Saturday, January 31, 2009

More private messages from facebook

Happy birthday, if that's what we are talking about: I never keep track of these things.

I sent the link about Monika because she has been promoted mostly by a free press weekly that is trying to patronize young/fresh trends and be in all the right places and with the right people. In other words, it has to do with attempts to support a certain scene that would constitute the avantgarde of urban culture...

My problem is that even if the girl is decent in most respects, I don't appreciate in the year 2009, attempts to be chic as part of an international/globalized uniform scene that apes lukewarm sounds emanating from a vaguely american pop/rock tradition. I don't see there but naivete and wishful thinking to fit into the dominant paradigm while believing that you are doing groundbreaking work.

Better said, I would expect the alternative scene of any non english speaking country to establish dialogues with modernity and post modernity and ultra post modernity. These dialogues should be drawing on the real experience instead of posing as something imagined on the basis of MTV commercials.

I think that in English speaking countries, the "avantgarde" of music since the late eighties had been engaging a lot in deformed language exercises. Noise, digital corruption of vocals, whatever... How can the latest thing here be represented by bands that look for ...female singers coming from rich families (and therefore with a good background in foreign languages.... they went to American schools, or grew up abroad and stuff like that... and now, they function as the window of the enterprise, to give the scene a certain polish... like selling a perfume with a french name, because apparently, to smell good you must have a french name... etc)

It seems to me that these sounds and artists I gave you links for, would not be perceived as particularly alternative in any major metropolitan city. They would be part of endless numbers of bands competing for a spot in the limelights of cable TV or whatever.
However, the cultural question and the question of identity, is left completely untouched. What do these totally complacent english lyrics have to do with our experience on the ground? I find the concept pretty insipid.

In my own attempts at songs, I have always moved on the fringe of linguistic identity, an area where different languages and primeval sound emissions are boiling unable to reach any level of articulation. Linguistically, I think there is a serious issue there. As my identity is hybrid, so is my language when I try to express my experience in a musical manner and this is what is missing in these bands. I find them unartistically and characteristically shallow, sentimental, conformist etc

I guess that their point of reference could be Bjorg and her career movement from Iceland to the US. The truth is that Bjorg was mostly an excellent performer. She did not simply sing in english, she basically did things with her mouth and face and body and with her voice.
But, that was a thing for the nineties. Is it interesting right now? I mean, at least, if one was to adopt Chinese... OK, that would have some charm. I should probably do that myself. Make songs in Chinese and sing them in Greece.
You see what I mean?

Do you understand why I'm mortified by greeks aping american stuff in 2009? I was ashamed when they expected me to do that many years ago and still, they are not even aware of the problem, today! I believe that this is sad provincialism worthy of Malta and other well to do provincial shops.

And please... Monika is deemed avantgarde stuff by the niche crowd (you can't get a particularly broad following if you are not a belly dance dog singer in mainstream night clubs, like the ones in the satire by Anna Goula -do you remember the tragic video?- where the girls climb on the tables, the men drink whiskey and they throw flowers to the singing doggish tart), if you dared compare her with Eurovision acts like you do in your message, they would bash your nose over here

I feel a bit alien in this landscape, that's why I prefer to abstain for a while and watch Al Jazeera and chat in their room with the international crowd. At least, English, in there, is truly bastardised and multithreaded and incorrect and patois

Do you have a job these days or are you turning around the sun -in major Tom fashion- in empty space?

Saturday, January 10, 2009

Darkness there, and nothing more / Σκοτάδι και τίποτε άλλο

Once upon a midnight dreary, while I pondered weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
`'Tis some visitor,' I muttered, `tapping at my chamber door -
Only this, and nothing more.'

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow... [...]
Nameless here for evermore.


And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating
`'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -
This it is, and nothing more,'

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
`Sir,' said I, `or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you' - here I opened wide the door; -
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before
But the silence was unbroken, and the darkness gave no token,

And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted - nevermore!

Friday, January 9, 2009

Stop Harry Reid

US Senate supports Israel's Gaza incursion
Update 2:
and the House passed a similar resolution Friday (see CQ, "House Adopts Measure Backing Israel on 'Durable' Gaza Truce"; the roll call is here. Members of Congress still need to hear from folks advocating for an immediate ceasefire and lifting the blockade on Gaza. You can use this alert to call the House and Senate and report your result. You can also write to them here. Thank you for taking action.


