Σύνδρομο καταναγκαστικών αστικών σχηματισμών

(σχόλιο στο ΤVXS: http://www.tvxs.gr/r208058
σε ανάρτηση με τίτλο: Γράμμα από την Ολλανδία και η Σ. Τριανταφύλλου για τον ελληνικό Μεσαίωνα )

Διαφωνώ με την έκφραση 'ελληνικός μεσαίωνας', μάλλον θα ήταν σκόπιμο να μιλούσαμε για Αθηναϊκό μεσαίωνα, ή για σύνδρομο καταναγκαστικών αστικών σχηματισμών (urban dungeon).

Παρά τις ευφημιστικές εκστρατείες (διαφόρων free press) και τις υποκειμενικές παρεκκλίσεις μας, η Αθήνα είναι ψυχαναγκαστική και δηλητηριώδης πόλη. Γεμάτη παραδείγματα καταπατήσεων, όλο καυσαέρια και θόρυβο. Η πόλη αυτή δεν έχει ορίζοντα.

Μην υποτιμάτε την αλληλεπίδραση ανάμεσα στα έμβια όντα και την οικολογική τους μήτρα. Τηρουμένων των αναλογιών, αν συγκρίνετε τα στενά και κλειστοφοβικά δρομάκια σε ορισμένα χωριά της Χίου, θα δείτε ότι δεν απέχουν πολύ από την δαιδαλώδη και αδιάφανη οργάνωση του χώρου στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οπωσδήποτε, στη Χίο που ανέφερα, πρωτίστως η κλίμακα αλλά και τα συμφραζόμενα (υλικά και χρήσεις), οι διαστρωματώσεις των σχεσιακών δομών και οι αντεκδικήσεις είναι περιορισμένες και χαμηλής πυκνότητας, με αποτέλεσμα να βιώνουμε την πίεση του αρχιτεκτονικού χώρου ως θωπεία. Σαν μια κρυψώνα που ξυπνά μια καθησυχαστική αίσθηση εγγύτητας. Αυτά, τουλάχιστον από τη σκοπιά του περιηγητή! Κάπως έτσι δεν νοιώθουμε και όταν περιδιαβαίνουμε τους σκελετούς προϊστορικών τεράτων ή τα κέρινα ομοιώματα δολοφόνων που αποτελούν μουσειακά εκθέματα; Δέος και ...ασφάλεια διότι γνωρίζουμε ότι η απειλή έχει παρέλθει και ότι πρόκειται για σκηνικό παιχνίδι. Μια ηθελημένη εικόνα που σκηνοθετεί τον θρίαμβο του ανθρώπινου πολιτισμού πάνω στο χάος και τη ριζική ανασφάλεια. Το θεατρικό δρώμενο παίζεται με όρους αίγλης και ιερότητας διευκολύνοντας τους ανθρώπους στην κατεύθυνση της επαφής τους με τον μυθικό ορίζοντα και τα επέκεινα. Την δημιουργία ενός τέτοιου προοπτικού ορίζοντα, την εγκαθίδρυση μιας ισορροπίας ανάμεσα στο μυθικό στοιχείο και την πραγματωμένη διήγησή του επιδιώκουν με διαφορετικούς όρους όλα τα επιτυχημένα αστικά συγκροτήματα.

Δεν λέω ότι δεν το καταφέρνει μερικές φορές και η Αθήνα, ή ότι δεν έχουν γίνει προσπάθειες. Όμως, στην Αθήνα, η πίεση της δίχως σχεδιασμό συσσώρευσης, η τόση αυθαιρεσία προβαλόμενη στον σμικρυντικό κάναβο του "χαμηλών προσδοκιών" αστικού ιστού, οξύνει ανεπανόρθωτα την έλλειψη ορίζοντα, το αίσθημα υφέρποντος πανικού και ωθεί τα άτομα σε "οιστριονική" διαταραχή. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί σε κάποιο βαθμό ο υποτιθέμενος χαρακτήρας του νεοέλληνα που μορφοποιείται σε τέτοιες συνθήκες αστικής ασφιξίας και αντανακλάται ανησυχητικά στην υπόλοιπη επικράτεια.

Συμπέρασμα: ας δούμε την κοινωνία και ως λειτουργία του χώρου. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τις πιέσεις της ιστορίας και όσες εισάγονται από τον ευρύτερο κόσμο, πιστεύω ότι απαιτείται άμεσα μια πρακτική προσέγγιση των προβλημάτων από σκοπιά χωροταξική και πολεοδομική. Με απλά λόγια, πολλά από τα εγγενή και δυσεπίλυτα προβλήματα της πολιτικής μας οικονομίας θα απαλυνθούν με τον ριζικό εκτοπισμό των ΙΧ, το άνοιγμα της πόλης στη θάλασσα, τη δημιουργία πολλών πράσινων χώρων και χώρων περιπάτου, την τεχνοκρατικά συγκροτημένη επίλυση του προβλήματος των σκουπιδιών, τη δημιουργία εκτεταμένου δικτύου ποδηλατοδρόμων!! κ.λπ.

