Sunday, January 11, 2015

Lève-toi Charlie να γελάσεις

εγώ μόνο νοιώθω σαν απειλούμενο είδος;
a drawing of mine and my shadow
Κοιτάζω με βλέμμα απλανές αυτόν τον κόσμο που διαδηλώνει για την αγάπη, την ελευθερία του λόγου και την συνύπαρξη, παρέα με τον Νετανιάχου, τον Λαβρόφ, το Σαμαρά, τον Ορμπάν, τον Τούρκο υπεξ, τη Σαρα, τη Μάρα, την Κική, την Κοκό και αναρωτιέμαι τί είδους τρικυμία εν κρανίω πρέπει να έχουμε όλοι που δεν βλέπουμε ότι όλα συνδέονται και πως δεν πρόκειται να σταματήσει η βία επειδή μας χαλάει τις βόλτες μας για καφέ και σόπιν θέραπι. Αντί να κοιτάει ο Ολάντ τα χάλια της χώρας του, οργανώνει φιέστες και πορεύεται με την Μέρκελ. Άλλο που δεν ήθελε η η μαύρη χήρα από την ανατολική Γερμανία. Αντε, να διαδηλώσουμε λοιπόν όλοι μαζί για την αγάπη, χωρίς πολιτικές διαχωριστικές γραμμές, Όλοι ενωμένοι ενάντια στους εχθρούς όλων. Απίστευτοι πλατειασμοί, ψυχολογικές εκτονώσεις, απόπειρες διάχυσης ενός οικονομικού αδιεξόδου που ειδικά για σήμερα, κανείς δεν συζητά. Βασικά, δεν υπάρχει περίπτωση να μείνει όρθια η φιλελεύθερη δημοκρατία αν δεν σταματήσει η φτωχοποίηση των νέων και της μεσαίας τάξης, αν δεν πάψει η ανεργία να αποχαυνώνει τον κορμό της κοινωνίας. Η χοντρή κρίση στη Γαλλία μόλις άρχισε και απλώς κάποιοι ανασυντάσσονται και αγωνιούν να κερδίσουν χρόνο.

Wednesday, October 31, 2012

Αγγελική μου, η αγάπη για το ωραίο

When Love comes 1998

Love! Valour! Compassion!  1997

Love! Valour! Compassion!  1997
Nude protester, Athens, Oct 9 2012

Melancholia 2011

Red Dirt 2000

the Bubble 2006

Douches Froides 2005


Κυρία Σπανού μου, τα έχασα όλα αυτά τα επεισόδια γιατί κατά διαστήματα αποφεύγω την ειδησεογραφία εξ Ελλάδος. Με προσγειώσατε. Το γυμνό σώμα μέσα στο θέατρο της ανηλεούς μάχης, είναι σαν κλάμα νεογέννητου. Λατρεύω την γύμνια εκεί που επιβάλλεται το ένδυμα κάποιου ρόλου. Αχ, θα με κατάλαβαν όλοι τώρα... ότι λατρεύω και τ' αγάλματα με το αρχαιοελληνικό χαμόγελο, που καλωσορίζει τον κόσμο. Προϊόν της ανθρώπινης μοίρας η ομορφιά! Και η τραγωδία. Ας είναι. Θα είχε χαθεί η ελπίδα αν δεν κοιτούσαμε παραπέρα, με όλο τον πόνο που φέρνουν οι συγκρίσεις. Και μεταξύ μας, να σας ψιθυρίσω πως δεν υπάρχει αμφιβολία! Μας κινεί η αγάπη για το ωραίο.


