Showing posts with label μειονότητες. Show all posts
Showing posts with label μειονότητες. Show all posts

Saturday, May 31, 2008

Γιατί να υποστηρίξουμε τον δήμαρχο Τήλου;


(φωτ. φεγγάρι στο λιμάνι, Τήλος, 2005)


Κάποιοι μπλόγκερ ζήτησαν να υποστηρίξουμε τον δήμαρχο Τήλου.
Θα ήθελα επ'ευκαιρία να μοιραστώ μαζύ σας μερικές σκέψεις και κάποιες προσωπικές ενθυμήσεις σε σχέση με το πρόσωπο του δημάρχου, καθώς περνώ εκεί το καλοκαίρι μου τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, κάνοντας κάποιες φορές ελεύθερο κάμπινγκ, αγάπησα την άνυδρη κυκλαδίτικη πλευρά αριστερά του λιμανιού (ακολουθώντας το μονοπάτι ως τα Λεθρά). Αγάπησα πέρυσι εξ'ίσου και την βόρεια μεριά, προς το κατάφυτο μοναστήρι, το θαλασσοδαρμένο χωριό του Αγίου Αντώνη και την δροσερή παραλία Πλάκα με τα περιφερόμενα παγώνια.

Στο θέμα τώρα:
Αυτός ο δήμαρχος έχει κάνει κάποιες προσπάθειες που κατέληξαν τουλάχιστον σε μια μονάδα βιολογικού καθαρισμού. Απ'όσο ξέρω είχε αποπειραθεί επίσης να πάρει κάποιο ευρωπαϊκό πρόγραμμα απεξάρτησης από ναρκωτικά, αλλά πολλοί τον έβριζαν, λέγοντας ότι θα έφερνε στο νησί όλους τους ναρκομανείς της Ευρώπης.
Επίσης, σε μια άλλη περίπτωση, τον πετύχαμε στο δρόμο από το Μεγάλο Χωριό προς το λιμάνι να περπατά με ένα πληγωμένο πετρίτη (γεράκι) στο χέρι του. Μας άφησε να το περιεργαστούμε και όταν τον ρωτήσαμε, έδειξε να ενδιαφέρεται πολύ για την περίθαλψη και την διάσωση των αγρίων ειδών που συναντά κανείς στο νησί.

Με λίγα λόγια, αυτός ο γιατρός από τη Ρόδο, έχει μια υγιή, σύγχρονη και δυναμική άποψη για τον ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης που μακάρι να είχαν και άλλοι, ιδιαίτερα στα μητροπολιτικά κέντρα. Συγκεκριμένα, δεν φοβάται να παίρνει ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες που έχουν και πολιτικό κόστος. Παρ'όλ'αυτά, στο νησί του μοιάζει να εκλέγεται χωρίς πρόβλημα.

Ανεκδοτολογικά πάντα, θυμάμαι και μια κυρία που ενώ μαγείρευε εξαίσια στο σπιτικό εστιατώριό της εν μέσω της συγκινητικά ήρεμης εξοχής, δυστυχώς στενοχώρησε βαθειά εμένα και την παρέα μου όταν άρχισε να χύνει φαρμάκι ενάντια στα παιδιά των Αλβανών του νησιού καθώς και τον δήμαρχο. Δεν ξαναφάγαμε εκεί και ήταν τόσο κρίμα!

Με λίγα λόγια, το συμπέρασμα που τείνω να καταλήξω είναι πως αυτός ο δήμαρχος θίγει τις βαθειά ριζωμένες προκαταλήψεις και τα οποιαδήποτε φοβικά αντανακλαστικά που συνήθως επικρατούν στις μικρές κοινωνίες.

Ας τον βοηθήσουμε. Και τις ευχές μου στα νέα ζευγάρια. Η συντροφικότητα είναι μια σοβαρή αξία που αξίζει κάθε υποστήριξη.
at 1 comment:
Labels: , ,
Subscribe to: Posts (Atom)

Πηγή έμπνευσης: http://www.tvxs.gr/v12751

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί ακόμη μια προσφορά στο μέλλον της πατρίδας μας (heimat)

Εμβόλιμη εισαγωγή/σύνοψη:
Βρίσκω αλλού ξημερωμένο όποιον δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη της βιωματικής σύνδεσης ανάμεσα στον τραγουδοποιό ή λαϊκό μουσικό και τον κόσμο. Η Lhasa τραγουδά σε δυο τρεις γλώσσες, αλλά είναι όλες δικές της, έχει ζήσει και ζει μέσα σε αυτές τις γλώσσες. Από την άλλη, η Αρβανιτάκη για παράδειγμα αγγίζει πολλούς ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν ελληνικά. Γιατί; Μα βέβαια, επειδή δεν μαϊμουδίζει, αλλά έχει αυθεντική φωνή που συχνά υπερβαίνει τα γλωσσικά και πολιτισμικά σύνορα, κάτι που ισχύει για κάθε μουσικό που έχει τα πόδια του στη γη, στο συγκεκριμένο, σε κάποιο πραγματικό τόπο. Από μια τέτοια στέρεη βάση μπορείς να ξεκινήσεις για να κάνεις όλων των ειδών τα πειράματα, αλλά προϋπόθεση είναι να αναγνωρίσεις το έδαφος όπου πατάς. Όλα τα υπόλοιπα είναι συμπώματα μιμητισμού, ναρκισιστικά πειράματα στο κενό.