Οι άνθρωποι σιγά-σιγά θα αποβάλλουν το μέχρι τώρα άκρως δικαιολογημένο σύνδρομο καταδίωξης, τις υπερβολικά απότομες αντιδράσεις και την αδικαιολόγητη επιθετικότητα στην καθημερινότητα, εννοώ δηλ. τη νευρωτική μεγέθυνση των ζητημάτων που έχουν λύσεις, αρκεί να τις μεθοδεύσουμε.

Ειδάλλως, θα διαπιστώνουμε για παράδειγμα απλά την κρατική βία παραβλέποντας την προσωπική και συλλογική ακυβερνησία. Θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα σε μια τρύπα δίχως ορίζοντα, ξορκίζοντας με ανθρωποθυσίες τον φόβο του αγνώστου.

Το έχουμε πει ξανά και ξανά, ότι το ελληνικό κράτος είναι ουσιαστικά απαλλοτριωμένο από επιμέρους συμφέροντα και άρα αδύναμο, αφερέγγυο, άδικο, πηγή παραλογισμού. Εξ ου και τα φαινόμενα τόσο άστοχης ακραίας συμπεριφοράς απέναντι στους πολίτες και η απουσία του εκεί που χρειάζεται. Ας δώσουμε σημασία στον οίκο, στη διαρύθμιση, στις χωροθετήσεις, στις χρήσεις, με γνώμωνα την αποσυμφόρηση.

Μια τέτοια επένδυση θα συμπαρασύρει και τις δομές των σχέσεων σε θετική κατεύθυνση.

How many more disasters? Πόσες άλλες καταστροφές πια;

This is a combination of political decay and apathy in a larger world in crisis.
Ζούμε το αποτέλεσμα της πολιτικής σήψης, της απάθειας μιας κοινωνίας μέσα σε ένα ευρύτερο κόσμο σε κρίση.

More private messages from facebook

Happy birthday, if that's what we are talking about: I never keep track of these things.

I sent the link about Monika because she has been promoted mostly by a free press weekly that is trying to patronize young/fresh trends and be in all the right places and with the right people. In other words, it has to do with attempts to support a certain scene that would constitute the avantgarde of urban culture...

My problem is that even if the girl is decent in most respects, I don't appreciate in the year 2009, attempts to be chic as part of an international/globalized uniform scene that apes lukewarm sounds emanating from a vaguely american pop/rock tradition. I don't see there but naivete and wishful thinking to fit into the dominant paradigm while believing that you are doing groundbreaking work.

Better said, I would expect the alternative scene of any non english speaking country to establish dialogues with modernity and post modernity and ultra post modernity. These dialogues should be drawing on the real experience instead of posing as something imagined on the basis of MTV commercials.

I think that in English speaking countries, the "avantgarde" of music since the late eighties had been engaging a lot in deformed language exercises. Noise, digital corruption of vocals, whatever... How can the latest thing here be represented by bands that look for ...female singers coming from rich families (and therefore with a good background in foreign languages.... they went to American schools, or grew up abroad and stuff like that... and now, they function as the window of the enterprise, to give the scene a certain polish... like selling a perfume with a french name, because apparently, to smell good you must have a french name... etc)

It seems to me that these sounds and artists I gave you links for, would not be perceived as particularly alternative in any major metropolitan city. They would be part of endless numbers of bands competing for a spot in the limelights of cable TV or whatever.
However, the cultural question and the question of identity, is left completely untouched. What do these totally complacent english lyrics have to do with our experience on the ground? I find the concept pretty insipid.

In my own attempts at songs, I have always moved on the fringe of linguistic identity, an area where different languages and primeval sound emissions are boiling unable to reach any level of articulation. Linguistically, I think there is a serious issue there. As my identity is hybrid, so is my language when I try to express my experience in a musical manner and this is what is missing in these bands. I find them unartistically and characteristically shallow, sentimental, conformist etc

I guess that their point of reference could be Bjorg and her career movement from Iceland to the US. The truth is that Bjorg was mostly an excellent performer. She did not simply sing in english, she basically did things with her mouth and face and body and with her voice.
But, that was a thing for the nineties. Is it interesting right now? I mean, at least, if one was to adopt Chinese... OK, that would have some charm. I should probably do that myself. Make songs in Chinese and sing them in Greece.
You see what I mean?

