επιστολή παραίτησης

Μέχρι πρότινος συνέχιζα να γράφω τις απόψεις μου στο φόρουμ του TVXS. Σταμάτησα όταν κατάλαβα ότι δεν υπάρχει πλέον χώρος για ελεύθερη έκφραση. Οι τραμπούκοι με το μικρό μυαλό τους κατάφεραν να κακοποιούν και να αποκλείουν κάθε διαφορετική άποψη. Να την χαίρονται λοιπόν την κατάντια τους. "Παραιτούμαι" λοιπόν κι εγώ από κάθε προσπάθεια όσο επικρατεί αυτή η τραγική κατάσταση. Ο φασισμός και η βία έχουν πολλά πρόσωπα, με ακραίες εκφάνσεις τις καταπατήσεις δημόσιων χώρων από ανεξέλεγκτους ιδιώτες και τις καταστροφές από αντικοινωνικά στοιχεία στο όνομα της ελευθερίας. Ειλικρινά, θα ήθελα να πάψω να πληρώνω τους φόρους μου σε ένα κράτος που κατασπαταλά την δημόσια περιουσία και έχει επιτρέψει την σκύλευση περιουσιών καθώς και δημόσιων χώρων από εγκληματίες, παρακρατικούς, έξαλλους χουλιγκάνους και άνομα ιδιωτικά συμφέροντα.
Ακολουθεί η επιστολή παραίτησης του πρύτανη της Νομικής σχολής Αθηνών.

Κυρίες και κύριοι Συγκλητικοί,
Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι και συνεργάτες,
Αγαπητά μου παιδιά,

Αδυνατώντας πλέον να προσφέρω τις υπηρεσίες μου εξαιτίας της ψυχικής μου εκμηδένισης και της βιολογικής μου αδυναμίας, που είναι τα αποτελέσματα των πολλών τραυματικών γεγονότων, τα οποία συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στο χώρο της Παιδείας, αλλά και της νεολαίας γενικότερα, με καίριο δυστυχώς για μένα χτύπημα αυτός της περασμένης Κυριακής, υποβάλλω σήμερα στη Σύγκλητο την παραίτησή μου από τη θέση του Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η απόφασή μου αυτή είναι...αμετάκλητη και γι΄αυτό σας παρακαλώ ακολουθώντας τις νόμιμες διαδικασίες, να επιλέξετε κατά την κρίσης σας ανάμεσα στους τρεις άξιους συνεργάτες μου κυρίους Αντιπρυτάνεις, τον καταλληλότερο για τη θέση του νέου Πρύτανη έως τη λήξη της θητείας της παρούσας Πρυτανικής Αρχής, έως δηλαδή την 31η Αυγούστου του 2010.

Σας διαβεβαιώ ότι μια τέτοια απόφαση για έναν ακαδημαϊκό άνδρα που αφιέρωσε 38 χρόνια της ζωής του στην προσπάθεια βελτίωσης του Πανεπιστημίου μας, που αγωνίσθηκε για μια καλύτερη Παιδεία, μια Παιδεία για όλους, μια Παιδεία που αποτελεί το μόνο ουσιαστικό όπλο για την αναστήλωση της δοκιμαζόμενης χώρας μας, μια τέτοια απόφαση επαναλαμβάνω είναι περισσότερο από επώδυνη, αλλά όπως προείπα είναι αμετάκλητη.

Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου στον αντικαταστάτη μου νέο Πρύτανη, όποιος και αν είναι αυτός, να μπορέσει να ολοκληρώσει ότι σχεδιάσαμε και ότι ονειρευτήκαμε μέσα σε μια ατμόσφαιρα χωρίς βία.

Θα ήθελα να παρακαλέσω όλους εσάς, να του συμπαρασταθείτε στο δύσκολο έργο του με τον ίδιο τρόπο που σταθήκατε πλάι σε μένα όλα αυτά τα χρόνια και σας ευχαριστώ θερμά γι΄αυτό.
Αφού αυτή η επιστολή μου είναι το τελευταίο ουσιαστικά έγγραφο που υπογράφω ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, θα ήταν παράληψη να μην ευχαριστήσω όλους εσάς που «οχυρωμένοι» μέσα στο Ιστορικό Κεντρικό Κτήριο, αποτρέψατε την καταστροφή του, τουλάχιστον 15 φορές τον τελευταίο χρόνο, με κίνδυνο της ζωής σας. Αυτό ισχύει και για την τελευταία βίαιη επίθεση της 6ης Δεκεμβρίου του 2009 που είχε τα γνωστά για όλους αποτελέσματα. Θα με συγχωρέσετε όμως γιατί είμαι υποχρεωμένος να σταθώ ειδικά στο τραγικό αυτό γεγονός και να μνημονεύσω ιδιαίτερα για την αυτοθυσία τους, τον Γενικό Γραμματέα μας, αλλά και τους διοικητικούς υπαλλήλους και τα μέλη ΔΕΠ που προπηλακίστηκαν βάναυσα ή/και τραυματίστηκαν. Προσωπικά χρωστώ ευγνωμοσύνη στο Θόδωρο Παπούλια, στον Πέτρο Καρακίτσο, στο Γιώργο Τριμπέρη και σε ένα, άγνωστο σε μένα, νέο «απ΄αυτούς» (τη μόνη αχτίδα φωτός, ότι μπορεί να έχει σωθεί ακόμη κάποια σταγόνα ανθρωπιάς μέσα στο τόσο μίσος που κυριαρχεί στις καρδιές τους) για τους γνωστούς σε εκείνους λόγους.

