Monday, November 3, 2008

Σκετσάκι τηλεπωλήσεων του Μακ Κέην στο SNL




Με αφορμή την εμφάνιση Τατούλη στο ακρωατήριο της εκπομπής Αλ Τσαντήρι Νιους... σε κάποια μεταμεσονύχτια συζήτηση στον ελληνικό Σκάι (τηλεόραση), είχα δει το Νίκο Κωνσταντόπουλο (διατελέσαντα πρόεδρο του Συνασπισμού) να αναφέρει μετά βδελυγμίας την πιθανότητα κάποια στιγμή οι διασκεδαστές και οι πολιτικοί να εναλλάσσονται με τέτοια ευκολία που δεν θα είναι διακριτοί. Φάνηκε πως θεωρούσε αυτό το μπέρδεμα ως ύβρη και πως γιαυτόν η πολιτική επισύρει ευθύνη σοβαρότητας, αυτοσυγκράτησης και χρέος διατήρησης του αρμόζοντος ύφους.


Το θέμα είναι βέβαια κατά πόσον όλα αυτά τα περί ύφους του ήθους, ή τα περί αξιοπρέπειας, θα πρέπει να είναι μέρος κάποιου πρωτοκόλλου, ή αν θα πρέπει να επαφίενται στο καλό γούστο και αίσθηση του μέτρου της κάθε συνεπούς πολιτικής προσωπικότητας.


Δεν ξέρω τι θα ειπωθεί στην Ελλάδα για την εμφάνιση που πραγματοποίησε ο ρεπουμπλικανός υποψήφιος στην σατιρική εκπομπή του NBC "Ζωντανά Σάββατο βράδυ". Δεν ήταν καθόλου κακός πάντως, παρόλο που μερικές στιγμές μου φάνηκε κάπως θλιβερός. Δεν είναι αστείο πράγμα να κάνεις οτιδήποτε ελπίζοντας να ανατρέψεις την κυρίαρχη εκλογική τάση.


Πάντως ο Ομπάμα που όπως διάβασα ήταν εν κινήσει και δεν είδε το πρόγραμμα παρά μόνο αργότερα στο youtube, έκανε το παρακάτω σχόλιο:

Ο John McCain ήταν αστείος χθες το βράδυ στο Saturday Night Live... η πολιτική θα πρέπει να έχει και αυτό το στοιχείο, δηλαδή την δυνατότητα να γελάμε ο ένας με τον άλλο, αλλά και με τους εαυτούς μας."


(John was funny last night on SNL... that's part of "what politics should be about -- being able to laugh at each other, but also laugh at ourselves.")

Monday, October 20, 2008

Ο μουσουλμάνος Αμερικανός ήρωας
...του Κόλιν Πάουελ


(Άρθρο από την ηλεκτρονική εφημερίδα Huffington Post)
φωτογραφία: picture of Elsheba Khan, taken by Platon for the New Yorker


Colin Powell has officially endorsed Barack Obama for President. But the big news is that this was not even his most important endorsement of the day. As it turns out, the most important thing endorsed by Colin Powell today was an America that's worth leading and worth fighting for, an America that encapsulates the idea of what some might call a "more perfect union." To that end, Powell invoked a picture to illustrate his point.

"Is there something wrong with being a Muslim in this country? The answer is no. That's not America. Is there something wrong with a seven-year-old Muslim-American kid believing he or she could be president? Yet I have heard senior members of my own party drop the suggestion that he is a Muslim and might have an association with terrorists. This is not the way we should be doing it in America.


I feel particularly strong about this because of a picture I saw in a magazine. It was a photo essay about troops who were serving in Iraq and Afghanistan. And one picture at the tail end of this photo essay, was of a mother at Arlington Cemetery and she had her head on the headstone of her son's grave. And as the picture focused in, you could see the writing on the headstone, and it gave his awards - Purple Heart, Bronze Star - showed that he died in Iraq, gave his date of birth, date of death, he was 20 years old. And then at the very top of the head stone, it didn't have a Christian cross. It didn't have a Star of David. It has a crescent and star of the Islamic faith.

And his name was Kareem Rashad Sultan Khan. And he was an American. He was born in New Jersey. He was fourteen years old at the time of 9/11, and he waited until he could serve his country and he gave his life."


