Friday, February 8, 2008

don't underestimate Trash


O/H Miranda P. είπε...

...τρεις παρά πέντε και πρέπει να φύγω για δουλειά. Δεν κατάλαβα καλά τι τραγουδάει η Σάσα, αλλά ότι κι αν ήταν είχε βαθειές ρίζες στα κοινά.

Έπιασα ότι "θέλει να γίνει φάση, και χαμός στα ΜΜΕ" και "να την βρει στη κλούβα" με τα όμορφα αγόρια κι επίσης "να καούν όλα". Τέλος πάντων, νιώθω ότι θέλει όλα όσα θέλει ο κάθε συγκαμμένος από τις ανάστατες ορμόνες πολίτης που τρώει μάτια ψάρια: Οι βιτρίνες σε προκαλούν με μπιχλιμπίδια που δεν αντέχει το πλαστικό πορτοφόλι σου, τα ζαχαροπλαστεία και τα παραρτήματα παραδοσιακών γλυκών από Χίο και Μυτιλήνη σου ανεβάζουν τη χοληστερίνη, ο αέρας μυρίζει υπόκωφα διοξίνη -και μακάρι να ήταν υδρόθειο να ήξερες από που να στρίψεις. Όλα σου θυμίζουν τη δημόσια τουαλέτα όπου αφέθηκες στον "άλλο" προκειμένου να αντιμετωπίσεις τον αυτοκτονικό ιδεασμό με έναν απεγνωσμένο έρωτα, ατόφιο, ανέλπιδο... κι εκείνος σου είχε δείξει το διαβατήριο από βαλκανική χώρα, έσκυψες και τον ασπάστηκες μελαγχολικά στο λαιμό. Φαντάζομαι πως σε κοιτούσε!

Πιστεύω ότι έχουμε οι περισσότεροι την ίδια απορία: γιατί δεν πάει η Σάσα στη Γιουροβίζιον;

Γιατί δεν πάει η Σάσα και οι δύο χορεύτριες στο Βελιγράδι; Και λέγοντας όλα αυτά, γιατί δεν πέρασε από το μυαλό κανενός χριστιανού να διορίσουν τον Θέμο αρχηγό στην ΕΡΤ; Και τα νούμερα θα ανέβαιναν και οι ξενέρωτοι θα έτρωγαν πόρτα. Αμφιβάλλετε ότι θα διασκεδάζαμε και θα έβλεπε επιτέλους και η Ευρώπη ένα σύγχρονο trash θέαμα που θα βοηθούσε τον Ελληνικό τουρισμό πολλαπλάσια σε σχέση με τις φολκλορικές μίξες που διοχετεύουν κάθε χρόνο στα διεθνή έντυπα και καταφέρνουν να προσελκύσουν μικρομεσαία βαρετά στρώματα, με αποτέλεσμα να έχει μετατραπεί η Μύκονος σε σούπερ μάρκετ DIA; Από κει που κάποτε λαμπύριζε στο στερέωμα του ντελικατέσεν (delicatessen)!

 Παρακαλώ τους μπλόγκερ να κινηθούν για να υποστηριχθεί η επιλογή του τραγουδιού για τη Γιουροβίζιον με δημοκρατικές διαδικασίες. Να επιλέξουμε κάτι από την πλούσια σοδειά trash.
Να μην υποτιμάμε το trash.

# posted on Press-gr.blogspot.com by Miranda P. : 7 Φεβρουάριος 2008 3:24 μμ
at No comments:
Labels: , , , ,

Thursday, February 7, 2008

Αιμοδιψείς βρυκόλακες


Θέλω να παρατηρήσω (όσο καθαρή μπορεί να παραμένει η σκέψη μου μετά από όσα έχω υπομείνει έτι ούσα παραλόγως ανοιχτή στην ενημέρωση, αμήν) ότι:

κάποιος από τους "φύλακες" της ηθικής μας θα ώφειλε να βάλει φρένο στην απέραντη λαγνεία των μέσων και της εκκλησίας για τους νέους. Πρόκειται για απονεννοημένη αιμοδιψία... αυτό είναι που κρύβεται πίσω από την επιθυμία τους να εντάξουν συλλήβδην τη "νεολαία" στο σώμα της εκκλησίας και των κομμάτων. Δεν απευθύνονται σε ανθρώπους με κρίση και αξιοπρέπεια, αλλά στο "νέο αίμα"(βλέπε και Hanna Arendt για τη σχέση του αίματος με τις συμβολικές αναπαραστάσεις του εθνικοσοσιαλισμού).

