ὀρθῶς γάρ ἐστι τῶν νέων πρῶτον ἐπιμεληθῆναι ὅπως ἔσονται ὅτι ἄριστοι -αχ Τίνα

([...]ἄρχεσθαι ὀρθῶς· ὀρθῶς γάρ ἐστι τῶν νέων πρῶτον ἐπιμεληθῆναι ὅπως ἔσονται ὅτι ἄριστοι, ὥσπερ γεωργὸν ἀγαθὸν τῶν νέων φυτῶν εἰκὸς πρῶτον ἐπιμεληθῆναι[...] -Σωκράτης/ Πλάτωνος Εὐθύφρων )

 
Έχω φίλη τινά φιλελεύθερον τε και φιλάνθρωπον ή μάλλον φιλόζωον. Ήγκικεν δε αύτη τω σημείω του τον αυτής γάμον διαλύειν εξ αφορμής ευρέσεως έξ κουταβίων ά εμάζευσε από σκουπιδοτενεκέ. Η πενθερά της έθεσε σαφώς το δίλημμα, ευκαιρία τρόπον τινά για την δυσφορούσα φίλη, αδράξασα δε ταύτην απεμακρύνθη της εστίας ...μαζί με τα 6 υιοθετημένα  απόκληρα μωρά. Μετακομίσασα εις τόπον χλοερόν εις Μεσογαίαν, διατήρησε δύο εκ τούτων, έχουσα διαθέσει τα υπόλοιπα σε φίλους -πλην ενός ο ηναγκάσθη παραδώσαι εις άγνωστον μέσω αγγελίας εις τον φιλόζωον τύπο.

Αι προθέσεις της ήσαν αγγελικαί, αφιερώθη δε στα ζώα με αυταπάρνηση και ότε ήγκικεν η ώρα εγένοντο εμβόλια και άλλα σχετικά γραφειοκρατικά πλην απαραίτητα ωσεί διαβατήρια, πιστοποιητικά και ότι έχρη.
Όμως, η άφρων δεν μερίμνησε ίνα διδάξη εις τα προσφιλή της ζωάρια ένα πρωτόκολλο ορίων και η συμπεριφορά τους έβαινε ες αεί απρόβλεπτος και αύξουσα κινδύνου διά τους επισκέπτας. Καθώς επρόσθεταν ούτα βάρος και μυϊκόν ιστόν, έφτασαν να φανώσιν αληθώς ως ήσαν: δύο μπάσταρδοι μεγαλόσωμοι κύνες συγγενέστατοι του είδους όν διατηρώσι παραδοσιακά βοσκοί εις ορεινά μέρη.
Η άξεστος και απρόβλεπτος συμπεριφορά των έκαμνε φωλέαν απρόσιτον τον οίκον της φιλενάδος μου και απετράπην έκτοτε της παραμικράς σκέψεως περί συνευρέσεων δια φιλικήν κουβέντα και καφέ. Τέτοιου μεγέθους ήταν ο φόβος που επεκράτη που συν τω χρόνω και αύτη η φίλη μου, συνειδητοποιήσασα την ζοφεράν ατμόσφαιρα του σαλονιού της, μετετόπισε τους σατανάδες εις την ταράτσα όπου και κατεσκεύασεν ευμεγέθη οίκον ανάλογον προς τας ανάγκας των λεόντων.

Συνεπέρανον δε τότε πως αληθώς ουχ αν ήρκεσαν ποτε αι καλαί προθέσεις, αλλά μεγάλη πειθαρχία απαιτούσιν οι νεανίες. Ώφειλαν δε άπαντες "διδάσκαλοι" επιμεληθήναι όπως μεταδώσωσιν αυτοίς εγκαίρως τας αρμόζουσας αρχάς διά την μετέπειτα ομαλή σταδιοδρομίαν των εις την ανθρώπινη κοινωνία.