I am outraged. I just read the text of a bill being voted on in the Senate today - a bill we cannot let pass.*
The bill, introduced by Majority Leader Harry Reid (D-NV) and Minority Leader Mitch McConnell (R-KY), puts the all blame for the current violence between Israel and Gaza entirely on Hamas. It offers unconditional support to Israel, tacitly endorsing the raining down of bombs on the heads of Gazan civilians, a tactic which has led to the deaths of over 700 Palestinians in just a few weeks. In fact, it endorses continued bloodshed of both Israelis and Palestinians.

I am dumbstruck by how one-sided this bill is.The US should condemn Hamas. They are deliberately targeting civilians with Qassam rockets and 9 Israelis have died since Israel started bombing Gaza. But they should also hold Israel accountable. Accountable for denying Palestinians access to badly needed medicine, fuel and food through their year-long blockade of Gaza; accountable for endangering the lives of Israelis by repeatedly violating ceasefires and refusing to negotiate with Hamas, a group, which facts show, can maintain a ceasefire**; accountable for the destructive US-made weaponry they are using on dense population centers, which has now drawn rocket fire from southern Lebanon and threatens to enflame the rest of the Mideast; and accountable for Israel's illegal 40-year occupation.
But it does no such thing. Instead, it reads like a press release written by AIPAC, giving Israel carte blanche to do whatever it wants whenever it wants, without legal or moral restraint. It does not call for an immediate ceasefire, or an end to Gaza's blockade, which is also an act of war.
And after the Senate, its going to the House.
Write your representative now and tell her or him that you expect the United States to take a balanced approach. Tell them that it is in the best interests of Americans, Israelis, and Palestinians for Israel to accept a ceasefire, end the blockade, and achieve peace through an end to Israel's 40-year old occupation of the Occupied Palestinian Territories.
Cecilie Surasky,
Jewish Voice for Peace

* Amnesty vs. AIPAC: Senate to Consider AIPAC Resolution Endorsing War in Gaza Huffington Post
**Reigniting Violence: How Do Ceasefires End? Huffington Post

Προσωπικό γραμματάκι από το Facebook

Hey Κ. μου σ'ευχαριστώ πολύ, χαίρομαι που έχεις κάτι τόσο όμορφο να ατενίζεις στο άμεσο τοπίο, δηλαδή βασικά τα παιδιά σου. Χαζεύω κι εγώ καμιά φορά κανένα πλάσμα από δω κι από κει και ξεχνιέμαι για λίγο!

Όμως, έχω πολύ ελεύθερο χρόνο :) και όπως καταλαβαίνεις, ακολουθώ μια πορεία μοναξιάς που παίρνει τη μορφή μιας συνειδητότητας η οποία συνηγορεί στην έλλειψη οποιουδήποτε δεσμού, ή και οποιασδήποτε ψευδαίσθησης, αν δεχτούμε βέβαια ότι η συνείδηση δεν αποτελεί την κατ'εξοχήν ψευδαίσθηση.

Βασικά, δυσκολεύομαι να υπερασπιστώ τον εαυτό μου απέναντι σε μια πραγματικότητα που με πιέζει με κάθε τρόπο χωρίς να μου προσφέρει ελπίδα. Διαρκώς μου ζητάνε μεταφράσεις και εξυπηρετήσεις και δυσκολεύομαι να πω όχι. Διαρκώς μου χαμογελούν σα να βλέπουν κάποια παράσταση που τους αρέσει και μετά η παράσταση τελειώνει και αδειάζει το θέατρο.

Οι άνθρωποι μοιάζουν με φαντάσματα σε αυτό το τοπίο. Ξενυχτώ παρακολουθώντας Al Jazeera στο pc και θαυμάζω τα τεκταινόμενα στο συμβούλιο ασφαλείας. Μου αρέσουν αρκετά οι δημοσιογράφοι τους. Εν τω μεταξύ, οι της Ελληνικής πολιτικής κάνανε ανασχηματισμό και οι της αντιπολίτευσης μπλα μπλα και οι της ...χαχα αριστεράς που καταχάρηκαν την επανάσταση μπλα μπλα, και οι φοιτητικές παρατάξεις! (sic) μπλα μπλα κλπ

Αν το ήξερα όλο αυτό εδώ και 20 χρόνια, θα είχα πιθανά επιλέξει μια πολύ πιο συγκροτημένη καριέρα, ώστε τουλάχιστον να ήμουν τώρα σε κάποια ...θέση και να μπορούσα να νομίζω ότι είμαι και να πιστεύω ότι είμαι και να είμαι κάποια! Δηλαδή, να βλέπω τα πράγματα με κάποιο συμφέρον και να κάνω κάτι πέραν του να ατενίζω την πραγματικότητα.