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω επίσης τους φοιτητές μας που ευρισκόμενοι για την ειρηνική τους πορεία στα πολυβασανισμένα «Προπύλαια», με παρέλαβαν συντετριμμένοι για να με συνοδεύσουν σε ένα πιο ασφαλές για μένα μέρος. Θα ήθελα όμως συνάμα να απευθύνω μια έκκληση προς αυτούς, μια έκκληση από έναν άνθρωπο που γνωρίζουν καλά πόσο τους αγαπά, να καταλάβουν πια ότι με τις καταλήψεις υποθάλπουν, άθελά τους πιστεύω, αυτούς που πιστεύουν στη βία. Είναι πια καιρός να μάθετε να διεκδικείτε τα δίκαια αιτήματά σας με άλλους τρόπους. Είναι βέβαιο ότι έτσι θα κερδίσετε περισσότερα.
Για μια ακόμη φορά σας ευχαριστώ θερμά όλους και σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε για τα όποια λάθη μου.

Με τιμή

Καθηγητής Χρήστος Κίττας
Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Συμφωνώ απλά στο συμπέρασμα με τον Κάιν

Αρχικά να πω ότι δεν δημοσιεύω πλέον συχνά γιατί έχω βαρεθεί να ασχολούμαι με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Συν τοις άλλοις έχω και προσωπικές πιέσεις που πάντα είναι δύσκολο να αντιμετωπίσει κανείς σε μια χώρα τόσο τραγική, χωρίς βοηθητικές υποδομές, όπου είναι κανείς πάντα εκτεθειμένος στην εκμετάλλευση.

Επί του θέματος, δηλ. το άρθρο του Κάιν στο ειδησεογραφικό κανάλι του σταθμού Σκάι:

σχετικά με άρθρο του Κάιν στο σκάι

Δεν είναι του γούστου μου ο λόγος του Κάιν, είναι εφηβικά γλαφυρό το κείμενο και μου ανακατεύει το στομάχι. Όμως, δεν μπορώ να μην συμφωνήσω με το συμπέρασμα:

(προς Αλέξη Γρηγορόπουλο) "Σου υπόσχομαι πώς θα σε τιμήσω απέχοντας από όλο αυτό τό θέαμα, τό «μεγάλο μας τσίρκο» και το επετειακό πανηγύρι που έχει οργανώσει ο καθένας από το σεχταρισμό του, τη μυθοπλασία του ή τό κανάλι του, να «μιλήσει» στο όνομα της μνήμης σου

Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Κάιν)
μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό/ελευθεριακό κίνημα"

Σύνδρομο καταναγκαστικών αστικών σχηματισμών

(σχόλιο στο ΤVXS: http://www.tvxs.gr/r208058
σε ανάρτηση με τίτλο: Γράμμα από την Ολλανδία και η Σ. Τριανταφύλλου για τον ελληνικό Μεσαίωνα )

Διαφωνώ με την έκφραση 'ελληνικός μεσαίωνας', μάλλον θα ήταν σκόπιμο να μιλούσαμε για Αθηναϊκό μεσαίωνα, ή για σύνδρομο καταναγκαστικών αστικών σχηματισμών (urban dungeon).

Παρά τις ευφημιστικές εκστρατείες (διαφόρων free press) και τις υποκειμενικές παρεκκλίσεις μας, η Αθήνα είναι ψυχαναγκαστική και δηλητηριώδης πόλη. Γεμάτη παραδείγματα καταπατήσεων, όλο καυσαέρια και θόρυβο. Η πόλη αυτή δεν έχει ορίζοντα.