Σημ. Το παραπάνω βασίζεται σε πραγματική ιστορία. Αποτελεί άσκηση ειρωνίας σε σχέση με την παιδεία, το συναίσθημα... τον Σύριζα κι εν πάση περιπτώσει, απέλπιδα αλληγορία (χαριτωμενιά;) εν μέσω αυτού που επικρατεί εκεί έξω. Αν είναι κάποιος φιλόλογος κι επιθυμεί να διορθώση την "καθαρεύουσα"... buyrun!

Θα το πω κι ας πέσει χάμω...

Με αφορμή άρθρο στο TVXS όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται δήλωση του κου Αλ. Τσίπρα:
"ραγδαία επιδείνωση της οικονομίας, μακροχρόνια ύφεση και διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, με αποτέλεσμα να ξεχάσουμε την Ελλάδα που ξέραμε"

Δηλ. ήταν καλά η οικονομία πριν επειδή έτσι την παρουσίαζαν;
Εγώ κατάλαβα ότι ζούσαμε με πλαστά στοιχεία.

Κοινωνική συνοχή; Μα εγώ είχα την εντύπωση ότι κάποια κομματικά λαμόγια και οι φίλοι τους έλυναν και έδεναν σε βάρος μιας σιωπηλής κοινωνίας που απελπιζόταν καθημερινά και ξενητευόταν για να ξεφύγει από τον στραγκαλισμό των βολεμένων και των τρωκτικών.

Η Ελλάδα που ξέραμε δεν είναι αυτή που υποκατέστησε την ποίηση με την πορνογραφία; Δεν είναι αυτή που κατρακύλησε στην αμεριμνησία της σκυλίσιας πίστας, στο ροζ θέαμα και το κίτρινο της τηλεοπτικής αποχαύνωσης, που βυθίστηκε στο νεοελληνικό χαβαλέ, την ευκολία, την ξετσιπωσιά, το νεοπλουτισμό με κάθε μέσο και απέβαλε την έννοια της αριστείας;

Μα τί ακριβώς νοσταλγεί ο κύριος και ποιόν εκπροσωπεί αυτή η αριστερά σήμερα; Μια αριστερά που δεν υπερασπίζεται αριστοκρατικές αξίες για τον λαό, αλλά μονάχα νιαουρίζει διαρκώς για κεκτημένα εν κενώ; Τί είδους εναλλακτική οικονομία ευαγγελίζεται αν δεν διαθέτει αξιακό σύστημα αριστείας που να ανταγωνιστεί την αδικία και την ολιγαρχία σε επίπεδο ηθικού προσανατολισμού για τους ανθρώπους; Τί είναι μια αριστερά που απλά κολακεύει την εκμαυλισμένη και υποδουλωμένη στο κομματικό κράτος λαϊκή πελατεία;

Αν υποψιαστώ ότι ταυτίζεται με την κρατικοαναθρεμμένη μετριότητα, θα πεεεεθάνω, γι'αυτό... την ύστατη στιγμή. Ας πει κάποιος από αυτούς κάτι και για τα κακώς κείμενα της Ελλάδας τους, ...γιατί δική μου Ελλάδα αυτή η δυσωδία δεν ήταν ποτέ.