Αυτή είναι η πιο απίστευτα δύσκολη θέση. Η θέση του παρατηρητή. Είναι η φυλακή και η αλήθεια του κενού, δηλαδή το κενό της αλήθειας.

Ελπίζω λοιπόν, ελπίζω, αυτή τη χρονιά, να συναντήσω έστω έναν άνθρωπο που να μην είναι απλά φάντασμα! Κάποιον να με κρατήσει στη γη.

Μεταξύ μας όλα αυτά!

Thursday, January 8, 2009

Can Congress Speak Out Against Gaza Violence?/ Μπορεί το Κονγκρέσο να εναντιωθεί στην βίαιη επιχείρηση στη Γάζα;

Άρθρο του Huffington Post

If you're a Member of Congress, and your name doesn't happen to be Dennis J. Kucinich, can you still speak out in opposition to the carnage that President Bush and Secretary of State Rice are actively promoting in Gaza?

Yes, you can!

There are two key issues. Should the U.S. support an immediate ceasefire (international opinion) or should the U.S. insist that the violence continue (Bush Administration position.) Should the blockade on Gaza end (international opinion) or should it continue (Bush Administration position.) Of course, the blockade is also an act of war.
Διαβάστε την συνέχεια... Read on

Monday, January 5, 2009

policemen shot/ αστυνομικοί χτυπήθηκαν

I'm not going to write again what I have written tens of times. So, here it is! Policemen on regular duty shot at with automatic weapon. One of them seriously injured, had his liver, stomach and large intestine punctured and undergoing surgery. Will the poor bloke survive?

Διάβολε, δεν ξαναγράφω τα ίδια και τα ίδια. Ορίστε! Καταιγισμός πυροβολισμών ενάντια σε αστυνομικούς. Ο ένας με τρυπημένο ήπαρ, στομάχι και παχύ έντερο, σε σοβαρή κατάσταση. Θα επιζήσει αυτός ο άμοιρος;

Πηγή έμπνευσης:

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί ακόμη μια προσφορά στο μέλλον της πατρίδας μας (heimat)

Εμβόλιμη εισαγωγή/σύνοψη:
Βρίσκω αλλού ξημερωμένο όποιον δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη της βιωματικής σύνδεσης ανάμεσα στον τραγουδοποιό ή λαϊκό μουσικό και τον κόσμο. Η Lhasa τραγουδά σε δυο τρεις γλώσσες, αλλά είναι όλες δικές της, έχει ζήσει και ζει μέσα σε αυτές τις γλώσσες. Από την άλλη, η Αρβανιτάκη για παράδειγμα αγγίζει πολλούς ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν ελληνικά. Γιατί; Μα βέβαια, επειδή δεν μαϊμουδίζει, αλλά έχει αυθεντική φωνή που συχνά υπερβαίνει τα γλωσσικά και πολιτισμικά σύνορα, κάτι που ισχύει για κάθε μουσικό που έχει τα πόδια του στη γη, στο συγκεκριμένο, σε κάποιο πραγματικό τόπο. Από μια τέτοια στέρεη βάση μπορείς να ξεκινήσεις για να κάνεις όλων των ειδών τα πειράματα, αλλά προϋπόθεση είναι να αναγνωρίσεις το έδαφος όπου πατάς. Όλα τα υπόλοιπα είναι συμπώματα μιμητισμού, ναρκισιστικά πειράματα στο κενό.

...Λοιπόν, συνήθως δεν γίνομαι bitchy,
αλλά, επειδή έχει παραγίνει το πράγμα με την φόρα γε-γε των πολιτισμικών παραγωγών με όνειρα διεθνούς μεγαλείου (optional κομπολόϊ ή φράτζα) που χουρχουρίζουν ανοιχτόστομα καταπίνοντας το τελευταίο αφόδευμα του ΝΜΕ* αν βγαίνει ακόμα η χαζοφυλλάδα και καταντήσαμε τη Μόνικα ανίκανη να ψελλίσει το όνομά της χωρίς proforah... ήθελα να σας πω ότι τα αγγλοκεντρικά γκρουπάκια ψιλοανακατέβουν τη σούπα των υπολειμμάτων από τις προηγούμενες δεκαετίες της naive έκφρασης (λουλούδια, από τ'αυτιά ως την κωλότσεπη του Μόρισσι...), όταν ακόμη η κουλτούρα έβγαινε κυρίως από την μεταμοντέρνα Δύση και νομίζαμε ότι αυτή η μαυρίλα, η παραφορά, η θλίψη που ψυχανεμιζόταν το τέλος της ηγεμονίας της, αποτελούσε κοσμικό επιφαινόμενο, αυτό που οι φιλόσοφοι ονομάζουν "universal".

