στα πολυβασανισμένα «Προπύλαια», με παρέλαβαν συντετριμμένοι για να με συνοδεύσουν σε ένα πιο ασφαλές για μένα μέρος. Θα ήθελα όμως συνάμα να απευθύνω μια έκκληση προς αυτούς, μια έκκληση από έναν άνθρωπο που γνωρίζουν καλά πόσο τους αγαπά, να καταλάβουν πια ότι με τις καταλήψεις υποθάλπουν, άθελά τους πιστεύω, αυτούς που πιστεύουν στη βία. Είναι πια καιρός να μάθετε να διεκδικείτε τα δίκαια αιτήματά σας με άλλους τρόπους. Είναι βέβαιο ότι έτσι θα κερδίσετε περισσότερα.
Για μια ακόμη φορά σας ευχαριστώ θερμά όλους και σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε για τα όποια λάθη μου.

Με τιμή

Καθηγητής Χρήστος Κίττας
Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η πολιτική είναι τελικά καφενείο;

Σε σχέση με άρθρο στο press-gr.blogspot.com, η Miranda P. είπε...

Yπάρχει μια αγωνία;
Mας απειλούν οι βάρβαροι, οι εσωτερικοί εχθροί του έθνους, οι αλλόφυλοι; Τί συμβαίνει;
Πότε θα ηρεμήσουμε και θ'ασχοληθούμε με τα σοβαρά ζητήματα:
το περιβάλλον, τα σκουπίδια μας κι έπειτα... παιδεία-νέες τεχνολογίες, για να δώσουμε εφόδια στους ανθρώπους... κι επιτέλους, μια δημιουργική επαναδιαπραγμάτευση των αναγκών και των δυνατοτήτων μέσα στην αναδυόμενη παγκόσμια υπεροικονομία της καταστροφής και της άϋλης πολυπλοκότητας, με στοχευμένες επενδύσεις σήμερα!

Τι εθνοτικά, φυλετικά, θρησκευτικά και άλλα σύνδρομα της μαγικής σκέψης είναι αυτά που μας σερβίρετε;
Αυτά τα έχουν ανάγκη οι ηγεμόνες.

Τόσα χρόνια έχουμε εμπεδώσει ότι ο καλός και σοφός συνεργάτης/επαγγελματίας/σύντροφος/οδηγός/εραστής δεν χρειάζεται να έχει τίποτα το εθνοτικά/φυλετικά/θρησκευτικά/σωματικά/σεξουαλικά ίδιο με μας.

Ευχαρίστως, οι περισσότεροι ευφυείς και εκπαιδευμένοι, ομοίως δε φτωχοί και άποροι θα ζούσαμε οπουδήποτε στην Ευρώπη, την Αμερική, ή σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου που προσφέρει τις στοιχειώδεις δημοκρατικές ελευθερίες και κάποια αξιοπρεπή προοπτική.

Επιτέλους, "ακόμη" και στην Τουρκία, είναι θαυμάσια να είσαι καλοπαντρεμμένη. Οι Τούρκοι είναι αδέρφια, εργοδότες, κουμπάρες, σύζυγοι, μαθητές και μπατζανάκηδες... όλα κανονικά τα κάνουν.

Μήπως έχω τρελλαθεί και μου φαίνονται εντελώς ανοησίες όλα αυτά για τις ταυτότητες και τις ιστορικές κληρονομιές και τις συλλογικές σημαίες του προ-προηγούμενου αιώνα που πρέπει τάχα να φυλάμε μην μας τις πάρουνε;

O Jeff Bezos ονειρεύεται ήδη το μελλοντικό Kindle της Amazon, σαν ένα λεπτότατο φύλλο που θα διπλώνεις σα χαρτί. Το kindle που ήδη κυκλοφορεί (η δωρεάν σύνδεση είναι με την εταιρία κινητής τηλεφωνίας Sprint), φιλοδοξεί να παρέχει όλα τα βιβλία που γράφτηκαν ποτέ σε όλες τις γλώσσες και επίσης, εφημερίδες, μπλογκ κ.λπ.

