Showing posts with label χρόνος. Show all posts
Showing posts with label χρόνος. Show all posts

Friday, February 15, 2008

ιδιωτική εξομολόγησή της


Είπε:

Θέ μου κουράστηκα. Έσκυψα στο αυτί της μητέρας μου. Μη λυπάσαι.
Έβλεπα τον χρόνο να μας περιθωριοποιεί -συνένοχοι της ιστορίας μας, ή μόνοι;
Μην κλαις. Δεν έκλαιγε.
Είχε μια τάση να κουτσαίνει. Από τότε που έτυχε να αφορμήσει το παλιό κάταγμα, μιας νεαρής που σκόνταψε στην οδό Τρώων. Ανέμελη, αγαθή, ιεροποιημένη από τις μέρες. Και βαρετή,
μικρή νοικοκυρά,
εγκλωβισμένη
Ελληνίδα.

Πήρα ανάσα και της έγνεψα. Όλα είναι μια χαρά! Να, σκέφτομαι, σχεδιάζω το καλό για όλους μας και οι νέοι κάτι θα έχουν να ωφεληθούν από όσα μάθαμε.

Την είδα να θυμάται. Μαύρισε το μάτι της -έχει μείνει βαθύ
Όσο στενεύει ο ορίζοντας, ο χρόνος. Θυμάται το παιδί.
Μια μηχανή στη Μεσογείων -τέρμα.

Απ' τα συντρίμμια, τρία ζευγάρια χέρια σκάλιζαν καιρό να ανασύρουν κάτι. Άντε να γίνει πάλι Άνοιξη, άντε να ξημερώσει, να φύγω, να γυρίσω, να φάμε μαζί μια Κυριακή. Τίποτα.

Έσκυψα και τη φίλησα τρυφερά και της είπα: να κάνεις τις ασκήσεις σου μπας και, ...να μη φοράς κλειστά παπούτσια.
at No comments:
Labels: , , , , , ,

Sunday, February 3, 2008

Ο φίλος μου εκείνο το απόγευμα


Μου έστειλαν αυτό:

Αν κάτι μαλακώνει τον πόνο που νιώθεις όταν θυμάσαι, αυτό σημαίνει ότι νιώθεις. Αλλά εσύ ακόμη κι όταν κλαις είσαι παγωμένος. Πώς έγινε αυτό;
Σε σκέφτομαι καμιά φορά. Όπως ήσουν τότε. Έτρεμες με κάθε ανάσα. Κάθε ματιά σε άγγιζε.

Τώρα περπατάς στην πόλη όπως ένα αυτόματο. Θα διαμαρτυρηθείς: ότι δεν είσαι έτσι. Μπορείς ακόμη να σπέρνεις στις ψυχές και να τις κάνεις να φαντάζονται.
Δες μόνο πόσο δύσκολα αντλείς το συναίσθημα που σε κατοικούσε. Το αίμα της κάθε μέρας στέρεψε.
Προσπάθησε! Νιώσε πόσο ο χρόνος σε πάγωσε. Πότε ξεκίνησε αυτό;

Γιατί προσεύχεσαι;
Προσβλέπεις σε μένα; Τόσους υπολογισμούς έκανες. Είχες κάποτε να πεις τόσα πολλά στον καθένα. Τα χέρια σου άγγιζαν.
Σκεφτόσουν κάτι όταν έβλεπες τον κόσμο στ'αλήθεια;
Βλέπεις τώρα;

Σε λυπάμαι. Ποιά είμαι εγώ να φτάνω σε συμπεράσματα; Εδώ που είμαστε, μια αντανάκλαση περιγράφω.
Ξεκίνησες με το συναίσθημα. Όπως όλοι. Η φθορά είναι λένε κάτι φυσικό. Δέξου το, όπως έρχεται, μην αντιστέκεσαι. Λένε, μην κακίζεις το χρόνο. Όσο κι αν προσπαθήσεις δεν θα φέρεις πίσω τον φίλο σου.