Do you understand why I'm mortified by greeks aping american stuff in 2009? I was ashamed when they expected me to do that many years ago and still, they are not even aware of the problem, today! I believe that this is sad provincialism worthy of Malta and other well to do provincial shops.

And please... Monika is deemed avantgarde stuff by the niche crowd (you can't get a particularly broad following if you are not a belly dance dog singer in mainstream night clubs, like the ones in the satire by Anna Goula -do you remember the tragic video?- where the girls climb on the tables, the men drink whiskey and they throw flowers to the singing doggish tart), if you dared compare her with Eurovision acts like you do in your message, they would bash your nose over here

I feel a bit alien in this landscape, that's why I prefer to abstain for a while and watch Al Jazeera and chat in their room with the international crowd. At least, English, in there, is truly bastardised and multithreaded and incorrect and patois

Do you have a job these days or are you turning around the sun -in major Tom fashion- in empty space?

Which revolt and what left?

Extracts from an interview by Christos Yannaras,
professor of Philosophy at the University of Athens.

Interview to Aris Portosalte, on Skai Radio, Dec. 19, 2008.
Translated by Miranda P.

Αναδημοσίευση από το Σκάι: δείτε το ελληνικό πρωτότυπο κάτω από την μετάφραση

"Should we look at the recent events in Greece with a cold and clear eye, it becomes apparent that they are the natural outcome of specific political practices. In fact, we have come to a point where we can ascertain a significant gap between society and the state. Politics and the state are extremenly deficient. What has become evident is that for decades now, politics is not in the service of the state, does not use the state to serve society, but finds expression in institutionalised and organised groups of interest which seek power for interested purposes; that is why we have failed to find solutions to a series of pressing social problems".

"Health, education, social security, law and order… "state syndicalism" taking hostage society as a whole, syndicalism of the public sector. For decades now, with different governments in office, we have been faced with the chronic incapacity to resolve the same basic, huge and at the same time, rudimentary problems. Hence, things have got out of control. What is literally putting me in a state of panic does not relate to the events, but to the discourses."

"We are witnessing a nightmare that is daily taking shape on TV, in the press and generally in public discourse. So much confusion, misunderstanding, the deformation of reality, such an absolute absence of any system that would allow value judgments… Let us take an example, probably the most shocking: the giant pink banners draped over a wall near the Parthenon are more significant than the destruction of our economy that took place with the arson of shops around cities; this sole act proves that we have come to have no resistance against invaders. Complacently, society yields to acts of occupation perpetrated by an ideological minority that proceeds with violent means. It brings to mind those days of 1933 in Germany".

"In particular, there is a political party in this country and a corresponding ideological tendency that behave with a Nazi mentality; I'm afraid that mumbling is not enough, we have to speak out. Just tell me, who else would dare hang banners on the Acropolis, or take over national television and interrupt the news to protest? There is no social resistance, none whatsoever to these phenomena".

"…The deformation and alienation of reality is simply scary. We say (and infiltrate the minds of children with the idea) that this is a youth revolt; children don't have a clue about such ideas… Do you think that 15 or 16 year olds read newspapers? Do they know anything about the dissolution of the political system and its collapse? Are they aware of the reality that's been developing for a number of years in our public space? But even in the unlikely case that this were a revolt –and I wish it were, from the depth of my heart-, the uprising would primarily target and smash political party headquarters! It would then enter the Parliament and smash it, not the shops of people who struggle to earn a living. Nobody mentioned that behind each shop that burned, there were two, five, ten, forty hard working citizens, who do not own anything.Workers, simple emploees are being reduced to poverty while we are watching. So, what kind of uprising is this that thrives on the abuse of poor fellows and day laborers, burning cars that god only knows how they were paid for and smashing windows and looting?" I'm only saying the obvious: if the state functioned, it should have enforced the law and protected the property of its citizens. However, there is no state. The government's incompetency is hair-raising. And let us not just speak of inability, because it represents only half of the story; it is complemented by the unawareness of the so called "opposition". When we see that reelection is all they can think about in circumstances like these, and maybe, possible alliances that would allow them to return to power… When even in the current state of affairs, the smaller political parties insist on proposing policies deemed "left" but which are in fact deeply and fundamentally antisocial! I mean… did not "left" use to mean setting society as "the" priority, resisting the greed of organised interests arising from interested syndicates? At least, that is what I thought".

