Φίλα με Μίλτο, φίλα με

(Ομόνοια, Τρίτη, 2 Αυγούστου, ξημερώματα/Μια ιστορία από τον Μ.Κ.)

Όλη η ιστορία ξεκίνησε όταν πήγα στο περίπτερο στην Ομόνοια να ρίξω μια ματιά στις ξένες εφημερίδες. Έρχεται λοιπόν αυτός, νέος -και θα τολμούσα να πω, γοητευτικός (για τέτοιο μέρος και τέτοια ώρα). Μου λέει "μιλάτε ελληνικά;" Λέω "ναι". Υπέθεσα ότι ήταν τζάνκι.
Αρχίζει να μου λέει κάτι ιστορίες ότι η μάνα του δεν έχει γυρίσει σπίτι και αυτός δεν έχει κλειδιά να μπει κι έχει πεινάσει και αν μπορώ να του πάρω κάτι να φάει... δεν χρειάζεται να του δώσω χρήμα, απλά να του πάρω κάτι να φάει.
Πως μου έρχεται εμένα τότε και δεν θέλω να βοηθήσω αυτόν τον άνθρωπο. Ίσως επειδή δεν μου αρέσει να με υποτιμούν. Προτιμώ να μου πει απλά ο άλλος τι θέλει και αν μπορώ βοηθάω.
Του ζητάω λοιπόν να με αφήσει γιατί δεν έχω την διάθεση να ακούσω τις ιστορίες του και δεν θα ήθελα την συγκεκριμένη στιγμή να τον βοηθήσω.
Με κοιτάει στα μάτια διερευνητικά και τον κοιτάζω κι εγώ εξ'ίσου έντονα.

Δεν ξέρω αν ήταν κεραυνοβόλος έρωτας ή θανάσιμο μίσος αυτό που γεννήθηκε σε μια στιγμή.
Αρχίζει να μιλά διαφορετικά "α, δεν θέλεις με το καλό ε; επειδή είσαστε γκέϊ νομίζετε ότι σας ανήκει ο κόσμος ε; νομίζεις ότι θα μου κοστίσει τίποτα να σου χώσω δυο μπουνιές; το θέλεις, δεν το θέλεις; να φας δυο μπουνιές..."
"Τί είναι αυτά που λες;"
"Γιατί, νομίζεις ότι δεν το βλέπω; Ότι είσαι πούστης;"
"Και τί σε νοιάζει εσένα τι είμαι; Σου είπα εγώ τίποτα που είσαι τζάνκι;"
"Εγώ δεν είμαι τζάνκι." Μου δείχνει τις φλέβες των χεριών του. "Εσύ είσαι τζάνκι από πίσω".
Αρχίζει λοιπόν ένα παραλήρημα και δεν με αφήνει να φύγω.
Τρέχω στο φαστ φουντ της γωνίας και παρακαλώ τον ιδιωτικό φρουρό να με βοηθήσει. "Εγώ μόνο εδώ στο κατάστημα είμαι" μου εξηγεί ο σεκιουριτάς.
"Μα, γι αυτό μπήκα! Μου ζήτησε χρήματα αυτός εκεί, δεν του έδωσα και με απειλεί! Δεν μου έχει τύχει ξανά αυτό." Η κοπέλα πίσω από τα γλυκά σηκώνει το κεφάλι της στιγμιαία και ψιθυρίζει "όλοι έτσι είναι εδώ πέρα". "Όχι, δεν μου έχει ξανατύχει" της λέω.

Ο τύπος μας κοιτάζει απ έξω με ένα χαμόγελο. Ξαφνικά πάει στο απέναντι πεζοδρόμιο και λέει κάτι σε ένα περαστικό αυτοκίνητο. Σκύβει στο παράθυρο του οδηγού και μιλάει.
Βρίσκω ευκαιρία και ξεπετιέμαι στον δρόμο. Περπατάω γρήγορα προς τα κάτω στην Αθηνάς. Στα εκατόν πενήντα μέτρα τον ακούω πάλι από πίσω μου. Μου φωνάζει να σταματήσω. Σταματάω.
"Τί θέλεις από μένα;"
Αρχίζει να με κατηγορεί ότι του μίλησα άσχημα και ότι δεν μου ζήτησε και τίποτα παράλογο κ.λπ. Έχει επανέλθει σε ένα τόνο λογικής. Του εξηγώ ότι η περιοχή είναι γεμάτη τζάνκι και ότι αν όντως είναι καθαρός, θα έπρεπε να πάει στο Μοναστηράκι να αναζητήσει να φάει κάτι. Ότι εκεί έχει πιο πολύ κόσμο και οι άνθρωποι είναι λιγότερο επιφυλακτικοί.
"Πού είναι το Μοναστηράκι;"
"Δεν ξέρεις;"
"Μα δεν είμαι από δω".
"Από πού είσαι;"
"Είδες που βιάστηκες να με χαρακτηρίσεις; Από Χαλκίδα είμαι." Τώρα είναι συγκαταβατικός, σχεδόν τρυφερός.
Κι αρχίζει πάλι. Μου λέει ότι είναι καθαρός. Αλλά το ξεχειλώνει: "..δηλαδή εδώ στην Ομόνοια είναι τζάνκι αυτοί; Α... γι'αυτό έρχονταν κάτι μαύροι και ήθελαν να μου πουλήσουν χασίς. Ξέρεις, μια φορά μόνο μου έδωσαν να δοκιμάσω και ζαλίστηκα. Δεν γούσταρα..."
"Φίλε" τον σταματάω "δεν μου μοιάζεις τόσο ανυποψίαστος. Τέλος πάντων, δεν ξέρω πως θα το λύσεις το πρόβλημά σου, αλλά εγώ θα ήθελα να πάω σπίτι μου."
"Δεν έχεις να πας πουθενά!"
"Θα πρέπει να καταλάβεις ότι στον δρόμο υπάρχει ένας κώδικας συμπεριφοράς. Δεν τον σεβάστηκες. Μου επιτέθηκες. Άφησέ με ήσυχο τώρα!"
"Αφού δεν θέλεις με τον καλό τρόπο υπάρχει κι άλλος!" Έίναι η άλλη προσωπικότητα. Με βρίζει. Επιταχύνω το βήμα. Έρχεται από πίσω μου.
"Πού θα πας μωρή; Θα σε γαμήσω. Επειδή κάνατε ένα γκέϊ παρέϊντ νομίζεις ότι θα γλυτώσεις; Έτσι, έτσι, περπάτα πιο γρήγορα. Θέλω να σε δω να τρέχεις."
Όντως είμαι στο όριο να το βάλω στα πόδια. Τον ακούω από πίσω μου σαν μανιακό να με απειλεί.
Μπαίνω σε ένα ξενοδοχείο, στο Μπέϊμπι Γκραντ. Ο μισοκοιμισμένος φύλακας σηκώνεται. "Καλησπέρα". Είναι νέο παιδί, πιο ψηλός από μένα και λίγο παχουλός.Του εξηγώ την κατάσταση. Μου λέει να καθίσω. Μου λέει να πάρω την αστυνομία εφ'όσον νοιώθω ότι απειλείται η ζωή μου. "Δεν έχετε τηλέφωνο πάνω σας;" "Ναι έχω". Κάθομαι μόνος στο ημίφως της κεντρικής αίθουσας. Βγάζω το τηλέφωνο. Είμαι σαστισμένος. Ψάχνω να βρω το μενού. Μου παίρνει πέντε λεπτά να σχηματίσω το νούμερο της άμεσης δράσης.
Ο φύλακας έχει πάει έξω και συζητάει με τον διώκτη μου. Βγαίνω να δω το νούμερο του κτηρίου του ξενοδοχείου, για να το δώσω στην τηλεφωνήτρια της αστυνομίας.
Ο διώκτης μου κάνει συστάσεις στον φύλακα, να μην μπλέκεται σε κάτι που δεν τον αφορά κι ότι δεν ξέρει τι έχει μεσολαβήσει. Λέει ότι εγώ έχω βρωμόστομα και ότι τον κακοποίησα. Ότι του την έπεσα. Κοινώς, έχει αντιστρέψει την ιστορία και υποστηρίζει ότι είναι ένα παιδί που έπεσε θύμα ενός διεστραμμένου.

