Τα Δελφίνια /about Dolphins

Ο τραγικός πρωταγωνιστής του The Cove (ο όρμος) "είναι ο εκπαιδευτής του θρυλικού τηλεοπτικού δελφινιού "Φλίππερ" που αφού έζησε μια αυτοκτονία δελφινιού μπροστά στα μάτια του, συνειδητοποίησε πως είχε ηθική ευθύνη να επανορθώσει... 

Please go watch this on Youtube, embedding has been disabled!

Παρακολουθείστε το στο Youtube, η δυνατότητα ενσωμάτωσης σε άλλες σελίδες δεν ισχύει!

" The Cove" http://www.youtube.com/watch?v=CVtyvHkJbjs

To λινκ για το βραβευμένο ντοκιμαντέρ μου εστάλη μαζί με το παρακάτω γράμμα.

Αγαπητοί πολιτικοί εκπρόσωποι του Ελληνικού Έθνους,

Για χιλιάδες χρόνια, τα δελφίνια έχουν αποτελέσει θέμα ιστορικών αναφορών πολλών λαών ξεκινώντας από τη Μινωική Κρήτη μέχρι σήμερα. Τις τελευταίες δεκαετίες, η αναπτυγμένη νοημοσύνη τους, η κοινωνικότητά τους, η πολύπλοκη μεταξύ τους επικοινωνία, ο αλτρουϊσμός τους, η κοινωνική τους συμπεριφορά έχουν αποτελέσει αντικείμενο πολυάριθμων μελετών.

Τα δελφίνια είναι θηλαστικά και έχουν αναπτυγμένη νοημοσύνη, έντονη προσωπικότητα, συνείδηση, συναισθήματα, μνήμη, αισθάνονται πόνο, χρησιμοποιούν εργαλεία, έχουν περίπλοκες διανοητικές και συναισθηματικές δυνατότητες, πολυσύνθετο εγκέφαλο, σκέφτονται για το μέλλον, αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον καθρέπτη, επιλέγουν τις κινήσεις τους, δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς με άλλα άτομα του είδους τους και έχουν κοινωνική συνοχή.

Εδώ και κάποιο διάστημα, το Αττικό Πάρκο φιλοξενεί δελφίνια και θαλάσσια λιοντάρια με σκοπό την έκθεση των ζώων αυτών αλλά και τη διεξαγωγή παραστάσεων για το κοινό. Μάλιστα, έχει ανακοινωθεί ότι οι παραστάσεις θα ξεκινήσουν μέσα στις επόμενες μέρες.

Διαμαρτυρόμαστε έντονα για την αιχμαλωσία αυτών των ζώων και οποιαδήποτε χρήση τους σε παραστάσεις. Οι τσιμεντένιες δεξαμενές νερού δεν καλύπτουν με τίποτε τις ανάγκες των ζώων. Είναι άδεια κλουβιά χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τα ζώα, γεγονός που τους προκαλεί στρες, επιθετικότητα και ανία. Δημιουργούνται πληγές στο δέρμα των ζώων από τις χημικές ουσίες στο νερό και την έκθεση στον ήλιο. Σε φυσικές συνθήκες, τα δελφίνια περνούν μόνο 10% του χρόνου τους στην επιφάνεια του νερού, ενώ στις τεχνητές δεξαμενές είναι αναγκασμένα να περνούν ένα μεγάλο μέρος του χρόνου τους στην επιφάνεια του νερού, γεγονός που προκαλεί προβλήματα στην υγεία τους. Στο φυσικό περιβάλλον τα δελφίνια καλύπτουν μέχρι και 40 μίλια την ημέρα, γεγονός που κάνει οποιαδήποτε κλειστή εγκατάσταση τρομακτικά μικρή. Σε συνθήκες αιχμαλωσίας, τα ζώα είναι επιρρεπή σε ασθένειες και συνεχή ψυχολογική πίεση. Μειώνεται ο μέσος όρος ζωής και η ποιότητα της ζωής τους υποβαθμίζεται σε μεγάλο βαθμό.

Η παρουσία δελφινιών και θαλάσσιων λιονταριών σε ζωολογικούς κήπους και ενυδρεία διαιωνίζει την ιδέα ότι η αιχμαλωσία των ζώων είναι επιτρεπτή για τη δική μας ψυχαγωγία. Μάλιστα, η παρουσία τους είναι αντίθετη με οποιοδήποτε επικαλούμενο «εκπαιδευτικό» χαρακτήρα, καθώς τα ζώα βρίσκονται σε κατάσταση αιχμαλωσίας.