Η απρόσωπη επιθυμία αυτών των κύκλων για τους νέους οδηγεί σε φαινόμενα συλλογικής λαγνείας που επιφέρουν τον πολιτικό βιασμό με την εξαγνιστική μάσκα της θυσίας χάριν του έθνους, της φυλής, του μέλλοντος και άλλων απρόσωπων μεγάλων ιδεών. Οι τελετάρχες επιστατούν ως ένα ανεύθυνο εκτελεστικό σώμα ομόαιμων γραφειοκρατών της καθημερινότητας (δάσκαλοι, γονείς, λοχαγοί, μικρομέγαλοι ταγοί, μητέρες, ξάδερφοι και θείοι), με ανερυθρίαστη παραφορά βάζουν χέρι κάτω από τις "κοντές φούστες" και γλώσσα πίσω από τα "σκουλαρίκια".

Εν πάση περιπτώσει, η στοχοποίηση των νέων από τα πολιτικά κόμματα και την εκκλησία, δεν διαφέρει από την αντίστοιχη πρακτική μάρκετιν. Αν δε, διαφέρει, είναι στο ότι οι εταιρίες θέλουν να πουλήσουν υλικά αγαθά, ενώ οι πρώτοι ορέγονται το αίμα που χρειάζονται, την ίδια τη ζωή.
Όπως ο αιμοδιψής φεουδάρχης που ενέπνευσε στον Bram Stoker τον κόμη Δράκουλα.

(like the bloodthirsty feudal lord who inspired Bram Stoker's Dracula)
# posted on Press-gr.blogspot.com by Miranda P. : 31 Ιανουάριος 2008 7:35 μμ
at No comments:
Labels:

Sunday, February 3, 2008

Ο φίλος μου εκείνο το απόγευμα


Μου έστειλαν αυτό:

Αν κάτι μαλακώνει τον πόνο που νιώθεις όταν θυμάσαι, αυτό σημαίνει ότι νιώθεις. Αλλά εσύ ακόμη κι όταν κλαις είσαι παγωμένος. Πώς έγινε αυτό;
Σε σκέφτομαι καμιά φορά. Όπως ήσουν τότε. Έτρεμες με κάθε ανάσα. Κάθε ματιά σε άγγιζε.

Τώρα περπατάς στην πόλη όπως ένα αυτόματο. Θα διαμαρτυρηθείς: ότι δεν είσαι έτσι. Μπορείς ακόμη να σπέρνεις στις ψυχές και να τις κάνεις να φαντάζονται.
Δες μόνο πόσο δύσκολα αντλείς το συναίσθημα που σε κατοικούσε. Το αίμα της κάθε μέρας στέρεψε.
Προσπάθησε! Νιώσε πόσο ο χρόνος σε πάγωσε. Πότε ξεκίνησε αυτό;

Γιατί προσεύχεσαι;
Προσβλέπεις σε μένα; Τόσους υπολογισμούς έκανες. Είχες κάποτε να πεις τόσα πολλά στον καθένα. Τα χέρια σου άγγιζαν.
Σκεφτόσουν κάτι όταν έβλεπες τον κόσμο στ'αλήθεια;
Βλέπεις τώρα;

Σε λυπάμαι. Ποιά είμαι εγώ να φτάνω σε συμπεράσματα; Εδώ που είμαστε, μια αντανάκλαση περιγράφω.
Ξεκίνησες με το συναίσθημα. Όπως όλοι. Η φθορά είναι λένε κάτι φυσικό. Δέξου το, όπως έρχεται, μην αντιστέκεσαι. Λένε, μην κακίζεις το χρόνο. Όσο κι αν προσπαθήσεις δεν θα φέρεις πίσω τον φίλο σου.