Ο φύλακας του ξενοδοχείου έρχεται σε μένα. Με κοιτάζει κάπως φοβισμένος. Φαίνεται πως αυτά που του έλεγε ο άλλος τον έκαναν να σφιχτεί απέναντί μου. Παραμένει ευγενής. Όχι όμως υποστηρικτικός όπως προηγουμένως. Προηγουμένως είχα προσπαθήσει να εξηγήσω γιατί βρισκόμουν στην Ομόνοια και δεν με είχε αφήσει. Μου είπε "για τους δικούς σας λόγους. Ελεύθερος άνθρωπος είσαστε." Όμως ο διώκτης μου είναι πονηρός. Είναι πραγματικά παθιασμένος ως προς την εκδοχή που υποστηρίζει. Δεν φεύγει. Περιμένει εκεί έξω να έρθει η αστυνομία.
Μου φωνάζει ακόμη: "Θέλω να μας πάνε μαζί και να μας βάλουν στο ίδιο κελί. Εκεί θα δεις τι πούτσο θα φας. Αυτό δεν ήθελες. Θα δεις. Θα καλοπεράσεις στην αστυνομία."
Κάποια στιγμή κινείται προς τα πλάγια του ξενοδοχείου, στο σκοτεινό στενό. Ξεκουμπώνει επιδεικτικά το παντελόνι του: "πάω να ρίξω ένα κατούρημα" μου κάνει, "έχεις ακόμη χρόνο να το βάλεις στα πόδια".

Επιτέλους έρχεται το αστυνομικό. Ο διώκτης μου τρέχει στο παράθυρο και αρχίζει να τους μιλάει με ένταση. Τους μιλάει για αρκετά λεπτά. Εγώ περιμένω στην πόρτα του ξενοδοχείου, δίπλα στον υπάλληλο. Επιτέλους, ο αστυνόμος έρχεται προς εμένα με ύφος αυστηρό.
"Γειά σας" του κάνω "χρειάζομαι βοήθεια. Αυτός ο άνθρωπος μου ζήτησε χρήματα και δεν του έδωσα. Από τότε με ακολούθησε και με απειλεί."
"Θα κάνετε μήνυση;"
Διστάζω. "Όχι..." τον κοιτάζω μπερδεμένος.
"Δεν μπορώ να κάνω τίποτα" μου λέει κοφτά. Κοντοστέκεται: "Γνωρίζεστε με τον κύριο;"
"Όχι! Διάβαζα ξένες εφημερίδες στο περίπτερο, στην πλατεία και ήρθε και μου μίλησε"
"Δηλαδή άμα πάμε τώρα στον κυρ-(κάποιο όνομα) στο περίπτερο και ρωτήσουμε, θα επιβεβαιώσει ότι διάβαζες εφημερίδες;"
"Δεν ξέρω αν με είδε γιατί είναι πλάϊ στο περίπτερο οι εφημερίδες σε ένα σταντ. Όμως σίγουρα με θυμάται το παιδί, ο φύλακας στο φαστ. Κοιτάξτε, έρχομαι συχνά εδώ, περπατώ, διαβάζω εφημερίδες, γνωρίζω την περιοχή. Πολλές φορές βοηθάω κιόλας τους χρήστες, τους παίρνω φαγητό. Αλλά αυτός ο άνθρωπος δεν είναι χρήστης. Δεν ξέρω τι είναι. Καταλαβαίνετε;"
Κατεβάζει το κεφάλι και μουρμουρίζει "μωρέ εγώ καταλαβαίνω περισσότερα από όσα νομίζεις".

Συμπληρώνουν τα στοιχεία μας, μας δίνουν πίσω τις ταυτότητες, επιβεβαιώνω ότι δεν θέλω να μπλέξω με νομική διαδικασία και δεν θα κάνω μήνυση, απλά ζητώ να με πάνε με το αστυνομικό πιο κάτω για να γλυτώσω. Μου λένε "περάστε κύριε" και μπαίνω στο αυτοκίνητο.
"Αυτή τη φορά την γλύτωσες, αλλά εδώ είμαστε" μου λέει ο διώκτης μου πάνω από τις μύτες των αστυνομικών, σκύβοντας πάνω στο καπώ.
"Ευχαριστώ πολύ" του απαντώ.

Στο αμάξι συνεχίζω να τους εξηγώ την κατάσταση. Αισθάνομαι υποχρεωμένος να τους δώσω να καταλάβουν ποιός είμαι. Θέλω να καταλάβουν ότι υπάρχουν διαφόρων ειδών άνθρωποι και να μην κρίνουν με βάση τις προκαταλήψεις τους. Τους λέω ότι μ'ενδιαφέρει να περπατώ στην πόλη μου και να βλέπω τι γίνεται. Ότι καταλαβαίνω τι σημαίνει να είναι κανείς εξαθλιωμένος, στον δρόμο και γι'αυτό κρατώ πάντα τις σωστές αποστάσεις και δείχνω σεβασμό σε όλους.
"Ρε μήπως δεν τα βρήκατε στην συμφωνία;" μου πετάει απηυδησμένος ο οδηγός.
"Τί; ότι δηλαδή πήγα εγώ για ναρκωτικά και..."
"Όχι ναρκωτικά. Ξέρεις"
Τους λέω ότι καταλαβαίνω τη θέση τους, ότι δεν είναι σε θέση να επαληθεύσουν τις ιστορίες του καθενός, όμως εν πάση περιπτώσει, εγώ οφείλω να τους εξηγήσω ακόμη μια φορά ότι δεν είχα πάει στην Ομόνοια για αγοραπωλησίες κι ότι ο άνθρωπος που με καταδίωξε είναι παθολογικός και θα μπορούσε να κάνει κακό.
Και οι δύο αστυνομικοί είναι ξανθοί. Ο συνοδηγός του, ένα πολύ νέο και στρουμπουλό παιδί, δεν μιλά καθόλου. Μόνο μια φορά προηγουμένως ήρθε κοντά μου με ένα βιβλίο συμβάντων και κατέγραψε όνομα και διεύθυνση. Έμοιαζε τρομοκρατημένος.
"Γειά σας κύριε" μου κάνει ο οδηγός καθώς με κατεβάζουν στο Μοναστηράκι. "Σας ευχαριστώ πολύ" απαντώ. Κλείνω την πόρτα και χάνομαι στα στενά του Γιουσουρούμ.

Καθώς περπατώ μόνος, νοιώθω σα να με έχουν δείρει. Παρ' όλ'αυτά, μου έχει εντυπωθεί το πάθος αυτού του ανθρώπου για μένα, έστω δολοφονικό πάθος. Μου έρχεται στο νου η σκηνή με την Μερκούρη στο ρόλο της Στέλλας και τον Μίλτο που κρατά μαχαίρι. Φαντάζομαι εναλλακτικά τον Μίλτο να κυνηγάει τη Στέλλα αντί να της λέει να μην τον πλησιάσει. Δεν είμαι σίγουρος αν υπάρχει διαφορά. Ή μάλλον, ναι, υπάρχει. Ο Μίλτος που κυνηγάει τη Στέλλα... πάει το δράμα. Εδώ αρχίζει το σπλάτερ, η κωμωδία.

αίσθηση στην πέμπτη δύναμη

η ιστορικότητα που εισάγεις,

η μη-κατάργηση της εναισθητικής μνήμης

έχει σαν σκαπτικό εργαλείο την αίσθηση (συνθετική -καθώς
βλέπω,
σημαίνει νοιώθω τον κόσμο εκθετικά: στην πέμπτη δύναμη)

ανιχνεύει εκείνη
σαν ενορατικός αδελφός
τη μυρωδιά του μόχθου -αγαπημένη οικεία

που καταργεί ο χρόνος μαζί με τις ελπίδες
να σπάσουμε τα φυσικά δεσμά
τραχιών μίσχων ζιζανίων.