Θυμάμαι ένα τραγούδι από τα παλιά, από την μελαγχολική Ελλάδα των γονιών μου, όταν η εξουσία ήταν βρωμερή, αλλά οι λαϊκοί άνθρωποι ήταν ακόμη φτωχοί και περισσότερο ακέραιοι, ήξεραν κάτι παραπάνω για την ωμότητα της ύπαρξης, αναγνώριζαν την αλητεία και την καλωσύνη, ζούσαν τα πράγματα από πρώτο χέρι και όχι διαμεσολαβημένα από τις ωραιοποιήσεις του lifestyle. Αυτοί οι πρωτόγονοι λαϊκοί άνθρωποι ήταν πιο πραγματικοί, πιο σκληροί, πιο τρυφεροί, χειρότεροι και καλύτεροι. Με λίγα λόγια είχαν ένα δυναμικό που τους τραβούσε προς το μέλλον. Πονούσαν και αγαπούσαν, είχαν εσωτερική ζωή. Δεν ζούσαν βλέπεις με μια TV για εγκέφαλο. Το τραγούδι έλεγε "Μια καλημέρα είναι αυτή, πέστη κι ας πέσει χάμω". Δηλ. αναγνώρισε τον άλλο που μπαίνει στον ορίζοντα του βλέμματος, δείξε του πως αντιλαμβάνεσαι και χαιρετάς το πέρασμά του πλάι σου. Ρίσκαρε να μιλήσεις από καρδιάς στον άλλο, να του απευθύνεις χαιρετισμό κι ας μην το αναγνωρίσει. Είναι μεγάλο πράγμα η συνάντηση των ζωντανών. Ακτινοβολεί όλη την λυρική και επική παραμυθία.

Αυτό ζητώ σήμερα, αυτό εκτιμώ, αυτό ελπίζω. Και όχι άλλη πόζα, δήθεν κομματική λογική που καταργεί την όραση και την πραγματικότητα. Διότι δεν είναι λυμένο το θέμα μας, πρέπει να μπορέσουμε να ξανασκεφτούμε με δύναμη.

Όχι, δεν ήταν διόλου καλά τα πράγματα στην Ελλάδα κύριε Τσίπρα κι αν δεν δείτε που κολλάτε κι εσείς σε αυτό το πρόβλημα, αν δεν δείτε τι είδους συμμαχίες φτιάξατε για να στηρίξετε τους δικούς σας καθεστωτικούς σε πανεπιστήμια, δήμους, συλλόγους και συντεχνίες, τότε δεν είστε χρήσιμος. Εγώ θα το λέω αυτό που βλέπω κι ας πέσει χάμω.

Πολιτική με πρόσωπα παρακαλώ

...άντε να τους κάνεις να σεβαστούν τα πρόσωπα όταν τους βολεύουν οι απρόσωποι μηχανισμοί και η έννοια της συλλογικότητας ως πηγή εξουσίας ελέω θεού. Βλέπεις, οι απρόσωπες προσεγγίσεις ευνοούν τις μεθοδεύσεις δίχως υπογραφή, απαλλάσσουν σε μεγάλο βαθμό της προσωπικής ευθύνης και εν τέλει παράγουν πανίσχυρους μηχανισμούς ικανούς να εκκολάψουν λογής-λογής μηχανορραφούσες μετριότητες. Αν κάνεις κριτική, θα σου πουν ότι μάχεσαι το συλλογικό κίνημα και προάγεις αριστοκρατικές θεωρήσεις που δεν ταιριάζουν παρά σε "αστούς". Μια τέτοια κόντρα αναγκάστηκα να υποστώ προ ημερών σε συζήτηση με κάποιον από Ανταρσύα. Έπρεπε να υποκλιθώ στην εξ ονόματος του λαού πολιτική σοφία του κομματικού μέντιουμ και οποιοδήποτε αντι-επιχείρημα χαρακτηριζόταν συνοπτικά νεοφιλελεύθερο.

Ο αριστερός μηδενισμός (του Πάσχου Μανδραβέλη)

Εφημερίδα Καθημερινή
06-09-09

Yπάρχει μια διάχυτη αριστερή γκρίνια για τον τόπο. Κάποιες φορές είναι δικαιολογημένη, αλλά τις περισσότερες είναι ισοπεδωτική. Η γκρίνια αυτή θέλει τη χώρα να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο: ο κόσμος να υποφέρει και να πεινάει, τα δεινά του λαού να πληθαίνουν, οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί να καταλήγουν φτωχότεροι, και γενικώς όλα μαύρα κι άραχλα.