Giorni 2001


Borstal Boy 2000


Monday, October 22, 2012

Η Μπάρμπι είδε μαύρα πουλιά στον φόντο της χρυσής αυγής

still from the film: "it's in the water" 1998

Υπάρχει μια θεμελιώδης αρχή στον κονφορμισμό: δεν πρέπει να αμφισβητείται ρητά μια συμβατική αφήγηση. Την αρχή αυτή εκμεταλλεύονται οι  βιαστές όταν απαιτούν από το θύμα να σωπάσει. Ήτοι, να σεβαστεί την κοινωνική σύμβαση της ομαλότητας. Οι βίαιες πράξεις του κονφορμιστή είναι στον αντίποδα της τραγωδίας, είναι πράξεις ακατονόμαστες που διεκδικούν πάνω απ' όλα την ασημαντότητα και την ανυπαρξία και οδηγούν στην αδυναμία κορεσμού! Ως εκ τούτου, το έγκλημα κατά συρροή, είναι κατ' εξοχήν κονφορμιστική κατηγορία. Η απόλυτη κτηνωδία μπορεί κάλλιστα να ευδοκιμεί στις χαραμάδες του λόγου.

Βέβαια, το ζητούμενο για τους κονφορμιστές δεν είναι ποτέ η λογική συνέπεια. Όλα επιτρέπονται αρκεί να μην θίγουν την συμβατική αφήγηση της πραγματικότητας. Στις κοινωνίες που δεν διαθέτουν ισχυρό δικαιϊκό σύστημα, εννοείται ότι τα θύματα προτιμούν την σιωπή. Για να μην έρθεις σε σύγκρουση με μια κονφορμιστική κοινωνία, οφείλεις να υιοθετείς οποιοδήποτε επι μέρους στοιχείο συνάδει με τη συμβατική αφήγηση. Για να μην κινήσεις υποψίες, οφείλεις να το επινοείς κι ενίοτε να το φωνάζεις.

Η Χρυσή Αυγή και όχι μόνο (...το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικοκοινωνικού μας συστήματος και οι θεσμοί του... δημόσια τηλεόραση, εκκλησία, πολιτικοί αρχηγοί, πολίτες) μιλούν την λεγόμενη ξύλινη γλώσσα, δηλ. μια αναμασημένη αφήγηση που δεν σοκάρει κανένα πλην όσων νοιώθουν αποξενωμένοι ήδη από το σύστημα (ένα σύστημα στο οποίο οι άνθρωποι με ενεργή κριτική συνείδηση απομονώνονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο: Δια της αδιαφορίας ή ακόμη και με αίσθημα μνησικακίας -ακριβώς όπως αποφεύγουμε καλού-κακού ένα αφώτιστο σοκάκι σε μιαν άγνωστη περιοχή). Τέτοιες είναι οι τιμωρίες που επιφυλάσσονται για τους "προδότες".

Κακά τα ψέμματα: αυτό που δεν γνωρίζουμε, δεν υπάρχει. Ο αναφομοίωτος λόγος, στο μεγάλο θέατρο των συμβάσεων, είναι συνήθως ισοδύναμος με την επίφοβη σιωπή. Και μόνο όταν μειωθούν στο επίπεδο της γραφικής εξαίρεσης (ή του τέρατος), μπορούν τα ανησυχητικά λόγια των άγνωστων ποιητών, να γίνουν αντιληπτά. Αποστεωμένα ήδη και αποκομμένα από την πηγή. 

[Σε σχέση με τις δηλώσεις του Πέτρου Γαϊτάνου "υπέρ" της ΧΑ...] Όποιος κι αν είναι ο Γαϊτάνος κι ο κάθε Γαϊτάνος, τα κονφορμιστικά μέσα ενημέρωσης έχουν τυποποιήσει τον άνθρωπο. Δεν πρόκειται να μιλήσουν (αν δεν υπάρξει πίεση κι ανάγκη) για όσα έργα ή ιδέες αποσταθεροποιούν την κοινά αποδεκτή εικόνα του. Το ίδιο κάνει κι η ΧΑ. Ότι κάνει εν γένει και η ΕΡΤ, οι παπάδες κλπ. Υιοθετούν, ο καθένας τους, μόνο ένα κομμάτι της πραγματικότητας, αυτό που δεν είναι ανησυχητικό, αυτό που βολεύει. Αυτό κάνουμε συχνά ο ένας για τον άλλο. Αποφεύγουμε τις κακοτοπιές, αποφεύγουμε την πραγματικότητα.

