Πατριωτισμός; (Με αφορμή ομώνυμο άρθρο στο TVXS)

Με αφορμή άρθρο με τίτλο "Πατριωτισμός;" στο TVXS

Αφού κυριαρχεί ο σκοταδισμός και η τυραννία κάθε είδους (στην παιδεία, στις σχέσεις, στην οικονομία), λογικό είναι να μην μπορούμε να κάνουμε διάλογο. Μας λείπουν τα εργαλεία.

Η γλώσσα βασίζεται στην κοινωνία και παρακμάζει όταν χαθεί η κοινωνική πίστη. Τί κυριαρχεί σήμερα γύρω μας; Η ανασφάλεια, ο φόβος και η επιθετικότητα για θέματα ταυτότητας. Πετυχημένος θεωρείται ο "βωβός" κυρίαρχος του παιχνιδιού (χωρίς κανόνες, με το "έτσι θέλω"). Ο επιτυχημένος στην Ελλάδα ξέρει τι κάνει και δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα. Είναι αδιάφανος τύραννος. Αν κάποιος μας μιλήσει τίμια και μας ανοιχτεί, αν αναλάβει την ευθύνη των απόψεών του και προσπαθήσει να μας συμπεριλάβει, τον θεωρούμε αμέσως αδύναμο και τον απαξιώνουμε. Απεχθανόμαστε το καινούργιο που θα έθετε υπό αμφισβήτηση τις προκαταλήψεις μας. Σιχαινόμαστε την δοκιμασία της πραγματικότητας. Προτιμάμε να προσποιούμαστε ότι όλα προχωρούν έτσι κι αλλιώς νομοτελειακά και ότι τα προβλήματα θα λυθούν αν τα αγνοήσουμε. Τελικά, δεν συντασσόμαστε με τους ανθρώπους που προσπαθούν να αλλάξουν κάτι. Προτιμάμε αυτούς που δρουν υπόγεια, χωρίς εμάς. Τους αφέντες. Αρκεί να μας προσφέρουν μια συμβατική επιφάνεια που να μην ενοχλεί τις βεβαιότητές μας.

Ακόμη και στην καθημερινότητα, αναζητάμε διαρκώς δικαιολογίες για να μην έχουμε ευθύνες. Άλλο τα μεγάλα λόγια κι άλλο η πεζή καθημερινότητα, όπου όλα επιτρέπονται αν μπορούμε να βγούμε τελικά από πάνω και καθαροί. Μας έχει γίνει βίωμα και μας βολεύει η αδιαφάνεια, ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορούμε να δρούμε εξ'ίσου αυθαίρετα με τα αφεντικά μας, εις βάρος των "κορόϊδων".

Εγώ θα μείνω στην αγάπη για τη γλώσσα και θα θυμίσω που οδεύει ο συρμός: από τη μια μεριά οι ιδεοληπτικοί σχολαστικιστές, από την άλλη το χύμα της ασύδοτης κερδοσκοπίας. Δεν υπάρχει πλέον μοδάτο event ή εικαστική παρουσίαση που να τιμούν τη γλώσσα που μας συνδέει, τα ελληνικά. Οι νέοι μας σπρώχτηκαν κι αυτοί να γυρίζουν την πλάτη στην πραγματικότητα, να κρύβουν αυτό που είναι και να παριστάνουν κάτι, να ποζάρουν. Ακόμη κι όταν εξεγείρονται, η ορμή τους παγιδεύεται στους παραμορφωτικούς καθρέφτες μας. Η κοινωνία μας έμαθε να καθρεφτίζεται σε παραμορφωτικούς καθρέφτες και να παπαγαλίζει πράγματα.

Όταν λέω ότι πάψαμε να τιμάμε τη κοινή μας γλώσσα ...κατ'ουσίαν, εννοώ οποιαδήποτε αυθεντικά ζωντανή γλώσσα -γιατί είναι παρωδία να χρησιμοποιείς τα αγγλικά από ψώνιο. Το γενικευμένο μαϊμούδισμα, η διάθεση να ακουγόμαστε σαν κάτι άλλο από αυτό που είμαστε είναι το σύμπτωμα της υποχώρησης της γλώσσας μας και της υποβάθμισης της αντιληπτικής και κριτικής μας ικανότητας σαν κοινωνία.

Δουλεύοντας χρόνια επαγγελματικά με τα Αγγλικά και τα Γαλλικά, τον περισσότερο καιρό θλίβομαι να βλέπω πως η ημιμάθεια και ο ναρκισισμός έχουν το πάνω χέρι και κακοποιούν όλες τις γλώσσες και κυρίως τα Ελληνικά, τα οποία έχουν παραδοθεί στους γραφικούς τηλε-εθνικιστές. Βέβαια, αρκεί να δει κανείς και το ποιόν των υπουργών πολιτισμού που έχουν παρελάσει τα τελευταία χρόνια...

Η πολιτική και οι διάφορες συμφεροντολόγες ελίτ αυτού του τόπου (τα τζάκια και οι νεόπλουτοι φίλοι τους) εκπροσωπούν ότι πιο μαύρο και έχουν προδώσει τον τόπο. Η αριστερά έχει επίσης χάσει τον προσανατολισμό της παραδομένη σε ιδεολογικό παραλήρημα. Ποιός παλεύει για τα στοιχειώδη της δημοκρατίας; Πώς να υπάρξει δημοκρατία χωρίς λόγο και ήθος; Οι περισσότεροι ενδιαφέρονται μόνο για το προσωπικό τους συμφέρον.

Μας έχει τσακίσει λοιπόν η διαφθορά. Ο καρκίνος του πολιτεύματος. Η αρρώστεια των κομματικών μηχανισμών και των πελατών τους.

Η απαίτηση ποιοτικής παιδείας για όλους και η παρότρυνση στην αριστεία, η αξιοκρατία, είναι οι παράμετροι που ορίζουν το πλαίσιο που καθορίζει την πολιτική ποιότητα του καθενός από μας. Όποιος νοιάζεται για τους ανθρώπους αυτού του τόπου νοιάζεται για την γλώσσα και την κριτική παιδεία (όχι την κατήχηση σε δόγματα).

Κι έχουμε όλοι ευθύνη για κάθε τι: για τους ανθρώπους που ψηφίζουμε, για τους δημάρχους, για τους δημοφιλείς παίχτες στο έργο που λέγεται σύγχρονη Ελλάδα, για τους αποκλεισμένους, τους εξοστρακισμένους και τους σκουπιδοποιημένους. Αλλά και για τους συνεργάτες μας, τους κολλητούς, τους αγαπημένους και για τον εαυτό μας και τις δράσεις μας.

Ας είμαστε λιγότερο μικρόψυχοι, τεμπέληδες και μηδενιστές την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να πάρουμε μιαν απόφαση.

Ας νοιαστούμε περισσότερο για το σύνολο.

Κρίνω τους πολιτικούς από τον λόγο τους

Και επειδή κρίνω τους πολιτικούς σε μεγάλο βαθμό προσέχοντας τον λόγο τους, πάντα μ'ευχαριστεί να διαβάζω τον Αλέκο Παπαδόπουλο που διαθέτει δομημένη σκέψη. Κυρίως όμως, ο λόγος του έχει ένα ασυνήθιστο ηθικό βάρος, ασυνήθιστο για πολιτικούς. Συνδυάζει την ανάλυση με την ακρίβεια, το στεγνό αλλά και αισθητικό ύφος με το ωμό νόημα. Το εκλεπτισμένο λεξιλόγιό του δεν στερείται δυναμισμού υποδηλώνοντας την βούληση κάποιου να ανταποκριθεί στις ευγενείς ελπίδες που εγείρουν τα λεγόμενά του, να υποστηρίξει όσα λέει με συνέπεια πράξης. Τρόπον τινά είναι το αντίθετο του φασίζοντος θεάματος που ταΐζουν τον λαό οι επιτήδειοι, το αντίθετο της μπλαζέ χαβαλέ εκφυλισμένης νεόπλουτης νεόπτωχης Ελλάδας και του καθώς πρέπει ...λαχαναγοραίου λόγου στον οποίον αρέσκεται η τηλεπολιτική προκειμένου να δελεάσει. Όμως, δεν θα έπρεπε ήδη να είχε δώσει αυτά που έχει και θέλει να δώσει σε αυτή τη χώρα; Τί κάνει αυτός ο πολιτικός τόσα χρόνια, σε ποιό παραντούλαπο τον έχουν πετάξει και παλεύει πιο πολύ με τις λέξεις παρά με τα δημόσια θέματα; Ναι, βέβαια, θυμάμαι ότι κάποτε είχε οφίκιο και παραιτήθηκε. Έλλειψη πολιτικού ρεαλισμού, μεγαλομανία, εξεψιοναλισμός... ή απλά, η συνήθης εξήγηση πως η Ελλάδα είναι τσόκαρο, παλιογύναικο και όσα άλλα τις έσουρνε ο Δημητριάδης τότε στο γνωστό αφήγημα και είναι αυτή που ξερνάει τους ικανούς και χαίρεται να βλέπει τους χυδαίους να θριαμβεύουν;
Κι ας μην ρωτήσει κανείς τί θέλει στο Πασόκ. Δεν βλέπω ειλικρινά που αλλού θα μπορούσε να πάει ένας πολιτικός σοβαρός και μετριοπαθής που θέλει να ασκήσει επιρροή στην πράξη και να αλλάξει κάτι στον τόπο. Δεν ψηφίζω, ούτε θα ψήφιζα εύκολα Πασόκ, όμως ελλείψει ενός πραγματικά φιλελεύθερου κόμματος και έχοντας απέναντι την άτολμη και ευκαιριακά σοσιαλίζουσα τσελιγκοσύναξη της ΝΔ που ζει ακόμη σε κοινωνικό μεσαίωνα, λογικό είναι να ελπίζω σε ένα φιλελεύθερο Πασόκ που να λύνει προβλήματα με μεγάλη ταχύτητα και χωρίς πολλά λόγια (δέστε στην Αμερική, ο Ομπάμα κρίνεται θετικά κυρίως και μόνο στον βαθμό που σήκωσε τα μανίκια και άνοιξε όλα τα μέτωπα από την πρώτη μέρα), που θα αξιοποιήσει τα ικανά του στελέχη και θα φέρει επιτέλους τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για μια δυτική δημοκρατία. Όλα όσα δεν πρόλαβε να κάνει ο Σημίτης γιατί τον κατάπιε το ίδιο το σύστημα της διοίκησης στην οποία βασιζόταν και όλα όσα υποσχέθηκε η ΝΔ για την αναμόρφωση του κράτους δίχως να έχει τα κότσια. Κι αυτό, πηγαίνοντας αντίθετα στα λαμόγια που διαθέτουν στο Πασόκ σε τέτοιους αριθμούς που εύλογα αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει ελπίδα.