Αυτή η περιγραφή γίνεται κατ’ αρχήν για να αποκομίσουν το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφους. Σύμφωνα με τη διήγηση, η χώρα πάει από το κακό στο χειρότερο, επειδή όλα αυτά τα χρόνια κυβερνά ο τρισκατάρατος δικομματισμός. Τα δύο κόμματα εξουσίας είναι ίδια και όλοι οι πολιτικοί έχουν τις ίδιες ευθύνες για «το σημερινό χάλι». Συνεπώς οι πολίτες δεν πρέπει να ψηφίσουν τα μεγάλα κόμματα, αλλά τα αριστερά.

Θεμιτός ο στόχος, αλλά υπάρχουν ένα πραγματολογικό και ένα λογικό σφάλμα. Το πραγματολογικό σφάλμα είναι ότι η χώρα δεν πάει πάντα «από το κακό στο χειρότερο. Κάποιες φορές πάει «από το κακό στο καλύτερο» και κάποιες φορές «από το καλό στο χειρότερο». Στο κάτω κάτω της γραφής, αν ο δικομματισμός μάς πήγαινε «από το κακό στο χειρότερο» θα έπρεπε να είμαστε φτωχότεροι, από το 1974. Η Ελλάδα δεν θα ήταν στην Ευρωπαϊκή Ενωση, εμείς δεν θα είχαμε στην τσέπη μας ευρώ, αλλά υποτιμημένες δραχμούλες, δεν θα υπήρχε ΕΣΥ, οι οδικές αρτηρίες θα ήταν προπολεμικές, δεν θα κάναμε Ολυμπιακούς Αγώνες κ. λπ. Τα στοιχεία, όμως, δείχνουν άλλα: το κατά κεφαλήν εισόδημα της χώρας ανέβηκε από τα 3.000, περίπου, δολάρια το 1974, στα 30.500 σήμερα. Δηλαδή ο πλούτος μας δεκαπλασιάστηκε, όταν είχαμε τις ισχυρές κυβερνήσεις του δικομματισμού. Δεν πήγαμε «από το κακό στο χειρότερο», όπως λένε τα κόμματα της Αριστεράς.

Τα παραπάνω επ’ ουδενί υπονοούν ότι η χώρα έχει λύσει όλα τα προβλήματα και οι πολίτες της ζουν σε έναν παράδεισο. Δεν υπονοούν καν ότι κάποια πράγματα δεν θα έπρεπε να είχαν γίνει διαφορετικά και κάποια άλλα να είχαν τελειώσει νωρίτερα. Τα προβλήματα είναι πολλά, αλλά πάλι τα προβλήματα πάντα θα είναι πολλά. Μπορούμε να επικρίνουμε όσους κυβέρνησαν αν δούμε ότι άλλες χώρες τα πήγαν καλύτερα. Σ’ αυτό υπάρχουν ευθύνες, αλλά: 1) κάθε κόμμα έχει ξεχωριστό μερίδιο και όχι ισόποσο, και 2) ο συνολικός απολογισμός της κυριαρχίας του δικομματισμού είναι θετικός.