"What the Left has to do, is not a question of etiquette. They ought to do what Mr Kyrkos¹ suggested the other day in his interview. Stop calling themselves "left". They have no right to use this name. The Left in this country is associated with a disinterested ethics; an extreme idealism that led people to sacrifice their lives. It absolutely does not mean covering up for any small group that organises in order to further its own interests, or to have a bit of good old fun, or I don't know what! The Left is not about flattering the perpetrators of violent acts. We have a phenomenon that is not to be attributed to some marginal characters; on the contrary, it is a phenomenon that finds its inspiration in the statements of specific politicians who belong to specific political parties and… public opinion seems to tolerate all this".

"Today, the majority of people feels as if it were a minority, as if we were under occupation. There are militant minorities that impose their agendas at will. The democratic terms and principles that would allow people to express themselves are nowhere to be found.

Of course, the fiasco reflects the current state of the two major political parties that led us to a political impasse; if the present government does not finally come to and envisage a change of leadership… to admit to its patent shortcomings and seek a restructuring of its internal mechanisms within the remaining time of approximately one year that is left, then this minority that behaves like an occupying army will be the only option. If the present government collapses –which is nevertheless already the case- without allowing for alternatives, I mean alternatives that would originate from within this very political party that is in the government, rotten as it may be… if this government does not prove capable of restructuring itself by raising the issue of new leadership, then the game will be lost in this country for many decades to come".

"Both of the major political parties have proved fatal to education in our country. Whatever is going on today with all of these schoolkids, these 10 year olds that throw stones at those they call "cops, pigs, murderers", is the sequel to a particular educational policy that started with specific measures of supposed modernisation and ended up in this havoc that has prevailed in our schools.

School lost its training character. It taught these children that it is not the place where you train for citizenship, where you enroll as an apprentice in a community to develop judgment and principles, but that you are already an autonomous citizen in a social front; a student movement. Who will assume responsibility for this crime, the abuse of the soul of these children, as their conscience becomes deformed in thinking that at the age of ten they are syndicated in what constitutes a movement? These are enormous social crimes, extremely alarming".

"Do I need to remind you to what extremes they went to ridicule uniform appearance at school? And I don't mean military haircuts, dress code, or hats. I mean having school children wear a simple basic uniform. This constitutes the strongest affirmation of democracy in schools. The PASOK socialists did away with it and instantly, children became antagonistic about expensive brands of fashion wear…".

"…Today, the large majority of parents, the vast majority of parents cannot even talk about the situation in schools. Only syndicated minorities have a say and impose their will. Children see school as an adversary and they occupy their own schools, the very place of their daily lives. Next, the same children take to the streets and obstruct other citizens, they block main roads, they take us all hostage to achieve their goals".

"We need a Putin. A leader who is what the word says, who will address the people with heart-felt pain. To get through the message that there is someone who does care about the country and is willing to serve the people irrespective of his own personal history and origin, someone who would be disinterested enough to activate social forces that are dormant and set up a government for the sake of the people".

(Extracts from an interview by Christos Yannaras, professor of Philosophy at the University of Athens.
Interview to Aris Portosalte, on Skai Radio, Dec. 19, 2008)
Translated by Miranda P.

1. Leonidas Kyrkos is a historical and generally respected personality of the Left.

------------------------------------------------

Ποια εξέγερση και ποια Αριστερά;