Θα το πω κι ας πέσει χάμω...

Με αφορμή άρθρο στο TVXS όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται δήλωση του κου Αλ. Τσίπρα:
"ραγδαία επιδείνωση της οικονομίας, μακροχρόνια ύφεση και διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, με αποτέλεσμα να ξεχάσουμε την Ελλάδα που ξέραμε"

Δηλ. ήταν καλά η οικονομία πριν επειδή έτσι την παρουσίαζαν;
Εγώ κατάλαβα ότι ζούσαμε με πλαστά στοιχεία.

Κοινωνική συνοχή; Μα εγώ είχα την εντύπωση ότι κάποια κομματικά λαμόγια και οι φίλοι τους έλυναν και έδεναν σε βάρος μιας σιωπηλής κοινωνίας που απελπιζόταν καθημερινά και ξενητευόταν για να ξεφύγει από τον στραγκαλισμό των βολεμένων και των τρωκτικών.

Η Ελλάδα που ξέραμε δεν είναι αυτή που υποκατέστησε την ποίηση με την πορνογραφία; Δεν είναι αυτή που κατρακύλησε στην αμεριμνησία της σκυλίσιας πίστας, στο ροζ θέαμα και το κίτρινο της τηλεοπτικής αποχαύνωσης, που βυθίστηκε στο νεοελληνικό χαβαλέ, την ευκολία, την ξετσιπωσιά, το νεοπλουτισμό με κάθε μέσο και απέβαλε την έννοια της αριστείας;

Μα τί ακριβώς νοσταλγεί ο κύριος και ποιόν εκπροσωπεί αυτή η αριστερά σήμερα; Μια αριστερά που δεν υπερασπίζεται αριστοκρατικές αξίες για τον λαό, αλλά μονάχα νιαουρίζει διαρκώς για κεκτημένα εν κενώ; Τί είδους εναλλακτική οικονομία ευαγγελίζεται αν δεν διαθέτει αξιακό σύστημα αριστείας που να ανταγωνιστεί την αδικία και την ολιγαρχία σε επίπεδο ηθικού προσανατολισμού για τους ανθρώπους; Τί είναι μια αριστερά που απλά κολακεύει την εκμαυλισμένη και υποδουλωμένη στο κομματικό κράτος λαϊκή πελατεία;

Αν υποψιαστώ ότι ταυτίζεται με την κρατικοαναθρεμμένη μετριότητα, θα πεεεεθάνω, γι'αυτό... την ύστατη στιγμή. Ας πει κάποιος από αυτούς κάτι και για τα κακώς κείμενα της Ελλάδας τους, ...γιατί δική μου Ελλάδα αυτή η δυσωδία δεν ήταν ποτέ.

Θυμάμαι ένα τραγούδι από τα παλιά, από την μελαγχολική Ελλάδα των γονιών μου, όταν η εξουσία ήταν βρωμερή, αλλά οι λαϊκοί άνθρωποι ήταν ακόμη φτωχοί και περισσότερο ακέραιοι, ήξεραν κάτι παραπάνω για την ωμότητα της ύπαρξης, αναγνώριζαν την αλητεία και την καλωσύνη, ζούσαν τα πράγματα από πρώτο χέρι και όχι διαμεσολαβημένα από τις ωραιοποιήσεις του lifestyle. Αυτοί οι πρωτόγονοι λαϊκοί άνθρωποι ήταν πιο πραγματικοί, πιο σκληροί, πιο τρυφεροί, χειρότεροι και καλύτεροι. Με λίγα λόγια είχαν ένα δυναμικό που τους τραβούσε προς το μέλλον. Πονούσαν και αγαπούσαν, είχαν εσωτερική ζωή. Δεν ζούσαν βλέπεις με μια TV για εγκέφαλο. Το τραγούδι έλεγε "Μια καλημέρα είναι αυτή, πέστη κι ας πέσει χάμω". Δηλ. αναγνώρισε τον άλλο που μπαίνει στον ορίζοντα του βλέμματος, δείξε του πως αντιλαμβάνεσαι και χαιρετάς το πέρασμά του πλάι σου. Ρίσκαρε να μιλήσεις από καρδιάς στον άλλο, να του απευθύνεις χαιρετισμό κι ας μην το αναγνωρίσει. Είναι μεγάλο πράγμα η συνάντηση των ζωντανών. Ακτινοβολεί όλη την λυρική και επική παραμυθία.

Αυτό ζητώ σήμερα, αυτό εκτιμώ, αυτό ελπίζω. Και όχι άλλη πόζα, δήθεν κομματική λογική που καταργεί την όραση και την πραγματικότητα. Διότι δεν είναι λυμένο το θέμα μας, πρέπει να μπορέσουμε να ξανασκεφτούμε με δύναμη.

Όχι, δεν ήταν διόλου καλά τα πράγματα στην Ελλάδα κύριε Τσίπρα κι αν δεν δείτε που κολλάτε κι εσείς σε αυτό το πρόβλημα, αν δεν δείτε τι είδους συμμαχίες φτιάξατε για να στηρίξετε τους δικούς σας καθεστωτικούς σε πανεπιστήμια, δήμους, συλλόγους και συντεχνίες, τότε δεν είστε χρήσιμος. Εγώ θα το λέω αυτό που βλέπω κι ας πέσει χάμω.

ένα γράμμα κάπου χαμένο από πέρυσι

Ίσως να είναι και στο Λονδίνο πιο δύσκολο τώρα να βρεις δουλειά γιατί έχουν κι εκεί αύξηση της ανεργίας, όμως ποτέ δεν ξέρεις. Αν επιμείνει κανείς, όλο και κάτι βρίσκει, χωρίς βέβαια να είναι συχνά και ότι καλύτερο.

Ξέρεις, αυτή η ιστορία με την Γάζα ήρθε κάπως σαν το κερασάκι στην εν συγκρίσει lifestyle βία που έπληξε την Αθήνα. Εγώ αισθάνθηκα ότι οι πρώην συνεργάτες μου τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα η ομάδα "...", επέδειξαν μια πολύ στυγνή, επαρχιώτικη, εφηβική και τελικά απάνθρωπη συμπεριφορά. Αισθάνθηκα ότι πάσχουν από ιδεοληψία και δεν αντιλαμβάνονται ούτε υπερασπίζονται τους ανθρώπους. Αισθάνθηκα μια πνευματική ρήξη. Μου φάνηκε ότι βρέθηκα απέναντι σε μια έκρηξη μεγαλομανίας εκτός από την έκρηξη μανίας. Η σκληρότητα και η μικρόψυχη ιδεολογική καθαρότητα με απωθούν και με εξοργίζουν. Αυτά τα στοιχεία είδα στα γεγονότα της Αθήνας και τα είδα να χαρακτηρίζουν την κουλτούρα μεγάλου μέρους της εναλλακτικής σκηνής. Δεν έχω να θρηνήσω κάτι, απλά δεν βρίσκω και πως θα μπορούσα να ξεπεράσω την αλλοτρίωση σε σχέση με την κοινωνία που με περιβάλλει, όχι την ευρύτερη, αλλά αυτή μέσα στην οποία κινήθηκα τόσο καιρό. Η Αθήνα μου φαίνεται σαν ένα Ισραήλ και Γάζα μαζί, αλλά σε εκδοχή lifestyle.
Πολύ ευχαρίστως, νομίζω, θα έπαιρναν τα όπλα και θα αλληλοεξοντώνονταν. Εγώ θα παρέμενα η γραφική φιγούρα που θα εισέπραττε πυρά και από τις δυο μεριές.

Με άλλα λόγια, αισθάνθηκα ότι όλα είναι μια επιφάνεια, ένα κάλυμμα και από κάτω βράζει η ωμότητα. Ο πολιτισμός είναι με αυτή την έννοια μια πρόφαση.