Η ΧΑ είναι ο κονφορμιστικός μας εαυτός στη νιοστή δύναμη. Είναι πιο ροζ κι από την Μπάρμπι, πιο κίτρινοι απ΄την ...Αυριανή, πιο μαύροι από τον τελευταίο νταβατζή ανήλικων πορνών. Είναι ένα πομπώδες τίποτα, μια "δούλα που καμώνεται την κυρία στον καθρέφτη". Είναι  ο αλαλαγμός της αγέλης που στασίασε από φόβο. The final stroke to the revolt of the frustrated masses (πάνε πια οι εποχές που ο Ortega y Gasset ανέμενε καθώς οι μάζες στην Δύση κατανάλωσαν τα πάντα και δύουν φρικτά -αφοδεύοντας τον άνθρωπο ως αγέλες από ζόμπι).
Αναμένοντας την μετα-ανθρώπινη πανίδα των άπειρων υβριδίων, ας όψονται οι λογής κονφορμιστές των απερχόμενων ελίτ που έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να τσακιστούν στα βράχια τόσοι πολλοί νεοσσοί πριν γευθούν τον ουρανό της επερχόμενης αποδήμησης.

Πηγή έμπνευσης: http://www.tvxs.gr/v12751

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί ακόμη μια προσφορά στο μέλλον της πατρίδας μας (heimat)

Εμβόλιμη εισαγωγή/σύνοψη:
Βρίσκω αλλού ξημερωμένο όποιον δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη της βιωματικής σύνδεσης ανάμεσα στον τραγουδοποιό ή λαϊκό μουσικό και τον κόσμο. Η Lhasa τραγουδά σε δυο τρεις γλώσσες, αλλά είναι όλες δικές της, έχει ζήσει και ζει μέσα σε αυτές τις γλώσσες. Από την άλλη, η Αρβανιτάκη για παράδειγμα αγγίζει πολλούς ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν ελληνικά. Γιατί; Μα βέβαια, επειδή δεν μαϊμουδίζει, αλλά έχει αυθεντική φωνή που συχνά υπερβαίνει τα γλωσσικά και πολιτισμικά σύνορα, κάτι που ισχύει για κάθε μουσικό που έχει τα πόδια του στη γη, στο συγκεκριμένο, σε κάποιο πραγματικό τόπο. Από μια τέτοια στέρεη βάση μπορείς να ξεκινήσεις για να κάνεις όλων των ειδών τα πειράματα, αλλά προϋπόθεση είναι να αναγνωρίσεις το έδαφος όπου πατάς. Όλα τα υπόλοιπα είναι συμπώματα μιμητισμού, ναρκισιστικά πειράματα στο κενό.


...Λοιπόν, συνήθως δεν γίνομαι bitchy,
αλλά, επειδή έχει παραγίνει το πράγμα με την φόρα γε-γε των πολιτισμικών παραγωγών με όνειρα διεθνούς μεγαλείου (optional κομπολόϊ ή φράτζα) που χουρχουρίζουν ανοιχτόστομα καταπίνοντας το τελευταίο αφόδευμα του ΝΜΕ* αν βγαίνει ακόμα η χαζοφυλλάδα και καταντήσαμε τη Μόνικα ανίκανη να ψελλίσει το όνομά της χωρίς proforah... ήθελα να σας πω ότι τα αγγλοκεντρικά γκρουπάκια ψιλοανακατέβουν τη σούπα των υπολειμμάτων από τις προηγούμενες δεκαετίες της naive έκφρασης (λουλούδια, από τ'αυτιά ως την κωλότσεπη του Μόρισσι...), όταν ακόμη η κουλτούρα έβγαινε κυρίως από την μεταμοντέρνα Δύση και νομίζαμε ότι αυτή η μαυρίλα, η παραφορά, η θλίψη που ψυχανεμιζόταν το τέλος της ηγεμονίας της, αποτελούσε κοσμικό επιφαινόμενο, αυτό που οι φιλόσοφοι ονομάζουν "universal".