Του Χρήστου Γιανναρά* - 19/12/2008

"Θα πρέπει να δούμε με ψυχραιμία τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στην Ελλάδα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φυσική εξέλιξη, το φυσικό αποτέλεσμα πολύ συγκεκριμένων πρακτικών πολιτικών που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου είναι ολοφάνερο ότι υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και στο κράτος. Υπάρχει, όμως, και ένα τεράστιο κενό στο κράτος και στην πολιτική. Δηλαδή, είναι φανερό ότι από δεκαετίες τώρα η πολιτική δεν υπηρετεί το κράτος, δεν χρησιμοποιεί το κράτος για να υπηρετήσει την κοινωνία, αλλά συνιστά εντελώς συντεταγμένες οργανωμένες ομάδες συμφερόντων οι οποίες επιδιώκουν την εξουσία για σκοπούς φανερά ιδιοτελείς, γι' αυτό και δεν μπορούν να λυθούν τα κεντρικά προβλήματα του κοινωνικού βίου".
"Η υγεία, η παιδεία, το ασφαλιστικό, η δημόσια τάξη… ο εκβιασμός του κοινωνικού συνόλου από το λεγόμενο "κρατικό συνδικαλισμό", ο συνδικαλισμός του δημόσιου τομέα. Αυτά τα πολύ βασικά, τα πελώρια, τα στοιχειώδη προβλήματα η πολιτική επί δεκαετίες και με διαφορετικές κυβερνήσεις δεν μπορεί να τα λύσει. Από εκεί και πέρα τα πράγματα παίρνουν έναν χαρακτήρα ανεξέλεγκτο. Θα πρέπει να σας ομολογήσω ότι αυτό που με πανικοβάλλει στην κυριολεξία δεν είναι τα όσα συμβαίνουν, είναι τα όσα λέγονται".
"Αυτό που γίνεται αυτό τον καιρό στα τηλεοπτικά κανάλια, στον Τύπο και γενικά στον δημόσιο λόγο είναι εφιαλτικό. Τέτοια σύγχυση, τέτοιες παρανοήσεις, τέτοιες διαστροφές της πραγματικότητας, τέτοια τέλεια απουσία αξιολογικών ιεραρχήσεων…. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα, πιθανώς το πιο κραυγαλέο: Το πανό που ανέβηκε στον βράχο της Ακρόπολης έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τη συνολική καταστροφή της οικονομίας που συνέβη στα αστικά κέντρα με τις πυρπολήσεις των καταστημάτων, διότι δείχνει πλέον ότι είμαστε εθελόδουλοι. Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε μια κατοχή οποιασδήποτε ιδεολογικής μειονότητας η οποία κατορθώνει να απαντλήθεί με την βία. Θυμίζει μέρες του 1933 στην Γερμανία".
"Υπάρχει συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα και συγκεκριμένη ιδεολογική παράταξη που συμπεριφέρεται στην Ελλάδα σήμερα με νοοτροπία Ναζί, πρέπει να το πούμε έξω από τα δόντια. Πέστε μου ποιος άλλος θα τολμούσε να κρεμάσει αφίσες στο Βράχο της Ακρόπολης, να μπει μέσα στον σταθμό της τηλεόρασης και να βγάλει πανό την ώρα των ειδήσεων; Δεν υπάρχει πια τίποτα, καμία αντίσταση κοινωνική σε αυτά τα φαινόμενα".
"… Η παραποίηση και η αλλοτρίωση της πραγματικότητας τρομάζει. Λέμε (και βάζουμε στο μυαλό των παιδιών) ότι πρόκειται για εξέγερση της νεολαίας, πράγματα που τα παιδιά ούτε υποψιάζονται να τα σκεφτούν… Διαβάζουν άραγε σήμερα τα παιδιά των 15 και 16 χρονών εφημερίδα; Έχουν ιδέα από τη διάλυση του πολιτικού συστήματος, την κατάρρευση του; Έχουν επίγνωση της πραγματικότητας που συντελείται εδώ και μερικά χρόνια στον Ελλαδικό δημόσιο χώρο; Αλλά επιτέλους εάν ήταν εξέγερση - που πραγματικά θα την ευχόμουν με όλη μου την καρδιά-, αυτή η εξέγερση θα πήγαινε πριν από κάθε τι άλλο στα γραφεία των κομμάτων και θα τα θρυμμάτιζε. Θα έμπαινε μέσα στην Βουλή και θα την θρυμμάτιζε, όχι στα μαγαζιά των ανθρώπων οι οποίοι δουλεύουν να βγάλουν το ψωμί τους. Δεν είπε ούτε ένας άνθρωπος ότι πίσω από κάθε τέτοιο μαγαζί υπάρχουν δύο, πέντε, δέκα, σαράντα άνθρωποι βιοπαλαιστές όχι ιδιοκτήτες. Οι εργαζόμενοι, οι υπάλληλοι χάνουν το ψωμί τους και δε μιλάει κανείς. Συνεπώς για ποια εξέγερση μιλάμε; Ας πούμε για περίπατο να κάνουμε το χαβαλέ μας! Γιατί αυτή η ευκολία να σπάσουμε το κάθε τι; Το αυτοκίνητο του φουκαριάρη, του μεροκαματιάρη που το απέκτησε ποιος ξέρει πως, να του το κάψουμε και να θρυμματίσουμε την βιτρίνα και να λεηλατήσουμε το εμπόρευμά του;"" Λέω το αυτονόητο: Εάν λειτουργούσε κράτος, θα έπρεπε να προστατευτεί η περιουσία των πολιτών και η δημόσια τάξη. Αλλά δεν υπάρχει κράτος. Η ανικανότητα της κυβέρνησης είναι ανατριχιαστική. Αλλά ας μη μιλάμε μόνο για ανικανότητα. Γιατί η ανικανότητα είναι το άλλο μισό της ασυνειδησίας της λεγόμενης αντιπολίτευσης. Όταν μπροστά σε μια τέτοια κοινωνική κατάσταση η αντιπολίτευση δεν κοιτάει τίποτα άλλο, δεν μπορεί να συζητήσει τίποτα άλλο παρά μόνο την επανεκλογή της, ή την άνοδό της στην εξουσία έμμεσα με εκλογικές συνεργασίες. Όταν ακόμα και μέσα σε αυτή την κατάσταση τα μικρά κόμματα προβάλουν ως Αριστερά την πλέον αντικοινωνική και ριζικά αντικοινωνική πολιτική. Εγώ ξέρω- αν δεν έχω παραφρονήσει-, ότι Αριστερά σημαίνει κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες, αντίσταση στην ατομική αυθαιρεσία του κέρδους της ιδιοτέλειας, αντίσταση στην πλεονεξία των οργανωμένων συμφερόντων των συνδικάτων του συμφέροντος".
"Δεν είναι θέμα δεοντολογίας τι πρέπει να κάνει η Αριστερά. Πρέπει να κάνει αυτό που είπε ο κ. Κύρκος. Να πάψει να λέγεται Αριστερά. Δεν έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί αυτό το όνομα. Αριστερά σημαίνει μια ανιδιοτέλεια, ακραία ανιδιοτέλεια που έφερε τους ανθρώπους μέχρι να στηθούν στον τοίχο για τα ιδανικά τους. Αριστερά δεν σημαίνει η προστασία κάθε γκρουπούσκουλου, το οποίο οργανώνεται για να υπερασπίσει τα συμφέροντά του ή για να κάνει επιτέλους το χαβαλέ του ή το κομμάτι του. Αριστερά δεν σημαίνει να χαϊδεύουμε τα αυτιά της βίας. Εδώ πέρα πρόκειται για ένα φαινόμενο για το οποίο δεν φταινε κάποιοι περιθωριακοί, το φαινόμενο αυτό εμπνέεται από τις δηλώσεις των πολιτικών, συγκεκριμένων πολιτικών, συγκεκριμένων κομμάτων και η κοινή γνώμη δεν τα αποδοκιμάζει"."Σήμερα η πλειοψηφία των ανθρώπων αισθάνεται ότι έχει μεταβληθεί σε μειοψηφία, ότι βρίσκεται υπό κατοχή. Υπάρχουν δυναμικές μειοψηφίες οι οποίες επιβάλλουν την θέλησή τους με το έτσι θέλω. Δεν λειτουργεί πουθενά όρος και αρχή δημοκρατίας, να μπορεί να εκφραστεί ο κόσμος. Βέβαια αυτά είναι το αποτέλεσμα της κατάρρευσης των δυο μεγάλων κομμάτων, δηλαδή ενός πολιτικού αδιεξόδου εμφανέστατου και αν αυτή τη στιγμή η κυβερνητική παράταξη δεν αφυπνιστεί να θέσει θέμα αρχηγού, να δηλώσει την ανικανότητα που επέδειξε μέχρι τώρα η κυβέρνηση και να αναζητήσει εσωτερική της ανασυγκρότηση στον ένα χρόνο που της μένει τότε αυτή η μειονότητα που σήμερα εμφανίζεται σαν στρατός κατοχής θα αποτελέσει την μόνη πρόταση. Εάν καταρρεύσει η σημερινή κυβέρνηση, που έχει ήδη καταρρεύσει, χωρίς δυνατότητα εναλλακτική, εσωτερική μέσα από αυτό το κόμμα που κυβερνά όποιο και αν είναι ας είναι σάπιο, εάν δεν δείξει ικανότητες εσωτερικής ανασυγκρότησης θέτοντας θέμα αρχηγού, τότε το παιχνίδι είναι χαμένο για πολλές δεκαετίες".