Αποσπάσματα από την συνέντευξη του Αλέκου Παπαδόπουλου στο Βήμα

Συνταξιούχος σε όλον τον κόσμο σημαίνει “ο ανήμπορος για εργασία λόγω ηλικίας ή αναπηρίας”. Οπως έχω ξαναπεί, οι στρατιές των πρόωρα συνταξιοδοτημένων 45άρηδων και 50άρηδων δεν είναι συνταξιούχοι αλλά “εισοδηματίες του Δημοσίου”. Επομένως, χαριτολογώντας, σκέφτομαι μήπως είναι δίκαιο να απαιτήσουν να πάρουν και άλλη μία σύνταξη μόλις κλείσουν 35 χρόνια στη σύνταξη...

[...]
Ο τρόπος που είναι οργανωμένος και λειτουργεί ο δημόσιος τομέας, που σε πολλές περιπτώσεις θυμίζει “ελληνικό καφενείο”, είναι ένα από τα πολλά μεταπολιτευτικά ημαρτημένα που βαρύνουν την πολιτική τάξη της χώρας. Πρέπει να αλλάξει ριζικά και άμεσα. Αν δεν αλλάξει από εμάς, θα τον αλλάξει η ζωή μαζί με εμάς. Η εποχή του “λάθρα βιώσαντος” δημοσίου τομέα τελειώνει, είτε το θέλουμε είτε όχι, με το πέρας της κρίσης. Στην πλειονότητά τους οι δημόσιοι οργανισμοί και υπηρεσίες λειτουργούν ως αυτόνομα “βιλαέτια”, κάτι σαν μεταλλαγμένος “κοτζαμπασισμός”, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και εποπτεία. Οι εποπτεύοντες υπουργοί είναι όμηροι των διοικήσεων που οι ίδιοι διορίζουν και οι διοικήσεις όμηροι και στο έλεος ενός ανεξέλεγκτου εσωτερικού συστήματος, αφού κανείς από τους υπηρετούντες δεν ελέγχεται για την απόδοσή του, κανείς δεν αξιολογείται και σε κανέναν δεν καταλογίζονται ευθύνες.

Ηρθε η ώρα και στην Ελλάδα οι πρωθυπουργοί να πάψουν να λειτουργούν ως ηγεμόνες, ανεύθυνοι άρχοντες και ουδέτεροι παρατηρητές, που καταλογίζουν απλώς τις ευθύνες στους υπουργούς τους. Να αναλάβουν επιτέλους και αυτοί συγκεκριμένες προσωπικές ευθύνες πρωτοβουλιών και συντονισμού. Προτείνω να υιοθετήσουμε το παράδειγμα της ευρωπαϊκής εμπειρίας και να δημιουργήσουμε μια θεσμοθετημένη παρά τω πρωθυπουργώ υψηλού επιπέδου ομάδα εμπειρογνωμόνων που θα αξιολογεί συνεχώς το κόστος και το όφελος, το έργο και το αποτέλεσμα κάθε δημόσιας υπηρεσίας, δημόσιας επιχείρησης και δημόσιου οργανισμού. Οπου θα εντοπίζεται μη ορθολογική διαχείριση και βιασμός του δημοσίου συμφέροντος, θα επιβάλλονται οργανωτικές αλλαγές με στόχο τη βελτίωση των συνεχώς αξιολογούμενων αποτελεσμάτων, ώστε ο δημόσιος τομέας να επιζήσει και να μη λειτουργεί ως κατάλυμα και καταφύγιο συμφερόντων και βολεμένων.

[...]
Το νεοφιλελεύθερο ιδανικό του ελάχιστου κράτους στην Ελλάδα πραγματοποιείται αυτή την περίοδο με τη χειρότερη δυνατή μορφή, αυτήν της ακυβερνησίας. Η άμεση προσφυγή σε εκλογές είναι επιτακτική


- Είστε βέβαιος ότι οι πρόωρες εκλογές θα λύσουν το πρόβλημα της ακυβερνησίας όταν ισχύει ένα εκλογικό σύστημα που καθιστά ρυθμιστές του πολιτεύματος βουλευτές λαϊκιστές και ημιμαθείς;
Το δυστύχημα για τη Δημοκρατία μας είναι ότι, ενώ δεν υπάρχουν πια εκείνες οι πολιτικές μήτρες που κάποτε γεννούσαν τους μεγάλους ογκόλιθους της πολιτικής, πήγαμε απευθείας στο άλλο άκρο του εκκρεμούς. Ως πολιτικοί τώρα αναγορεύονται συνήθως εκείνοι που εμπορεύονται την ακατάσχετη κενολογία και την τηλεοπτική δημοκοπία. Σήμερα επικρατεί ο κυνισμός της θορυβώδους πολιτικής αβουλίας, σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Οι ανατροπές όμως προϋποθέτουν πραγματικούς πολιτικούς για να τις πάρουν πάνω τους, και όχι πολιτικούς που υποδύονται την ιδιότητά τους ή ποζάρουν μια ανύπαρκτη στην ουσία “τεχνική επάρκεια”

- Τι πρέπει να γίνει για να αποκτήσουμε «πραγματικούς πολιτικούς»;
«Εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις στους πολιτικούς θεσμούς της χώρας, όπως στο εκλογικό σύστημα, ώστε οι νέοι πολιτικοί να προκύπτουν από την εσωτερική αξιολόγηση της κοινωνίας και όχι ως πειθήνια προϊόντα της τηλεοπτικής “μεγαθυμίας” και της επικοινωνιακής τεχνικής. Η κατασπάραξη της πολιτικής από τον “επικοινωνισμό” μάς διδάσκει ότι το ψεύδος έγινε πηγή αλήθειας, ότι η επικοινωνιακή απάτη έγινε η οδός μέσω της οποίας ο πολιτικός φτάνει στους σκοπούς του, ότι η ανομία αφήνεται να κατασκευάζει δίκαιο.

policemen shot/ αστυνομικοί χτυπήθηκαν

I'm not going to write again what I have written tens of times. So, here it is! Policemen on regular duty shot at with automatic weapon. One of them seriously injured, had his liver, stomach and large intestine punctured and undergoing surgery. Will the poor bloke survive?

Διάβολε, δεν ξαναγράφω τα ίδια και τα ίδια. Ορίστε! Καταιγισμός πυροβολισμών ενάντια σε αστυνομικούς. Ο ένας με τρυπημένο ήπαρ, στομάχι και παχύ έντερο, σε σοβαρή κατάσταση. Θα επιζήσει αυτός ο άμοιρος;

Are (greek) teenagers adults?/Είναι οι (έλληνες) έφηβοι ενήλικες;

video still from TVXS
το ελληνικό πρωτότυπο ακολουθεί


After watching a group of teenagers speak on TVXS, the internet TV stronghold of greek progressive/militant journalism, I feel obliged to consider a few issues.

This was a group of 4 boys and an embarrassingly silent girl -probably humbled by the motivated eloquence of the rest of them. In the worst case scenario, she was only offering more proof of the inherent sexism of an archaic patriarchal society that does not question role models -even in the context of art courses! Because as a matter of fact, these were students from a public school specialising in art. (In addition to the core, they are offered extra options related with art.)

I will overcome the initial issue by attributing the silence of the girl to idiosyncrasy rather than sexism.

Nevertheless, their arguments basically consisted in pointing the finger at the tangle of all the accumulated wrongs (scandals, police violence, political hypocricy and nepotism, financial opportunism, lack of investment in education etc) of our society and voicing their willingness to resist without compromise...
Fair enough! It is even touching and beautiful to watch them.

All I can answer is, OK! Even for less decent people it would be indecent to disagree in public with the children's line of thought. We have already read and heard the very same things a thousand times. And we've heard them from children, intellectuals, mums and dads, TV personalities, you name it. The motto is "everything must change". But the will to get down to specifics in a dialogue is missing because everytime a minister or anyone else has tried to engage a dialogue, the movement takes refuge in their larger demands for total change. The student movement will simply not enter an inauthentic dialogue. The vicious circle of maximalism and mistrust thrives on generalisations. The sheer romanticism of it all promises that nothing will change; it will nevertheless unmistakeably make palatable stories for sentimental journalism when it doesn't degenerate into vandalism.

So, are all of the teachers of these students performing well? Are their parents beyond criticism for conformist behavior and do they not belong to the apparently rotten layers of social elites?
Are these children not concerned with the practical quality of their schooling? What is it that is lacking and how do they suggest we go about improving the system? Where are their elaborated and specific demands and who should be their appointed interlocutor?

What we get instead is a humdrum of accusations concerning society, but not much that would stem from the environment they have an immediate experience of, that is, their school. This is not a very authentic discourse. Once more, our children have memorised much of the lesson in parrot-fashion. In the site where the mentioned video has been presented, there follows the usual diarrhea of flattering comments and hardly any serious critical consideration. The complacent adults, self-assured, indulge mirroring themselves in the revolted brave youth icons.

Is there a more dishonest behavior on the part of responsible adults? It brings to mind those frustrated mothers who lurk in the audience of TV reality shows, crying from elation as they watch their precious offspring shoot to the main scene to perform the expected feat. Oh, how well we know these parents who suffer from the syndrome of transferring ambitions and unrealised dreams to their children!

Instead of encouraging teenagers to look for critical depth, we applaud their activism. In Africa, tribal chiefs and guerilla warriors have been known to recruit these very same children in their armies. Pure horror. Is this the extent of disrespect we have come to show towards the future of our society?

That is the best way to seek an escalation of violence and provoke the most reactionary reflexes.

Someone ought to tell these children that they had better regain their autonomy from ideological manipulators and the private courses of state syndicalists; to feel responsible for their school, the public school; to engage a serious dialogue on what has to be done, a dialogue with their parents and teachers. These are their natural interlocutors. NOT THE POLICE, TV, POLITICAL PARTIES...

Is our society so degenerate that it finds satisfaction in seeing underage persons (at least legally!) push their (ideological) merchandise on the street? How far is this from what we call child labor? Isn't this the same society that restrains their freedom to use their body as they choose? (What is after all the age of consent, the legal age for marriage or sexual relations with other adults?) Isn't this the very same society that does not allow them to vote? Or work to earn a living? Nevertheless, we are apparently capable of envisaging a teenage social front! Not a simple expression of discontent, but an organised, autonomous political movement that has entered the main stage of politics. A dubious vanguard of social warfare, expected to face up to repressive violence on the part of the state, but who the police are expected to treat as minors. What a terrible confusion!