...Λοιπόν, συνήθως δεν γίνομαι bitchy,
αλλά, επειδή έχει παραγίνει το πράγμα με την φόρα γε-γε των πολιτισμικών παραγωγών με όνειρα διεθνούς μεγαλείου (optional κομπολόϊ ή φράτζα) που χουρχουρίζουν ανοιχτόστομα καταπίνοντας το τελευταίο αφόδευμα του ΝΜΕ* αν βγαίνει ακόμα η χαζοφυλλάδα και καταντήσαμε τη Μόνικα ανίκανη να ψελλίσει το όνομά της χωρίς proforah... ήθελα να σας πω ότι τα αγγλοκεντρικά γκρουπάκια ψιλοανακατέβουν τη σούπα των υπολειμμάτων από τις προηγούμενες δεκαετίες της naive έκφρασης (λουλούδια, από τ'αυτιά ως την κωλότσεπη του Μόρισσι...), όταν ακόμη η κουλτούρα έβγαινε κυρίως από την μεταμοντέρνα Δύση και νομίζαμε ότι αυτή η μαυρίλα, η παραφορά, η θλίψη που ψυχανεμιζόταν το τέλος της ηγεμονίας της, αποτελούσε κοσμικό επιφαινόμενο, αυτό που οι φιλόσοφοι ονομάζουν "universal".

Η ποπ κουλτούρα βεβαίως βεβαίως, αργοπορώντας όσο έμενε κυρίαρχη η ΤV και με απίστευτη επιτάχυνση (να μη σκεφτώ καν τι γίνεται πια, στα χρόνια του Web2), έφτασε αισίως στον τοίχο του φυσικού ήχου, στον θόρυβο, στην απρόσωπη κυβερνοποπ, στα τυχαία ηχητικά συμβάντα... ξεπήδησαν οι πραγματικά ζωντανές και αυτονομημένες σκηνές fusion από την Βαρκελώνη μέχρι τη Λαχώρη και το Τόκυο. Πήρε φωτιά το τοπίο, εξατμίστηκε όλο. Και κολυμπάμε πια σε αυτό το ψυχονέφος... κολυμπάμε δίχως υποχρεώσεις σε άλλον πέρα από τη συνείδησή μας, σίγουρα δίχως σιγουριά, δίχως γνώση που να μην επιδέχεται αμφισβήτηση.

Έρχονται τώρα καθυστερημένα κάποιοι νοσταλγοί του μαζικού ροκ και της αυθεντίας... (οι λάτρεις του μπλε χαπιού) να μας πουλήσουν φούμαρα για μεταξωτές κορδέλλες. Nice old expression. Το ίδιο κάνουν και τα έμο υβρίδια, δεν λέω. Αρσενικό και θηλυκό, γιν γιαν. Nαι, ήθελα λοιπόν να πω, ότι it's OK, όποιος θέλει να πληρώσει για να χαζέψει τους περιφερόμενους με το τελευταίο χιτάκι, σιντάκι, ποντκαστάκι κλπ, ...it's OK, όποιος θέλει θα το κάνει και θα κατεβάσει και μερικές μπύρες και από κει και πέρα θα του αρέσει ότι κι αν κουδουνίζει μέσα στα αυτιά του, όπως γινόταν πάντα. Όμως, μη μας ζαλίζετε άλλο με το τελευταίο trend se agglikia glwssa... υπερθεματίζοντας αναίσχυντα! Γιατί εκεί που βρεθήκαμε ο κόσμος σήμερα... Τί αξίζει να ακούει κανείς;
Τί, πώς, πού...

Αφού μπορεί να κάνει remix κανείς την ίδια του τη ζωή, σερφάροντας στα δαιδαλώδη φιορδ με Σομαλούς και άλλους πειρατές, μαθαίνοντας καθημερινά κόλπα και ρουφώντας την μεμοραμπίλια που σέρνεται άπλετη στο διαδίκτυο: να βρίσκεται με τους φίλους του (επιτρέψτε μου: Gal Kosta, Shostakovich, Bliki Circus, Edgard Varèse, 武満徹, Henryk Górecki, Nusrat Fateh Ali Khan u know what I mean) ή μόνη/ος, με ένα καλό ζευγάρι ηχεία και να απολαμβάνει σύμμεικτα περιβάλλοντα, βιολογικών φρούτων με κρασί, πνοές φρέσκου αέρα, ησυχίας, ένα κίτρινο βιβλίο μέχρι να δύσει ο ήλιος και άμα λάχει, έναν υπνάκο, ακόμη και γιόγκα.

Κοινώς,
το τί σαρώνει την υφήλιο (πέρα από τη βλακεία),
το τι είναι διάφανο με υψηλές προδιαγραφές (πέρα από την κουνουπιέρα μου),
το τι αποτελεί ρευστό μεθυστικό ρόφημα (πέρα από το τσάι Ντε Νι) και
το τι είναι ασεβές (πέρα από την άρνηση να παραμυθιαστούμε κατά παραγγελία),

τα τέσσερα ως άνω και πολλά άλλα, αποτελούν σειρά ερωτημάτων που επιδέχονται πολλαπλές λύσεις, κατά τρόπο που αν ήταν πολυώνυμο δεν θα είχε απαραίτητα γραφική παράσταση συγκλίνουσα στα γκισέ κάποιου διασκεδαστηρίου ή άλλης νυχτερινής πίστας.

Καλή τύχη σε όλα τα παιδιά, καλή προσγείωση στα έπεα**.




*νάσιοναλ μιούζικαλ εξπρές
**πτερόεντα