Και όλα αυτά όσο οι πειρατές δεν έχουν καν ξεκινήσει το ξεχαρβάλωμα των όποιων ορίων ασφαλείας.

Τί ειρωνία! Όλα τα βιβλία του κόσμου στην τσέπη του καθενός κι εμείς να μην δίνουμε 3 δολλάρια για την Τρικυμία του Shakespeare, αλλά να δίνουμε τα πάντα στους ηγεμόνες.

Υπογραφή
(μια άπατρις, άθρησκη και άφυλη would-be cyborg of the 21st century in need of uncommon sense-)

comment published on press-gr.blogspot.com on 22 Feb 2008 4:13 pm

-------------------------


Ακολούθηκε ένα σχόλιο από τον "Οδυσσέα", στο οποίο η Μιράντα απάντησε αναλυτικά:

Ο Οδυσσέας είπε: miranda εδω ειναι βαλκανια δεν ειναι παιξε γελασε!τα συνορα ανα ετος αλλαζουν!προτεκτορατα των αμερικανων εγκαθιδρυονται μεσα σε μια νυχτα, κοσοβα σχηματιζονται μετα απο ανθρωπιστικους βομβαρδισμους, δυστυχως η ελλαδα που παρολα τα προβληματα της ειναι το πλεον αναπτυγμενο οικονομικα κρατος της περιοχης με τεραστια διαφορα ,συνορευει με φτωχομπινεδες οι οποιοι ονειρευονται και γεμιζουν την κοιλια τους με ονειρα μεγαλων αλβανιων,μεγαλων μακεδονιων και δνε συμμαζευεται

Αγαπητέ φίλε, όντως τα βαλκάνια είναι ακόμη πολύ πίσω (φτωχομπινέδες τους αποκαλείς) και υποφέρουν από σύνδρομα εθνικιστικής και άλλης βίας. Ο μόνος τρόπος να ξεφύγουν από όλα αυτά είναι η βελτίωση της οικονομικής κατάστασης και η δημιουργία ευκαιριών για τους ανθρώπους. Αλλιώς, θα έχουμε μόνιμα συγκρούσεις. Ξέρεις, ότι αν χώσεις υπερράριθμα ποντίκια σε ένα κλουβί, θα φαγωθούν. Επομένως, ο ρόλος της Ελλάδας δεν είναι να φέρεται σαν ακόμη ένα βρυχώμενο ποντίκι, αλλά να μεθοδεύει την οικονομική ανάπτυξη και τη συνεργασία, αναπτύσσοντας στοχευμένη πολιτική υποστήριξης των υγειών δυνάμεων και απομονώνοντας τους ακραίους. Αντ'αυτού, εμείς εμπλεκόμαστε διαρκώς σε αδιέξοδες ιδεολογικοποιήσεις, αντί να είμαστε ο εκπαιδευτικός παράδεισος των Βαλκανίων που θα αποτελούσε εκκολαπτήριο μορφωμένων στελεχών και δημιουργικών μυαλών, με δίκτυα γνώσης και know-how. Αυτό βέβαια δεν μπορεί να γίνει όσο η πολιτική μας παραμένει υποκριτική, καθυστερημένη και ανίκανη να επιλύσει τα πιεστικά προβλήματα της ίδιας μας της χώρας. Η κακοδιαχείριση των λαμόγιων και η οικογενειοκρατία αποτελούν συνέχιση μιας αντιδημοκρατικής παράδοσης που σε τίποτα δεν απομακρύνεται από την κληρονομιά της υποτέλειας, τον οθωμανικό φερετζέ και τον φεουδαρχισμό των τοπικών μαφιόζων και αρχηγίσκων.