Αποτελεί κακούργημα το να αγνοούμε

α)τα αγχολητικά και ηρεμιστικά που δίνονται καθημερινά στα δελφίνια για να αντιμετωπίζουν το στρες των θορύβων στα δελφινάρια.

β)  τις συχνές αυτοκτονίες τους κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας τους

γ) την αιχμαλωσία κυρίως των θηλυκών δελφινιών που αφήνουν απροστάστευτα τα μικρά τους

δ) τον τεράστιο αριθμό θανάτων των δελφινιών κατά τη στιγμή της αιχμαλωσίας τους.

Ο Rick O’ Barry, ο διάσημος εκπαιδευτής δελφινιών είπε:

“Ο θάνατος του Flipper με έκανε να καταλάβω ότι τα δελφίνια δεν πρέπει να βρίσκονται σε αιχμαλωσία” και αφιέρωσε τη ζωή του στην προστασία τους.

Καλούμε την πολιτεία να σταματήσει τη «φιλοξενία» των δελφινιών και θαλάσσιων λιονταριών στο Αττικό Πάρκο και να υποχρεώσει την επιστροφή τους, να σταματήσει τη χρήση τους για αναπαραγωγή, γεγονός το οποίο θα εδραιώσει την παρουσία τους στο συγκεκριμένο πάρκο, και να μην δώσει οποιαδήποτε άδεια για τη διεξαγωγή παραστάσεων με ζώα.

Επίσης, καλούμε τους αρμόδιους φορείς να αναθεωρήσουν τις θέσεις τους σχετικά με τις επισκέψεις σχολείων σε ζωολογικούς κήπους και ενυδρεία. Στον 21ο αιώνα με τόσο εξελιγμένη τεχνολογία, υπάρχουν άπειροι τρόποι για να γνωρίσουμε τα ζώα και να μάθουμε για τη ζωή τους. Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για την ευημερία των ζώων θα πρέπει να βοηθήσουν για τη διατήρηση του φυσικού τους περιβάλλοντος και να στηρίξουν τις οργανώσεις που αγωνίζονται για τα ζώα και το περιβάλλον.  Για περισσότερες πληροφορίες σας προσκαλούμε να δείτε το πολυβραβευμένο  ντοκιμαντέρ του 2009

" The Cove" http://www.youtube.com/watch?v=CVtyvHkJbjs

Με εκτίμηση

Τίνα Σταθοπούλου

Μέλος ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΖΩΟΦΙΛΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

 

στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται

Ακόμη και οι καλύτερες και πιο πειστικές αναλύσεις μαρξιστικού τύπου (αναφέρομαι σε σχόλια στο TVXS) μοιάζουν να συγκλίνουν ότι η καθ'όλα πιθανή κατάρρευση του υπαρκτού καπιταλισμού οδηγεί στην επανάσταση των καταπιεσμένων, στην αναβίωση του κομμουνισμού και την αταξική κοινωνία. Αυτή τη νομοτέλεια δεν μπορώ να την καταλάβω. Γιατί δηλαδή να μην διαδεχθεί το παρόν σύστημα μια μεταλλαγμένη σαλάτα με ροζ πουά και πράσινες ρίγες που δεν θα καταλαβαίνει κανείς τίποτα; Ποιός μας λέει ότι το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο και έχει κάποιου είδους happy end; Δεν είναι αυτό ακόμη μια εσχατολογία δογματικών; Δεν θυμίζει εκείνη την παραθρησκευτική σέχτα που αυτοκτονούν όλοι μαζί την κατάλληλη στιγμή καθώς είναι σίγουροι ότι περιμένει να τους πάρει ένα διαστημόπλοιο;

Ισοπεδώνουμε κάθε πολιτισμική διαφοροποίηση και ηθική αντίσταση με εύκολες ετικέτες, τορπιλλίζουμε κάθε τι που στέκεται όρθιο, βγάζουμε τη γλώσσα, ασχημονούμε, βρίζουμε, λοιδωρούμε σαν μανιασμένοι κι όλα αυτά πιστεύοντας ότι θα ανοίξει ο ένας και μοναδικός δρόμος. Από τις πολλές διαφημίσεις έχουμε φαίνεται προσχωρήσει στη μεθοδολογία του "ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε".