Η τελευταία συνεργασία που είχαμε δεν ήταν καθόλου άσχημη, αλλά δεν βλέπω να υπάρχουν πολλές τέτοιες ευκαιρίες και δεν βλέπω να εξασφαλίζουν κάποια συνέχεια και κάποια προοπτική.
Αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι περισσότεροι που κάνουν κάτι, έχουν φροντίσει να διαθέτουν κάποιο βόλεμα το οποίο σιχτιρίζουν, αλλά διατηρούν με νύχια και δόντια. Η Λ. τη θέση στο υπουργείο, ο Γ. τη θέση στο πανεπιστήμιο, ο επηρμένος Π. τα πάρε δώσε με τις θεσμικές διοργανώσεις... και όλοι αυτοί, θεωρούν εμένα εσωστρεφή και σχεδόν αντιδραστική, επειδή, μη έχοντας κάποιο κονφορμιστικό βόλεμα στην κατακριτέα καθεστηκυία τάξη, καταλήγω να υπερασπίζομαι την κοινωνική ηρεμία και την επένδυση, την υλική επένδυση, με υλικές απαιτήσεις, στην ανεξάρτητη δημιουργικότητα.

Ουσιαστικά, αισθάνομαι ότι με περιβάλλει μια ψύχωση αρνητισμού και ένα φοβικό σύνδρομο που απαξιώνει κάθε διάθεση ουσιαστικής κοινωνίας. Η απόλυτη, η δογματική κριτική και η υστεροβουλία της συμπλεγματικής ματαιοδοξίας, δίνουν τον τόνο. Όλα αυτά κρύβουν ανθρώπινη μιζέρια και έλλειμμα ψυχικού αποθέματος.

Το πρόβλημά μου τώρα είναι ότι αισθάνομαι πως μετά από τόσα πολλά χρόνια στην Αθήνα, είναι σα να ξεκινώ και πάλι από το μηδέν. Και γιατί να ξεκινήσει κανείς από το μηδέν πάλι στην Αθήνα;

photos: stills from the film "Carnival of Souls"

επιστολή παραίτησης

Μέχρι πρότινος συνέχιζα να γράφω τις απόψεις μου στο φόρουμ του TVXS. Σταμάτησα όταν κατάλαβα ότι δεν υπάρχει πλέον χώρος για ελεύθερη έκφραση. Οι τραμπούκοι με το μικρό μυαλό τους κατάφεραν να κακοποιούν και να αποκλείουν κάθε διαφορετική άποψη. Να την χαίρονται λοιπόν την κατάντια τους. "Παραιτούμαι" λοιπόν κι εγώ από κάθε προσπάθεια όσο επικρατεί αυτή η τραγική κατάσταση. Ο φασισμός και η βία έχουν πολλά πρόσωπα, με ακραίες εκφάνσεις τις καταπατήσεις δημόσιων χώρων από ανεξέλεγκτους ιδιώτες και τις καταστροφές από αντικοινωνικά στοιχεία στο όνομα της ελευθερίας. Ειλικρινά, θα ήθελα να πάψω να πληρώνω τους φόρους μου σε ένα κράτος που κατασπαταλά την δημόσια περιουσία και έχει επιτρέψει την σκύλευση περιουσιών καθώς και δημόσιων χώρων από εγκληματίες, παρακρατικούς, έξαλλους χουλιγκάνους και άνομα ιδιωτικά συμφέροντα.
Ακολουθεί η επιστολή παραίτησης του πρύτανη της Νομικής σχολής Αθηνών.

Κυρίες και κύριοι Συγκλητικοί,
Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι και συνεργάτες,
Αγαπητά μου παιδιά,

Αδυνατώντας πλέον να προσφέρω τις υπηρεσίες μου εξαιτίας της ψυχικής μου εκμηδένισης και της βιολογικής μου αδυναμίας, που είναι τα αποτελέσματα των πολλών τραυματικών γεγονότων, τα οποία συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στο χώρο της Παιδείας, αλλά και της νεολαίας γενικότερα, με καίριο δυστυχώς για μένα χτύπημα αυτός της περασμένης Κυριακής, υποβάλλω σήμερα στη Σύγκλητο την παραίτησή μου από τη θέση του Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η απόφασή μου αυτή είναι...αμετάκλητη και γι΄αυτό σας παρακαλώ ακολουθώντας τις νόμιμες διαδικασίες, να επιλέξετε κατά την κρίσης σας ανάμεσα στους τρεις άξιους συνεργάτες μου κυρίους Αντιπρυτάνεις, τον καταλληλότερο για τη θέση του νέου Πρύτανη έως τη λήξη της θητείας της παρούσας Πρυτανικής Αρχής, έως δηλαδή την 31η Αυγούστου του 2010.

Σας διαβεβαιώ ότι μια τέτοια απόφαση για έναν ακαδημαϊκό άνδρα που αφιέρωσε 38 χρόνια της ζωής του στην προσπάθεια βελτίωσης του Πανεπιστημίου μας, που αγωνίσθηκε για μια καλύτερη Παιδεία, μια Παιδεία για όλους, μια Παιδεία που αποτελεί το μόνο ουσιαστικό όπλο για την αναστήλωση της δοκιμαζόμενης χώρας μας, μια τέτοια απόφαση επαναλαμβάνω είναι περισσότερο από επώδυνη, αλλά όπως προείπα είναι αμετάκλητη.

Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου στον αντικαταστάτη μου νέο Πρύτανη, όποιος και αν είναι αυτός, να μπορέσει να ολοκληρώσει ότι σχεδιάσαμε και ότι ονειρευτήκαμε μέσα σε μια ατμόσφαιρα χωρίς βία.

Θα ήθελα να παρακαλέσω όλους εσάς, να του συμπαρασταθείτε στο δύσκολο έργο του με τον ίδιο τρόπο που σταθήκατε πλάι σε μένα όλα αυτά τα χρόνια και σας ευχαριστώ θερμά γι΄αυτό.
Αφού αυτή η επιστολή μου είναι το τελευταίο ουσιαστικά έγγραφο που υπογράφω ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, θα ήταν παράληψη να μην ευχαριστήσω όλους εσάς που «οχυρωμένοι» μέσα στο Ιστορικό Κεντρικό Κτήριο, αποτρέψατε την καταστροφή του, τουλάχιστον 15 φορές τον τελευταίο χρόνο, με κίνδυνο της ζωής σας. Αυτό ισχύει και για την τελευταία βίαιη επίθεση της 6ης Δεκεμβρίου του 2009 που είχε τα γνωστά για όλους αποτελέσματα. Θα με συγχωρέσετε όμως γιατί είμαι υποχρεωμένος να σταθώ ειδικά στο τραγικό αυτό γεγονός και να μνημονεύσω ιδιαίτερα για την αυτοθυσία τους, τον Γενικό Γραμματέα μας, αλλά και τους διοικητικούς υπαλλήλους και τα μέλη ΔΕΠ που προπηλακίστηκαν βάναυσα ή/και τραυματίστηκαν. Προσωπικά χρωστώ ευγνωμοσύνη στο Θόδωρο Παπούλια, στον Πέτρο Καρακίτσο, στο Γιώργο Τριμπέρη και σε ένα, άγνωστο σε μένα, νέο «απ΄αυτούς» (τη μόνη αχτίδα φωτός, ότι μπορεί να έχει σωθεί ακόμη κάποια σταγόνα ανθρωπιάς μέσα στο τόσο μίσος που κυριαρχεί στις καρδιές τους) για τους γνωστούς σε εκείνους λόγους.

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω επίσης τους φοιτητές μας που ευρισκόμενοι για την ειρηνική τους πορεία στα πολυβασανισμένα «Προπύλαια», με παρέλαβαν συντετριμμένοι για να με συνοδεύσουν σε ένα πιο ασφαλές για μένα μέρος. Θα ήθελα όμως συνάμα να απευθύνω μια έκκληση προς αυτούς, μια έκκληση από έναν άνθρωπο που γνωρίζουν καλά πόσο τους αγαπά, να καταλάβουν πια ότι με τις καταλήψεις υποθάλπουν, άθελά τους πιστεύω, αυτούς που πιστεύουν στη βία. Είναι πια καιρός να μάθετε να διεκδικείτε τα δίκαια αιτήματά σας με άλλους τρόπους. Είναι βέβαιο ότι έτσι θα κερδίσετε περισσότερα.
Για μια ακόμη φορά σας ευχαριστώ θερμά όλους και σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε για τα όποια λάθη μου.