"Και τα δύο μεγάλα κόμματα κατέστρεψαν την παιδεία αυτού του τόπου. Σε αυτά που συμβαίνουν σήμερα με τα σχολιαρόπαιδα τα 10χρονα που πετροβολάνε "μπάτσους, γουρούνια δολοφόνους", αυτό είναι η κατάληξη μιας συγκεκριμένης εκπαιδευτικής πολιτικής η οποία ξεκίνησε από πολύ συγκεκριμένα μέτρα δήθεν εκσυγχρονισμού της παιδείας και κατέληξε σε αυτό το μπάχαλο που ζούνε σήμερα τα σχολειά. Το σχολείο έχασε πλέον τον ασκητικό του χαρακτήρα. Έμαθε αυτά τα παιδιά ότι στο σχολειό δεν ετοιμάζεσαι να γίνεις πολίτης, δεν μετέχεις ως άσκηση σε μια κοινότητα όπου εκπαιδεύεσαι να μετάσχεις αύριο κρίσεως και αρχής, αλλά είσαι αυτόνομος πολίτης ήδη, είσαι μαθητικό κίνημα. Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το έγκλημα να βιάζεις και να ασελγείς τις ψυχές των παιδιών, διαστρέφοντας τη συνείδησή τους ότι από τα δέκα τους χρόνια είναι συνδικαλισμένα σε κίνημα; Αυτά είναι εγκλήματα κοινωνικά πελώρια, ανατριχιαστικά".