The leader of the Alliance of the left, has actually proposed to recognize the right to vote from the age of 16. Alright then, ladies and gentlemen, I guess this would beg the extension of full political rights to them. They should have the right to leave school at 16 if they choose and do as they choose. There can just be no full political rights under supervision by parents. Would you be ready to throw such an issue on the table? Because I am ready to discuss this! Let's just get to the logical conclusion of our reasoning.

And get one of those consientious reporters to ask them the simple question why they never occupy their private evening schools! Because the only answer I have come across until now was a boy's amused mutterings about "not being feasible to mess with private business owners".

---------------

(Σχόλιο στο TVXS, σε σχέση με την "συνέντευξη" μαθητών του καλλιτεχνικού σχολείου Γέρακα,
που μπορείτε να παρακολουθήσετε στην ιστοσελίδα του ρεπορτάζ χωρίς σύνορα.)

Ας θεωρήσω απλά ιδιοσυγκρασιακή περίπτωση την στάση της συγκεκριμένης κοπέλας και όχι επαλήθευση κάποιου πατριαρχικού μοντέλου που καλά κρατεί ακόμη και στα "καλλιτεχνικά" σχολεία!

Όσο για τα επιχειρήματα... καλά όλα αυτά, δύσκολα θα είχαν ακόμη και οι κατ'εξοχήν υπαίτιοι το θράσος να διαφωνήσουν δημόσια με την ουσία των λεγομένων. Είναι δε ακόμη πιο συγκινητικό να τα ακούει κανείς από όμορφα και φρέσκα πρόσωπα. Όμως όλα αυτά τα έχουμε ήδη πει, διαβάσει και ακούσει άπειρες φορές. Και τα έχουμε ακούσει από παιδιά, γονείς, δασκάλους, παρουσιάστριες της απογευματινής ζώνης, φωνακλάδες των δελτίων και όποιον άλλον μπορεί να φανταστεί κανείς. Όλα να αλλάξουν...
Γενικότητες δηλαδή, που όταν διατυπώνουν απτά αιτήματα δεν υπάρχει η διάθεση διεκδίκησης μέσα από τον διάλογο καθώς ενεργοποιείται ο φαύλος κύκλος που υπονοεί ότι για να αλλάξει κάτι πρέπει να αλλάξουν όλα και ότι ο εκάστοτε υπουργός παιδείας είναι μαριονέττα του συστήματος που δεν μπορεί να υποστηρίξει παρά μόνο προσχηματικό διάλογο.

Δηλαδή, οι καθηγητές τους είναι όλοι ευσυνείδητοι; Οι γονείς τους είναι έξω και πέρα από τις συμβιβασμένες κοινωνικές ομάδες; Έχουν αγωνία για την ποιοτική αναβάθμιση των σπουδών τους; Ποιές είναι οι ελλείψεις, τί προτείνουν; Πώς οραματίζονται μια δημιουργική σχέση με τον θεσμό του σχολείου; Πού είναι τα συγκεκριμένα και επεξεργασμένα τους αιτήματα;
Και σε ποιόν τα απευθύνουν;

Αντ'αυτών, καταγγελτικός λόγος χωρίς αιτήματα που να σχετίζονται άμεσα με τον χώρο που γνωρίζουν, δηλ. το σχολείο τους. Αυτός δεν είναι πρωτογενής πολιτικός λόγος. Δυστυχώς, ακόμη μια φορά, παπαγαλία το μάθανε το μάθημα. Και ούτε ένα συγκροτημένο κριτικό σχόλιο από κάτω! Αντίθετα, περισσεύουν οι κολακείες. Οι βολεμένοι μέσα στη σιγουριά τους μεγάλοι, βαυκαλίζονται καθρεφτιζόμενοι στα παιδιά. Δεν υπάρχει πιο άτιμη συμπεριφορά απένανται σε εφήβους. Θυμίζει τις μαμάδες που καμαρώνουν το λουλούδι τους και το προτρέπουν να ανέβει στη σκηνή του τηλεοπτικού reality για να πει το ποίημά του. Τις έχουμε δει αυτές τις μαμάδες και τους μπαμπάδες, με το σύνδρομο της μεταφοράς φιλοδοξιών και διαψευσμένων ονείρων!

Αντί να προτρέπουμε τους εφήβους να ακολουθήσουν τον δρόμο της κριτικής εμβάθυνσης, τους εξωθούμε στον ακτιβισμό. Στην Αφρική, οι πολέμαρχοι στρατολογούν τους ίδιους εφήβους με ολέθρια αποτελέσματα. Εκεί έχει φτάσει η έλλειψη σεβασμού απέναντι στο μέλλον της κοινωνίας μας;

Ανοίγουμε έτσι τον δρόμο στη γενικευμένη βία και την υπερσυντηρητική αντίδραση.

Κάποιος ή κάποια πρέπει να πει στα παιδιά ότι οφείλουν να αυτονομηθούν από τους ιδεολογικούς καθοδηγητές τους και τα συνδικαλιστικά κρυφά σχολεία, να νοιώσουν υπεύθυνοι και υπεύθυνες για το σχολείο τους, το δημόσιο σχολείο, ανοίγοντας σοβαρό διάλογο επί του πρακτέου με τους γονείς και τους δασκάλους τους. Αυτοί είναι οι φυσικοί συνομιλητές τους και όχι η αστυνομία, η τηλεόραση, τα κόμματα. Η κοινωνία μας είναι τόσο ξεπεσμένη ώστε να βγάζει τους (νομικά τουλάχιστον) ανήλικους στο πεζοδρόμιο; Η ίδια κοινωνία που αρνείται σε αυτούς τους εφήβους την ευθύνη να χρησιμοποιούν το σώμα τους όπως θέλουν (ποιό είναι το ηλικιακό όριο κύριοι για εργασιακή αυτονομία, σύναψη γάμου, ή πλήρη αυτοδιάθεση;), η ίδια κοινωνία που δεν τους αναγνωρίζει δικαίωμα ψήφου, αυτή η κοινωνία τους ανακηρύσσει σε διφορούμενο κίνημα και τους επευφημεί, υποκινώντας τους να αναμετρηθούν με την κατασταλτική βία. Η δε αστυνομία καλείται συγχρόνως να τους αντιμετωπίσει σαν ανήλικους. Τί εκρηκτικό και ανήθικο μίγμα!

Ειπώθηκε μάλιστα από τον κύριο Τσίπρα, να τους δοθεί ψήφος. Ε, τότε κύριοι και κυρίες, θα πρέπει να τους δοθεί και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης γενικότερα. Δεν νοείται δικαίωμα ψήφου χωρίς όλα τα πολιτικά δικαιώματα των ενηλίκων!
Είστε έτοιμοι να ανοίξει μια τέτοια συζήτηση; Γιατί εγώ είμαι! Δεν είναι δυνατόν να μην φτάνουμε μέχρι το τέλος των συλλογισμών μας.

Κι ας τους ρωτήσει επιτέλους κάποιος, γιατί δεν κάνουν καταλήψεις στα ιδιωτικά φροντιστήρια που πηγαίνουν! Ας τους ρωτήσει κάποιος! Γιατί μέχρι τώρα, η μόνη σχετική απάντηση που έχω ακούσει είναι ότι "εκεί είναι ο ιδιώτης... και δεν γίνονται τέτοια πράγματα".

I remembered general Makriyannis/ Θυμήθηκα τον Μακρυγιάννη

(Το ελληνικό πρωτότυπο ακολουθεί)


These days, I have remembered the saint of our war of independence as a nation: sweet general Makriyannis, the poor illiterate boy who learnt how to write in his old age, in order to voice his dismay with interested politicians and greedy warriors who harmed his country immensely, as if they were its worst enemies. In his memoirs, he told his story and how he struggled for the establishment of a constitutional democracy. He told his story for young people and the generations to come. But, our schools concealed his testimony and what he abhorred seems to repeat itself.

Here is an extract in English (from the introduction).
Translated by Rick Μ. Newton: The Charioteer 28/1986

Ι have one request to make of all you distinguished readers: you do not have the right to make any judgment either for or against if you do not read the entire work: οnly then do you have the right to render whatever verdict you like, either for οr against. After reading it all, from beginning to end, then you can judge all those who brought misfortunes οn our country and caused civil wars through their personal interests and selfishness: these are the ones responsible for the past and present sufferings of οur unfortunate country and our honest fighters. Ι will write down the bare truth and do so with dispassion. But the truth is bitter and unwelcome to the ears of those of us who have done wrong: for we want what is wrong and we pursue our self-interests, and we still want others to call us "fine patriots." And that is impossible. Neither will Ι conceal the truth nor will Ι allow it to remain hidden that οur country has suffeτed harm and dishonor and is ever degenerating to this end: we have all been found to be wild beasts. History books will tell of the causes of this evil, and newspapers recount them every day. And my οwn words carry no weight: educated people, not simple illiterates, ought to be writing of these matters so that our youth can see them and future generations may acquire more virtue and patriotism. For every human being, one's country and faith are his all, and he must make sacrifices of patriotism so that he and his kinsmen may live like honorable people in society. And οnly when adorned with patriotic sentiments do people earn the name of "nation." Otherwise, they are mere shams of nations and a burden οn the earth. This country belongs to each and every one of us and is the product of the struggles of even the smallest and weakest citizen: for he too has a vested interest in this country and this faith. It is improper for any person to be lazy and neglect these duties. Αnd the educated man must proclaim the truth as an educated man; and the simple man must do the same. For the earth has nο handle with which a single person, nο matter how strong οr weak, can lift it οn his οwn shoulders. And when a person is too weak fοr a task and cannot take up the burden single-handed, he gets the others to help: in that case, let him not imagine saying, "Ι did it!" Let him say, τatheτ, "We did it!" For we have all, not just one, put our shoulders into it. Οur rulers and leaders, both native and foreign-bοrn, have become "Most Illustrious" and "Most Brave" : nothing stops them. We were poor and became rich. Here in the Peloponnese Kiamil Bey and the other Turks were extremely wealthy. Kolokotronis, his relatives, and friends have grown rich οn the lands, factories, mills, houses, vineyards, and other wealth that belonged to the Turks. When Kolokotronis and his companions came from Zakynthos, they didn't οwn even a square foot of land. Νοw all can see what they possess. The same thing happened in Roumeli: Gouras and Mamouris, Kritzotis, the Grivas clan, Staikos, the Tzavelas family and many others. And what are they asking of the nation? Millions more for their great services rendered. And they never let up in this. They are always at work trying to come up with laws and parties for the good of the country. Our country has endured more sufferings and lost more brave young men to their "laws" and "good" than it did in our struggle against the Turks. We have forced our people to live in caves with wild animals. We have desolated the countryside and become the scourge of the earth.

