Ντούλα το πρόβατο gives easter the middle finger

Σχόλιο που ψαρέψαμε στο press-gr.blogspot.com 

(κάτω από μια ανάρτηση ευχετήριας κάρτας για το Πάσχα) 

Εκτός από το χιούμορ και τον συνδυασμό χοντράδας και λεπτότητας που εκτιμήσαμε, σκεφτήκαμε ότι το Ντούλα θα μπορούσε να είναι από το "Μιραντούλα" κι έτσι το σώνουμε εδώ:

 

O/H χρήστης ντούλα είπε:

Μπορώ να πω κάτι; Θα ζητήσω μια μεγάλη συγγνώμη εκ των προτέρων γιατί θα βρίσω. Όποιος δεν θέλει να ακούσει τις βρισιές μου, ούτε ενδιαφέρεται για το σκεπτικό μου, ας μην διαβάσει παρακάτω!

Συνήθως είμαι πολύ ευγενική και συγκρατημένη και λογική και κάνω υπομονή... αλλά, βαρέθηκα να βλέπω μια ολόκληρη κοινωνία κολλημένη σε ικριώματα ηθών και εθίμων που περιστρέφονται γύρω από μια εκκλησία η οποία ταυτίζεται συνήθως με τις κρατικές υπηρεσίες και μέσα ενημέρωσης. Έθιμα, Λαός, ΤιΒι, Αστυνομία και Πολιτική, Εεεμπρός... μαρς

Ξέρω, θα μου πείτε να μην βλέπω τηλεόραση. Οι γιορτές είναι για να συναντιώνται οι άνθρωποι στ'αλήθεια και από κοντά.
ΟΚ. Αλλά όλοι αυτοί που μποτιλιάρουν τους δρόμους, τσακώνονται πάνω από τα ντόπια "ψοφίμια" στην αγορά, φωνάζουν για ακριβές ντομάτες και βρίζουν τους διεφθαρμένους πολιτικούς αλλά μετά ψηφίζουν τους δικούς τους ανθρώπους, αυτοί που παρκάρουν όπου νάναι, σε κλέβουν όποτε μπορούν και σταυροκοπιούνται μετά ευχαριστώντας το θεό που τους βοήθησε να οικονομήσουν κάτι τι...
Όλοι αυτοί τί είναι; Δεν είναι δυνατόν να τους ανακάλυψε η τηλεόραση. Υπάρχουν. Είναι οι ίδιοι που πάνε στις εκκλησίες την ανάσταση, μπουκώνουν τους δρόμους με τα αμάξια τους, λιγουρεύονται κρέας και κορίτσια από ανατολική ευρώπη, θέλουν μετανάστες σκλάβους του κλώτσου και του μπάτσου, θέλουν και μια αξιοπρεπή σύνταξη, βρίζουν το κράτος που δεν είναι επαρκές και συγχρόνως κλέβουν όσο μπορούν οι ίδιοι από όλες τις μεριές. Καμμιά αυτοσυγκράτηση, καμμιά αμφιβολία για το δίκαιο και το αυτονόητο της ύπαρξής τους. Εξ'άλλου έχουν και το άγιο φως που έρχεται κατ'ευθείαν από τον Θεό και το φέρνει το κρατικό αεροπλάνο με τιμές αρχηγού κράτους κι έτσι είναι σαφές ότι η κορυφή της εξουσίας είναι ο Θεός. Αμήν. 
Είναι ή δεν είναι έτσι; 

Εκ μέρους μου λοιπόν, που ούσα κατά το δυνατόν φιλική προς το περιβάλλον, συγκρατημένη, ευγενική και χορτοφάγος, αντίθετη στις βιομηχανικές καλλιέργειες και γενικά τη ναζιστική σφαγή των ζώων... συνειδητοποιώντας πριν λίγο πως νηστεύω σχεδόν όλο το χρόνο, πως δεν χτίζω παράνομα εξοχικά, δεν οδηγώ και δεν μποτιλιάρω κανένα στους δρόμους, δεν καταναλώνω παρά ελάχιστο ρεύμα και νερό, δεν πετάω ποτέ τα σκουπίδια μου χωρίς να ξεχωρίσω τα ανακυκλώσιμα...
μου ήρθε έτσι μια απέχθεια για τους ελληνοχριστιαναράδες με τα ειδικά προνόμια στον παπαπανάγιο τάφο (σε αντίθεση με τους παλιομουμονοφυσίτες που θέλουν να μας πάρουν τα προνόμια), εγώ, ναι, αισθάνομαι μια κούραση, μια αηδία για τα ...έρχεται η βρισιά, για τα κωλοέθιμα και θέλω να απελευθερώσω αυτή τη κραυγή που κρατώ τόσα χρόνια βλέποντας τους ξετσίπωτους μια πλειοψηφίας δίχως όριο και χαλινάρι, σε τέλεια διαπλοκή με το κράτος και τις υπηρεσίες του, ναι, αλήθεια, αρχίζω και ξεφεύγω, θέλω να βρίσω πολύ, 
επιτρέψτε μου λοιπόν, με το συμπάθειο, για πρώτη φορά στη ζωή μου να στείλω ΣΤΟΝ ΠΑΛΙΟΓΕΡΟΔΙΑΟΛΟ ΤΑ ΜΑΖΙΚΑ ΗΘΗ ΚΙ ΕΘΙΜΑ ΣΑΣ, ΓΑΜΙΟΛΗΔΕΣ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΙ, ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ Τ'ΑΥΓΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΛΚΟΥΝΙΑ, ΤΑ ΜΠΟΥΡΛΟΤΑ, ΤΑ ΑΡΝΙΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΚΑΤΑ ΣΑΣ

