αίσθηση στην πέμπτη δύναμη

η ιστορικότητα που εισάγεις,

η μη-κατάργηση της εναισθητικής μνήμης

έχει σαν σκαπτικό εργαλείο την αίσθηση (συνθετική -καθώς
βλέπω,
σημαίνει νοιώθω τον κόσμο εκθετικά: στην πέμπτη δύναμη)

ανιχνεύει εκείνη
σαν ενορατικός αδελφός
τη μυρωδιά του μόχθου -αγαπημένη οικεία

που καταργεί ο χρόνος μαζί με τις ελπίδες
να σπάσουμε τα φυσικά δεσμά
τραχιών μίσχων ζιζανίων.

έτυχε να δω στο youtube την επίθεση Βορίδη, Σπηλιωτόπουλου στον Καμίνη

Τ Ο Π Ι Κ Ε Σ  Ε Κ Λ Ο Γ Ε Σ 2010

Έμεινα με το στόμα ανοιχτό από το μένος και τη λάσπη.

Κάποιοι πραγματικά φοβήθηκαν ότι κάτι ίσως αλλάζει σε αυτή την πόλη;

Μήπως φοβήθηκαν πως ίσως υπάρξει μέτρο σύγκρισης; 

Ότι ίσως επιτέλους, μετά από πολλά χρόνια εκλεγεί στον δήμο της Αθήνας ένας άνθρωπος που είναι έντιμος και καθόλου καιροσκόπος; 

Δεν μπορώ να χωνέψω πως κάποιοι ψήφισαν τον απερχόμενο δήμαρχο, λες και ζούσαν κάπου αλλού όλα αυτά τα χρόνια. Λες και δεν κουράστηκαν, λες και δεν ένοιωσαν τον ίλιγγο της βύθισης. Και πως οι αριστερότατοι σνομπάρουν τον φιλελεύθερο Καμίνη ενισχύοντας τους ακροδεξιούς λαϊκιστές...

ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ όποιος έχει στοιχειωδώς αστική συγκρότηση ή τινί τρόπω, καθαρή ματιά και ένστικτο, δεν μπορεί να μην έχει αντιληφθεί την ανθρώπινη ποιότητα του Γ. Καμίνη και πόσο απέχει, πόσο ανώτερος είναι από τους επαγγελματίες playboy της πολιτικής. Κοινώς, η διαφορά βγάζει μάτι.

Είδα κι ένα σχετικό άρθρο στο TVXS που έλεγε πως κατά κάποιον τρόπο, αν βγει ο Καμίνης, θα είναι μια ήττα για το ευρύτερο συστημικό πολιτικό σκηνικό και μια νίκη για τους πολίτες. Ενδιαφέρον... σκέφτηκα. Βλέπουν όμως οι πολίτες καθαρά πλέον; θα καταφέρουν να αντιληφθούν πόσο σοβαρό είναι το διακύβευμα; 

Έπειτα, διάβασα στην online Athens Voice το παρακάτω άρθρο.

Αμέσως μετά τον Α’ γύρο των δημοτικών εκλογών, στο Σύστημα χτύπησε συναγερμός. Ξέρουν ότι η απογοήτευση που οδήγησε στο 40% της αποχής προέρχεται και από την εικόνα της πόλης, από την πολιτική που 25 χρόνια κυριαρχεί στους μεγάλους Δήμους. Ότι αν οι πολίτες πάνε να ψηφίσουν, να επιλέξουν δήμαρχο, ο Μπουτάρης και ο Καμίνης θα εκλεγούν. Γι’ αυτό από την επόμενη μέρα μπαίνει μπροστά απ’ τη μια μεριά η κολακεία της αποχής από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, και από την άλλη μεριά ο μηχανισμός λάσπης που επιστρατεύεται κάθε φορά για να δυσφημιστεί ένα πρόσωπο. Δεξιοί και ακροδεξιοί πολιτικοί στον Πρετεντέρη, ακροδεξιοί από τον Άγιο Παντελεήμονα στον Παπαδάκη, ο Καρατζαφέρης, οι υποψήφιοι δήμαρχοι, η Αυριανή, ανακαλύπτουν τον κίνδυνο: Ο Καμίνης θα φέρει λαθρομετανάστες στην Αθήνα, ο Μπουτάρης Εβραίους και Τούρκους στην Θεσσαλονίκη…