Μην υποτιμάτε την αλληλεπίδραση ανάμεσα στα έμβια όντα και την οικολογική τους μήτρα. Τηρουμένων των αναλογιών, αν συγκρίνετε τα στενά και κλειστοφοβικά δρομάκια σε ορισμένα χωριά της Χίου, θα δείτε ότι δεν απέχουν πολύ από την δαιδαλώδη και αδιάφανη οργάνωση του χώρου στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οπωσδήποτε, στη Χίο που ανέφερα, πρωτίστως η κλίμακα αλλά και τα συμφραζόμενα (υλικά και χρήσεις), οι διαστρωματώσεις των σχεσιακών δομών και οι αντεκδικήσεις είναι περιορισμένες και χαμηλής πυκνότητας, με αποτέλεσμα να βιώνουμε την πίεση του αρχιτεκτονικού χώρου ως θωπεία. Σαν μια κρυψώνα που ξυπνά μια καθησυχαστική αίσθηση εγγύτητας. Αυτά, τουλάχιστον από τη σκοπιά του περιηγητή! Κάπως έτσι δεν νοιώθουμε και όταν περιδιαβαίνουμε τους σκελετούς προϊστορικών τεράτων ή τα κέρινα ομοιώματα δολοφόνων που αποτελούν μουσειακά εκθέματα; Δέος και ...ασφάλεια διότι γνωρίζουμε ότι η απειλή έχει παρέλθει και ότι πρόκειται για σκηνικό παιχνίδι. Μια ηθελημένη εικόνα που σκηνοθετεί τον θρίαμβο του ανθρώπινου πολιτισμού πάνω στο χάος και τη ριζική ανασφάλεια. Το θεατρικό δρώμενο παίζεται με όρους αίγλης και ιερότητας διευκολύνοντας τους ανθρώπους στην κατεύθυνση της επαφής τους με τον μυθικό ορίζοντα και τα επέκεινα. Την δημιουργία ενός τέτοιου προοπτικού ορίζοντα, την εγκαθίδρυση μιας ισορροπίας ανάμεσα στο μυθικό στοιχείο και την πραγματωμένη διήγησή του επιδιώκουν με διαφορετικούς όρους όλα τα επιτυχημένα αστικά συγκροτήματα.

Δεν λέω ότι δεν το καταφέρνει μερικές φορές και η Αθήνα, ή ότι δεν έχουν γίνει προσπάθειες. Όμως, στην Αθήνα, η πίεση της δίχως σχεδιασμό συσσώρευσης, η τόση αυθαιρεσία προβαλόμενη στον σμικρυντικό κάναβο του "χαμηλών προσδοκιών" αστικού ιστού, οξύνει ανεπανόρθωτα την έλλειψη ορίζοντα, το αίσθημα υφέρποντος πανικού και ωθεί τα άτομα σε "οιστριονική" διαταραχή. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί σε κάποιο βαθμό ο υποτιθέμενος χαρακτήρας του νεοέλληνα που μορφοποιείται σε τέτοιες συνθήκες αστικής ασφιξίας και αντανακλάται ανησυχητικά στην υπόλοιπη επικράτεια.

Συμπέρασμα: ας δούμε την κοινωνία και ως λειτουργία του χώρου. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τις πιέσεις της ιστορίας και όσες εισάγονται από τον ευρύτερο κόσμο, πιστεύω ότι απαιτείται άμεσα μια πρακτική προσέγγιση των προβλημάτων από σκοπιά χωροταξική και πολεοδομική. Με απλά λόγια, πολλά από τα εγγενή και δυσεπίλυτα προβλήματα της πολιτικής μας οικονομίας θα απαλυνθούν με τον ριζικό εκτοπισμό των ΙΧ, το άνοιγμα της πόλης στη θάλασσα, τη δημιουργία πολλών πράσινων χώρων και χώρων περιπάτου, την τεχνοκρατικά συγκροτημένη επίλυση του προβλήματος των σκουπιδιών, τη δημιουργία εκτεταμένου δικτύου ποδηλατοδρόμων!! κ.λπ.

Οι άνθρωποι σιγά-σιγά θα αποβάλλουν το μέχρι τώρα άκρως δικαιολογημένο σύνδρομο καταδίωξης, τις υπερβολικά απότομες αντιδράσεις και την αδικαιολόγητη επιθετικότητα στην καθημερινότητα, εννοώ δηλ. τη νευρωτική μεγέθυνση των ζητημάτων που έχουν λύσεις, αρκεί να τις μεθοδεύσουμε.

Ειδάλλως, θα διαπιστώνουμε για παράδειγμα απλά την κρατική βία παραβλέποντας την προσωπική και συλλογική ακυβερνησία. Θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα σε μια τρύπα δίχως ορίζοντα, ξορκίζοντας με ανθρωποθυσίες τον φόβο του αγνώστου.

Το έχουμε πει ξανά και ξανά, ότι το ελληνικό κράτος είναι ουσιαστικά απαλλοτριωμένο από επιμέρους συμφέροντα και άρα αδύναμο, αφερέγγυο, άδικο, πηγή παραλογισμού. Εξ ου και τα φαινόμενα τόσο άστοχης ακραίας συμπεριφοράς απέναντι στους πολίτες και η απουσία του εκεί που χρειάζεται. Ας δώσουμε σημασία στον οίκο, στη διαρύθμιση, στις χωροθετήσεις, στις χρήσεις, με γνώμωνα την αποσυμφόρηση.

Μια τέτοια επένδυση θα συμπαρασύρει και τις δομές των σχέσεων σε θετική κατεύθυνση.