Αll this has given me cause to learn how to write in my old age so that Ι could write it all down. Ι too was one of them. Let someone else write whatever he knows about me. As for myself, Ι will tell the bare truth. Fοr Ι have a share in this country where Ι and my children will live. For Ι was young and grew old before my time from these horrors brought οn my country. Ι have five wounds οn my body from various battles for my country, and I have come out of it only half a man. Most of the time Ι am bedridden, debilitated by it all. Ι glorify God for not depriving me of my life, and Ι am grateful to my country for honoring me with promotions in keeping with my position and circumstances up to the rank of General. Ι live like a human being with the blessings God has bestowed upon me, without ever feeling a pang of conscience and without ever having deprived anyone of even a foot of land.

---------------------------

[...]Ἕνα σᾶς περικαλῶ, ὅλους τοὺς ἀξιότιμους ἀναγνῶστες˙ δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ φέρετε καμμίαν κρίση οὔτε ὑπέρ, οὔτε κατά, ἂν δὲν τὸ διαβάσετε ὅλο -καὶ τότε εἶστε νοικοκυραῖοι νὰ κάμετε ὅ,τι κρίση θέλετε ἢ ὑπέρ, εἴτε κατά. Ὅταν τὸ διαβάσετε ὅλο, ἀρχὴ καὶ τέλος, τότε νὰ κάμετε τὴν κρίση γιὰ ὅσους φέραν δυστυχήματα εἰς τὴν πατρίδα καὶ ἐμφύλιους πολέμους διὰ τὰ ἀτομικὰ τοὺς νιτερέσια καὶ τὴν 'διοτέλειά τους καὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔπαθε καὶ παθαίνει ὡς σήμερον ἡ δυστυχισμένη πατρίδα καὶ οἱ τίμιοι ἀγωνισταί. Θὰ σημειώσω γυμνὴ τὴν ἀλήθεια καὶ χωρὶς πάθος. Ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια εἶναι πικρὴ καὶ ὅσοι κάμαμεν τὸ κακό μᾶς κακοφαίνεται, ὅτι καὶ τὸ κακὸ τὸ θέλομε καὶ τὸ νιτερέσιον νὰ τὸ κάνωμε καὶ καλοὺς πατριῶτες θέλομε νὰ μᾶς λένε. Καὶ αὐτὸ δὲν γίνεται, οὔτε θὰ τὸ κρύψω ἐγὼ καὶ νὰ μείνῃ κρυμμένο, ὅτι ἡ πατρὶς ζημιώθη, διατιμήθη καὶ ὅλο 'σ αὐτὸ κατανταίνει· ὅτι μᾶς ηὗρε ὅλους θερία. Καὶ τὰ αἴτια τοῦ κακοῦ θὰ τὰ εἰποῦνε κ' ἱστορίες καὶ 'φημερίδες καθημερινῶς τὰ λένε. Καὶ δὲν σημαίνουν τὰ δικά μου· καὶ πρέπει νὰ τὰ γράφουνε προκομμένοι κι' ὄχι ἁπλοὶ ἀγράμματοι˙ καὶ νὰ τὰ γλέπουν οἱ νεώτεροι˙ καὶ οἱ μεταγενέστεροι νἄχουν περισσότερη ἀρετὴ καὶ πατριωτισμόν. Ἡ πατρίδα τοῦ κάθε ἀνθρώπου καὶ ἡ θρησκεία εἶναι τὸ πᾶν καὶ πρέπει νὰ θυσιάζῃ καὶ πατριωτισμὸν καὶ νὰ ζῆ αὐτὸς καὶ οἱ συγγενεῖς του ὡς τίμιοι ἄνθρωποι εἰς τὴν κοινωνία. Καὶ τότε λέγονται ἔθνη, ὅταν εἶναι στολισμένα μὲ πατριωτικὰ αἰστήματα˙ τὸ ἀναντίον λέγονται παλιόψαθες τῶν ἐθνῶν καὶ βάρος γῆς. Καὶ διὰ τοῦτο ὡς πατρίδα γενικὴ τοῦ κάθε ἑνοῦ καὶ ἔργο τῶν ἀγώνων τοῦ μικρότερου καὶ ἀδύνατου πολίτη, ἔχει κι' αὐτὸς τὰ συμφέροντά του εἰς αὐτείνη τὴν πατρίδα, εἰς αὐτείνη τὴν θρησκεία. Δὲν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ βαρύνεται καὶ νὰ ἀμελῇ αὐτά˙ καὶ ὁ προκομμένος πρέπει νὰ φωνάζῃ ὡς προκομμένος τὴν ἀλήθεια, τὸ ἴδιον καὶ ὁ ἁπλός. Ὅτι κρικέλλα δὲν ἔχει ἡ γῆς νὰ τὴν πάρῃ κανεὶς εἰς τὴν πλάτη του, οὔτε ὁ δυνατός, οὔτε ὁ ἀδύνατος˙ καὶ ὅταν εἶναι ὁ καθεὶς ἀδύνατος εἰς ἕνα πρᾶμα καὶ μόνος του δὲν μπορῇ νὰ πάρῃ τὸ βάρος καὶ παίρνῃ καὶ τοὺς ἄλλους καὶ βοηθοῦν, τότε νὰ μὴν φαντάζεται νὰ λέγῃ ὁ αἴτιος ἐγώ˙ νὰ λέγῃ ἐμεῖς. Ὅτι βάναμε ὅλοι τὴς πλάτες, ὄχι ἕνας. Οἱ ἄρχοντές μας, οἱ ἀρχηγοί μας ἔγιναν «Ἐκλαμπρότατοι», ἔγιναν «Γενναιότατοι» καὶ οἱ ντόπιοι καὶ οἱ φερτικοί, ὅμως τίποτας δὲν τοὺς ἀναπεύει. Ἤμασταν φτωχοί, ἐγίναμεν πλούσιοι. Ἦταν ὁ Κιαμίλμπεγης ἐδῶ εἰς τὴν Πελοπόννησο καὶ οἱ ἄλλοι οἱ Τοῦρκοι πλουσιώτατοι, ἔγινε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ ἄλλοι οἱ συγγενεῖς καὶ φίλοι πλούσιοι ἀπὸ γές, ἀργαστήρια, μύλους, σπίτια, σταφίδες καὶ ἄλλα πλούτη τῶν Τούρκων. Ὅταν ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ συντρόφοι του ἦρθαν ἀπὸ τὴν Ζάκυθο, δὲν εἶχαν οὔτε πιθαμὴ γῆς˙ τώρα φαίνεται τί ἔχουν. Τὸ ἴδιον καὶ εἰς τὴν Ρούμελη˙ Γκούρας καὶ Μαμούρης, Κριτζώτης, Γριβαῖγοι, Στάικος καὶ οἱ ἄλλοι, Τζαβελαῖγοι καὶ ἄλλοι πολλοί. Καὶ τί ζητοῦνε ἀπὸ τὸ ἔθνος; Μιλλιούνια ἀκόμα διὰ τὴς μεγάλες δούλεψες. Καὶ σὲ αὐτὰ ποτὲς δὲν ἀναπεύονται˙ ὅλο νόμους καὶ φατρίες διὰ τὸ καλό τῆς πατρίδος, ὅλο αὐτὸ πασκίζουν. Ὅσα ἔπαθε ἡ πατρὶς διὰ τοὺς «νόμους» καὶ τὸ καλὸ αὐτεινῶν καὶ ὅσα παληκάρια σκοτώθηκαν, δὲν τἄπαθε ἡ πατρὶς εἰς τὸν ἀγῶνα τῶν Τούρκων. Κατοικίσαμεν τοὺς κατοίκους μέσα τὰ σπήλαια καὶ ζοῦνε μὲ τὰ θερία καὶ ρημώσαμε τοὺς τόπους καὶ ἐγίναμε ἡ παραλυσία τοῦ κόσμου.

Ὅλα αὐτά μου δῶσαν ἀφορμὴ νὰ μάθω γράμματα εἰς τὰ γεράματα, νὰ τὰ σημειώσω ὅλα. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἤμουν καὶ ἐγώ. Ἃς γράψῃ ἄλλος διὰ 'μένα ὅ,τι γνωρίζῃ. Ἐγὼ τὴν ἀλήθεια θὰ τὴν εἰπῶ γυμνή. Ὅτι ἔχω τὸ μερίδιό μου˙ 'σ αὐτείνη τὴν πατρίδα θὰ ζήσω ἐγὼ καὶ τὰ παιδιά μου. Ὅτ' ἤμουν νέος καὶ στραβογέρασα ἀπὸ αὐτὰ τὰ δεινά της πατρίδας˙ πέντε πληγὲς πῆρα εἰς τὸ σῶμα μου εἰς διάφορους ἀγῶνες πατρίδος καὶ ἀποκαταστάθηκα μισὸς ἄνθρωπος καὶ τὸν περισσότερον καιρὸ εἶμαι εἰς τὰ ροῦχα ἀστενὴς ἀπὸ αὐτά. Δοξάζω τὸν Θεὸν ὁποῦ δὲν μοῦ σήκωσε τὴν ζωή μου καὶ εὐκαριστῶ καὶ τὴν πατρίδα μου ὁποῦ μὲ τίμησε βαθμολογῶντας κατὰ τὴν τάξη, κατὰ τὴς περίστασες, ὡς τὸν βαθμὸν τοῦ στρατηγοῦ καὶ ζῶ ὡς ἄνθρωπος μ' ἐκεῖνο ὁποῦ εὐλόγησε ὁ Θεὸς χωρὶς νὰ μὲ τύπτῃ ἡ συνείδησή μου, χωρὶς νὰ γυμνώσω κανέναν οὔτε μίαν πιθαμὴ γῆς.

Which revolt and what left?

Extracts from an interview by Christos Yannaras,
professor of Philosophy at the University of Athens.

Interview to Aris Portosalte, on Skai Radio, Dec. 19, 2008.
Translated by Miranda P.