Καθώς περπατούσα στον δρόμο άκουσα ένα ταξιτζή που έλεγε "...στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται". Είχα να την ακούσω πολύ καιρό αυτή την έκφραση, σχεδόν την είχα ξεχάσει. Όλη αυτή η παραφορά θυμίζει υπερβολικά την πτώση του ευρωπαϊκού αστικού κόσμου πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Απελπιστική κατάσταση για όποιον/όποια προσπαθεί να διατηρήσει ένα ήθος ευθύνης. Αυτή τη φορά, η πτώση του αστικού οικοδομήματος θα σημάνει κατά πάσα πιθανότητα την επέλαση ενός ασύμμετρου παγκόσμιου πολέμου, δηλαδή μια γενίκευση των φασιστικών φαινομένων, των τοπικών συγκρούσεων και της χαωτικής βίας.

Ήδη η Arundhati Roy καταγγέλει τον εκφασισμό της ανερχόμενης οικονομικά εύρρωστης τάξης στην Ινδία που αναπτύσσεται με βίαιες εκτοπίσεις και σφαγές πληθυσμών. Χθες την άκουσα να μιλάει στο Al Jazeera για την εμπειρία της με τις "απροσάρμοστες" φυλετικές ομάδες που το επίσημο κράτος χαρακτηρίζει Μαοϊστές αντάρτες ή κάτι τέτοιο. Από τη μία λοιπόν ο ασιατικός φασιστικός καπιταλισμός, από την άλλη το φασιστικό φονταμενταλιστικό Ισλάμ, πιο πέρα καιροφυλακτούν τα φασιστοϊδή της κομμουνιστικής παλινόρθωσης και στο βάθος μπορούμε να υποθέσουμε ότι κοιτάνε σαστισμένοι οι εξωγήϊνοι. Go figure που λένε και στο χωριό μου.

photo: snapshot from the movie "le scaphandre et le papillon"

hard core Μολοτωφ-art

Υπότιτλος:
Το ριάλιτι της επανάστασης. Αποθεώνοντας την ανυπακοή. Για να πετύχεις χρειάζεται περισσό θράσος και αδιαπραγμάτευτη πίστη. Just do it.


Την τελευταία φορά που πήγα σε διαδήλωση ήταν στη γειτονιά μου στο κέντρο της Αθήνας. Καθώς κατεβαίναμε την οδό Δημοφώντος, κάποιοι του αναρχικού χώρου (έτσι αυτοπροσδιορίζονταν με τα σύμβολα που έφεραν και τα συνθήματά τους), πετάχτηκαν με σπρέυ και άρχισαν να γράφουν συνθήματα στους τοίχους πολυκατοικιών. Οι ένοικοι κοιτούσαν σαστισμένοι.

Αισθάνθηκα ότι κρυμμένοι πίσω από το μπούγιο, το πλήθος στο οποίο συμμετείχα, κάποιοι βανδάλιζαν τα σπίτια των ανθρώπων της γειτονιάς. Υποτίθεται ότι βαδίζαμε διεκδικώντας να τεθούν περιορισμοί στην αυθαιρεσία των μαγαζατόρων και την εμπορευματοποίηση. Ενοχλημένη, πετάχτηκα από το πλήθος και τους φώναξα να σταματήσουν. Όλοι σχεδόν όσοι προπορεύονταν με κοίταξαν με ένα είδος ένοχου χαμόγελου και ακούστηκαν εν χορώ να μου απευθύνουν ένα εκκωφαντικό "σσσσσ". Να σωπάσω.

Είχα να το ακούσω αυτό από τότε που ήμουν μικρή και τύχαινε να παραβιάσω κάποιον άγραφο νόμο, όπως ότι δεν τραγουδάμε λαϊκά τραγούδια στην εκκλησία, δεν διακόπτουμε τους μεγάλους, δεν μιλάμε στον διπλανό μας την ώρα του μαθήματος.
Όμως εδώ, οι όροι είχαν αντιστραφεί.

Ο άγραφος νόμος ήταν πως δεν αντιδράμε ως μονάδα στο ρεύμα... Ακόμη κι όταν το ρεύμα επιτρέπει τις αυθαιρεσίες κάποιων; Ε, λοιπόν, εγώ δεν θα μπορούσα να έχω την ευθύνη μιας τέτοιας διεστραμμένης σιωπής. Σηκώθηκα κι έφυγα. Not in my name, όπως θα έλεγαν κάποιοι συνέλληνες.

Εύχομαι σε όλους να μάθουν να διαχωρίζουν τη θέση τους όταν βλέπουν την αυθαιρεσία, οποιαδήποτε αυθαιρεσία, να παραποιεί τις προθέσεις τους. Αλλοιώς είμαστε συνένοχοι.