Aν εμεις αδιαφορησουμε για τα φυτιλια που πηραν φωτια απο αμερικανικα χερια στην γειτονια ως αλλοι στρουθοκαμηλοι θα υποστουμε μελλοντικα τις συνεπειες.προσφυγοποιηση,βια,ανταρτικα σφαγης κτλ..τυπικες εκδηλωσεις δηλαδη στην βαλκανικη.Συνεπειες που κανεναν πολιτη του κρατους δεν θα ωφελησουν.
.κατι που φαινεται ακινδυνο τωρα ,και η αλβανια ηταν ακινδυνη για την γιουγκοσλαβια επι δεκαετιες δεν σημαινει οτι θα ειναι ακινδυνο και στο μελλον.ειδικα οταν εχει τις πλατες των αμερικανων.αυτα λοιπον τα αντιμετωπιζουν απο μικρα διοτι οταν μεγαλωσουν γινονται επικινδυνα.

Φυσικά και δεν πρέπει να αδιαφορήσουμε. Αντίθετα, εγώ υποστηρίζω ότι πρέπει να βλέπουμε πολύ μπροστά. Αλλοίμονο αν ο οδηγός μας είναι ο φόβος. Είμαστε μια Ευρωπαϊκή χώρα, ναι ή όχι; Άρα, έχουμε υποτίθεται κατακτήσει την τέχνη του διαλόγου, τον πολιτικό ρεαλισμό, την διαλεκτική του εφικτού και μπορούμε υποτίθεται να επινοούμε ρηξικέλευθες προτάσεις για χρηματοδοτήσεις και προγράμματα αναβάθμισης των γειτόνων μας, με προοπτική την σύγκληση των Βαλκανίων με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.

τωρα με νοοτροπιες σαν και την δικια σου(να παμε να ζησουμε σε αλλη χωρα)εμεις ακομα θα μιλουσαμε τουρκικα θα φορουσαμε φερετζε και θα υπαγομασταν στην ρατσιστικη νομικη δικαιοδοσια της Σαριας.ασε που ακριβως επειδη η Ελλαδα ως κρατος μπηκε στην ενωση μπορεις να πας να ζησεις στο βελγιο.διαφορετικα αν τα λεγες αυτα το 1980 δεν υπηρχε καμια χωρα που με ευκολια(με τοση ευκολια οση δεχτηκε η ελλαδα διχως ελεγχο ενα μιση μυριο μεταναστες) που θα δεχοταν 10 εκατομμυρια ελληνες προσφυγες. λιγη σοβαροτητα.(ελπιζω να μην εισαι αλβανιδα ή σλαβα κρυφουποστηριζεις τα νταβατζιλικια δηλαδη της αμερικης στην περιοχη και λες οσα λες ή ξερω γω τουρκογενης εθνικιστρια της θρακης)

Φυσικά και θα δυσκολευόμουν να μιλώ όπως μιλώ πριν 20 ή πριν 30 χρόνια κλπ
Σου θυμίζω ότι στην Τουρκία δεν ισχύει η Σαρία, ούτε φορούν φερετζέ. Θυμήσου ότι η Ελλάδα ήταν σπαρασσόμενη για χρόνια μέσα στην πολιτική αστάθεια των βαλκανίων και ότι αν ξεφύγαμε από όλα αυτά, οφείλουμε να τρέξουμε, να χωνέψουμε τις εξελίξεις και να αποκτήσουμε μια διαφορετική συνείδηση που να ανταποκρίνεται στις τωρινές συνθήκες που μας χαρακτηρίζουν. Και πρόσεξε, μην ξεπέφτεις σε ρατσιστικές θεωρήσεις. Αν είμαι σλάβα ή τουρκάλα, ή αλβανίδα, δεν έχει καμιά σημασία. Όταν μιλάμε, αυτό που μετράει δεν είναι η φυλετική/εθνοτική καθαρότητα, αλλά οι θέσεις. Προσωπικά, έκανα σαφές ότι δεν διαλέγω τους φίλους μου με βάση το αίμα, αλλά με βάση την παιδεία και την καλή πίστη. Πόσο πιο σαφές μπορεί να το κάνει κανείς αυτό;