Με τιμή

Καθηγητής Χρήστος Κίττας
Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Σύνδρομο καταναγκαστικών αστικών σχηματισμών

(σχόλιο στο ΤVXS: http://www.tvxs.gr/r208058
σε ανάρτηση με τίτλο: Γράμμα από την Ολλανδία και η Σ. Τριανταφύλλου για τον ελληνικό Μεσαίωνα )

Διαφωνώ με την έκφραση 'ελληνικός μεσαίωνας', μάλλον θα ήταν σκόπιμο να μιλούσαμε για Αθηναϊκό μεσαίωνα, ή για σύνδρομο καταναγκαστικών αστικών σχηματισμών (urban dungeon).

Παρά τις ευφημιστικές εκστρατείες (διαφόρων free press) και τις υποκειμενικές παρεκκλίσεις μας, η Αθήνα είναι ψυχαναγκαστική και δηλητηριώδης πόλη. Γεμάτη παραδείγματα καταπατήσεων, όλο καυσαέρια και θόρυβο. Η πόλη αυτή δεν έχει ορίζοντα.

Μην υποτιμάτε την αλληλεπίδραση ανάμεσα στα έμβια όντα και την οικολογική τους μήτρα. Τηρουμένων των αναλογιών, αν συγκρίνετε τα στενά και κλειστοφοβικά δρομάκια σε ορισμένα χωριά της Χίου, θα δείτε ότι δεν απέχουν πολύ από την δαιδαλώδη και αδιάφανη οργάνωση του χώρου στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οπωσδήποτε, στη Χίο που ανέφερα, πρωτίστως η κλίμακα αλλά και τα συμφραζόμενα (υλικά και χρήσεις), οι διαστρωματώσεις των σχεσιακών δομών και οι αντεκδικήσεις είναι περιορισμένες και χαμηλής πυκνότητας, με αποτέλεσμα να βιώνουμε την πίεση του αρχιτεκτονικού χώρου ως θωπεία. Σαν μια κρυψώνα που ξυπνά μια καθησυχαστική αίσθηση εγγύτητας. Αυτά, τουλάχιστον από τη σκοπιά του περιηγητή! Κάπως έτσι δεν νοιώθουμε και όταν περιδιαβαίνουμε τους σκελετούς προϊστορικών τεράτων ή τα κέρινα ομοιώματα δολοφόνων που αποτελούν μουσειακά εκθέματα; Δέος και ...ασφάλεια διότι γνωρίζουμε ότι η απειλή έχει παρέλθει και ότι πρόκειται για σκηνικό παιχνίδι. Μια ηθελημένη εικόνα που σκηνοθετεί τον θρίαμβο του ανθρώπινου πολιτισμού πάνω στο χάος και τη ριζική ανασφάλεια. Το θεατρικό δρώμενο παίζεται με όρους αίγλης και ιερότητας διευκολύνοντας τους ανθρώπους στην κατεύθυνση της επαφής τους με τον μυθικό ορίζοντα και τα επέκεινα. Την δημιουργία ενός τέτοιου προοπτικού ορίζοντα, την εγκαθίδρυση μιας ισορροπίας ανάμεσα στο μυθικό στοιχείο και την πραγματωμένη διήγησή του επιδιώκουν με διαφορετικούς όρους όλα τα επιτυχημένα αστικά συγκροτήματα.

Δεν λέω ότι δεν το καταφέρνει μερικές φορές και η Αθήνα, ή ότι δεν έχουν γίνει προσπάθειες. Όμως, στην Αθήνα, η πίεση της δίχως σχεδιασμό συσσώρευσης, η τόση αυθαιρεσία προβαλόμενη στον σμικρυντικό κάναβο του "χαμηλών προσδοκιών" αστικού ιστού, οξύνει ανεπανόρθωτα την έλλειψη ορίζοντα, το αίσθημα υφέρποντος πανικού και ωθεί τα άτομα σε "οιστριονική" διαταραχή. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί σε κάποιο βαθμό ο υποτιθέμενος χαρακτήρας του νεοέλληνα που μορφοποιείται σε τέτοιες συνθήκες αστικής ασφιξίας και αντανακλάται ανησυχητικά στην υπόλοιπη επικράτεια.

Συμπέρασμα: ας δούμε την κοινωνία και ως λειτουργία του χώρου. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τις πιέσεις της ιστορίας και όσες εισάγονται από τον ευρύτερο κόσμο, πιστεύω ότι απαιτείται άμεσα μια πρακτική προσέγγιση των προβλημάτων από σκοπιά χωροταξική και πολεοδομική. Με απλά λόγια, πολλά από τα εγγενή και δυσεπίλυτα προβλήματα της πολιτικής μας οικονομίας θα απαλυνθούν με τον ριζικό εκτοπισμό των ΙΧ, το άνοιγμα της πόλης στη θάλασσα, τη δημιουργία πολλών πράσινων χώρων και χώρων περιπάτου, την τεχνοκρατικά συγκροτημένη επίλυση του προβλήματος των σκουπιδιών, τη δημιουργία εκτεταμένου δικτύου ποδηλατοδρόμων!! κ.λπ.

Οι άνθρωποι σιγά-σιγά θα αποβάλλουν το μέχρι τώρα άκρως δικαιολογημένο σύνδρομο καταδίωξης, τις υπερβολικά απότομες αντιδράσεις και την αδικαιολόγητη επιθετικότητα στην καθημερινότητα, εννοώ δηλ. τη νευρωτική μεγέθυνση των ζητημάτων που έχουν λύσεις, αρκεί να τις μεθοδεύσουμε.

Ειδάλλως, θα διαπιστώνουμε για παράδειγμα απλά την κρατική βία παραβλέποντας την προσωπική και συλλογική ακυβερνησία. Θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα σε μια τρύπα δίχως ορίζοντα, ξορκίζοντας με ανθρωποθυσίες τον φόβο του αγνώστου.

Το έχουμε πει ξανά και ξανά, ότι το ελληνικό κράτος είναι ουσιαστικά απαλλοτριωμένο από επιμέρους συμφέροντα και άρα αδύναμο, αφερέγγυο, άδικο, πηγή παραλογισμού. Εξ ου και τα φαινόμενα τόσο άστοχης ακραίας συμπεριφοράς απέναντι στους πολίτες και η απουσία του εκεί που χρειάζεται. Ας δώσουμε σημασία στον οίκο, στη διαρύθμιση, στις χωροθετήσεις, στις χρήσεις, με γνώμωνα την αποσυμφόρηση.

Μια τέτοια επένδυση θα συμπαρασύρει και τις δομές των σχέσεων σε θετική κατεύθυνση.