***

Οι νεκροί της τράπεζας δεν ήταν ήρωες του εργατικού κινήματος, δεν ήταν ήρωες. Δεν προσφέρονται για μετατροπή σε σύμβολα, σε αγίους ή μάρτυρες. Ο θάνατός τους ως παράπλευρη απώλεια σηματοδοτεί τον εκτροχιασμό της δημόσιας ζωής, τον καταποντισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανάμεσα στα οποία είναι και η ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένης της ασφάλειας στον χώρο εργασίας. Είναι η κήρυξη κοινωνικού πολέμου.

Όλα αυτά δεν είναι πρωτόγνωρα στις κοινωνίες μας, όπου παρά την όποια νομοθεσία, η τήρηση κανόνων ασφαλείας και ειδικά στον εργασιακό χώρο, παραμένει ζητούμενο. Παρ'όλ'αυτά, όταν μια λαϊκή διαμαρτυρία έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο εργαζομένων (με υπαίτιους τους διαδηλωτές τουλάχιστον κατά το ήμισυ), έχουμε περάσει την κόκκινη γραμμή και φτάνουμε σε φαινόμενα που σχετίζονται περισσότερο με το εμπόλεμο Ιράκ, παρά με την ιστορία των εργατικών κινημάτων. Όλα αυτά είναι συμπτώματα χαωτικής σχέσης σκοπών και μέσων. Το αποτέλεσμα έλλειψης πολιτικής σκέψης που να εμπεριέχει τα διακυβεύματα και να οδηγεί σε στοχευμένες διεκδικήσεις.

Η επαναστατική βία που ευαγγελίζονται ορισμένοι θα ήταν σχεδόν κατανοητή αν όχι θεμιτή, αν και μόνο αν υπήρχε η καίρια λαϊκή μάζα πίσω από την επιζητούμενη εξέγερση. Ακόμη και να μην μπορούσαμε όλοι να αποδεχτούμε τη λογική αυτής της ταξικής εξέγερσης, θα είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχτούμε τα αυταπόδεικτα γεγονότα και να αποχωρήσουμε από την κοινωνική διαδικασία αν δεν μας αρέσει. Να ξενητευτούμε, να κρυφτούμε... έστω να σηκώσουμε μια αντιδραστική παντιέρα της απελπισίας.

Ας το δούμε κι από μια διαφορετική οπτική:
Αν εσένα σου φταίνε οι τράπεζες, εμένα μου τη δίνει ας πούμε... το art–athina, επειδή είναι στα αγγλικά, επειδή η τέχνη έχει ελάχιστες διαφορές από ένα μαγαζί στη Μύκονο που φοροδιαφεύγει και οργανώνει δήθεν ξεφαντώματα με ξανθές με ύφος εκατό καρδιναλίων και με πολλά ψώνια, επειδή δεν εξυπηρετεί το καλό κανενός -ούτε καν των καλλιτεχνών, εκτός από εξαιρέσεις κι εκτός από τους μετέχοντες επενδυτές στο μετοχοποιημένο σύστημά τους. Η τέχνη λοιπόν κι αν είναι αντιδραστική! Και δεν εννοώ καν ότι αυτό δεν είναι τέχνη. Αντίθετα, αυτός είναι ο ορισμός και η στρατηγική της κουτσής μεν αλλά κυρίαρχης και στοιχειωδώς παραγωγικά λειτουργικής σύγχρονης τέχνης (βλέπε και σχετικό απόσπασμα του Boris Groys πιο κάτω για το self-denunciatory self-design). Η τέχνη κι αν είναι στημένη ώστε να επιβεβαιώνεται η πατρωνία και η κυριαρχία των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων πάνω στην κοινωνία. Μια χαρά συμβολικός χώρος που πλασάρεται ως εναλλακτικός και προωθείται από τις αισθητικά αναβαθμισμένες παρεούλες του lifestyle στις προθήκες των free press και στα in στέκια (ως αντισυστημική).

Θα μου άρεσε λοιπόν κι εμένα να πετάξω καμιά βόμβα προς τα κει. Όμως δεν θεωρώ ότι η "λόξα" μου έχει κάποια νομιμοποίηση, αφού δεν έχω μετέλθει πριν όλων των μέσων που έχω στην διάθεσή μου, ή εν πάση περιπτώσει, αφού απέτυχα μέχρι τώρα να συνασπιστώ επαρκώς ώστε να ανατρέψω αυτό το σύστημα και να συνεγείρω περισσότερους. Δεν μπορώ να θεωρώ ότι η κοινωνία στηρίζει εμένα περισσότερο από αυτούς που διευθύνουν την επιχείρηση "τέχνη" και προσφέρουν στην κοινωνία ένα ακόμη χώρο διαγκωνισμού με κριτήρια που επιλέγουν εκείνοι για το συμφέρον τους και με κάποια πίτα κερδών στα οποία αποβλέπουν οι μετέχοντες.
Ναι, το ιδιοτελές κέρδος είναι πάνω από την ουσία και θα παραμένει όσο δεν βρίσκουμε τρόπους να αναδείξουμε την ουσία.