Δεν ήταν μόνος. Ήταν μαζί σου σε ένα χρόνο τόσο διαφορετικό -ξέρω για σένα επειδή δεν διαφέρουμε πια τόσο. Αντίθετα.
Αφήσου επιτέλους, μπορεί και να ξανάρθει.
Τον θυμάσαι;
Τον θυμάσαι.
Ένα απόγευμα μόνο, αρκεί καμιά φορά για να ζήσεις.
Τον θυμάσαι; Πως σου χαμογέλασε! Όλα ήταν όμορφα.

Θα τον θυμάσαι. Για χάρη του, για χάρη σου.
Ποιός ξέρει που είναι. Ποιός ξέρει αν θυμάται.

Δεν διαφέρουμε. Έχουμε από ένα τέτοιο γράμμα σε κάποιο συρτάρι. Μια παιδική βιβλιοθήκη στα σκουπίδια. Πέθαναν οι γονείς. Έφυγαν τ'αδέρφια. Τώρα τί;
Άκου!
Σε θυμάται κι εκείνος.
Μη φοβάσαι.
Όσο κι αν θέλουμε. Μια άλλη μέρα, κάπου αλλού, τα πιο απλά πράγματα ζουν άλλοι.
at No comments:
Labels: , , , , , , ,
Subscribe to: Posts (Atom)

Πηγή έμπνευσης: http://www.tvxs.gr/v12751

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί ακόμη μια προσφορά στο μέλλον της πατρίδας μας (heimat)

Εμβόλιμη εισαγωγή/σύνοψη:
Βρίσκω αλλού ξημερωμένο όποιον δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη της βιωματικής σύνδεσης ανάμεσα στον τραγουδοποιό ή λαϊκό μουσικό και τον κόσμο. Η Lhasa τραγουδά σε δυο τρεις γλώσσες, αλλά είναι όλες δικές της, έχει ζήσει και ζει μέσα σε αυτές τις γλώσσες. Από την άλλη, η Αρβανιτάκη για παράδειγμα αγγίζει πολλούς ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν ελληνικά. Γιατί; Μα βέβαια, επειδή δεν μαϊμουδίζει, αλλά έχει αυθεντική φωνή που συχνά υπερβαίνει τα γλωσσικά και πολιτισμικά σύνορα, κάτι που ισχύει για κάθε μουσικό που έχει τα πόδια του στη γη, στο συγκεκριμένο, σε κάποιο πραγματικό τόπο. Από μια τέτοια στέρεη βάση μπορείς να ξεκινήσεις για να κάνεις όλων των ειδών τα πειράματα, αλλά προϋπόθεση είναι να αναγνωρίσεις το έδαφος όπου πατάς. Όλα τα υπόλοιπα είναι συμπώματα μιμητισμού, ναρκισιστικά πειράματα στο κενό.


...Λοιπόν, συνήθως δεν γίνομαι bitchy,
αλλά, επειδή έχει παραγίνει το πράγμα με την φόρα γε-γε των πολιτισμικών παραγωγών με όνειρα διεθνούς μεγαλείου (optional κομπολόϊ ή φράτζα) που χουρχουρίζουν ανοιχτόστομα καταπίνοντας το τελευταίο αφόδευμα του ΝΜΕ* αν βγαίνει ακόμα η χαζοφυλλάδα και καταντήσαμε τη Μόνικα ανίκανη να ψελλίσει το όνομά της χωρίς proforah... ήθελα να σας πω ότι τα αγγλοκεντρικά γκρουπάκια ψιλοανακατέβουν τη σούπα των υπολειμμάτων από τις προηγούμενες δεκαετίες της naive έκφρασης (λουλούδια, από τ'αυτιά ως την κωλότσεπη του Μόρισσι...), όταν ακόμη η κουλτούρα έβγαινε κυρίως από την μεταμοντέρνα Δύση και νομίζαμε ότι αυτή η μαυρίλα, η παραφορά, η θλίψη που ψυχανεμιζόταν το τέλος της ηγεμονίας της, αποτελούσε κοσμικό επιφαινόμενο, αυτό που οι φιλόσοφοι ονομάζουν "universal".