Η ποπ κουλτούρα βεβαίως βεβαίως, αργοπορώντας όσο έμενε κυρίαρχη η ΤV και με απίστευτη επιτάχυνση (να μη σκεφτώ καν τι γίνεται πια, στα χρόνια του Web2), έφτασε αισίως στον τοίχο του φυσικού ήχου, στον θόρυβο, στην απρόσωπη κυβερνοποπ, στα τυχαία ηχητικά συμβάντα... ξεπήδησαν οι πραγματικά ζωντανές και αυτονομημένες σκηνές fusion από την Βαρκελώνη μέχρι τη Λαχώρη και το Τόκυο. Πήρε φωτιά το τοπίο, εξατμίστηκε όλο. Και κολυμπάμε πια σε αυτό το ψυχονέφος... κολυμπάμε δίχως υποχρεώσεις σε άλλον πέρα από τη συνείδησή μας, σίγουρα δίχως σιγουριά, δίχως γνώση που να μην επιδέχεται αμφισβήτηση.

Έρχονται τώρα καθυστερημένα κάποιοι νοσταλγοί του μαζικού ροκ και της αυθεντίας... (οι λάτρεις του μπλε χαπιού) να μας πουλήσουν φούμαρα για μεταξωτές κορδέλλες. Nice old expression. Το ίδιο κάνουν και τα έμο υβρίδια, δεν λέω. Αρσενικό και θηλυκό, γιν γιαν. Nαι, ήθελα λοιπόν να πω, ότι it's OK, όποιος θέλει να πληρώσει για να χαζέψει τους περιφερόμενους με το τελευταίο χιτάκι, σιντάκι, ποντκαστάκι κλπ, ...it's OK, όποιος θέλει θα το κάνει και θα κατεβάσει και μερικές μπύρες και από κει και πέρα θα του αρέσει ότι κι αν κουδουνίζει μέσα στα αυτιά του, όπως γινόταν πάντα. Όμως, μη μας ζαλίζετε άλλο με το τελευταίο trend se agglikia glwssa... υπερθεματίζοντας αναίσχυντα! Γιατί εκεί που βρεθήκαμε ο κόσμος σήμερα... Τί αξίζει να ακούει κανείς;
Τί, πώς, πού...

Αφού μπορεί να κάνει remix κανείς την ίδια του τη ζωή, σερφάροντας στα δαιδαλώδη φιορδ με Σομαλούς και άλλους πειρατές, μαθαίνοντας καθημερινά κόλπα και ρουφώντας την μεμοραμπίλια που σέρνεται άπλετη στο διαδίκτυο: να βρίσκεται με τους φίλους του (επιτρέψτε μου: Gal Kosta, Shostakovich, Bliki Circus, Edgard Varèse, 武満徹, Henryk Górecki, Nusrat Fateh Ali Khan u know what I mean) ή μόνη/ος, με ένα καλό ζευγάρι ηχεία και να απολαμβάνει σύμμεικτα περιβάλλοντα, βιολογικών φρούτων με κρασί, πνοές φρέσκου αέρα, ησυχίας, ένα κίτρινο βιβλίο μέχρι να δύσει ο ήλιος και άμα λάχει, έναν υπνάκο, ακόμη και γιόγκα.

Κοινώς,
το τί σαρώνει την υφήλιο (πέρα από τη βλακεία),
το τι είναι διάφανο με υψηλές προδιαγραφές (πέρα από την κουνουπιέρα μου),
το τι αποτελεί ρευστό μεθυστικό ρόφημα (πέρα από το τσάι Ντε Νι) και
το τι είναι ασεβές (πέρα από την άρνηση να παραμυθιαστούμε κατά παραγγελία),

τα τέσσερα ως άνω και πολλά άλλα, αποτελούν σειρά ερωτημάτων που επιδέχονται πολλαπλές λύσεις, κατά τρόπο που αν ήταν πολυώνυμο δεν θα είχε απαραίτητα γραφική παράσταση συγκλίνουσα στα γκισέ κάποιου διασκεδαστηρίου ή άλλης νυχτερινής πίστας.

Καλή τύχη σε όλα τα παιδιά, καλή προσγείωση στα έπεα**.




*νάσιοναλ μιούζικαλ εξπρές
**πτερόεντα