κατι τελευταιο.ο ανθρωπος δεν ειναι ...μονοχνωτος.δεν εχει παρωπιδες για να ενδιαφερεται μοναχα για το ενα ή το αλλο.νοιαζεται και για τα οικονομικα του προβληματα που τον ταλανιζουν σε καθημερινη βαση και για το περιβαλλον(πολλοι οχι ολοι)και φυσικα και για τα εθνικα ζητηματα αφου αλλωστε αυτα μπορουν να επηρεασουν αυριο μεθαυριο και την καθημερινοτητα του την δικια του ή των παιδιων του.
αν δεν ενδιαφερθει αυτος για αυτα τα θεματα θα ενδιαφερθει καποιος αλλος και δεν θα ειναι καλο..

Συμφωνώ. Οφείλουμε να ενδιαφερόμαστε για όλα. Νομίζω δε ότι αυτό που καταστρέφει τα παιδιά μας είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στην κοινωνία κα η έλλειψη παιδείας που να τα προσανατολίζει στο μέλλον. Αλλοίμονο αν χαντακώσουμε τα παιδιά μας με το μίσος, τον φόβο και την αμάθεια. Τα παιδιά μας πρέπει να γίνουν οι πρέσβεις της συνεννόησης, της γνώσης και της συνεργασίας. Να είναι υπερήφανα για την πατρίδα τους επειδή είναι η πηγή της ελπίδας όπου το πάθημα έγινε μάθημα και όχι επειδή αισθάνονται πως διαθέτουν τη βούλα του επίλεκτου έθνους. Αλλοίμονο σε όποιον απαρνείται την πραγματικότητα χάρη της ιδεοληψίας. Μόνο σε φαινόμενα ναζιστικής έπαρσης οδηγεί αυτό, που καταλήγουν σε ολοκαυτώματα και θάνατο.

υπαρχει μια πραγματικοτητα στην ανθρωποτητα.εσυ και αλλοι μπορει να μην γουσταρετε τα κρατη τα συνορα ,τους διαφορετικους πολιτισμους,την ιστορια και τις ποικιλες γλωσσες κτλ.η πραγματικοτητα ομως υφισταται υπαρχει και δεν μπορουμε να προσαρμοστουμε με τις ψευδαισθησεις καποιων.μακαρι να πας και να πεισεις τους σκοπιανους να παψουν να διδασκουν στα σχολεια τους τα ονειρα για τις μεγαλες μακεδονιες.οπως και τους αλβανους.μακαρι...μεχρι τοτε ομως
ειμαστε υποχρεωμενοι να ελεγχουμε τις παπαριες των δηθεν κοινοβουλευτικων εκπροσωπων μας για να μην την φαμε αυριο μεθαυριο σαν τους ελληνες της Πολης,να μην ξαναφορεσουμε δηλαδη καναν φερετζε και κλαψουν μανουλες..
καλως ηρθες στην πραγματικοτητα..προσδεσου

Είπα πουθενά ότι δεν αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη διαφορετικών πολιτισμών και παραδόσεων; Εγώ αυτό που είπα είναι ότι μέσα σε κάποια πλαίσια στοιχειώδους σεβασμού των δημοκρατικών ελευθεριών, οι άνθρωποι επιθυμούν να έχουν μια καλή και αξιοπρεπή ζωή.
Όταν στερούνται τέτοιας προοπτικής γίνονται εξτρεμιστές και ανθρώπινες βόμβες...