Η ποπ κουλτούρα βεβαίως βεβαίως, αργοπορώντας όσο έμενε κυρίαρχη η ΤV και με απίστευτη επιτάχυνση (να μη σκεφτώ καν τι γίνεται πια, στα χρόνια του Web2), έφτασε αισίως στον τοίχο του φυσικού ήχου, στον θόρυβο, στην απρόσωπη κυβερνοποπ, στα τυχαία ηχητικά συμβάντα... ξεπήδησαν οι πραγματικά ζωντανές και αυτονομημένες σκηνές fusion από την Βαρκελώνη μέχρι τη Λαχώρη και το Τόκυο. Πήρε φωτιά το τοπίο, εξατμίστηκε όλο. Και κολυμπάμε πια σε αυτό το ψυχονέφος... κολυμπάμε δίχως υποχρεώσεις σε άλλον πέρα από τη συνείδησή μας, σίγουρα δίχως σιγουριά, δίχως γνώση που να μην επιδέχεται αμφισβήτηση.

Έρχονται τώρα καθυστερημένα κάποιοι νοσταλγοί του μαζικού ροκ και της αυθεντίας... (οι λάτρεις του μπλε χαπιού) να μας πουλήσουν φούμαρα για μεταξωτές κορδέλλες. Nice old expression. Το ίδιο κάνουν και τα έμο υβρίδια, δεν λέω. Αρσενικό και θηλυκό, γιν γιαν. Nαι, ήθελα λοιπόν να πω, ότι it's OK, όποιος θέλει να πληρώσει για να χαζέψει τους περιφερόμενους με το τελευταίο χιτάκι, σιντάκι, ποντκαστάκι κλπ,'s OK, όποιος θέλει θα το κάνει και θα κατεβάσει και μερικές μπύρες και από κει και πέρα θα του αρέσει ότι κι αν κουδουνίζει μέσα στα αυτιά του, όπως γινόταν πάντα. Όμως, μη μας ζαλίζετε άλλο με το τελευταίο trend se agglikia glwssa... υπερθεματίζοντας αναίσχυντα! Γιατί εκεί που βρεθήκαμε ο κόσμος σήμερα... Τί αξίζει να ακούει κανείς;
Τί, πώς, πού...

Αφού μπορεί να κάνει remix κανείς την ίδια του τη ζωή, σερφάροντας στα δαιδαλώδη φιορδ με Σομαλούς και άλλους πειρατές, μαθαίνοντας καθημερινά κόλπα και ρουφώντας την μεμοραμπίλια που σέρνεται άπλετη στο διαδίκτυο: να βρίσκεται με τους φίλους του (επιτρέψτε μου: Gal Kosta, Shostakovich, Bliki Circus, Edgard Varèse, 武満徹, Henryk Górecki, Nusrat Fateh Ali Khan u know what I mean) ή μόνη/ος, με ένα καλό ζευγάρι ηχεία και να απολαμβάνει σύμμεικτα περιβάλλοντα, βιολογικών φρούτων με κρασί, πνοές φρέσκου αέρα, ησυχίας, ένα κίτρινο βιβλίο μέχρι να δύσει ο ήλιος και άμα λάχει, έναν υπνάκο, ακόμη και γιόγκα.

το τί σαρώνει την υφήλιο (πέρα από τη βλακεία),
το τι είναι διάφανο με υψηλές προδιαγραφές (πέρα από την κουνουπιέρα μου),
το τι αποτελεί ρευστό μεθυστικό ρόφημα (πέρα από το τσάι Ντε Νι) και
το τι είναι ασεβές (πέρα από την άρνηση να παραμυθιαστούμε κατά παραγγελία),

τα τέσσερα ως άνω και πολλά άλλα, αποτελούν σειρά ερωτημάτων που επιδέχονται πολλαπλές λύσεις, κατά τρόπο που αν ήταν πολυώνυμο δεν θα είχε απαραίτητα γραφική παράσταση συγκλίνουσα στα γκισέ κάποιου διασκεδαστηρίου ή άλλης νυχτερινής πίστας.

Καλή τύχη σε όλα τα παιδιά, καλή προσγείωση στα έπεα**.

*νάσιοναλ μιούζικαλ εξπρές