Κι η Αριστερά; Τις ίδιες μέρες συντονισμένη αφισοκόλληση στην πόλη, άλλη μια αφίσα «Όχι στο Μνημόνιο». Σε κάθε κλειστό μαγαζί μια αφίσα «Το Μνημόνιο βάζει λουκέτα, μαύρο στους κυβερνητικούς υποψηφίους». Δηλαδή υποστήριξη Κακλαμάνη, Γκιουλέκα. Χωρίς υπογραφή. Μερικά πράγματα λέγονται ανεπισήμως. Επισήμως τα γνωστά ήξεις αφίξεις. Το ΚΚΕ καλεί σε άκυρο-λευκό, στελέχη του Σύριζα λένε «κριτήριο της ψήφου η αντιμνημονιακή πολιτική», ο Συνασπισμός «ισχύει η κριτική μας» και η Πορτάλιου «οι ψηφοφόροι μας ψηφίζουν κατά συνείδηση». Άρα η κυρία Πορτάλιου που 4 χρόνια θρηνούσε ότι ο Κακλαμάνης είναι ο χειρότερος δήμαρχος της Αθήνας, μάλλον δεν το εννοούσε.

Γίνεται ακόμα χειρότερο αν δεις τις υποψηφιότητες Καμίνη και Μπουτάρη. Γιατί αν ήταν ο Σκανδαλίδης όπως στις προηγούμενες εκλογές ή ο Παπουτσής όπως στις προπροηγούμενες, θα υπήρχε ένα άλλοθι, σωστό δεν θα ήταν πάλι, αλλά τουλάχιστον θα υπήρχε μια δικαιολογία, είναι κομματικοί υποψήφιοι. Όμως ο Καμίνης είναι ο Συνήγορος του Πολίτη, σ’ αυτόν καταφεύγουν όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στην αυθαιρεσία της κεντρικής εξουσίας. Η Δημοκρατική Αριστερά τον πρότεινε, οι Οικολόγοι, το Πασοκ, οι Φιλελεύθεροι τον υποστηρίζουν, 4 κόμματα. Σε προηγούμενες εκλογές ο Μπουτάρης έχει υποστηριχτεί από τα κόμματα της Αριστεράς, η δράση του στην τοπική αυτοδιοίκηση και την κοινωνία των πολιτικών είναι παλιά και γνωστή. Οπότε;

Αυτός ο ένας χρόνος ήταν καθοριστικός, αποκαλύφθηκαν όλοι. Τα κόμματα της αριστεράς είναι κομματικοί μηχανισμοί που μέλημά τους έχουν την αυτοαναπαραγωγή τους μέσα στα πλαίσια του συστήματος. Οι επιλογές τους καθορίζονται μόνο απ’ αυτό, η σύμπλευσή τους με τον Καραμανλή παλιότερα, τον Σαμαρά τώρα, είναι στρατηγική επιλογή. Έφτασαν δυο ανεξάρτητες υποψηφιότητες, του Καμίνη και του Μπουτάρη για να αποκαλύψουν τον κυνισμό και τα κρυφά πολιτικά παιχνίδια. Η στάση τους σ’ αυτές τις εκλογές, θα είναι όμως το κύκνειο άσμα τους. Όλοι καταλαβαίνουν πια γρηγορότερα τι σημαίνει το κάθε τι, το «αντιμνημονιακό κριτήριο» είναι η μεταμφίεση της συντηρητικής επιλογής. 

Τίτλος άρθρου: Ψηφίζει η Αριστερά Κακλαμάνη;

(Ο Μάριος Γεωργίου για τη στάση της Αριστεράς στο Β' γύρο των εκλογών)

Αγγλόφωνος στίχος, ελληνικό alternative my ass

στίχος που δεν διαφοροποιεί ανάμεσα στην διαφήμιση και το τραγούδι
στίχος που έχει το θράσος να δρασκελίζει το όριο ανάμεσά τους
δίχως επίγνωση της ριζικής διαφοράς
ανάμεσα στην ευχάριστη εξαπάτηση (1)
και τη φωνή που ρίχνει γέφυρες στο άδηλο άλλο του μέλλοντος 


αγγλόφωνος γλυκερός στίχος

να γλασάρει το υπόκωφο αλύχτισμα και το ξέσκισμα

νανούρισμα
για μια αυτιστική μαντάμ σουσού, μαντάμ σουσού
τυφλή συφιλική ανοϊκή

στίχος μπιμπλό για αραχνιασμένο σερβάν (που ονειρεύεται πως είναι έπιπλο hi tec),

στίχος που το μεγαλύτερο επίτευγμα-φιλοδοξία του είναι το τρυφηλό "όνειρο", η φυγή στο όνειρο (για τρυφηλή πράξη/συβαριτικό βίο ή είθε, επικούρεια ηδονή/νιτσεϊκή βακχεία ούτε λόγος χαχαχα)
Αυτό το παραμύθιασμα λοιπόν σηματοδοτεί το τέλος της ενάργειας, τον θάνατο.  