Με εκτίμηση

Ντούλα (ξαδέρφη της Ντόλλης το πρόβατο)

# posted by Ντούλα : 26 Απρίλιος 2008 9:07 μμ

PS. Dear Ντούλα, μας φαίνεται ότι θα έπρεπε να είχες συμπεριλάβει και μια αναφορά στους ακρωτηριασμένους από βαρελότα και μια καλή κουβέντα για το νομάρχη Χίου που παραβρέθηκε και φέτος στον πόλεμο των εκκλησιών. Επίσης, κάτι να έλεγες Ντούλα και για το γεγονός ότι όλα τα "Κωλοέθιμα" όπως χαρακτηριστικά τα ονομάζεις, μοιάζουν να έχουν τη ρίζα τους στην επάρατη Τουρκοκρατία που κατατροπώσαμε με βαρελότα και δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί η ανδρεία μας, γι'αυτό συνεχίζουμε.

Η διαρκής απορία

Να αναλογιστούμε μήπως, ξανά, πώς και από πού πηγάζουν τα σημαντικά ερωτήματα;

Έχω την εντύπωση πως αν πηγάζουν από το γίγνεσθαι του ανθρώπου, δεν αποτελούν υλικό δημοσίων σχέσεων ή χορταστικών εξομολογήσεων, καθώς σε οδηγούν μέσα από αντικαθρεφτισμούς ακόμη και μπροστά στο ανείπωτο.

"To be or not to be? That is the question."

Αρκεί να παιδευτούμε λίγο με την μετάφραση για να δούμε πόσο άπιαστο μπορεί να είναι το ερώτημα μέσα στην κομψότητά του.

Να είναι κανείς ή να μην είναι; Να είναι... ούτως ειπείν "να υπάρχει", δηλαδή, να βλέπει ως αυτός που είναι, να ακούει, να συνεχίζει με οποιονδήποτε τρόπο... Να συνεχίζει πού; Για τί; Μαζί με ποιούς;
Μήπως στον δρόμο του μαζί με τους άλλους, δηλαδή τους δικούς του, με την ιστορία, την ταυτότητα που κουβαλάει και την περιθάλπτει, καταβάλλοντας προσπάθεια; Να είναι κανείς αυτός ή αυτή που είναι και να μάχεται για να μείνει έτσι και ίσως, να εξελιχθεί σε μια συνέχεια, μια συνέχεια που αντιλαμβάνεται, δηλαδή μια προσωπική συνέχεια... ή μήπως καλύτερα να αφεθεί στις μεταμορφώσεις που δεν διασφαλίζουν την προσωπική του συνέχεια;

Είναι ο θάνατος μια αρχή; Κι αν είναι, να τον επιδιώξει κανείς, ή όχι; Γιατί όχι; Από φόβο; Από εγωϊσμό, ή μήπως να μην τον επιδιώξει ακριβώς από σεβασμό στα επέκεινα, δηλαδή από μια γνώση του αγνώστου και μια θέληση να μην κόψει ότι δεν λύνεται αυτοστιγμί από μόνο του ακολουθώντας μιαν ανώτερη αναγκαιότητα, άρα να επιλέξει την αποδοχή, μια αποδοχή του ανεξιχνίαστου και υπερβατικού πεπρωμένου... Μήπως όμως και η επιλογή του θανάτου δεν παίρνει τη μορφή πεπρωμένου όταν το θελήσεις, εφ'όσον είναι ανάμεσα στις επιλογές σου;
Κι αν πάψεις να είσαι, ποιός ξέρει και ποιός μπορεί να πει ότι αυτό δεν ισοδυναμεί απολύτως με το πρώτο, με το "να είσαι"; Οπότε, ακόμη και αυτή η ερώτηση παίρνει ρητορική χροιά και συνοψίζεται στην απόλυτη απορία.