Αναδημοσίευση από το Σκάι: δείτε το ελληνικό πρωτότυπο κάτω από την μετάφραση

"Should we look at the recent events in Greece with a cold and clear eye, it becomes apparent that they are the natural outcome of specific political practices. In fact, we have come to a point where we can ascertain a significant gap between society and the state. Politics and the state are extremenly deficient. What has become evident is that for decades now, politics is not in the service of the state, does not use the state to serve society, but finds expression in institutionalised and organised groups of interest which seek power for interested purposes; that is why we have failed to find solutions to a series of pressing social problems".

"Health, education, social security, law and order… "state syndicalism" taking hostage society as a whole, syndicalism of the public sector. For decades now, with different governments in office, we have been faced with the chronic incapacity to resolve the same basic, huge and at the same time, rudimentary problems. Hence, things have got out of control. What is literally putting me in a state of panic does not relate to the events, but to the discourses."

"We are witnessing a nightmare that is daily taking shape on TV, in the press and generally in public discourse. So much confusion, misunderstanding, the deformation of reality, such an absolute absence of any system that would allow value judgments… Let us take an example, probably the most shocking: the giant pink banners draped over a wall near the Parthenon are more significant than the destruction of our economy that took place with the arson of shops around cities; this sole act proves that we have come to have no resistance against invaders. Complacently, society yields to acts of occupation perpetrated by an ideological minority that proceeds with violent means. It brings to mind those days of 1933 in Germany".

"In particular, there is a political party in this country and a corresponding ideological tendency that behave with a Nazi mentality; I'm afraid that mumbling is not enough, we have to speak out. Just tell me, who else would dare hang banners on the Acropolis, or take over national television and interrupt the news to protest? There is no social resistance, none whatsoever to these phenomena".

"…The deformation and alienation of reality is simply scary. We say (and infiltrate the minds of children with the idea) that this is a youth revolt; children don't have a clue about such ideas… Do you think that 15 or 16 year olds read newspapers? Do they know anything about the dissolution of the political system and its collapse? Are they aware of the reality that's been developing for a number of years in our public space? But even in the unlikely case that this were a revolt –and I wish it were, from the depth of my heart-, the uprising would primarily target and smash political party headquarters! It would then enter the Parliament and smash it, not the shops of people who struggle to earn a living. Nobody mentioned that behind each shop that burned, there were two, five, ten, forty hard working citizens, who do not own anything.Workers, simple emploees are being reduced to poverty while we are watching. So, what kind of uprising is this that thrives on the abuse of poor fellows and day laborers, burning cars that god only knows how they were paid for and smashing windows and looting?" I'm only saying the obvious: if the state functioned, it should have enforced the law and protected the property of its citizens. However, there is no state. The government's incompetency is hair-raising. And let us not just speak of inability, because it represents only half of the story; it is complemented by the unawareness of the so called "opposition". When we see that reelection is all they can think about in circumstances like these, and maybe, possible alliances that would allow them to return to power… When even in the current state of affairs, the smaller political parties insist on proposing policies deemed "left" but which are in fact deeply and fundamentally antisocial! I mean… did not "left" use to mean setting society as "the" priority, resisting the greed of organised interests arising from interested syndicates? At least, that is what I thought".

"What the Left has to do, is not a question of etiquette. They ought to do what Mr Kyrkos¹ suggested the other day in his interview. Stop calling themselves "left". They have no right to use this name. The Left in this country is associated with a disinterested ethics; an extreme idealism that led people to sacrifice their lives. It absolutely does not mean covering up for any small group that organises in order to further its own interests, or to have a bit of good old fun, or I don't know what! The Left is not about flattering the perpetrators of violent acts. We have a phenomenon that is not to be attributed to some marginal characters; on the contrary, it is a phenomenon that finds its inspiration in the statements of specific politicians who belong to specific political parties and… public opinion seems to tolerate all this".

"Today, the majority of people feels as if it were a minority, as if we were under occupation. There are militant minorities that impose their agendas at will. The democratic terms and principles that would allow people to express themselves are nowhere to be found.

Of course, the fiasco reflects the current state of the two major political parties that led us to a political impasse; if the present government does not finally come to and envisage a change of leadership… to admit to its patent shortcomings and seek a restructuring of its internal mechanisms within the remaining time of approximately one year that is left, then this minority that behaves like an occupying army will be the only option. If the present government collapses –which is nevertheless already the case- without allowing for alternatives, I mean alternatives that would originate from within this very political party that is in the government, rotten as it may be… if this government does not prove capable of restructuring itself by raising the issue of new leadership, then the game will be lost in this country for many decades to come".

"Both of the major political parties have proved fatal to education in our country. Whatever is going on today with all of these schoolkids, these 10 year olds that throw stones at those they call "cops, pigs, murderers", is the sequel to a particular educational policy that started with specific measures of supposed modernisation and ended up in this havoc that has prevailed in our schools.

School lost its training character. It taught these children that it is not the place where you train for citizenship, where you enroll as an apprentice in a community to develop judgment and principles, but that you are already an autonomous citizen in a social front; a student movement. Who will assume responsibility for this crime, the abuse of the soul of these children, as their conscience becomes deformed in thinking that at the age of ten they are syndicated in what constitutes a movement? These are enormous social crimes, extremely alarming".

"Do I need to remind you to what extremes they went to ridicule uniform appearance at school? And I don't mean military haircuts, dress code, or hats. I mean having school children wear a simple basic uniform. This constitutes the strongest affirmation of democracy in schools. The PASOK socialists did away with it and instantly, children became antagonistic about expensive brands of fashion wear…".

"…Today, the large majority of parents, the vast majority of parents cannot even talk about the situation in schools. Only syndicated minorities have a say and impose their will. Children see school as an adversary and they occupy their own schools, the very place of their daily lives. Next, the same children take to the streets and obstruct other citizens, they block main roads, they take us all hostage to achieve their goals".

"We need a Putin. A leader who is what the word says, who will address the people with heart-felt pain. To get through the message that there is someone who does care about the country and is willing to serve the people irrespective of his own personal history and origin, someone who would be disinterested enough to activate social forces that are dormant and set up a government for the sake of the people".

(Extracts from an interview by Christos Yannaras, professor of Philosophy at the University of Athens.
Interview to Aris Portosalte, on Skai Radio, Dec. 19, 2008)
Translated by Miranda P.

1. Leonidas Kyrkos is a historical and generally respected personality of the Left.

------------------------------------------------

Ποια εξέγερση και ποια Αριστερά;