Παραγωγοί και δημοσιογράφοι με μηδενικές αντιστάσεις, καταναλώνουν και αγαλλιάζονται με μαϊμού haute couture, χυδαία αντιγραφή που μετρά την επιτυχία με το αν κολλάει κάτι "ει δυνατόν χωρίς ραφές" σε ενα chic πολτό που να θυμίζει αγοραίες προειλημμένες ιδέες. Πλατωνισμός ακόμη και στο τελευταίο στάδιο του κιτς. Αποτελεσμα; Μα, το άκρο άωτο της πλαστότητας που επαίρεται να μην μας θυμίζει αυτό που είμαστε και (δεν) ζούμε. Το ελληνικό alternative ειναι ροδαλό και ντροπαλό (ακόμη και όταν ουρλιάζει), το ζαχαρωμένο κερασάκι στην τούρτα της πολιτισμικής μηδαμινότητας. Συναισθηματικές και στυλιστικές φούσκες.

Χρησιμοποιούν μερικές φορές αγγλικό στίχο και τα ισλανδικά σχήματα (για να μην μιλήσω για την πάντα παρούσα κι ας μας άφησε, Lhasa de Sela) αλλά όταν τους ακούς δεν μοιάζουν σε τίποτα με αγγλοαμερικανικό υποπροϊόν της σειράς. Τα αγγλικά τους είναι ισλανδικά! Και δεν μιλώ (εννοείται νομίζω) για κακή προφορά! Who cares! Μιλώ για τονικότητες, συντακτικά τραυλίσματα, σκιρτήματα που αποδιοργανώνουν την κυρίαρχη γλωσσική φόρμα, επιφέροντας εκδορά των νοηματικών ορίων, μια οργανικότητα που δουλεύει με ανησυχητική παραφορά, ζωτικά, ανερυθρίαστα και δίχως ενοχή. Ο ήχος τους αφουγκράζεται την ζωή τους. Ο στόχος τους δεν είναι να μαϊμουδίσουν αλλά να χωνέψουν και να δημιουργήσουν κάτι με χαρακτηριστικά ισλανδικού "εδάφους". Μùm, Pornopop, Kira Kira κλπ. Δεν εννοείται δημιουργία δίχως διαδικασίες territorialization/deterritorialization.

Δεν ξέρω, ίσως η διαφορά να έγκειται στο χώνεμα της άλλης/ξένης γλώσσας, της γλώσσας γενικά, από το γερό πολιτισμικό στομάχι τους που δεν είναι εργαλείο ναρκισιστικής πλάνης. Στην Ελλάδα το μεταχουντικό σύστημα του απόλυτου φαίνεσθαι, η ξιπασιά σε όλες τις εκδοχές, από τα σκυλάδικα μέχρι τα προχωρημένα, ευνοεί την ανεδαφικότητα σε όλα τα επίπεδα. Θλιβερή επαρχία.
Φωτεινές εξαιρέσεις, κάποιες διαδρομές του Θανάση Παπακωνσταντίνου και των φίλων του, κάποιες στιγμές της Αρβανιτάκη που άνοιξαν το βλέμμα μας ώστε να φτάσει μέχρι το υπερκαυκάσιο έδαφος της Nargis Badishoeva, κάποια hip hop διαμάντια και γενικά, φωνές με ουσία που τελικά πνίγονται μέσα στην γενικότερη χοντρόπετση βλακεία των media, μέσα στον αδελφοκτόνο κυνισμό της μη-κοινωνίας...
Γιατί δεν μας αρέσει να διαφοροποιούμε, γιατί ο φθόνος για τους ζωντανούς που δεν χωρούν σε σχήματα είναι βαθύς στα ανδρείκελα και τα ζόμπι που υπερισχύουν μέσα στον βούρκο των ανεπεξέργαστων αποβλήτων.
Γιατί εν τέλει, πάει καιρός που σιχαινόμαστε ο ένας τον άλλο.

(1) -χειραγώγηση ή έστω "πληροφόρηση"