Η ποπ κουλτούρα βεβαίως βεβαίως, αργοπορώντας όσο έμενε κυρίαρχη η ΤV και με απίστευτη επιτάχυνση (να μη σκεφτώ καν τι γίνεται πια, στα χρόνια του Web2), έφτασε αισίως στον τοίχο του φυσικού ήχου, στον θόρυβο, στην απρόσωπη κυβερνοποπ, στα τυχαία ηχητικά συμβάντα... ξεπήδησαν οι πραγματικά ζωντανές και αυτονομημένες σκηνές fusion από την Βαρκελώνη μέχρι τη Λαχώρη και το Τόκυο. Πήρε φωτιά το τοπίο, εξατμίστηκε όλο. Και κολυμπάμε πια σε αυτό το ψυχονέφος... κολυμπάμε δίχως υποχρεώσεις σε άλλον πέρα από τη συνείδησή μας, σίγουρα δίχως σιγουριά, δίχως γνώση που να μην επιδέχεται αμφισβήτηση.

Έρχονται τώρα καθυστερημένα κάποιοι νοσταλγοί του μαζικού ροκ και της αυθεντίας... (οι λάτρεις του μπλε χαπιού) να μας πουλήσουν φούμαρα για μεταξωτές κορδέλλες. Nice old expression. Το ίδιο κάνουν και τα έμο υβρίδια, δεν λέω. Αρσενικό και θηλυκό, γιν γιαν. Nαι, ήθελα λοιπόν να πω, ότι it's OK, όποιος θέλει να πληρώσει για να χαζέψει τους περιφερόμενους με το τελευταίο χιτάκι, σιντάκι, ποντκαστάκι κλπ, ...it's OK, όποιος θέλει θα το κάνει και θα κατεβάσει και μερικές μπύρες και από κει και πέρα θα του αρέσει ότι κι αν κουδουνίζει μέσα στα αυτιά του, όπως γινόταν πάντα. Όμως, μη μας ζαλίζετε άλλο με το τελευταίο trend se agglikia glwssa... υπερθεματίζοντας αναίσχυντα! Γιατί εκεί που βρεθήκαμε ο κόσμος σήμερα... Τί αξίζει να ακούει κανείς;
Τί, πώς, πού...

Αφού μπορεί να κάνει remix κανείς την ίδια του τη ζωή, σερφάροντας στα δαιδαλώδη φιορδ με Σομαλούς και άλλους πειρατές, μαθαίνοντας καθημερινά κόλπα και ρουφώντας την μεμοραμπίλια που σέρνεται άπλετη στο διαδίκτυο: να βρίσκεται με τους φίλους του (επιτρέψτε μου: Gal Kosta, Shostakovich, Bliki Circus, Edgard Varèse, 武満徹, Henryk Górecki, Nusrat Fateh Ali Khan u know what I mean) ή μόνη/ος, με ένα καλό ζευγάρι ηχεία και να απολαμβάνει σύμμεικτα περιβάλλοντα, βιολογικών φρούτων με κρασί, πνοές φρέσκου αέρα, ησυχίας, ένα κίτρινο βιβλίο μέχρι να δύσει ο ήλιος και άμα λάχει, έναν υπνάκο, ακόμη και γιόγκα.

Κοινώς,
το τί σαρώνει την υφήλιο (πέρα από τη βλακεία),
το τι είναι διάφανο με υψηλές προδιαγραφές (πέρα από την κουνουπιέρα μου),
το τι αποτελεί ρευστό μεθυστικό ρόφημα (πέρα από το τσάι Ντε Νι) και
το τι είναι ασεβές (πέρα από την άρνηση να παραμυθιαστούμε κατά παραγγελία),

τα τέσσερα ως άνω και πολλά άλλα, αποτελούν σειρά ερωτημάτων που επιδέχονται πολλαπλές λύσεις, κατά τρόπο που αν ήταν πολυώνυμο δεν θα είχε απαραίτητα γραφική παράσταση συγκλίνουσα στα γκισέ κάποιου διασκεδαστηρίου ή άλλης νυχτερινής πίστας.

Καλή τύχη σε όλα τα παιδιά, καλή προσγείωση στα έπεα**.




*νάσιοναλ μιούζικαλ εξπρές
**πτερόεντα