Ότι και να διδάσκουν στα σχολεία τους οι άλλοι, σημασία έχει τι διδάσκουμε εμείς και πόσο αποτελεσματικοί είμαστε στο επίπεδο της οικονομίας και των διεθνών συνεργασιών. Το πρόβλημα είναι ότι τρώμε έτσι κι αλλιώς "τις παπαριές" όπως λες, της πολιτικής μας θολούρας με μεγάλη ένταση. Το άναρχο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, τα διαλυμένα σχολεία της άκριτης αποστήθισης, τις ανεξέλεγκτες χωματερές, τα γραφειοκρατικά αναξιοκρατικά πανεπιστήμια, την δήθεν δωρεάν εκπαίδευση, τους κουμπάρους και τα παιδιά τους, τα ψέμματα, το εισαγόμενο φτηνό εργατικό δυναμικό και τους καταδικασμένους σε αιώνια λούμπεν ανυπαρξία μετανάστες, τους εκατοντάδες ναρκομανείς δίχως περίθαλψη, το εμπόριο λευκής (και όλων των αποχρώσεων) σάρκας, το εμπόριο όπλων... και στο βάθος τις καλές προθέσεις και τους υπερθεματισμούς του κατεστημένου. Το κακό που βρήκε τους έλληνες της πόλης και όλα τα κακά της μοίρας μας δεν διορθώνονται ούτε με κορώνες, ούτε με εθνοκάθαρση, αλλά με ρεαλισμό, γνώση και αποτελεσματικότητα.

Τα προβλήματα απαιτούν λύσεις και όχι μεγάλα λόγια.
Η τηλεόραση είναι καφενείο και η πολιτική δεν θα έπρεπε να ταυτίζεται με ένα καφενείο.

Comment by Miranda on press-gr.blogspot.com, 22 Φεβρουάριος 2008 8:00 πμ

η ξαδέλφη μου η Ελλάδα

Ο/Η Miranda P. είπε...
Για να μην παρεξηγούμαι:

με το πρώτο μου σχόλιο ήθελα να καυτηριάσω τη λογική του άρθρου που ήταν επιθετική δίχως ίχνος διάθεσης αυτογνωσίας.

Φυσικά και στο γειτονικό υπό διαμόρφωση κρατικό μόρφωμα επικρατεί άκρατος μεγαλοϊδεατισμός και εξαπάτηση των ανθρώπων ως προς τα ζητούμενα συγκρότησης μιας συλλογικής ταυτότητας στον σύγχρονο κόσμο.

Από την άλλη, η φάρσα αυτή θεωρώ ότι αποτελεί επανάληψη της ιστορίας που έχουμε βιώσει στην Ελλάδα και... ακόμη δεν ελέγχεται. Δέστε την παραφορά με την οποία αντέδρασε η κοινωνία μας και οι επίσημοι φορείς σε σχέση με το γνωστό βιβλίο της Ιστορίας. Είμαστε ανασφαλείς στο βαθμό που η συλλογική ταυτότητά μας βασίζεται σε παρελθοντολογικούς μύθους και όχι σε ένα δυναμικό γίγνεσθαι.

Η υποκρισία που χαρακτηρίζει την επίσημη κυβέρνηση της χώρας μας, είναι η υποκρισία από την οποία διακατέχεται η κοινωνία μας. Ο φόβος της αλλαγής, η συντήρηση, η αποσιώπηση της διαφορετικότητας, η βάπτιση και αλλαγή ονόματος των Αλβανών εργατών προκειμένου να ταιριάξουν στο στερεότυπο, ο σεξισμός δίχως όρια, οι αλλοτριωμένες μειωνότητες, οι ανύπαρκτοι εξαρτημένοι της Ομόνοιας, το κουτσομπολιό στη θέση του δημόσιου λόγου... Όλα αυτά τα συμπτώματα ενός γκέτο, σχετίζονται με το φόβο και την άμυνα απέναντι στην πραγματικότητα.

Το Μακεδονικό είναι ένα "σπυρί", αλλά η αρρώστεια είναι βαθύτερη. Είναι η έλλειψη πολιτικού ρεαλισμού, η ανικανότητα έκθεσης των προβλημάτων στην κοινωνία και η ανάληψη δεσμευτικού διαλόγου ανάμεσα στους κοινωνικούς παίχτες.

