Showing posts with label sci fi. Show all posts
Showing posts with label sci fi. Show all posts

Wednesday, May 12, 2010

στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται


Ακόμη και οι καλύτερες και πιο πειστικές αναλύσεις μαρξιστικού τύπου (αναφέρομαι σε σχόλια στο TVXS) μοιάζουν να συγκλίνουν ότι η καθ'όλα πιθανή κατάρρευση του υπαρκτού καπιταλισμού οδηγεί στην επανάσταση των καταπιεσμένων, στην αναβίωση του κομμουνισμού και την αταξική κοινωνία. Αυτή τη νομοτέλεια δεν μπορώ να την καταλάβω. Γιατί δηλαδή να μην διαδεχθεί το παρόν σύστημα μια μεταλλαγμένη σαλάτα με ροζ πουά και πράσινες ρίγες που δεν θα καταλαβαίνει κανείς τίποτα; Ποιός μας λέει ότι το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο και έχει κάποιου είδους happy end; Δεν είναι αυτό ακόμη μια εσχατολογία δογματικών; Δεν θυμίζει εκείνη την παραθρησκευτική σέχτα που αυτοκτονούν όλοι μαζί την κατάλληλη στιγμή καθώς είναι σίγουροι ότι περιμένει να τους πάρει ένα διαστημόπλοιο;

Ισοπεδώνουμε κάθε πολιτισμική διαφοροποίηση και ηθική αντίσταση με εύκολες ετικέτες, τορπιλλίζουμε κάθε τι που στέκεται όρθιο, βγάζουμε τη γλώσσα, ασχημονούμε, βρίζουμε, λοιδωρούμε σαν μανιασμένοι κι όλα αυτά πιστεύοντας ότι θα ανοίξει ο ένας και μοναδικός δρόμος. Από τις πολλές διαφημίσεις έχουμε φαίνεται προσχωρήσει στη μεθοδολογία του "ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε".

Καθώς περπατούσα στον δρόμο άκουσα ένα ταξιτζή που έλεγε "...στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται". Είχα να την ακούσω πολύ καιρό αυτή την έκφραση, σχεδόν την είχα ξεχάσει. Όλη αυτή η παραφορά θυμίζει υπερβολικά την πτώση του ευρωπαϊκού αστικού κόσμου πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Απελπιστική κατάσταση για όποιον/όποια προσπαθεί να διατηρήσει ένα ήθος ευθύνης. Αυτή τη φορά, η πτώση του αστικού οικοδομήματος θα σημάνει κατά πάσα πιθανότητα την επέλαση ενός ασύμμετρου παγκόσμιου πολέμου, δηλαδή μια γενίκευση των φασιστικών φαινομένων, των τοπικών συγκρούσεων και της χαωτικής βίας.

Ήδη η Arundhati Roy καταγγέλει τον εκφασισμό της ανερχόμενης οικονομικά εύρρωστης τάξης στην Ινδία που αναπτύσσεται με βίαιες εκτοπίσεις και σφαγές πληθυσμών. Χθες την άκουσα να μιλάει στο Al Jazeera για την εμπειρία της με τις "απροσάρμοστες" φυλετικές ομάδες που το επίσημο κράτος χαρακτηρίζει Μαοϊστές αντάρτες ή κάτι τέτοιο. Από τη μία λοιπόν ο ασιατικός φασιστικός καπιταλισμός, από την άλλη το φασιστικό φονταμενταλιστικό Ισλάμ, πιο πέρα καιροφυλακτούν τα φασιστοϊδή της κομμουνιστικής παλινόρθωσης και στο βάθος μπορούμε να υποθέσουμε ότι κοιτάνε σαστισμένοι οι εξωγήϊνοι. Go figure που λένε και στο χωριό μου.

photo: snapshot from the movie "le scaphandre et le papillon"
at 6 comments:
Labels: , , , , , ,
Subscribe to: Posts (Atom)

Πηγή έμπνευσης: http://www.tvxs.gr/v12751

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί ακόμη μια προσφορά στο μέλλον της πατρίδας μας (heimat)

Εμβόλιμη εισαγωγή/σύνοψη:
Βρίσκω αλλού ξημερωμένο όποιον δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη της βιωματικής σύνδεσης ανάμεσα στον τραγουδοποιό ή λαϊκό μουσικό και τον κόσμο. Η Lhasa τραγουδά σε δυο τρεις γλώσσες, αλλά είναι όλες δικές της, έχει ζήσει και ζει μέσα σε αυτές τις γλώσσες. Από την άλλη, η Αρβανιτάκη για παράδειγμα αγγίζει πολλούς ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν ελληνικά. Γιατί; Μα βέβαια, επειδή δεν μαϊμουδίζει, αλλά έχει αυθεντική φωνή που συχνά υπερβαίνει τα γλωσσικά και πολιτισμικά σύνορα, κάτι που ισχύει για κάθε μουσικό που έχει τα πόδια του στη γη, στο συγκεκριμένο, σε κάποιο πραγματικό τόπο. Από μια τέτοια στέρεη βάση μπορείς να ξεκινήσεις για να κάνεις όλων των ειδών τα πειράματα, αλλά προϋπόθεση είναι να αναγνωρίσεις το έδαφος όπου πατάς. Όλα τα υπόλοιπα είναι συμπώματα μιμητισμού, ναρκισιστικά πειράματα στο κενό.