Θα μείνω σπίτι μαμά

Επειδή το όζον χτυπάει τα βορειονατολικά προάστεια κι εσύ έχεις ευαίσθητα πνευμόνια, επειδή τα μικροσωμάτια πνίγουν το κέντρο και δεν μπορώ άλλο να τα καταπίνω, επειδή χθες πήγα για καθαρισμό δοντιών στο Κολωνάκι -για να φτάσω άλλαξα τρεις συγκοινωνίες. Ήμουν με τις χαβανέζικες σαγιονάρες και γύρισα σπίτι μέσω Αθηνάς, με 5 ευρώ στην τσέπη μαμά και σταμάτησα σε ένα σταθμαρχείο του ΗΣΑΠ στην Ομόνοια και είπα "δεν βλέπετε αυτούς εκεί, σαπίζουν ζωντανοί, δεν σας σοκάρει;" και μου είπαν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Ο πατέρας μου το έχει μαράζι, ξέρω, ότι δεν αξιοποιώ τις γνώσεις μου. Δεν πρόκειται να γίνω άνθρωπος και να πληρώνω τους λογαριασμούς μου, τις γόβες και το κινητό μου, να έχω εμφάνιση καθηγήτριας αγγλικών, ή υπαλλήλου γραφείου, έστω να είμαι σαν τηλεπαρουσιάστρια κι εν πάση περιπτώσει, να χρεώνω πάνω από πενηντάρι την ώρα. Για να λέμε την αλήθεια, όταν ήμουν ακόμη αθώα και ανοιχτή σε αλητεία, δεν μου ζήτησε κανείς να χωθώ κάπου και να πληρώνομαι χωρίς να δουλεύω. Δυστυχώς δεν έμαθα ούτε να ξεχωρίζω τους άντρες με βάση το στενό συμφέρον μου, πώς θα τους φάω κάνα σπίτι μετά τον γάμο, ούτε μπήκα σε κότερο μεγαλοεπιχειρηματία ώστε να έχω μια φωτογραφία στη συλλογή μου την ώρα που ρουφάω κόκα. Ίσως να φταίει που δεν είχα ποτέ όρεξη για σεξ με χλιδάτους, ή για ναρκωτικά. Δεν με τραβάγανε. Περίεργο πράγμα. Σίγουρα μιλάω καλούτσικα τις ξένες γλώσσες αλλά αναρωτιέμαι τι στο καλό ωφελεί. Αφού αποδεδειγμένα δεν χρειάζεται να μιλάμε. Η δεκατετράχρονη ανηψιά του Γιώργου λέει πως δεν θέλει να κάνει παιδιά.

Είναι κάτι τουρίστες που χώνουν ένα καλαμάκι σε καρπουζοχυμό με βόντκα, ξαπλώνονται στo Πάρανταϊς ή στο τάδε θέρετρο της Ρόδου. Όμως είναι σαφές. Η γρίπη των χοίρων πρόκειται να θερίσει τα βαρειά στάχυα και τα νωπά κι ευαίσθητα. Είναι πολλοί οι λόγοι να ανησυχείς. Επειδή ο Ομπάμα και ο Μετβέντιεφ, ο Πούτιν, ο Νετανιάχου, εγώ, εσύ, επειδή η τέχνη λέει χρηματοδοτείται από τον ΟΤΕ (δεύτερη μπιενάλε της Αθήνας) που όμως είναι αντιδραστικός οργανισμός αφού "Ο ΟΤΕ απέστειλε εξώδικο στο Εθνικό Δίκτυο Ερευνας και Τεχνολογίας, με το οποίο ουσιαστικά τού ζητάει να διακόψει εντός πέντε ημερών την πρόσβαση που έχει αποκτήσει το αντιεξουσιαστικό portal Athens Indymedia στο δίκτυο οπτικών ινών του οργανισμού". Ρε παιδί μου, απλό είναι το πράγμα. Το κράτος επιχορηγεί τον αντιεξουσιαστικό χώρο με το πίσω χέρι και με το μπροστά τους βαράει. Το ίδιο και τον ακροδεξιό χώρο. Ευαίσθητες κοινωνικές ισορροπίες.

Άρα, λέει ο φίλος που με ενημέρωσε, κακό πράγμα η τέχνη όσο και οι χορηγοί. Μάλλον πηδάει στο συμπέρασμα πως είναι μια χαρά καλό πράγμα το ξεσάλωμα των κρατικών υπαλλήλων που διαθέτουν μόνιμη δουλειά σε κρατικούς οργανισμούς και ενεργοποιούνται στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Καλό πράγμα η επανάσταση των δημοσίων υπαλλήλων (μετά την επανάσταση των πλουσίων που έφεραν τον νεοφιλελευθερισμό) και κατανοητό το φροϋδικό μένος τους ενάντια στο κράτος που τους θρέφει.

Για να λέμε τα σύκα σύκα, η μόνη αξιόλογη φωνή που άκουσα τελευταία ήταν στο BBC, μια γυναίκα που στάθηκε σθεναρά υπέρ της αθεΐας στης ΗΠΑ και είπε ότι οι χριστιανοί κάνουν πολύ φασαρία, αλλά οι άθεοι είναι πολύ-πολύ περισσότεροι. Είπε πως καλύτερα να μην το κάνουμε θέμα, όλο αυτό περί σωτηρίας της ψυχής των επιλέκτων και ότι όλος ο κόσμος μπορεί να πάει στο διάολο! Εννοούσε την κόλαση. Υπάρχουν πολλά ρητά που μπορούμε να θυμηθούμε, όπως, "η κόλαση είναι οι άλλοι".

Ακόμη ένα καλοκαίρι, ξεκίνησε η σεζόν των διακοπών και ξέρω ότι διακοπές ελαφρά τη καρδία δεν μπορεί να κάνει κανείς αν δεν αφήσει πίσω το βάρος. Διακοπές μπορεί να κάνει κανείς μόνο αν σκεφτεί θετικά. Αν ξεχάσει τα θλιβερά. Ας αφήσει το μυαλό του στο ξενοδοχείο τετραπόδων μαζί με τη σκυλίτσα. Τί κι αν πάνε όλα στο διάολο; Κάποιος πρέπει να συνεχίσει το θέατρο της καλής ζωής. Μια καλή μέθοδος όπως είπα είναι να πάς διακοπές και να αποστασιοποιηθείς από την πόλη. Αν θέλεις μπορείς να σκέφτεσαι τους περιθωριακούς που σέρνονται στους δρόμους τον Αύγουστο και να εκτιμάς δυο φορές περισσότερο το τοπίο του νησιού.
Η μοναξιά των διαφορετικών είναι επίσης πιασάρικο μοτίβο για καλοκαιρινά διαβάσματα, αρκεί να διανθίζεται με ελπιδοφόρα ερωτικά γεγονότα. Να φανταζόμαστε διαβάζοντας στον ήλιο. Το θέμα της διαφορετικότητας γίνεται βιβλίο και θέαμα ενδιαφέρον και ικανό να μας διασκεδάζει... Όμως ήθελα να σου πω μαμά, πως δεν πρέπει να ξεχνάς ότι έχεις ευαίσθητα πνευμόνια. Σου υπόσχομαι ότι όσο κι αν θέλεις να το κάνω, εγώ δεν θα πάρω ποτέ αυτοκίνητο, δεν θα σηκώσω σκόνη με τα λάστιχά μου, να είσαι σίγουρη, δεν θα μολύνω τον αέρα εν γνώσει μου ούτε άθελά μου, σχεδόν ούτε εξ'ανάγκης. Ξέρω ότι σε σκοτώνω βέβαια με τη θλίψη. Σου μιλώ για το τέλος της ουτοπίας. Δεν ξέρεις ακριβώς τι εννοώ, κι ευτυχώς δεν μπερδεύεις τη δική μου ουτοπία με την ουτοπία των άλλων. Καθένας, καθεμία, δικαιούμαστε μια ουτοπία κατά παραγγελία. Φανταστικό κοστούμι ραμμένο με πραγματική ακρίβεια. Η δική μου ουτοπία είχε από νωρίς χαρακτηριστικά ηθικής ουτοπίας. Κάπου στην Τρούμπα της Στέλλας, τραγουδώντας τα παιδιά του Πειραιά, έρως δίχως γιαλαντζί κουβέντες. Λέει ο κυνηγός "θα σε σφάξω" και τελείωσε. Όμως το νοιώθεις, ξέρεις ότι τα γουρούνια βιομηχανικής φάρμας δεν μεγαλώνουν με αισθήματα σταράτα, ούτε ψέμματα έντεχνα, τους δίνουν μόνο κάτι να τσιμπήσουν κι ένα φραπέ από λάσπη. Μεγαλώνουν με φασαρία και πηγαινέλα και μαθαίνουν να μην ακούν τη φασαρία και να εκτιμούν κάθε κούνημα -όταν δεν έχεις χώρο να αναπνεύσεις είναι μεγάλη πολυτέλεια το κούνημα.