Δεν ήταν μόνος. Ήταν μαζί σου σε ένα χρόνο τόσο διαφορετικό -ξέρω για σένα επειδή δεν διαφέρουμε πια τόσο. Αντίθετα.
Αφήσου επιτέλους, μπορεί και να ξανάρθει.
Τον θυμάσαι;
Τον θυμάσαι.
Ένα απόγευμα μόνο, αρκεί καμιά φορά για να ζήσεις.
Τον θυμάσαι; Πως σου χαμογέλασε! Όλα ήταν όμορφα.

Θα τον θυμάσαι. Για χάρη του, για χάρη σου.
Ποιός ξέρει που είναι. Ποιός ξέρει αν θυμάται.

Δεν διαφέρουμε. Έχουμε από ένα τέτοιο γράμμα σε κάποιο συρτάρι. Μια παιδική βιβλιοθήκη στα σκουπίδια. Πέθαναν οι γονείς. Έφυγαν τ'αδέρφια. Τώρα τί;
Άκου!
Σε θυμάται κι εκείνος.
Μη φοβάσαι.
Όσο κι αν θέλουμε. Μια άλλη μέρα, κάπου αλλού, τα πιο απλά πράγματα ζουν άλλοι.
at No comments:
Labels: , , , , , , ,
Subscribe to: Posts (Atom)

Πηγή έμπνευσης: http://www.tvxs.gr/v12751

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί ακόμη μια προσφορά στο μέλλον της πατρίδας μας (heimat)

Εμβόλιμη εισαγωγή/σύνοψη:
Βρίσκω αλλού ξημερωμένο όποιον δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη της βιωματικής σύνδεσης ανάμεσα στον τραγουδοποιό ή λαϊκό μουσικό και τον κόσμο. Η Lhasa τραγουδά σε δυο τρεις γλώσσες, αλλά είναι όλες δικές της, έχει ζήσει και ζει μέσα σε αυτές τις γλώσσες. Από την άλλη, η Αρβανιτάκη για παράδειγμα αγγίζει πολλούς ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν ελληνικά. Γιατί; Μα βέβαια, επειδή δεν μαϊμουδίζει, αλλά έχει αυθεντική φωνή που συχνά υπερβαίνει τα γλωσσικά και πολιτισμικά σύνορα, κάτι που ισχύει για κάθε μουσικό που έχει τα πόδια του στη γη, στο συγκεκριμένο, σε κάποιο πραγματικό τόπο. Από μια τέτοια στέρεη βάση μπορείς να ξεκινήσεις για να κάνεις όλων των ειδών τα πειράματα, αλλά προϋπόθεση είναι να αναγνωρίσεις το έδαφος όπου πατάς. Όλα τα υπόλοιπα είναι συμπώματα μιμητισμού, ναρκισιστικά πειράματα στο κενό.


...Λοιπόν, συνήθως δεν γίνομαι bitchy,
αλλά, επειδή έχει παραγίνει το πράγμα με την φόρα γε-γε των πολιτισμικών παραγωγών με όνειρα διεθνούς μεγαλείου (optional κομπολόϊ ή φράτζα) που χουρχουρίζουν ανοιχτόστομα καταπίνοντας το τελευταίο αφόδευμα του ΝΜΕ* αν βγαίνει ακόμα η χαζοφυλλάδα και καταντήσαμε τη Μόνικα ανίκανη να ψελλίσει το όνομά της χωρίς proforah... ήθελα να σας πω ότι τα αγγλοκεντρικά γκρουπάκια ψιλοανακατέβουν τη σούπα των υπολειμμάτων από τις προηγούμενες δεκαετίες της naive έκφρασης (λουλούδια, από τ'αυτιά ως την κωλότσεπη του Μόρισσι...), όταν ακόμη η κουλτούρα έβγαινε κυρίως από την μεταμοντέρνα Δύση και νομίζαμε ότι αυτή η μαυρίλα, η παραφορά, η θλίψη που ψυχανεμιζόταν το τέλος της ηγεμονίας της, αποτελούσε κοσμικό επιφαινόμενο, αυτό που οι φιλόσοφοι ονομάζουν "universal".