"Να σας θυμίσω πόσο χλευάστηκε η κατάργηση της ομοιόμορφης ενδυμασίας… Και δεν εννοώ βέβαια ούτε κουρέματα, ούτε στολές, ούτε πηλίκια. Εννοώ ένα ίδιο πουλόβερ και ένα ίδιο παντελόνι... Είναι η ισχυρότερη εμφάνιση δημοκρατίας μέσα στα σχολειά. Το κατάργησαν το ΠΑΣΟΚ και άρχισαν αμέσως τα παιδιά να συναγωνίζονται ποιο θα φορέσει το τάδε σινιέ ρούχο και το τάδε σινιέ παπούτσι...".

"...Σήμερα το πλήθος των γονιών, η συντριπτική πλειοψηφία των γονιών δεν μπορεί να μιλήσει για τα σχολειά. Μιλάνε οι συνδικαλισμένες μειονότητες και επιβάλλουν ετσιθεληκά. Το παιδί να νιώθει ότι το σχολειό είναι αντίπαλος, εχθρός και να κάνει κατάληψη στο σχολειό του, στον χώρο της ζωής του κάθε μέρα. Και αυτό το ίδιο παιδί βγαίνει και κλείνει, αποκλείει τους κεντρικούς δρόμους και εκβιάζει βασανιστικά τους πολίτες για να πετύχει το αίτημά του".

"Χρειαζόμαστε έναν Πούτιν. Χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο ο οποίος να είναι ηγέτης και να βγει να μιλήσει με πόνο σε αυτό τον λαό. Να καταλάβει ο λαός ότι υπάρχει επιτέλους ένας άνθρωπος ο οποίος πονάει αυτό τον τόπο, ο οποίος θέλει να υπηρετήσει αυτό τον τόπο από όπου και αν είναι, από όπου και αν προέρχεται αλλά να είναι ανιδιοτελής και να επιστρατεύσει κοινωνικές δυνάμεις και να στήσει μια κυβέρνηση για να διακονήσει το λαό".

* Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του κ. Χρήστου Γιανναρά στον Άρη Πορτοσάλτε στις 19 Δεκεμβρίου 2008

Have I been right, have I been wrong

video still from the video "carnival" by Natalie Merchant


I have the impression that my fears are coming alive again. It may be only fears but I'd rather give them an airing. Have you noticed how the alien aggressor always revives just when you thought you were saved?

Are people so impregnated with TV religion and high on information flow that we are already living in a virtual space?
I believe it is the case but how can I be sure?

The mania of a few days could be slowly giving its place to cannibalistic hunger; I don't know, I may be paranoid to be sensing a secret roaring of the same self-centered contempt and antagonism. In my nightmare, the weak seem even weaker because all they had was a charge of unstructured anger.
Will there be now a cold reaction of hate emanating from the psyche of so many of the very same people who hurried to put themselves in the ideological avantgarde of the recent events?

Society was stirred. Good. And now, boredom could be creeping in again in the form of fatigue and nostalgia for insignificance and vice. We have had a moment of togetherness, we felt the heat of the species and somehow realised it couldn't lead to some transcendental island, a paradise to relocate. (Utopian Christiania apparently requires utopian Denmark.) So, now we are going to be more exposed. Most likely hopeless, everybody back to what they were before it started, indebted to the same system, owing more or expecting to register gains, depending on who you are. Rich, poor, loosers, hunters, people with powerful friends and people with nothing.

An injection of hate will be circulating in the air. Hate for anyone who did not follow blind aspirations and thus, could be judged to have kept some distance from the front of exciting violence that shook the masses. Whoever kept some distance, has seen the hidden rage of peace loving overcivilized, overeducated professionals and now has the luxury of remembering. A faculty that endangers the lies of opportunists who regularly pose as conscientiously different but crave for the same. Having kept one's mind in conditions of generalised angered elation betrays more than a political stance: it shows a deep anthropological divide. A line which separates believers from those who doubt.

And doubt I will, until the end of my days. But revolutionary delirium -we are reaching the end of the nightmare- has proved no better than greed. The first is liberating because it is collective. The second always bears the mark of personal responsibility -even when none is felt, what could be described as a state of ruthlessness.