Του Χρήστου Γιανναρά* - 19/12/2008

"Θα πρέπει να δούμε με ψυχραιμία τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στην Ελλάδα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φυσική εξέλιξη, το φυσικό αποτέλεσμα πολύ συγκεκριμένων πρακτικών πολιτικών που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου είναι ολοφάνερο ότι υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και στο κράτος. Υπάρχει, όμως, και ένα τεράστιο κενό στο κράτος και στην πολιτική. Δηλαδή, είναι φανερό ότι από δεκαετίες τώρα η πολιτική δεν υπηρετεί το κράτος, δεν χρησιμοποιεί το κράτος για να υπηρετήσει την κοινωνία, αλλά συνιστά εντελώς συντεταγμένες οργανωμένες ομάδες συμφερόντων οι οποίες επιδιώκουν την εξουσία για σκοπούς φανερά ιδιοτελείς, γι' αυτό και δεν μπορούν να λυθούν τα κεντρικά προβλήματα του κοινωνικού βίου".
"Η υγεία, η παιδεία, το ασφαλιστικό, η δημόσια τάξη… ο εκβιασμός του κοινωνικού συνόλου από το λεγόμενο "κρατικό συνδικαλισμό", ο συνδικαλισμός του δημόσιου τομέα. Αυτά τα πολύ βασικά, τα πελώρια, τα στοιχειώδη προβλήματα η πολιτική επί δεκαετίες και με διαφορετικές κυβερνήσεις δεν μπορεί να τα λύσει. Από εκεί και πέρα τα πράγματα παίρνουν έναν χαρακτήρα ανεξέλεγκτο. Θα πρέπει να σας ομολογήσω ότι αυτό που με πανικοβάλλει στην κυριολεξία δεν είναι τα όσα συμβαίνουν, είναι τα όσα λέγονται".
"Αυτό που γίνεται αυτό τον καιρό στα τηλεοπτικά κανάλια, στον Τύπο και γενικά στον δημόσιο λόγο είναι εφιαλτικό. Τέτοια σύγχυση, τέτοιες παρανοήσεις, τέτοιες διαστροφές της πραγματικότητας, τέτοια τέλεια απουσία αξιολογικών ιεραρχήσεων…. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα, πιθανώς το πιο κραυγαλέο: Το πανό που ανέβηκε στον βράχο της Ακρόπολης έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τη συνολική καταστροφή της οικονομίας που συνέβη στα αστικά κέντρα με τις πυρπολήσεις των καταστημάτων, διότι δείχνει πλέον ότι είμαστε εθελόδουλοι. Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε μια κατοχή οποιασδήποτε ιδεολογικής μειονότητας η οποία κατορθώνει να απαντλήθεί με την βία. Θυμίζει μέρες του 1933 στην Γερμανία".
"Υπάρχει συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα και συγκεκριμένη ιδεολογική παράταξη που συμπεριφέρεται στην Ελλάδα σήμερα με νοοτροπία Ναζί, πρέπει να το πούμε έξω από τα δόντια. Πέστε μου ποιος άλλος θα τολμούσε να κρεμάσει αφίσες στο Βράχο της Ακρόπολης, να μπει μέσα στον σταθμό της τηλεόρασης και να βγάλει πανό την ώρα των ειδήσεων; Δεν υπάρχει πια τίποτα, καμία αντίσταση κοινωνική σε αυτά τα φαινόμενα".
"… Η παραποίηση και η αλλοτρίωση της πραγματικότητας τρομάζει. Λέμε (και βάζουμε στο μυαλό των παιδιών) ότι πρόκειται για εξέγερση της νεολαίας, πράγματα που τα παιδιά ούτε υποψιάζονται να τα σκεφτούν… Διαβάζουν άραγε σήμερα τα παιδιά των 15 και 16 χρονών εφημερίδα; Έχουν ιδέα από τη διάλυση του πολιτικού συστήματος, την κατάρρευση του; Έχουν επίγνωση της πραγματικότητας που συντελείται εδώ και μερικά χρόνια στον Ελλαδικό δημόσιο χώρο; Αλλά επιτέλους εάν ήταν εξέγερση - που πραγματικά θα την ευχόμουν με όλη μου την καρδιά-, αυτή η εξέγερση θα πήγαινε πριν από κάθε τι άλλο στα γραφεία των κομμάτων και θα τα θρυμμάτιζε. Θα έμπαινε μέσα στην Βουλή και θα την θρυμμάτιζε, όχι στα μαγαζιά των ανθρώπων οι οποίοι δουλεύουν να βγάλουν το ψωμί τους. Δεν είπε ούτε ένας άνθρωπος ότι πίσω από κάθε τέτοιο μαγαζί υπάρχουν δύο, πέντε, δέκα, σαράντα άνθρωποι βιοπαλαιστές όχι ιδιοκτήτες. Οι εργαζόμενοι, οι υπάλληλοι χάνουν το ψωμί τους και δε μιλάει κανείς. Συνεπώς για ποια εξέγερση μιλάμε; Ας πούμε για περίπατο να κάνουμε το χαβαλέ μας! Γιατί αυτή η ευκολία να σπάσουμε το κάθε τι; Το αυτοκίνητο του φουκαριάρη, του μεροκαματιάρη που το απέκτησε ποιος ξέρει πως, να του το κάψουμε και να θρυμματίσουμε την βιτρίνα και να λεηλατήσουμε το εμπόρευμά του;"" Λέω το αυτονόητο: Εάν λειτουργούσε κράτος, θα έπρεπε να προστατευτεί η περιουσία των πολιτών και η δημόσια τάξη. Αλλά δεν υπάρχει κράτος. Η ανικανότητα της κυβέρνησης είναι ανατριχιαστική. Αλλά ας μη μιλάμε μόνο για ανικανότητα. Γιατί η ανικανότητα είναι το άλλο μισό της ασυνειδησίας της λεγόμενης αντιπολίτευσης. Όταν μπροστά σε μια τέτοια κοινωνική κατάσταση η αντιπολίτευση δεν κοιτάει τίποτα άλλο, δεν μπορεί να συζητήσει τίποτα άλλο παρά μόνο την επανεκλογή της, ή την άνοδό της στην εξουσία έμμεσα με εκλογικές συνεργασίες. Όταν ακόμα και μέσα σε αυτή την κατάσταση τα μικρά κόμματα προβάλουν ως Αριστερά την πλέον αντικοινωνική και ριζικά αντικοινωνική πολιτική. Εγώ ξέρω- αν δεν έχω παραφρονήσει-, ότι Αριστερά σημαίνει κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες, αντίσταση στην ατομική αυθαιρεσία του κέρδους της ιδιοτέλειας, αντίσταση στην πλεονεξία των οργανωμένων συμφερόντων των συνδικάτων του συμφέροντος".
"Δεν είναι θέμα δεοντολογίας τι πρέπει να κάνει η Αριστερά. Πρέπει να κάνει αυτό που είπε ο κ. Κύρκος. Να πάψει να λέγεται Αριστερά. Δεν έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί αυτό το όνομα. Αριστερά σημαίνει μια ανιδιοτέλεια, ακραία ανιδιοτέλεια που έφερε τους ανθρώπους μέχρι να στηθούν στον τοίχο για τα ιδανικά τους. Αριστερά δεν σημαίνει η προστασία κάθε γκρουπούσκουλου, το οποίο οργανώνεται για να υπερασπίσει τα συμφέροντά του ή για να κάνει επιτέλους το χαβαλέ του ή το κομμάτι του. Αριστερά δεν σημαίνει να χαϊδεύουμε τα αυτιά της βίας. Εδώ πέρα πρόκειται για ένα φαινόμενο για το οποίο δεν φταινε κάποιοι περιθωριακοί, το φαινόμενο αυτό εμπνέεται από τις δηλώσεις των πολιτικών, συγκεκριμένων πολιτικών, συγκεκριμένων κομμάτων και η κοινή γνώμη δεν τα αποδοκιμάζει"."Σήμερα η πλειοψηφία των ανθρώπων αισθάνεται ότι έχει μεταβληθεί σε μειοψηφία, ότι βρίσκεται υπό κατοχή. Υπάρχουν δυναμικές μειοψηφίες οι οποίες επιβάλλουν την θέλησή τους με το έτσι θέλω. Δεν λειτουργεί πουθενά όρος και αρχή δημοκρατίας, να μπορεί να εκφραστεί ο κόσμος. Βέβαια αυτά είναι το αποτέλεσμα της κατάρρευσης των δυο μεγάλων κομμάτων, δηλαδή ενός πολιτικού αδιεξόδου εμφανέστατου και αν αυτή τη στιγμή η κυβερνητική παράταξη δεν αφυπνιστεί να θέσει θέμα αρχηγού, να δηλώσει την ανικανότητα που επέδειξε μέχρι τώρα η κυβέρνηση και να αναζητήσει εσωτερική της ανασυγκρότηση στον ένα χρόνο που της μένει τότε αυτή η μειονότητα που σήμερα εμφανίζεται σαν στρατός κατοχής θα αποτελέσει την μόνη πρόταση. Εάν καταρρεύσει η σημερινή κυβέρνηση, που έχει ήδη καταρρεύσει, χωρίς δυνατότητα εναλλακτική, εσωτερική μέσα από αυτό το κόμμα που κυβερνά όποιο και αν είναι ας είναι σάπιο, εάν δεν δείξει ικανότητες εσωτερικής ανασυγκρότησης θέτοντας θέμα αρχηγού, τότε το παιχνίδι είναι χαμένο για πολλές δεκαετίες".

"Και τα δύο μεγάλα κόμματα κατέστρεψαν την παιδεία αυτού του τόπου. Σε αυτά που συμβαίνουν σήμερα με τα σχολιαρόπαιδα τα 10χρονα που πετροβολάνε "μπάτσους, γουρούνια δολοφόνους", αυτό είναι η κατάληξη μιας συγκεκριμένης εκπαιδευτικής πολιτικής η οποία ξεκίνησε από πολύ συγκεκριμένα μέτρα δήθεν εκσυγχρονισμού της παιδείας και κατέληξε σε αυτό το μπάχαλο που ζούνε σήμερα τα σχολειά. Το σχολείο έχασε πλέον τον ασκητικό του χαρακτήρα. Έμαθε αυτά τα παιδιά ότι στο σχολειό δεν ετοιμάζεσαι να γίνεις πολίτης, δεν μετέχεις ως άσκηση σε μια κοινότητα όπου εκπαιδεύεσαι να μετάσχεις αύριο κρίσεως και αρχής, αλλά είσαι αυτόνομος πολίτης ήδη, είσαι μαθητικό κίνημα. Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το έγκλημα να βιάζεις και να ασελγείς τις ψυχές των παιδιών, διαστρέφοντας τη συνείδησή τους ότι από τα δέκα τους χρόνια είναι συνδικαλισμένα σε κίνημα; Αυτά είναι εγκλήματα κοινωνικά πελώρια, ανατριχιαστικά".

"Να σας θυμίσω πόσο χλευάστηκε η κατάργηση της ομοιόμορφης ενδυμασίας… Και δεν εννοώ βέβαια ούτε κουρέματα, ούτε στολές, ούτε πηλίκια. Εννοώ ένα ίδιο πουλόβερ και ένα ίδιο παντελόνι... Είναι η ισχυρότερη εμφάνιση δημοκρατίας μέσα στα σχολειά. Το κατάργησαν το ΠΑΣΟΚ και άρχισαν αμέσως τα παιδιά να συναγωνίζονται ποιο θα φορέσει το τάδε σινιέ ρούχο και το τάδε σινιέ παπούτσι...".

"...Σήμερα το πλήθος των γονιών, η συντριπτική πλειοψηφία των γονιών δεν μπορεί να μιλήσει για τα σχολειά. Μιλάνε οι συνδικαλισμένες μειονότητες και επιβάλλουν ετσιθεληκά. Το παιδί να νιώθει ότι το σχολειό είναι αντίπαλος, εχθρός και να κάνει κατάληψη στο σχολειό του, στον χώρο της ζωής του κάθε μέρα. Και αυτό το ίδιο παιδί βγαίνει και κλείνει, αποκλείει τους κεντρικούς δρόμους και εκβιάζει βασανιστικά τους πολίτες για να πετύχει το αίτημά του".

"Χρειαζόμαστε έναν Πούτιν. Χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο ο οποίος να είναι ηγέτης και να βγει να μιλήσει με πόνο σε αυτό τον λαό. Να καταλάβει ο λαός ότι υπάρχει επιτέλους ένας άνθρωπος ο οποίος πονάει αυτό τον τόπο, ο οποίος θέλει να υπηρετήσει αυτό τον τόπο από όπου και αν είναι, από όπου και αν προέρχεται αλλά να είναι ανιδιοτελής και να επιστρατεύσει κοινωνικές δυνάμεις και να στήσει μια κυβέρνηση για να διακονήσει το λαό".

* Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του κ. Χρήστου Γιανναρά στον Άρη Πορτοσάλτε στις 19 Δεκεμβρίου 2008

Athens Riots -analysis by S. Roussos*

(Students take over the national TV studios today and interrupt the prime minister's address)

Rioting in Athens became headlines around the world as the "holy babies" of the ancient cradle of democracy came to signal a long awaited death of a societal paradigm. To become clearer there are three types of problems behind the phenomenon of youth rioting in Greece: structural, strategic and tactical. The first, which I call it structural, has to do with the system of values, moral codes, social norms that glue together the state, civil and social institutions, create certain collective expectations and set generally approved limitations in political and social action.

In Greece, immediately after the Civil War in 1949 there were three tenets in perceiving a system of collective values. The first was that of the state apparatus, founded on anti-communism, oppression and the conservative ideology of battling for homeland-religion-family. The second one was that of liberal modernisation founded on democratic rights, egalitarianism and social justice and the third was that of left wing, communist ideology preaching resistance, though never violent, to the anticommunist state-apparatus. In that period many people, especially of the left but not only, sacrificed their lives,careers and wealth for promoting the values of any of the three tenets.

The dictatorship of 1967-1974 shattered all sets of collective values by defaming the anti-communist tenet, derailing the liberal one and smashing under immense brutality the left wing "printemps culturel". What remained was an ailing body politique, who, unable to build new sets of collective values, tried to root itself in various pseudo-values from a rather obscure European destiny to different forms of populism, handicapped modernisation, chauvinism and religious fanaticism. What is more the only set of values that really filled the vacuum was a vulgar, thuggish individualism.