Η ποπ κουλτούρα βεβαίως βεβαίως, αργοπορώντας όσο έμενε κυρίαρχη η ΤV και με απίστευτη επιτάχυνση (να μη σκεφτώ καν τι γίνεται πια, στα χρόνια του Web2), έφτασε αισίως στον τοίχο του φυσικού ήχου, στον θόρυβο, στην απρόσωπη κυβερνοποπ, στα τυχαία ηχητικά συμβάντα... ξεπήδησαν οι πραγματικά ζωντανές και αυτονομημένες σκηνές fusion από την Βαρκελώνη μέχρι τη Λαχώρη και το Τόκυο. Πήρε φωτιά το τοπίο, εξατμίστηκε όλο. Και κολυμπάμε πια σε αυτό το ψυχονέφος... κολυμπάμε δίχως υποχρεώσεις σε άλλον πέρα από τη συνείδησή μας, σίγουρα δίχως σιγουριά, δίχως γνώση που να μην επιδέχεται αμφισβήτηση.

Έρχονται τώρα καθυστερημένα κάποιοι νοσταλγοί του μαζικού ροκ και της αυθεντίας... (οι λάτρεις του μπλε χαπιού) να μας πουλήσουν φούμαρα για μεταξωτές κορδέλλες. Nice old expression. Το ίδιο κάνουν και τα έμο υβρίδια, δεν λέω. Αρσενικό και θηλυκό, γιν γιαν. Nαι, ήθελα λοιπόν να πω, ότι it's OK, όποιος θέλει να πληρώσει για να χαζέψει τους περιφερόμενους με το τελευταίο χιτάκι, σιντάκι, ποντκαστάκι κλπ, ...it's OK, όποιος θέλει θα το κάνει και θα κατεβάσει και μερικές μπύρες και από κει και πέρα θα του αρέσει ότι κι αν κουδουνίζει μέσα στα αυτιά του, όπως γινόταν πάντα. Όμως, μη μας ζαλίζετε άλλο με το τελευταίο trend se agglikia glwssa... υπερθεματίζοντας αναίσχυντα! Γιατί εκεί που βρεθήκαμε ο κόσμος σήμερα... Τί αξίζει να ακούει κανείς;
Τί, πώς, πού...

Αφού μπορεί να κάνει remix κανείς την ίδια του τη ζωή, σερφάροντας στα δαιδαλώδη φιορδ με Σομαλούς και άλλους πειρατές, μαθαίνοντας καθημερινά κόλπα και ρουφώντας την μεμοραμπίλια που σέρνεται άπλετη στο διαδίκτυο: να βρίσκεται με τους φίλους του (επιτρέψτε μου: Gal Kosta, Shostakovich, Bliki Circus, Edgard Varèse, 武満徹, Henryk Górecki, Nusrat Fateh Ali Khan u know what I mean) ή μόνη/ος, με ένα καλό ζευγάρι ηχεία και να απολαμβάνει σύμμεικτα περιβάλλοντα, βιολογικών φρούτων με κρασί, πνοές φρέσκου αέρα, ησυχίας, ένα κίτρινο βιβλίο μέχρι να δύσει ο ήλιος και άμα λάχει, έναν υπνάκο, ακόμη και γιόγκα.

Κοινώς,
το τί σαρώνει την υφήλιο (πέρα από τη βλακεία),
το τι είναι διάφανο με υψηλές προδιαγραφές (πέρα από την κουνουπιέρα μου),
το τι αποτελεί ρευστό μεθυστικό ρόφημα (πέρα από το τσάι Ντε Νι) και
το τι είναι ασεβές (πέρα από την άρνηση να παραμυθιαστούμε κατά παραγγελία),

τα τέσσερα ως άνω και πολλά άλλα, αποτελούν σειρά ερωτημάτων που επιδέχονται πολλαπλές λύσεις, κατά τρόπο που αν ήταν πολυώνυμο δεν θα είχε απαραίτητα γραφική παράσταση συγκλίνουσα στα γκισέ κάποιου διασκεδαστηρίου ή άλλης νυχτερινής πίστας.

Καλή τύχη σε όλα τα παιδιά, καλή προσγείωση στα έπεα**.




*νάσιοναλ μιούζικαλ εξπρές
**πτερόεντα