...Λοιπόν, συνήθως δεν γίνομαι bitchy,
αλλά, επειδή έχει παραγίνει το πράγμα με την φόρα γε-γε των πολιτισμικών παραγωγών με όνειρα διεθνούς μεγαλείου (optional κομπολόϊ ή φράτζα) που χουρχουρίζουν ανοιχτόστομα καταπίνοντας το τελευταίο αφόδευμα του ΝΜΕ* αν βγαίνει ακόμα η χαζοφυλλάδα και καταντήσαμε τη Μόνικα ανίκανη να ψελλίσει το όνομά της χωρίς proforah... ήθελα να σας πω ότι τα αγγλοκεντρικά γκρουπάκια ψιλοανακατέβουν τη σούπα των υπολειμμάτων από τις προηγούμενες δεκαετίες της naive έκφρασης (λουλούδια, από τ'αυτιά ως την κωλότσεπη του Μόρισσι...), όταν ακόμη η κουλτούρα έβγαινε κυρίως από την μεταμοντέρνα Δύση και νομίζαμε ότι αυτή η μαυρίλα, η παραφορά, η θλίψη που ψυχανεμιζόταν το τέλος της ηγεμονίας της, αποτελούσε κοσμικό επιφαινόμενο, αυτό που οι φιλόσοφοι ονομάζουν "universal".

Η ποπ κουλτούρα βεβαίως βεβαίως, αργοπορώντας όσο έμενε κυρίαρχη η ΤV και με απίστευτη επιτάχυνση (να μη σκεφτώ καν τι γίνεται πια, στα χρόνια του Web2), έφτασε αισίως στον τοίχο του φυσικού ήχου, στον θόρυβο, στην απρόσωπη κυβερνοποπ, στα τυχαία ηχητικά συμβάντα... ξεπήδησαν οι πραγματικά ζωντανές και αυτονομημένες σκηνές fusion από την Βαρκελώνη μέχρι τη Λαχώρη και το Τόκυο. Πήρε φωτιά το τοπίο, εξατμίστηκε όλο. Και κολυμπάμε πια σε αυτό το ψυχονέφος... κολυμπάμε δίχως υποχρεώσεις σε άλλον πέρα από τη συνείδησή μας, σίγουρα δίχως σιγουριά, δίχως γνώση που να μην επιδέχεται αμφισβήτηση.

Έρχονται τώρα καθυστερημένα κάποιοι νοσταλγοί του μαζικού ροκ και της αυθεντίας... (οι λάτρεις του μπλε χαπιού) να μας πουλήσουν φούμαρα για μεταξωτές κορδέλλες. Nice old expression. Το ίδιο κάνουν και τα έμο υβρίδια, δεν λέω. Αρσενικό και θηλυκό, γιν γιαν. Nαι, ήθελα λοιπόν να πω, ότι it's OK, όποιος θέλει να πληρώσει για να χαζέψει τους περιφερόμενους με το τελευταίο χιτάκι, σιντάκι, ποντκαστάκι κλπ, ...it's OK, όποιος θέλει θα το κάνει και θα κατεβάσει και μερικές μπύρες και από κει και πέρα θα του αρέσει ότι κι αν κουδουνίζει μέσα στα αυτιά του, όπως γινόταν πάντα. Όμως, μη μας ζαλίζετε άλλο με το τελευταίο trend se agglikia glwssa... υπερθεματίζοντας αναίσχυντα! Γιατί εκεί που βρεθήκαμε ο κόσμος σήμερα... Τί αξίζει να ακούει κανείς;
Τί, πώς, πού...

Αφού μπορεί να κάνει remix κανείς την ίδια του τη ζωή, σερφάροντας στα δαιδαλώδη φιορδ με Σομαλούς και άλλους πειρατές, μαθαίνοντας καθημερινά κόλπα και ρουφώντας την μεμοραμπίλια που σέρνεται άπλετη στο διαδίκτυο: να βρίσκεται με τους φίλους του (επιτρέψτε μου: Gal Kosta, Shostakovich, Bliki Circus, Edgard Varèse, 武満徹, Henryk Górecki, Nusrat Fateh Ali Khan u know what I mean) ή μόνη/ος, με ένα καλό ζευγάρι ηχεία και να απολαμβάνει σύμμεικτα περιβάλλοντα, βιολογικών φρούτων με κρασί, πνοές φρέσκου αέρα, ησυχίας, ένα κίτρινο βιβλίο μέχρι να δύσει ο ήλιος και άμα λάχει, έναν υπνάκο, ακόμη και γιόγκα.

Κοινώς,
το τί σαρώνει την υφήλιο (πέρα από τη βλακεία),
το τι είναι διάφανο με υψηλές προδιαγραφές (πέρα από την κουνουπιέρα μου),
το τι αποτελεί ρευστό μεθυστικό ρόφημα (πέρα από το τσάι Ντε Νι) και
το τι είναι ασεβές (πέρα από την άρνηση να παραμυθιαστούμε κατά παραγγελία),

τα τέσσερα ως άνω και πολλά άλλα, αποτελούν σειρά ερωτημάτων που επιδέχονται πολλαπλές λύσεις, κατά τρόπο που αν ήταν πολυώνυμο δεν θα είχε απαραίτητα γραφική παράσταση συγκλίνουσα στα γκισέ κάποιου διασκεδαστηρίου ή άλλης νυχτερινής πίστας.

Καλή τύχη σε όλα τα παιδιά, καλή προσγείωση στα έπεα**.




*νάσιοναλ μιούζικαλ εξπρές
**πτερόεντα