Bands of young people continue chasing after the brief moment of ecstatic release, a desperate drive for utopian freedom through acts of destruction perpetrated anonymously. Fair enough, teenagers like to test all limits, it is only natural. But what about a society which confuses the rites of adolescence with the revolution of the hungry? On the contrary, the carreer and "power-at-any-cost hungry", having made sure to follow the current and having made sure that nothing could really change or threaten their investments and allegiances, are now assuming the reactivation of strategies.

Noone likes a thinking girl mum. Noone likes a girl who doubts. She'd better be clear about her desires.
And she'd better answer the question or risk to be shot by both sides:
Wake up! Are you an icon for the people, or the dictator's wife? In the business-as-usual carnival, you are not allowed either to play without a mask.

hellenic cyber punk - a larger contagion?

(video still: Barry Lyndon, Stanley Kubrick, 1975)

Dark central streets, absurd christmas decorations dangling over derelict bus stops, shattered window panes, smouldering heaps of trash, ghostly shadows lingering at street corners, laughing teenagers, dark figures gathered around makeshift hearths at the entrance of neoclassical buildings housing universities. They look like provisional camps for an improvised guerrilla army. Police special units that emanate a dry state of mind, as if the pressure had sucked their humanity and turned them into robo cops. Helmet off, one sergeant is sweating, looks very handsome and stressed like some Achilles who lost the battle. Kids are wandering, very young kids. Pakistanis and Africans seem to have seen this before, they are not shocked. A strong wind is stirring the white ash that forms a layer on streets and dustbins. Minor explosions are intermittently heard.

The prime minister is talking at a press conference abroad; his talking head rants about macroeconomics on some TV screen over roasting meat skewers; the smoke is rising in front of the TV as if it were an altar -it is a live transmission from a quiet planet at the stable centre of a galactic empire.

The air becomes thick with teargas. I inhale unwillingly but end up feeling rather high; I start to improvise, reciting satiric poetry. Young girls are laughing. A black man says "hello sister". I feel sick. I am queen Lear. I need to speak on TV. I must assume the role of prime minister. I must address the nation. But noone knows I can do that, noone will invite me or trust me with that function.

A young man, looking so much like a medieval knight, is reciting poetry too. We are walking together, he is so tender. His green eyes are sparkling. He is so inspiring. He is accompanying me. I walk him home, he invites me upstairs for wine. I refuse as if I didn't have time for the best things in life. I want to walk alone. On my left, an old man and a young man are talking near some bushes. What about? Am I desperate or happy? I feel safe but can't be sure to have a penny in my pocket tomorrow. Will I be able to withdraw money from the bank? I had my purse stolen last week and can't get to the police station to declare my papers missing. Will there be buses tomorrow?

I can't sleep before dawn. I can't sleep after dawn. I can't work. I can only write. I think intensely.
I am hating the government. I hate the way they talk. I hate the way they are. I hate their money, their preppy manners, their economic jargon.
Where is the world now? Could there be a contagion, or are they going to continue on track? Are we the only ones to feel sick? Are we going through a phase of spiritual plague, or is it a revolutionary flight that I cannot recognize because I have never lived this before?

I have been hating the world for so long, because it totally ignored me.

The Greek crisis

I am pretty desperate and it is difficult to explain. The problem now is that the police has no framework within which to do what they are supposed to. It is a political crisis that is due to the collapse of our democracy caused by the self centered elites that have been neglecting the public interest, for a long time now. The media, the economic elites, the political families, have betrayed this country. I don't know if we can resolve this. Hopefully, a miracle will happen and some of the political and economic elites will assume their responsibilities and will undergo a transformation of some kind. Otherwise, terrible things can happen... shopowners and "angry citizens" using firearms (?) or other violent means to protect their property and 12 year old kids will find themselves exposed to this violence.

Athens on fire (photos by G. Diamantakis)

These are photograph taken about 2 hours ago on Syngrou Av. in central Athens. They were taken by photographer G. Diamantakis who forwarded them to me to give me some sense of what he saw. We are still hoping for an end to violence and what we see is a government that has lost all sense of timing and a raging wave of disorder that continues to put at risk common people's lives and property. We are expecting serious political developments and probably the collapse of the government.

I have just heard that the dean of the Athens University Mr Kittas, has resigned on account of the destruction of a building of the school that housed precious historical documents. He was accusing the political personnel for inefficiency and lack of judgment as concerns the inacceptable recurring violence within institutional areas (like universities) that are peaceful and dialogue promoting establishments by definition.

Neighborhoods around the city do not present the same picture as central Athens. My neighborhood, 10 minutes from the Acropolis, is quiet too.

-
-
-
-
-
-