The state became a field of top-to-bottom looting and the Greek society has been gradually but steadily lacking any sense of collective responsibility, volunteering or sacrifice. Despite the progress in many aspects of the Greek state and society, the absence of any collective values is becoming all the more apparent. There is no limitation in resisting the state as far as you are not in a position to benefit from state property, budget, jobs etc. The moment you are able to do so, your only aim is to defend your privileged position against all others and there is no limit, law, norm, moral code or collective values to hinder this attitude. This is a lesson everyone ought to learn, no matter if he/she is a Minister, an MP, a businessperson, a Bishop, a public servant or a blue collar worker.

Up until the mid-1990s state elites had managed to distribute state spoils in a manner that maintained a system of clientelism and satisfied the individualistic values of large segments of the society. State "spoils" can take many forms: one can get a job in the state, but also in the public sector, irrespectively of qualifications, can park illegally without paying his/her tickets, can build illegally without being afraid of any severe penalties, can evade tax without fearing of ruining his/her business, if caught. The more powerful can of course grab the biggest share of the "spoils".

From mid-1990s onwards social and economic transformation relevant to Greece's integration into the euro zone and the global economy narrowed the room for such manoeuvring. State elites could not any longer use the state "spoils" in that manner. Speculatory economy, based on either an inflated stock and real estate market or selling-off of lucrative state assets made certain elites immensely richer. In contrast, patterns of patron-client relationship and heavy involvement of the state in the economy were now difficult to be sustained and thus could not offer shelter to a heavily indebted middle class. Large segments of the society are now feeling permanently and hopelessly excluded of the state "spoils" and the younger generation is responding violently.

The alternating state elites thought they should advance techniques or tools of calming down social unrest, in circumstances that state "spoils" sharing was not enough to integrate large middle class urban strata in their strategies. One of the main tools was to preserve certain pockets of complete unlawfulness at the very centre of Athens (the neighbourhood of Exarcheia, fifteen minutes walk from the Parliament). The complete absence of state there is indicated not only by the presence and domination of anarchist or pseudo-anarchist groups but also of unhindered drug dealers and drug trafficking. Whenever state elites feel that large social strata are becoming exceedingly restive they employ a "strategy of tension" by allowing the lawlessness of Exarcheia to "invade" the every-day life of the middle class centre of Athens for a couple of hours or more. Such a temporary "invasion" can terrorise the middle class and, most importantly, uphold the useful role of the state coercion in restoring law and order in a law-disrespecting society. The state coercive and ideological mechanisms have used this "strategy of tension" in various circumstances in the past two decades with successful results.

The Exarcheia factor has never, until today, connected itself with the large hopelessly alienated strata of the Greek society. What the Greek state elites did not realise was that the absence of any real collective values and the triumph of a thuggish individualism could perfectly someday mend fences with the state-preserved lawlessness of Exarcheia creating an explosive mixture. This is what happened, when the youth of 15-16 years old became disillusioned and depressed about their future and, what is more, they felt, through the murder of a 15-year-old boy by the police, the coercive brutality of a state that can no longer accommodate them, as it has been to a great extent and in various forms the case with their parents. Violence was the only language available, more so since rampant individualism has rendered all other political and ideological vocabularies useless. The reaction is becoming politically and ideologically blind and destructive, because there is no alternative set of collective values to turn to. The government let the Exarcheia lawlessness enter the centre of Athens, expecting that the "strategy of tension" could work again. This was a major tactical mistake that unleashed the power of hopelessness and the blind violence burning Athens and other Greek cities for days. The state could easily manage the few hundreds of its Exarcheia lawless fish-bowl but lost control of the new explosive mixture.

Usually Flash Points of our Study Group present some views about the future. Unfortunately, there is no sign that this rebellion would go beyond individualism. It is striking that one of the answers uttered was to give voting rights for the sixteen-years olds, in other words, one more individual leverage for pressing into the state "spoils". After all, youth of 15-16 years old cannot articulate a new set of collective values. The youth rebellion is a kind of convulsion of a society that, including the youth, realises the urgency of building new collective values no matter supportive or resistant to the state, but, alas, is not wishing to abandon its individualistic norms.

*Associate Professor at the Department of Political Science and International Relations, University of Peloponnese.

Have I been right, have I been wrong

video still from the video "carnival" by Natalie Merchant


I have the impression that my fears are coming alive again. It may be only fears but I'd rather give them an airing. Have you noticed how the alien aggressor always revives just when you thought you were saved?

Are people so impregnated with TV religion and high on information flow that we are already living in a virtual space?
I believe it is the case but how can I be sure?

The mania of a few days could be slowly giving its place to cannibalistic hunger; I don't know, I may be paranoid to be sensing a secret roaring of the same self-centered contempt and antagonism. In my nightmare, the weak seem even weaker because all they had was a charge of unstructured anger.
Will there be now a cold reaction of hate emanating from the psyche of so many of the very same people who hurried to put themselves in the ideological avantgarde of the recent events?

Society was stirred. Good. And now, boredom could be creeping in again in the form of fatigue and nostalgia for insignificance and vice. We have had a moment of togetherness, we felt the heat of the species and somehow realised it couldn't lead to some transcendental island, a paradise to relocate. (Utopian Christiania apparently requires utopian Denmark.) So, now we are going to be more exposed. Most likely hopeless, everybody back to what they were before it started, indebted to the same system, owing more or expecting to register gains, depending on who you are. Rich, poor, loosers, hunters, people with powerful friends and people with nothing.

An injection of hate will be circulating in the air. Hate for anyone who did not follow blind aspirations and thus, could be judged to have kept some distance from the front of exciting violence that shook the masses. Whoever kept some distance, has seen the hidden rage of peace loving overcivilized, overeducated professionals and now has the luxury of remembering. A faculty that endangers the lies of opportunists who regularly pose as conscientiously different but crave for the same. Having kept one's mind in conditions of generalised angered elation betrays more than a political stance: it shows a deep anthropological divide. A line which separates believers from those who doubt.

And doubt I will, until the end of my days. But revolutionary delirium -we are reaching the end of the nightmare- has proved no better than greed. The first is liberating because it is collective. The second always bears the mark of personal responsibility -even when none is felt, what could be described as a state of ruthlessness.

Bands of young people continue chasing after the brief moment of ecstatic release, a desperate drive for utopian freedom through acts of destruction perpetrated anonymously. Fair enough, teenagers like to test all limits, it is only natural. But what about a society which confuses the rites of adolescence with the revolution of the hungry? On the contrary, the carreer and "power-at-any-cost hungry", having made sure to follow the current and having made sure that nothing could really change or threaten their investments and allegiances, are now assuming the reactivation of strategies.

Noone likes a thinking girl mum. Noone likes a girl who doubts. She'd better be clear about her desires.
And she'd better answer the question or risk to be shot by both sides:
Wake up! Are you an icon for the people, or the dictator's wife? In the business-as-usual carnival, you are not allowed either to play without a mask.

hellenic cyber punk - a larger contagion?

(video still: Barry Lyndon, Stanley Kubrick, 1975)

Dark central streets, absurd christmas decorations dangling over derelict bus stops, shattered window panes, smouldering heaps of trash, ghostly shadows lingering at street corners, laughing teenagers, dark figures gathered around makeshift hearths at the entrance of neoclassical buildings housing universities. They look like provisional camps for an improvised guerrilla army. Police special units that emanate a dry state of mind, as if the pressure had sucked their humanity and turned them into robo cops. Helmet off, one sergeant is sweating, looks very handsome and stressed like some Achilles who lost the battle. Kids are wandering, very young kids. Pakistanis and Africans seem to have seen this before, they are not shocked. A strong wind is stirring the white ash that forms a layer on streets and dustbins. Minor explosions are intermittently heard.

The prime minister is talking at a press conference abroad; his talking head rants about macroeconomics on some TV screen over roasting meat skewers; the smoke is rising in front of the TV as if it were an altar -it is a live transmission from a quiet planet at the stable centre of a galactic empire.

The air becomes thick with teargas. I inhale unwillingly but end up feeling rather high; I start to improvise, reciting satiric poetry. Young girls are laughing. A black man says "hello sister". I feel sick. I am queen Lear. I need to speak on TV. I must assume the role of prime minister. I must address the nation. But noone knows I can do that, noone will invite me or trust me with that function.

A young man, looking so much like a medieval knight, is reciting poetry too. We are walking together, he is so tender. His green eyes are sparkling. He is so inspiring. He is accompanying me. I walk him home, he invites me upstairs for wine. I refuse as if I didn't have time for the best things in life. I want to walk alone. On my left, an old man and a young man are talking near some bushes. What about? Am I desperate or happy? I feel safe but can't be sure to have a penny in my pocket tomorrow. Will I be able to withdraw money from the bank? I had my purse stolen last week and can't get to the police station to declare my papers missing. Will there be buses tomorrow?

I can't sleep before dawn. I can't sleep after dawn. I can't work. I can only write. I think intensely.
I am hating the government. I hate the way they talk. I hate the way they are. I hate their money, their preppy manners, their economic jargon.
Where is the world now? Could there be a contagion, or are they going to continue on track? Are we the only ones to feel sick? Are we going through a phase of spiritual plague, or is it a revolutionary flight that I cannot recognize because I have never lived this before?

I have been hating the world for so long, because it totally ignored me.

greeks have had enough: they demand an end to riots and looting

(in today's Kathimerini newspaper by Andreas Petroulakis.
The mother asks the school kid: Did you take your scarf? Did you take your wooly jumper? Did you put on your bullet proof vest?)



Let me be clear for the sake of those who have not followed these dramatic events closely and may misunderstand my account.

I have never, obviously, never tried to insinuate that it is wrong to protest. On the contrary, I am for political involvement and conscientious citizenship. After all, this is the definition of a citizen, someone who participates in the political body of a city, who cares and contributes to the democratic procedure.

The problem in the Greek events has to do with the deterioration of protest into a rage of destruction that would not stop before historical buildings, libraries with precious archives, blocks of flats, transport and other infrastructures, endangering people's lives and deflecting protest into a course of nihilism. Whether you like it or not, Greece after all is a democracy, with a constitution and its political system is also guaranteed by its participation in the European Union: only constitutional democracies can belong to the EU.
No democracy is perfect but no one has the right to behave irresponsibly without facing the consequences of their acts. Unfortunately, the financial and political elites, the "privileged" were the first to betray democracy by evading the consequences of their acts. And they have been doing this for so long. Nepotism and corruption is the name of the game.

Nevertheless, it is not an option to demolish our constitutional order.

The barbaric acts and vandalisms proliferated due to the inefficiency of a government that was terrified by the generalized disdain. Responsible measures should have included political decisions such as minister resignations and firm police tactics to distinguish peaceful protestors from aggressors. Correspondingly, other than anger against police violence, there was lack of a clear discourse on the part of protestors and many of those who pretended to seek positive change. Those who did not aggress the special units, trying to engage them as if that had been the goal, were often childishly gawking at the escalating confrontation, or remained numb and confused, pathetically unable to respond, discourage or prevent the riots that distracted all attention from their protest.