Καταναλωθήκαμε σε υπερβολές για την δημιουργία εντυπώσεων. Δακρύσαμε για το μεγαλείο της χώρας μας εν μέσω ποδοσφαιρικών και Ολυμπιακών θριάμβων, διψασμένοι για επιβεβαίωση. Τί δακρύβρεχτο και συναισθηματικό έργο!

Δεν νοιαστήκαμε για τους λογαριασμούς που έπονται. Μας ένοιαζε κυρίως να μας δουν οι άλλοι ντυμένους με την βραδυνή τουαλέτα, να λαμπυρίζουν οι παγιέτες στα φώτα των πολυελαίων.

Θυμάμαι μια ξαδέρφη μου που τώρα ζει με αντικαταθλιπτικά, πως πάσχιζε να δειχτεί αγοράζοντας μοντέρνα ρούχα (εποχή '70). Πως χαλούσε ότι είχε και δεν είχε σε στολίδια, προκειμένου να φαντάζει επιθυμητή. Ακολούθησαν αποτυχημένοι γάμοι, κηδείες και μια λαμπρή κόρη! Ω, το θαύμα. Ένα εξαιρετικό νέο κορίτσι που μέσα από τα τραύματα κατάφερε να τελειώσει την Αρχαιολογία, επιβίωσε ως εθελόντρια σε κάποιο οργανισμό -επί δύο χρόνια!- προκειμένου να βελτιώσει το βιογραφικό της και αγωνίζεται σήμερα να βρει λεφτά για ένα μεταπτυχιακό στην Αγγλία. Στην Αγγλία... (στο βάθος, η μαμά Ελλάδα κλαψουρίζει την ίδια ώρα, φωνάζει ότι δεν την αγαπάει κανείς και ζητά περισσότερα αντικαταθλιπτικά.)

Ο ναρκισσισμός είναι το πρόβλημα αγαπητοί φίλοι!
Και ο ναρκισσισμός δεν υποχωρεί χωρίς πολιτικοποίηση μέχρι το μεδούλι, χωρίς μόρφωση, χωρίς στροφή προς την πραγματικότητα.
Συμφωνείτε;
Και αν συμφωνείτε, τί πιστεύετε ότι είναι πιο σημαντικό; Να βρίζουμε τους Σκοπιανούς που θέλουν να μας μοιάσουν, ή να κοιτάξουμε τα μούτρα μας στον καθρέφτη και να δούμε ποιοι είμαστε, ποιά είναι τα δυνατά και ποια τα αδύνατα σημεία μας, ποιες οι προοπτικές μας...

Δεν είναι πιο σημαντικό να κάνουμε επείγουσα στροφή προς το μέλλον;

Γιατί χαντακώνουμε τους πιο ταλαντούχους νέους μας, γιατί τους διώχνουμε ελλείψει ευκαιριών, έρευνας, επενδύσεων σε δυναμικούς τομείς, ελλείψει πίστης στην πρωτοπορία κάθε είδους;

Αυτή τη στιγμή, έχω την αίσθηση ότι ζούμε μια κορύφωση όλου αυτού του ψυχοκοινωνικού δράματος. Φοβούμαι ότι η πορεία που ακολουθούμε μας επιφυλάσσει κι άλλα τραύματα τύπου "μικρασιατική καταστροφή", "χούντα", "μαύρο 89", ή σμήνη σχετικά ελεγχόμενων αναταράξεων (όπως αναλογεί σε ένα πιο σταθερό κράτος που ανήκει στην Ευρωπαϊκή ένωση). Όμως το μέλλον είναι άδηλο.

Για να αποφύγουμε τα χειρότερα, πρέπει να ενεργοποιήσουμε τα πολιτικά μας αντανακλαστικά.
Αργούμε φίλοι μου, αργούμε!