Το περίεργο είναι πως πολλές φορές αυτού του τύπου η ισοπεδωτική κριτική πιάνει τόπο. Πολλοί πιστεύουν ότι επί... δικομματισμού πραγματικά είμαστε χειρότερα. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στην πολιτική που άσκησε η κυβέρνηση από το 2004, οπότε είναι έντονες οι εντυπώσεις της οπισθοδρόμησης. Οφείλεται κυρίως σε ένα λογικό τέχνασμα: η Αριστερά μονίμως συγκρίνει τη σημερινή πραγματικότητα με έναν ιδανικό κόσμο (ο οποίος φυσικά δεν υπάρχει). Συγκρίνοντας, όμως, οποιονδήποτε πραγματικό κόσμο με κάποιον ιδανικό (και φυσικά φανταστικό), ο πραγματικός κόσμος πάντα θα υπολείπεται. Θα μοιάζει ελάχιστος, μηδενικός. Αν μπορούσαμε να διαιρέσουμε κάποιον αριθμό με το άπειρο το αποτέλεσμα θα ήταν μηδέν, ασχέτως πόσο μεγάλος είναι ο αριθμητής.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο: όταν διαιρείς με το άπειρο είτε έχεις το 10 στον αριθμητή είτε το 1.000 είναι ένα και το αυτό. Επομένως όταν συγκρίνεις το φανταστικό κομμουνιστικό ιδεώδες, ο Πλαστήρας και ο Παπάγος είναι ένα και το αυτό, ο Μπους και ο Ομπάμα είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Το πρόβλημα όμως με την Αριστερά δεν είναι το λογικό τέχνασμα. Ετσι κι αλλιώς, όλα τα κόμματα κάποια τεχνάσματα χρησιμοποιούν για να κερδίζουν ψήφους. Ο αριστερός μηδενισμός γίνεται παραλογισμός, διότι δεν ζητεί ψήφους για να κυβερνήσει ή να συνεργαστεί σε μια κυβέρνηση. Ζητεί ψήφους για να μην υπάρχουν ισχυρές κυβερνήσεις, δηλαδή για να μην κυβερνήσουν οι άλλοι! Λειτουργεί δηλαδή όπως ο Ελληνας αγρότης στο γνωστό ανέκδοτο: «Κατέβηκε ο Θεός σε μια αγροτική περιοχή και ρώτησε κάθε γεωργό την επιθυμία που θα ήθελε να του ικανοποιήσει. Ο Γερμανός παρακάλεσε να του δώσει ένα άλογο, ο Γάλλος μια αγελάδα, ο Ιταλός μια κατσίκα και τελευταίος ο Ελληνας ζήτησε απλώς “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα”». Δυστυχώς έτσι λειτουργεί το ΚΚΕ και οι περισσότερες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ: δεν θέλουν ούτε άλογα ούτε γελάδια. Απλώς ζητούν να ψοφήσει η κατσίκα των άλλων.

Δυϊκές προσωπικότητες / Binary personalities

Σχόλιο σε κείμενο του "άγιου" με τίτλο 'ο κόσμος, η εικόνα και το νόημα'
This text comes as a comment to a post on another blog. As I don't always have the time to translate my writings, should you wish so, please indicate your interest!

Δυστυχώς, το κείμενό σου είναι ιδιαίτερα αισιόδοξο, εκτός αν 1)υιοθετήσει κανείς αυθαίρετα κάποια άποψη περί αγαθής ανθρώπινης φύσης που επιθυμεί το "καλό" και 2)μεταθέσει τον ορίζοντα των οποιωνδήποτε προσδοκιών στο ασαφές απώτερο μέλλον. Αλλιώς, τίποτα δεν μας υπόσχεται ανοιχτές και "αμεσοδημοκρατικές" κοινωνίες, ειδικά ως αποτέλεσμα δράσης κάποιου συλλογικού υποκειμένου. Έχω την αίσθηση, πως τέτοιες προβολές προκύπτουν από το αξιακό υπόστρωμα του ανθρωπισμού, έχουν δε μάλλον τις ρίζες τους στην παράδοση του Δικαίου και η οποία είναι ο ανθός της κληρονομιάς ενός δυτικού πολιτισμού που καταρρέει/μεταλλάσσεται έτσι κι αλλιώς. Τα δίκτυα και οι ανθρώπινες μάζες της βιοπολιτικής, μάλλον μας υπόσχονται, μάλλον επιθυμούν συλλογικά και εδράζονται σε έναν ωκεανό ρευστότητας και υπερευέλικτης διανυσματικής εξουσίας, διάχυτης και σηματοδοτούσας την έκσταση με εξάρσεις βίας και ηδονής.