Είναι χαριτωμένα τα ζώα στο φυσικό τους περιβάλλον, εφ'όσον ο πληθυσμός τους ισορροπήσει. Αλλιώς βράστα και χέστα. Δαγκώνουν και εξ'αίματος κωλομέρια χωρίς αναστολές. Δεν διαβάζουν τη μαντάμ Μποβαρί ούτε γι'αστείο. Δεν ξέρουν τι κάνουν. Δαγκώνουν κι ότι ήθελε προκύψει.

Ξέρεις ότι έρχονται τα ρομπότ να μας σώσουν; Έρχεται μαμά ο θάνατος του ανθρώπου στην πράξη να μας απαλλάξει από τα πελώρια ερωτηματικά για την ποιότητα της ευφυίας του είδους. Ναι, το χαίρομαι αυτό το νέο. Έγινα μισάνθρωπος, το βρήκες. Ακριβώς όπως οι προδομένοι εραστές που μισούν ότι αγάπησαν. Αλλά κι εσύ έβαλες το χέρι σου όταν με πέταγες σε αυτή την πόλη σαν σκουπίδι ανάμεσα στα σκουπίδια. Πού ήταν τότε η γνώση της αντισύλληψης; Ήθελες να παρατείνεις την δοκιμασία; Δεν έφτανε αυτό που είχες τραβήξει εσύ, τότε, με όλους αυτούς που μου έλεγες; Όλη αυτή η ταλαιπωρία των παλιών, με τις σταφίδες στη φούχτα, τα συσσίτια, την μαύρη Δεξιά; Δεν είχες καταλάβει ότι το μόνο που θέλουν είναι ένα καλό χέσιμο; Έτσι είναι οι άνθρωποι. Κάθονται στη λεκάνη με μια στίβα χαζοπεριοδικά. Ξεφυλλίζουν ροζ, κίτρινα, παρδαλά έντυπα. Το e-book θα είναι για τέτοιες χρήσεις; Πολύ αμφιβάλλω. Μόνο το χαρτί είναι φτιαγμένο από κυτταρίνη. Με την εφημερίδα σκουπίζεσαι αν χρειαστεί κι έχεις την αίσθηση του θριάμβου πάνω στους άλλους. Το σκούπισμα είναι κάτι εξωφρενικό βέβαια αν το καλοσκεφτείς. Η τριβή δημιουργεί αιμορροΐδες. Ύστερα, οι αδαείς, κοροϊδεύουν τους ασιάτες. Τους φαίνεται περίεργο που χρησιμοποιούν γάργαρο νερό και όλα αυτά τα κόλπα με τις πλύσεις. Μεταξύ μας, χίλιες φορές καλύτερα να ρίχνεις νεράκι κάθε φορά. Ξεραίνεται ο κώλος των Δυτικών όπως είπα και βγάζουν αιμορροΐδες κι έπειτα τα βάζουν με τους Πακιστανούς. Όχι μαμά, δεν είναι εφικτή η ευτυχία με τέτοιο μπούκωμα στα λούκια. Δεν ρέει το πράγμα. Δεν πάει πουθενά.

Στο Θεό σου κυρά μου! Ξέχασα να σε ρωτήσω. Δεν είχες καταλάβει ότι παρά τρίχα γλυτώσαμε το πυρηνικό ολοκαύτωμα; Σε τί κόσμο ζούσες; Δεν έπαιρνες είδηση; Πού ήσουν όταν ο Κάστρο, ο Χουρτσέφ, ο Κέννεντι, το κακό συναπάντημα, παρά λίγο να κάνουν τη μεγαλύτερη μαλακία που... Δεν είχες καταλάβει από νωρίς μαμά ότι ο άνθρωπος είναι γένους αρσενικού και η αστυνομία θηλυκού; Δεν είχες καταλάβει ότι ακόμη και η επιτυχία είναι πικρή; Δεν είχες καταλάβει ότι ο κόσμος κάποτε θα λήξει και ο ήλιος θα σβήσει; Άξιζε λοιπόν να προεκτείνεις το κενό επ'άπειρον; Γιατί δεν άφηνες την επιθυμία να επιπλέει σαν ψόφιο πρόβατο στα κύματα της πατρίδας μας μαζί με τις τσούχτρες; Σκουπίδια, ελέω θεού και υπονόμων υπολοίπων γειτονικών λαών, θα είχε πάντα παρέα το πτώμα της επιθυμίας μας. Και το πτώμα της υποχρέωσης απέναντι στην κοινωνία και το πτώμα της φυσιολογικής εξέλιξης. Και πάνω απ'όλα, όλα θα γίνονταν -όλα όσα φριχτά έγιναν από τότε μέχρι σήμερα, θα γίνονταν δίχως τα δικά μου μάτια να ατενίζουν το νεκροταφείο τούτο.
Ναι, ξέρω, υπήρχε η Αμερική.


Ο θείος της μαμάς είχε το πτηνοτροφείο στο Κονέκτικατ. Προχθές βρήκα μια δυο φωτογραφίες από το πενήντα. Ασπρόμαυρες, με κόττες και τον θείο της υπερήφανο ανάμεσά τους. Ωραία χρόνια για μας που δεν πήγαμε στο Βίετ Ναμ. Είχε τελειώσει ο εμφύλιος και η Αμερική έμοιαζε σαν υπόσχεση. Επίφοβη αλλά θετική. Ζήσε το όνειρό σου στην Αμερική.
Η φωτογραφία του θείου...

Μετά από τόσα χρόνια. Όλοι αυτοί οι μετανάστες. Η ανορθόγραφη κοπέλα από το χωριό στη Θεσσαλία, που έφυγε στην Αυστραλία κι έστελνε γράμματα να εκφράζει εκτίμηση κι ευγνωμοσύνη επειδή την φροντίσατε, εσύ κι ο παππούς, την φιλοξενήσατε μέχρι να βγάλει το εισιτήριο και να φύγει. Ξενητεύτηκε ευχαριστημένη.
Όλα αυτά υπήρξαν. Ακόμη και τώρα ονειρεύομαι καμιά φορά την Αριζόνα. Πως και καλά θα έκανα βόλτα στην έρημο, αγέρωχη, με ατόφιο στυλ... λευκό μαντήλι να προστατεύει τα αυτιά μου, σκούρα γυαλιά στα μάτια, τα δυο μου χέρια στο τιμόνι, μέσα σε νοικιασμένο σπορ αμάξι. Αργότερα θα αγόραζα δικό μου σπορ αυτοκίνητο. Χωρίς ενοχές για κατανάλωση βενζίνης. Γελάω και μόνο που το σκέφτομαι. Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να πιστεύω ότι δεν θα είχα ενοχές. Στ'αλήθεια, μα στ'αλήθεια τώρα... πιστεύω ότι θα ήμουν μια μοιραία γυναίκα του πενήντα; Με δική της καριέρα, με πέρλες στο λαιμό, ικανή για βόλτες με ένα εραστή από το πανεπιστήμιο της Αριζόνα -όπου έμαθα, κάνουν πολλά πάρτι. Περνάνε ζωή και κότα.

Σημείωση:
Έχω μπερδευτεί τόσο με την γλώσσα που δεν ξέρω αν πρέπει να βάλω δύο ή ένα "τ" στην κότα. Τί χρειάζονται πλέον τα δύο; Ένα φτάνει και περισσεύει. Όμως σε άλλες περιπτώσεις είναι απαραίτητα τα δύο. Έτσι για να μην τα ισοπεδώσουμε όλα. Να κρατάμε τα προσχήματα. Να μην πάρουμε ας πούμε όλοι τις καραμπίνες. Γιατί αν είναι να αρχίσουμε να σκοτώνουμε αδιακρίτως, θα πρέπει να συνεχίσουμε μέχρι το τέλος. Χωρίς λόγο, χωρίς κίνητρο, χωρίς συγκεκριμένο στόχο. Όπως κάνουν ήδη κάποιοι στα όνειρά μας. Ο άνθρωπος χάρος είναι ο καθένας μας. Πληθύναμε τόσο ώστε να μην έχει πια σημασία ποιός κάνει τι.