Όταν εξελέγη η κυβέρνηση Καραμανλή την πρώτη φορά, ένοιωσα να γκρεμίζεται μέσα μου η ελπίδα ότι η κοινωνία μας ήθελε πάση θυσία να προχωρήσει στον εκσυγχρονισμό. Το Πασόκ, όπως αποδείχτηκε, ήταν βυθισμένο στον κυβερνητισμό και υπήρχε μεγάλη διαφθορά, όμως η κοινωνική ατζέντα ήταν σε κάποια σημεία ξεκάθαρη. Ο Σημίτης ήταν αντίθετος στον ψυχισμό του "Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών" -αν μη τι άλλο- ... εννοώ, ότι ως γνωστόν, ο Σημίτης είχε εκσυγχρονιστική ατζέντα. Αυτό ήταν κάτι που μάλλον ήταν καλό να συνεχιστεί, αλλά κυρίως να επεκταθεί και να συμπεριλάβει την κριτική και τις διορθώσεις που αναλογούν σε ένα τέτοιο εγχείρημα.
Προφανώς, δεν ήταν εφικτό. Υπήρχε η απόσταση, το χάσμα, η χαίνουσα πληγή μιας δεξιάς, αντιφιλελεύθερης, παραδοσιακής Ελλάδας που για να συμβαδίσει, χρειαζόταν να έρθει και πάλι στο προσκήνιο, να κάνει την δημόσια ψυχανάλυση που είχε ανάγκη. Και αυτό παρακολουθούμε.

Είναι επίπονο να βλέπεις τις διεργασίες αυτές. Είναι επίπονο να συνειδητοποιείς στο βάθος ότι το πρόβλημά μας σχετίζεται και με το γηραιόν της κοινωνίας μας. Οι νέοι είναι λίγοι και οι παλιοί είναι παντού στις θέσεις εξουσίας. Το όλο σύστημα δεν ανανεώνεται. Οι μετανάστες μας δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα, δεν είναι μέρος της πολιτικής διαδικασίας ακόμη. Έτσι, δεν μπορούν να συνεισφέρουν.

Απέχει πολύ ακόμη η μέρα που οι μετανάστες μας θα παίρνουν πολιτικά αξιώματα και πρωτοβουλίες ανανέωσης.
Η πολυπολιτισμική και ανανεωτική Ελλάδα, που δεν θα τρέμει την "Μακεδονία" γιατί θα την έχει εντάξει στο δίκτυο των πανεπιστημίων της, στο δίκτυο της έρευνας, της τεχνολογικής πρωτοπορίας, στο ευρύτερο δίκτυο μιας συλλογικής δυναμικής δίχως σύνορα... η "μετα-Ελλάδα", είναι ακόμη ένα όνειρο και πιθανά, ένα όνειρο που δεν θα πραγματοποιηθεί.

Ίσως, το μέλλον αυτής της χώρας να είναι να συρρικνωθεί σε ένα είδος κλαμπ Μεντιτερανέ και καζίνο, χώρος αδιαφανούς συνδιαλλαγής, πολιτικά ανύπαρκτος... περιθωριακή, ξενοδοχειακή μονάδα, δορυφόρος της Ευρώπης και ενεργούμενο, την ίδια στιγμή που η Τουρκία με ένα δυναμικό νεαρό πληθυσμό θα μετατρέπεται σε δυναμικό κέντρο εξελίξεων. Δεν ξέρω.

Εν πάση περιπτώσει, προκειμένου να επαληθευτεί το καλό σενάριο, επείγει μια μεταρρύθμιση που να βάζει τους νέους στο πολιτικό παιχνίδι με ΠΛΗΡΕΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ, να εισάγει τους νέους στο οικονομικό παιχνίδι του ρίσκου και της ανταμοιβής, να εισάγει τους μετανάστες στην πολιτική μας ζωή και να αποκομματικοποιεί την εκπαίδευση. Γρήγορα.

Comment by Miranda P. on press-gr.blogspot.com : 15 Φεβρουάριος 2008 4:01 μμ