Τα αναπάντητα ερωτήματα μεταφέρονται διαρκώς σαν φτερωμένος σπόρος σε άλλα μέρη κι εναποτίθενται σε άλλους. Καμμιά φορά, φυτρώνουν την κατάλληλη εποχή στου νου κάποιου που δεν γνωρίζει ότι είναι παλαιότερά του. Αν τύχει και κάποιες απαντήσεις οριμάσουν, οι καρποί είναι το δόλωμα που έλκει κόσμο να φάγει και να πιεί το σώμα και το αίμα. Έπειτα τα κορμιά που σταυρώνονται στραγγίζουν από τη ζωή και οι σπόροι τους σκορπίζονται πριν την ταφή. Ο σπόρος της απορίας πετά ξανά με τον άνεμο.
Η απορία παραμένει.

Τα καίρια και τα ωραία, δεν είναι ανάγκη, ούτε είναι πάντα εφικτό να στα ρωτήσει κάποιος άλλος. Προέρχονται από αλλού, αλλά τα θέτεις στον εαυτό σου. Ξεχνιώνται όμως κι από σένα τον ίδιο, γίνονται κοινό κτήμα, ταξιδεύουν αφ'εαυτού.

Εκεί που δεν φυτρώνει ποτέ κανένα ερώτημα, εκεί που όλα σιωπούν, είναι το έδαφος που πατάνε όλες τις ώρες αμέτρητα βιαστικά παπούτσια. Αν και το τυχαίο δεν απαλείφεται πιο αποτελεσματικά από το σκοπούμενο, χρειάζεται προσοχή στη μεγάλη συνάφεια με τα τρέχοντα και τις πολλές συναναστροφές. Ο θόρυβός τους μπορεί να καλύψει τους σημαντικούς διαλόγους μας μέσα στον διεσταλμένο χρόνο.

(Από Miranda P. με αφορμή ανάρτηση σχετικού συνοπτικού σχολίου στο grbloopers.blogspot.com και σε ανάρτηση με τίτλο "έτσι, αλλιώς και αλλιώτικα")

Wiki Politics: προς Άννα Διαμαντοπούλου με αγάπη

Κυρία Διαμαντοπούλου,

σε σχέση με την ερώτηση στη Βουλή που προετοιμάζετε με θέμα την αναβάθμιση της Ομόνοιας και των γύρω περιοχών του ιστορικού κέντρου :

Έχει πονέσει ο νους μας πιο πολύ κι από την καρδιά μας βλέποντας την αθλιότητα στις αναφερόμενες περιοχές. Όμως, επιτέλους, ότι παρέμβαση σχεδιαστεί θα πρέπει να είναι σε κάποια συνεννόηση και με τους ανθρώπους που ζουν εκεί, αλλά και να λάβει υπ’όψη το δικαίωμα των μειονοτήτων να αναπνέουν και να μιλούν.

Έχω σιχαθεί να βλέπω μεθόδους χύδην και άμυαλης καταστολής, ένα παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Όλα αυτά προδίνουν την έλλειψη πολιτικής, την έλλειψη ανάληψης ευθύνης.

Η υποκρισία και η ανοησία της εξουσίας έχουν οδηγήσει τα προβλήματα σε κορύφωση, αφού τελικά επωφελούνται τα κυκλώματα που επεκτείνουν τα δίκτυα εκμετάλλευσης.

Συμπέρασμα: Παρακαλώ, ΝΑΙ στην ανάπτυξη ενός ευφυούς προγράμματος αναβάθμισης της ζωής στις εν λόγω περιοχές, ενός προγράμματος που να σέβεται όμως και να υποστηρίζει πάνω από όλα εκείνους που είναι θύματα της εξαθλίωσης (πόρνες αφρικανικής προέλευσης με ιδιαίτερα κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά, εξαρτημένοι εκτεθειμένοι σε σειρά κινδύνων, κλπ) και όχι να θεραπεύει την ματαιοδοξία οποιουδήποτε.

Γι’αυτό:
ΟΧΙ στην ηθικοπλαστική αναβάθμιση των περιοχών, στα “συρματοπλέγματα” και τις αποστειρώσεις σε βάση μοραλιστική (κατά πως έγινε με την περιοχή γύρω από τις στύλες του Ολυμπίου Δία το 2004, για να εκδιωχθούν προφανώς οι ομοφυλόφιλοι και οι οποίες επεμβάσεις έφραξαν ένα διάδρομο πρασίνου και μάντρωσαν με φτηνά σύρματα και πρόστυχη ευκολία ένα πάρκο της Αθήνας, χωρίς καμμιά εξήγηση σε κανένα! Η περιοχή παραμένει ακόμη σε καραντίνα!)

Επιτέλους, σε αυτή τη πόλη, οφείλεται σεβασμός και ενημέρωση σε όσους την περπατούν και την εμπλουτίζουν με όλα τα στοιχεία της εύθραυστης καθημερινότητάς τους!

(Το παραπάνω σχόλιο δημοσιεύτηκε από τον/την χρήστη Miranda P. στη σελίδα WikiPolitics.gr)