Πρέπει λοιπόν να βρω κι εγώ την άκρη με τον εαυτό μου και τους ομοίους μου. Όσω δεν το καταφέρνω, μια μολότωφ δεν πρόκειται να προωθήσει το όραμά μου ουδόλως. Αντίθετα, το μόνο που θα μπορούσα να καταφέρω μέσα στην οργή μου θα ήταν να ενθρονιστώ στο κέντρο του μισητού συστήματος που κατά τα άλλα απορρίπτω. Η καμικάζι καλλιτέχνης που ως άλλος Μπιν Λάντεν (δεν ήταν λίγοι που μίλησαν για τους δίδυμους πύργους ως "έργο τέχνης")... έκαψε μερικούς ομοτέχνους της και αυτοκτόνησε ας πούμε στη φυλακή, αφήνοντας πίσω της στην καλύτερη περίπτωση το τάδε έργο που τώρα μοσχοπουλιέται κλπ

Όμως κάποιοι σύγχρονοι εξεγερμένοι βιάστηκαν, βιάζονται, δεν βλέπουν πως υπάρχουν κάποια στάδια διεκδίκησης και πολιτικής διεργασίας που προηγούνται και ότι δεν είμαστε όλοι μαζί στον αγώνα όπως τον αντιλαμβάνονται.

Οι τράπεζες δεν είναι ακριβώς ο ταξικός εχθρός όλων που θεωρούν. Είναι για πολλούς μικροαστούς Έλληνες "συνεργάτες" και "σύμβουλοι", ακριβώς όπως και στις διαφημίσεις. Τους αρέσει ή δεν τους αρέσει, δεν είμαστε "άκληροι μουζίκοι". Αντίθετα, αρκετοί, όσοι δεν παραδοθήκαμε στον άκριτο καταναλωτισμό, οι λεγόμενοι "νοικοκυραίοι"..., ακόμη κι αν δεν διαθέτουμε ρευστό χρήμα, έχουμε ένα σπίτι, ίσως δύο, έχουμε πιθανά γη σε κάποιο χωριό, ίσως κάποιες καταθέσεις στον λογαριασμό του μπαμπά και της μαμάς, έως και μετοχές που ελπίζουμε να ανέβουν για να μην χάσουμε το μπλοκαρισμένο κεφάλαιο που συσσώρευσε με κόπο και στερήσεις κάποιος από τους προγόνους μας. Δεν είμαστε όλοι λαμόγια και τα λεφτά αυτά δεν είναι πάντα προϊόν κλοπής.
Αυτοί που έκλεψαν να τιμωρηθούν. Ας δημευθούν οι περιουσίες τους. Οι περισσότεροι νεώτεροι πάντως επιβιώνουμε με τα 500 ευρώ γιατί τσοντάρει η οικογένεια. Η μικροαστική οικογένεια έχει επίσης πάρε-δώσε με την τράπεζα. Συμμετέχουμε λοιπόν στο καπιταλιστικό σύστημα και ζητάμε εξορθολογισμό με όρους σοσιαλδημοκρατίας -ή και με νέους όρους που θα επινοήσουμε μέσα στην Ευρώπη για την ριζική αναμόρφωση της συμμετοχικής δημοκρατίας, αλλά όχι αιματηρή ανατροπή κι επιστροφή στον πρωτογονισμό ή σε καταστάσεις Μορφωτικής Επανάστασης.

Δυστυχώς για τους φανατικούς, δεν υπάρχει η κρίσιμη μάζα που θα νομιμοποιούσε τις γενικεύσεις τους και τα μέσα που επικαλούνται. Λείπει ο κοινός ορίζοντας που θα μας ταύτιζε. Ίσως γι'αυτό τα κόμματα της αριστεράς επιδιώκουν την πτώχευση. Για να βυθιστούμε, μια και καλή, όλοι οι μικρομεσαίοι κάτω από τη μπάρα και να δημιουργηθεί η επιθυμητή γι'αυτούς κρίσιμη μάζα.
Αν είναι να έρθει, θα έρθει. Όμως προς το παρόν, αυτό αποτελεί ιδεοληψία και όχι συνετή εκτίμηση της πραγματικότητας.

photo: snapshot from the movie "Salton Sea"