Φοβάμαι ότι η κυβερνητική και οι επιστήμες που μελετούν το ανθρώπινο μυαλό, έχουν περισσότερα να μας πουν για το είδος μας, απ'ότι οι ανθρωπιστικές σπουδές.
Εν πάση περιπτώσει, από τον εικοστό αιώνα, κι έχοντας βαθύτερες ρίζες στον ρωμαντισμό, η "εμπιστοσύνη του υποκειμένου προς τον κόσμο του" ...θαρρώ είχε και έχει πασιφανείς τάσεις κατάρρευσης. Εδώ και πολύ καιρό και σίγουρα, καθ'όλη την διάρκεια του μεταμοντέρνου, η βιωμένη πια κατάρρευση, όχι μόνο σε επίπεδο μεγάλων νοημάτων, αλλά και μικροδυναμικά, βρίσκει την έκφρασή της σε άπειρες εκφάνσεις της πράξης (ασύμμετρες δράσεις) και σε θεωρητικές προσεγγίσεις που χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της στατιστικής, αποπειρώνται να απεικονίσουν έναν πολύπλοκο κόσμο, χωρίς δογματικούς άξονες και βεβαιότητες.

Δυστυχώς για μας, ειδικά αν βασιστούμε στο Ελληνικό παράδειγμα, δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι/ες ότι το ιστορικό υποκείμενο θα αποκτήσει συνειδητότητα με κάποια ευρεία έννοια και δεν θα αφεθεί (φύσει) στο ρεύμα του οποιουδήποτε επερχόμενου φονταμενταλισμού, η για την ακρίβεια, ετεροκαθορισμού με χαρακτηριστικά μηχανής. Ποιός μας λέει δηλαδή, ότι αυτό που επιζητεί ο άνθρωπος δεν είναι τελικά ο αυτοματισμός.

Αυτό που είδαμε στην Ελλάδα ήταν μια αναταραχή με βάθος και πολύ κοντά πόδια. Τα κουτσουρεμένα πόδια όσων διανοούμενων έτρεξαν να αναστήσουν τις μούμιες που κρατούσαν κρυμμένες στο υποσυνείδητό τους, φυσώντας μέσα τους πνοή που είχαν κλέψει από εν μέρει ανυποψίαστους νεαρούς.
Τα κομμένα πόδια όσων αποταυτισμένοι/ες από σύστημα και αντισύστημα, ατένιζαν με απελπισία να έρχεται στο προσκήνιο ο ένας και ο άλλος φονταμενταλισμός από το παρελθόν και να σηκώνουν τις σημαίες τους.
Τα παραμορφωμένα πόδια της αριστεράς που την πήγαν εντελώς στραβά, ξυστά στην επιφάνεια και πέρα από κάθε δημιουργική συνεύρεση. Το πτώμα του κράτους που το έσυραν από δω κι από κει όσοι κοινοβουλευτικοί και θεσμικοί ώφειλαν να το περιφρουρήσουν (είναι αλήθεια ότι αυτό γίνεται από καταβολής του κράτους μας και θυμήθηκα τον Μακρυγιάννη).

Μια ιδεολογία που δεν είναι δόγμα, εάν υπάρχει, είναι μάλλον προβληματισμός και όχι βέβαια βιβλίο με κατηγοριοποιήσεις και οδηγίες. Είναι κυρίως αναθεωρητικός στοχασμός με (αυτο)κριτική διάθεση και όχι αλαλαγμός και απλοποιητικό βραχύπνοο μένος.
Πού κολλάει εδώ το σύνθημα "σκατά στους κουλτουριάρηδες" ή ο χλευασμός των ακτιβιστών προς όποιους θέλησαν να αποφύγουν τις ασπρόμαυρες διαχωριστικές γραμμές;
Το σλόγκαν τους στα πρόσφατα γεγονότα ήταν "την ώρα της δράσης, τα λόγια είναι περιττά". Και κάποιοι συνεντευξιάζονταν με τα συνθήματά τους σε τηλεοπτικά πάνελ και στούντιο.
Και γενικά πήραν τους δρόμους να καθοδηγήσουν το θηρίο της οργής ενάντια στα σύμβολα! Μέχρι εκεί έφτανε η στοχοθεσία τους και ούτε σπιθαμή παραπέρα. Η επαναστατική λογική, τα κεφάλια που έπρεπε να πέσουν, οι αποκλεισμοί των ευγενών και των διανοούμενων μπουρζουάδων, όλα ήταν γραμμένα και καταχωνιασμένα σε κάποιο συρτάρι, όπου περίμεναν την ευκαιρία να βρεθούν στο προσκήνιο.