In Greece we have reached a point where we need to tackle the problems of corruption and envisage the necessary constitutional changes for a more liberal democracy that requires and promotes the emancipation of citizens.

Today, slowly, wiser voices are being heard and things are getting clearer. As the owners of looted shops are filing lawsuits against the government and we are counting the damages incurred, people are discussing some of the things I have been hoping for. People are asking the crucial questions. What kind of police do we want? What do we expect from the state? What do we expect from politicians? What kind of future do we want?
They are talking about the necessary conditions of democracy. The need for facing up to problems. The need to end corruption. To respect law abiding people, conscientious professionals and healthy enterprises. To improve the environment and invest massively on education and social integration. To apply laws without discrimination. To enhance the sense of trust in the state and its agents. And so much more! But it should not be mere words anymore, not wishful thinking. We are past that kind of self deception.

So much work to do and the least we need is to scream and burn indiscriminately. Let kids return to schools, but not the schools that do not cater for their needs in order to grow and prosper as responsible citizens. We need to plan a 21st century system of education, NOW.

Yesterday, in Patras as well as in Larissa, there were heavy clashes between rioters and a large number of citizens. Some said that these citizens belonged to the extreme right, but I would simply not allow anyone to make such a gift to the extreme right. We will not allow that. There is just no way of accepting the burning of a library, the destruction of public property and public infrastructures. The Greek society must come out of this with a renewed understanding of the need for democratic principles and practices.

I firmly believe that we will do away with fear and assume our responsibilities.
I repeat, Greece is a European country; Greece has a rich history of struggles for freedom and democracy.
The shot student simply does not belong to any party or fraction, noone has the right to exploit the death of a child. But we should all think about what has gone terribly wrong.

The Greek crisis

I am pretty desperate and it is difficult to explain. The problem now is that the police has no framework within which to do what they are supposed to. It is a political crisis that is due to the collapse of our democracy caused by the self centered elites that have been neglecting the public interest, for a long time now. The media, the economic elites, the political families, have betrayed this country. I don't know if we can resolve this. Hopefully, a miracle will happen and some of the political and economic elites will assume their responsibilities and will undergo a transformation of some kind. Otherwise, terrible things can happen... shopowners and "angry citizens" using firearms (?) or other violent means to protect their property and 12 year old kids will find themselves exposed to this violence.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑΣ - COOL NO MORE

(english translation follows)

ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΑ ΔΩΔΕΚΑΧΡΟΝΑ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΟ ΦΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΥΠΑ! ΤΑ ΕΝΘΑΡΡΥΝΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΥ ΠΡΟΔΩΣΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ.

ΚΙΤΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΚΙΤΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ, ΚΙΤΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΚΙΤΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΚΙΤΣ ΝΕΟΛΑΙΑ, ΚΙΤΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, ΚΙΤΣ LIFO, ΑΛΗΤΕΣ ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΕΕΣ ΣΑΣ, ΚΙΤΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ, ΦΡΑΠΕΔΟΠΟΡΝΕΙΑ, ΠΟΡΝΟΒΛΑΚΕΙΑ, ΠΟΡΝΟΜΑΝΙΑ, ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ με μάσκα, ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ (η πορνογραφία δεν με πειράζει στο ελάχιστο όταν δηλώνει αυτό που είναι και τίποτε άλλο).

ΟΙ ΕΛΙΤ ΦΤΑΙΝΕ ΓΙΑ ΟΛΑ. ΟΙ ΒΟΛΕΜΕΝΕΣ ΕΛΙΤ ΦΤΑΙΝΕ ΓΙΑ ΟΛΑ.
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΥΓΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΩΡΑ;
Δεν πάει άλλο βλαμένοι δημοσιογράφοι που θεωρείτε ότι μπορεί η αστυνομία να ελέγξει οτιδήποτε. Τα όργανα της τάξης δεν έχουν πλέον αρχηγό, δεν έχουν κατεύθυνση, δεν καλύπτονται από καμιά οδηγία. Έχει καταρρεύσει κάθε μέτρο από μέρους του πολιτικού προσωπικού και των ελίτ. Είστε ανίκανοι να αποκρυπτογραφήσετε τα πράγματα σε συμβολικό επίπεδο. Έχει καταρρεύσει η γλώσσα. Τα γουρούνια δημοσιογράφοι, τα γουρούνια πολιτικοί, απαθείς γονείς ΑΠΟ ΤΑ ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΕΙΑ, τα γουρούνια κάθε είδους με μυαλό από γιαούρτι και συναισθηματική γλίτσα που ξεχειλίζει, αποπειρώνται ακόμη να μετρήσουν τα γεγονότα. Κλαίνε πάνω από το φέρετρο, αλλά δεν ΠΗΡΑΝ ΕΙΔΗΣΗ ΟΤΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ θάβανε το μέλλον μας. Δεν κλάψαν όταν θάβανε τις ελπίδες μας. Μας έχουν θάψει εδώ και καιρό. Αλλά κλαίνε τώρα δημόσια και λέει είμαστε, λέει είμαστε όλοι μαζί σε αυτό...


Τα κορίτσια που δουλεύουν στα ταμεία των σούπερ μάρκετ είναι ακόμη στα ταμεία!
Οι φτωχοί άνθρωποι είναι ακόμη στις μίζερες δουλειές τους.

Ποιοί αφήνουν τους ιδιοκτήτες καταστημάτων να πάρουν τα όπλα; Γιατί αυτό θα γίνει. Σε λίγο θα σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο.

Κουκουλοφόροι της πολιτικής, κουκουλοφόροι της οικονομίας, χτίσατε αντιδημοκρατικούς πολίτες μέσα σε σχολεία και κομματοκρατούμενα πανεπιστήμια δίχως κανόνες, βολεμένους φασιστοαριστεριστές και φασιστοεθνικιστές.
Συναισθηματικά φούμαρα για αναλύσεις...
Χαμένα κορμιά που καιροσκοπούσαν με τη βοήθεια των σάπιων οικογενειών τους αποκλείοντας κάθε άνθρωπο που ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΟΥΣ και τώρα διεκδικούν αλλαγή, ΔΗΛΑΔΗ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ! ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ με το τυφλό συναισθηματικά φορτισμένο μένος του όχλου. ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΠΗΛΕΥΣΗ ΕΝΟΣ ΝΕΚΡΟΥ.
Ελλάδα των κουκουλοφόρων. Με ή χωρίς κουκούλες. Κουκουλομάτηδες και κουκουλωμένοι. Ξυπνάτε συμπολίτες, ξυπνάτε, συνειδητοποιείστε ότι δεν υπάρχει ελπίδα χωρίς κανόνες. Μαζέψτε τα δωδεκάχρονα να μην έχουμε χειρότερα. Έχουμε υπερβεί προ πολλού το όριο της λογικής.
ΣΟΒΑΡΕΥΤΕΙΤΕ ΓΙΑΤΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ.

They are content to see 12-17 year old kids sorting out their mess! They encourage them pathetically to take on the responsibility that their parents have disowned.

A kitsch revolution, kitsch journalism, kitsch politicians, kitsch police, kitsch youth, kitsch TV, kitsch free press, good for nothing self interested groups and their associates, kitsch analysis, coffee shop leisure pornography, porn stupidity, porn mania, pornography, masked pornography, pornography (would I ever have had a problem with pornography if it didn't pose as the opposite of what it is?)

The elites are responsible. The privileged elites have done this. Who can guarantee reserve on the part of the police in these circumstances?
You, lame journalists who think that the police can control anything at all right now! The security forces have no leadership, they have no guiding principles. The common sense has collapsed inacceptably on the larger part of the personnel of political institutions and the dominant elites. You are incapable of deciphering things on a symbolic level. Language is collapsing. Pig journalists, pig politicians, pathetic parents from privileged suburbs (where the shot student came from), pigs of all origins with demented minds and overflowing cheap sentimentality: do you still dare to believe that you can interpret and measure the actual occurences? You are crying over the dead body of a child, but you never shed any tears over the burried future of so many people. You did not feel sorry when you burried our hopes. You have burried us all a long time ago. Now you flaunt your tears in public and you claim that we are all together in this…

This morning, I saw the same poor girls working on their badly paid jobs behind the cash machines in super markets! Poor people were still absorbed in the misery of their jobs of sheer exploitation.

Who is gradually allowing shop owners to take their guns? Because this could be next. We could be killing each other.

KKK type agents, hooded and masked, financial agents, political agents with hidden faces, you have built citizens who detest democracy. You have done this in schools that teach the absence of rules, the absence of principles, in universities ravaged by party politics, comfortable and comformist fascists of the left and the right.
You have flooded us with sentimental bullshit in place of critical analysis…
Opportunists who depended on the system of their rotten families to exclude anyone who did not happen to be a member of their clans and now, they believe they can bring change and hope through fires set indiscriminately. You take sides, always the right sides, you ask everyone of us to take sides too, to be on your side, for more of the same and many of you have no problem to rejoice over the criminal fires of a delirious mob that you inflame. And all this, using a dead boy as your flag.
A country of masked faces. With or without masks. Deformed and deranged. Wake up fellow citizens, wake up, come to, wake up to the fact THAT THERE IS NO HOPE WITHOUT PRINCIPLES, without rules. Do not burden your children with a responsibility that is beyond them, with your responsibility and guilt. Or we could be crying over more victims. We have no logic right now. Wake up to the seriousness of the situation because if you don't, more tragic events could follow.

Athens on fire (photos by G. Diamantakis)

These are photograph taken about 2 hours ago on Syngrou Av. in central Athens. They were taken by photographer G. Diamantakis who forwarded them to me to give me some sense of what he saw. We are still hoping for an end to violence and what we see is a government that has lost all sense of timing and a raging wave of disorder that continues to put at risk common people's lives and property. We are expecting serious political developments and probably the collapse of the government.

I have just heard that the dean of the Athens University Mr Kittas, has resigned on account of the destruction of a building of the school that housed precious historical documents. He was accusing the political personnel for inefficiency and lack of judgment as concerns the inacceptable recurring violence within institutional areas (like universities) that are peaceful and dialogue promoting establishments by definition.

Neighborhoods around the city do not present the same picture as central Athens. My neighborhood, 10 minutes from the Acropolis, is quiet too.

-
-
-
-
-
-