Μόνο ο άνθρωπος χάρος μπορεί να χαίρεται. Η χαρά δεν είναι πλέον δυνατή παρά μόνο στιγμιαία, χωρίς βάθος. Αντίθετα, θα πρέπει να νοιώθουν ιδιαίτερη ικανοποίηση όσοι χαίρονται με το κακό που βρήκε τον κόσμο των ανθρώπων, τον κόσμο γένους αρσενικού, το στείρο γένος. Η αστυνομία είναι γένους θηλυκού. Αυτό το είπαμε. Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο νίβουν τα πόδια των πιστών. Ο Αλλάχ συστήνει καθημερινές πλύσεις. Όμως η Αττική δεν καθαρίζει. Βρωμοκοπάει ανεπανόρθωτα μαμά και ανησυχώ. Ανησυχώ για σένα. Δεν πάω πουθενά. Μην ανησυχείς για μένα. Τα πόδια μου είναι καθαρά και απεύχομαι να τα βουτήξω στο σωρευμένο πύον. Απεύχομαι το μπάνιο σε λύμματα. Μου είχες πει να μην σκαλίζω τη μύτη μου. Τώρα δεν έχει σημασία, γιατί δεν βγαίνω βόλτα. Είναι χάλια η βόλτα σε πόλεις ανέλπιδες. Εξ'άλλου, απεύχομαι όπως καταλαβαίνεις το καλύτερο που δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει, δηλαδή την ελπίδα δίχως λόγο, την αισιοδοξία των πειραγμένων. Εννοείται πως δεν μιλώ για τα ρομπότ. Αλλά για τον Χόμο Ερούκτους. Που τρώει και ρεύεται. Η δυσπεψία, η δυσκοιλιότητα, όλα αυτά με απώθησαν και είπα να μην συμμετέχω στο κοινό μας μέλλον. Χαχα! Ελπίζω να μην ισχύει αυτό που σκέφτηκα. Πως δίχως γαϊδουριά, δίχως ματαιοδοξία, δίχως ανοησία, δεν γίνεται προκοπή.

Ένα είναι σίγουρο. Η αληθινή μοίρα των ευγενών συναισθημάτων μας βρίσκεται πλέον από την άλλη μεριά του καθρέφτη. Η οθόνη είναι ο ουρανός. Τα πόδια δεν χρειάζονται. Το έδαφος υποχώρησε απ'τον συνωστισμό. Η Κίνα είναι γεμάτη πόδια. Σεισμός. Πλημμύρα. Πόλεις. Πόλεμος. Τα πόδια είναι γερά μανούλα μου, γερά και άγια. Άγια πόδια, τραγοπόδαρα, γυμνασμένα. Είναι τέρατα δεινόσαυροι, πόδια, πράγματα άλλης εποχής. Λαμπρά αγάλματα από μάρμαρο. Λατρεμένα πόδια. Τί κι αν εσύ κουτσαίνεις; Θυμάσαι τη χαρά της βόλτας. Μαζί πήγαμε στην άκρη του παλιού κόσμου. Δεν πάω πουθενά με τόση ανατριχίλα στις επιφάνειες. Από δω και πέρα παίρνε με όποτε θέλεις τηλέφωνο. Θα είμαι διαρκώς στο ακουστικό.

Μη με ρωτάς τα αυτονόητα. Περιμένω μια μηχανική φωνή να με καλέσει εκεί.

policemen shot/ αστυνομικοί χτυπήθηκαν

I'm not going to write again what I have written tens of times. So, here it is! Policemen on regular duty shot at with automatic weapon. One of them seriously injured, had his liver, stomach and large intestine punctured and undergoing surgery. Will the poor bloke survive?

Διάβολε, δεν ξαναγράφω τα ίδια και τα ίδια. Ορίστε! Καταιγισμός πυροβολισμών ενάντια σε αστυνομικούς. Ο ένας με τρυπημένο ήπαρ, στομάχι και παχύ έντερο, σε σοβαρή κατάσταση. Θα επιζήσει αυτός ο άμοιρος;

Πώς θα βρεθεί ξανά το μέτρο στην ελληνική κοινωνία;

φωτ. "Η", έκθεση Transleatme


Σε συνθήκες κοινωνικού πολέμου δεν ωφελεί πια να εκτοξεύουμε κατηγορίες.

Τα φαινόμενα μεγάλης έκτασης φραξιονιστικής βίας (και οι ευρύτερες επιπτώσεις τους στην Ελλάδα) είναι πολύ παλιότερα από το νεοδεξιό κράτος. Είναι πολύ πιο παλιά από μας. Ήδη, εμείς οι 30 μέχρι 40 και κάτι, που βέβαια δεν ζήσαμε τον εμφύλιο, ή την Γερμανική κατοχή, τους Γερμανοτσολιάδες και τους Χίτες, θυμόμαστε όμως ότι από το 70 υπήρχε θέμα με το αναχρονιστικό εκπαιδευτικό σύστημα που παρέμενε εχθρικό προς τις αρχές του Διαφωτισμού και υπηρετούσε όσο μπορούσε το εσωστρεφές δόγμα 'πατρίς, θρησκεία, οικογένεια'. Ζήσαμε επίσης και ζούμε ακόμη τις αριστερές αντανακλάσεις του "δόγματος", δηλαδή τους επαγγελματίες της διαμαρτυρίας με τα εξαρτημένα αντανακλαστικά καθήλωσης σε ιδεοληψίες. Υποφέραμε από τις κακές υποδομές και την αυθαιρεσία. Και πιο πριν υπέφεραν οι γονείς μας, διώξεις και κοινωνικές διακρίσεις.
Τί μάθαμε τόσα χρόνια;
Ο Stefan Zweig μπορεί να ήταν μορφωμένος αστός και αυτό για κάποιους τον κάνει εχθρό της επανάστασης... αλλά για κάποιους αποτελεί φωνή σύνεσης που αντηχεί μέσα από την ιστορία. Για κάποιους επίσης, περιέγραψε πολύ καλά τον κοινωνικό παραλογισμό που επικράτησε πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και το πως οι ακραίες φωνές αντιμαχόμενων παρατάξεων έπνιξαν κάθε δυνατότητα αποφυγής της καταστροφής. Η αυτοσυγκράτηση και η σύνθεση των διαφορετικών απόψεων απαιτεί σεβασμό σε κοινά παραδεκτούς κανόνες. Πώς θα επιστρέψει το μέτρο και η λογική στην ελληνική κοινωνία; Πώς θα ανακαλύψουμε τι σημαίνει στοιχειώδης σεβασμός στον άλλο και τον κοινό τόπο που μας φιλοξενεί;
Προσωπικά, έχω αγωνιστεί όλη μου τη ζωή για μια ήπια, συγκρατημένη και συνετή αντίληψη της πραγματικότητας. Δεν το έχω καταφέρει, αλλά έχω καταφέρει να είμαι στο παραγωγικό περιθώριο της ελληνικής κοινωνίας (παραγωγικό... που λέει ο λόγος). Σοφή κουκουβάγια, αστεία δηλαδή και πικραμένη παρατηρητής του κοχλασμού και της παραφοράς. Λυπάμαι για τα παιδιά (όλα τα παιδιά, από δω κι από κει) που σπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο που απέτυχα να γκρεμίσω όσο κι αν προσπάθησα. Κρίμα να σπαταλάμε τη ζωή μας. Πού να βρει θέση η δημιουργική σκέψη μέσα στον πόλεμο;
Ίσως ποτέ να μην είναι αργά. Ίσως, κάθε παραφορά να είναι μια ευκαιρία για μια νέα αρχή. Όμως θα είμαι εγώ εκεί για να χαρώ λίγη ομορφιά σε πρόσωπα νέων ανθρώπων;
Καθώς γράφω αυτά με κόβει ο λαιμός μου από τα δακρυγόνα που φέρνει στο παράθυρό μου ο αέρας.
Είναι ένα όμορφο απόγευμα και ο ήλιος δύει ιδανικά πάνω από την ταλαίπωρη αυτή πόλη.