Όσο για την περίφημη εμπιστοσύνη, που σίγουρα αποτελεί βάση για την δόμηση οποιασδήποτε βιώσιμης συνθήκης, βρέθηκε οικτρά διαψευσμένη, καθώς ότι είχαμε μπορέσει να δομήσουμε εδώ και καιρό με πολύ κόπο, μια κάποια σχέση ήθους και προσφοράς, γκρεμίστηκε σε μια βραδυά από τους ανεγκέφαλους ιδεολόγους (φίλους!) που αφιονίστηκαν με οράματα συνοπτικής ανατροπής του σατανά και εγκαθίδρυσης ενός απρόσωπου εκδικητικού Θεού των μαζών. Και συνειδητοποιήσαμε οι πτωχοί πόσο ρηχή ήταν η συνειδητότητα που επαγγέλονταν ακόμη και κοντινοί μας άνθρωποι... της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Ως άλλοι Χριστόδουλοι, οι πρώην συνεργάτες και φίλοι μας, ανέβασαν τα μαυροκόκκινα λάβαρα με τα συνθήματα περί γουρουνιών της αστυνομίας.

Κι έτσι, φάνηκε πως η Ελλάδα είναι πολύ μα πολύ λίγη για να έχει θέση σε νοηματοδοτήσεις του μέλλοντός μας. Γιατί υπερίσχυσαν αυτοί που περιγράφω με μελανά χρώματα παραπάνω. Οι δε άλλοι, το κατ'εμέ ζητούμενο, τα συνειδητά υποκείμενα, ήταν ελάχιστα! Και τώρα που κάπως εκτονώθηκε μέρος της ενέργειας, βλέπουμε τους μανιασμένους να ξεχνιώνται μέσα στην καθημερινότητα που απτόητοι δομούσαν και πριν, ως υπάλληλοι του δημοσίου, συνδικαλιστές, κρατικοί λειτουργοί, χωμένοι από δω κι από κει, αυλικοί και υπηρέτες της καταναλωτικής αναγκαιότητας που υβρίζουν... όπως έβριζαν και πριν, υποσχόμενοι τον καλύτερο κόσμο, με το καλύτερο ήθος... υποσχόμενοι με τρόπο που έλεγες "δεν μπορεί, το εννοούν! θέλουν να παλαίψουν για περισσότερο ήθος στις ανθρώπινες σχέσεις"! Και πού να το ήξερα πως έβραζε κρυφά μέσα τους το κενό και θρεφόταν ο φθόνος και ο διχασμός! Η αρρώστεια αυτή που βρίσκει έδαφος στην ανικανότητα αποταύτισης, στην απόλυτη ανάγκη του ανήκειν, πάση θυσία...εν τέλει στην ανάγκη τάυτισης με τον εαυτό και το σύστημα (έστω και δια της ολικής απόρριψης του φαντασιακού άλλου). Binary personalities (δυϊκές προσωπικότητες), δίχως οργανική σχέση με το πραγματικό.

Κι έτσι, φαίνεται πως αν μας ενδιαφέρει το μέλλον και η συνειδητή δόμησή του, δεν έχουμε άλλες διεξόδους από την Επικούρεια ιδιώτευση, η την αποδημία.