Πηγή έμπνευσης: http://www.tvxs.gr/v12751

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί ακόμη μια προσφορά στο μέλλον της πατρίδας μας (heimat)

Εμβόλιμη εισαγωγή/σύνοψη:
Βρίσκω αλλού ξημερωμένο όποιον δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη της βιωματικής σύνδεσης ανάμεσα στον τραγουδοποιό ή λαϊκό μουσικό και τον κόσμο. Η Lhasa τραγουδά σε δυο τρεις γλώσσες, αλλά είναι όλες δικές της, έχει ζήσει και ζει μέσα σε αυτές τις γλώσσες. Από την άλλη, η Αρβανιτάκη για παράδειγμα αγγίζει πολλούς ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν ελληνικά. Γιατί; Μα βέβαια, επειδή δεν μαϊμουδίζει, αλλά έχει αυθεντική φωνή που συχνά υπερβαίνει τα γλωσσικά και πολιτισμικά σύνορα, κάτι που ισχύει για κάθε μουσικό που έχει τα πόδια του στη γη, στο συγκεκριμένο, σε κάποιο πραγματικό τόπο. Από μια τέτοια στέρεη βάση μπορείς να ξεκινήσεις για να κάνεις όλων των ειδών τα πειράματα, αλλά προϋπόθεση είναι να αναγνωρίσεις το έδαφος όπου πατάς. Όλα τα υπόλοιπα είναι συμπώματα μιμητισμού, ναρκισιστικά πειράματα στο κενό.


...Λοιπόν, συνήθως δεν γίνομαι bitchy,
αλλά, επειδή έχει παραγίνει το πράγμα με την φόρα γε-γε των πολιτισμικών παραγωγών με όνειρα διεθνούς μεγαλείου (optional κομπολόϊ ή φράτζα) που χουρχουρίζουν ανοιχτόστομα καταπίνοντας το τελευταίο αφόδευμα του ΝΜΕ* αν βγαίνει ακόμα η χαζοφυλλάδα και καταντήσαμε τη Μόνικα ανίκανη να ψελλίσει το όνομά της χωρίς proforah... ήθελα να σας πω ότι τα αγγλοκεντρικά γκρουπάκια ψιλοανακατέβουν τη σούπα των υπολειμμάτων από τις προηγούμενες δεκαετίες της naive έκφρασης (λουλούδια, από τ'αυτιά ως την κωλότσεπη του Μόρισσι...), όταν ακόμη η κουλτούρα έβγαινε κυρίως από την μεταμοντέρνα Δύση και νομίζαμε ότι αυτή η μαυρίλα, η παραφορά, η θλίψη που ψυχανεμιζόταν το τέλος της ηγεμονίας της, αποτελούσε κοσμικό επιφαινόμενο, αυτό που οι φιλόσοφοι ονομάζουν "universal".

Η ποπ κουλτούρα βεβαίως βεβαίως, αργοπορώντας όσο έμενε κυρίαρχη η ΤV και με απίστευτη επιτάχυνση (να μη σκεφτώ καν τι γίνεται πια, στα χρόνια του Web2), έφτασε αισίως στον τοίχο του φυσικού ήχου, στον θόρυβο, στην απρόσωπη κυβερνοποπ, στα τυχαία ηχητικά συμβάντα... ξεπήδησαν οι πραγματικά ζωντανές και αυτονομημένες σκηνές fusion από την Βαρκελώνη μέχρι τη Λαχώρη και το Τόκυο. Πήρε φωτιά το τοπίο, εξατμίστηκε όλο. Και κολυμπάμε πια σε αυτό το ψυχονέφος... κολυμπάμε δίχως υποχρεώσεις σε άλλον πέρα από τη συνείδησή μας, σίγουρα δίχως σιγουριά, δίχως γνώση που να μην επιδέχεται αμφισβήτηση.

Έρχονται τώρα καθυστερημένα κάποιοι νοσταλγοί του μαζικού ροκ και της αυθεντίας... (οι λάτρεις του μπλε χαπιού) να μας πουλήσουν φούμαρα για μεταξωτές κορδέλλες. Nice old expression. Το ίδιο κάνουν και τα έμο υβρίδια, δεν λέω. Αρσενικό και θηλυκό, γιν γιαν. Nαι, ήθελα λοιπόν να πω, ότι it's OK, όποιος θέλει να πληρώσει για να χαζέψει τους περιφερόμενους με το τελευταίο χιτάκι, σιντάκι, ποντκαστάκι κλπ, ...it's OK, όποιος θέλει θα το κάνει και θα κατεβάσει και μερικές μπύρες και από κει και πέρα θα του αρέσει ότι κι αν κουδουνίζει μέσα στα αυτιά του, όπως γινόταν πάντα. Όμως, μη μας ζαλίζετε άλλο με το τελευταίο trend se agglikia glwssa... υπερθεματίζοντας αναίσχυντα! Γιατί εκεί που βρεθήκαμε ο κόσμος σήμερα... Τί αξίζει να ακούει κανείς;
Τί, πώς, πού...

Αφού μπορεί να κάνει remix κανείς την ίδια του τη ζωή, σερφάροντας στα δαιδαλώδη φιορδ με Σομαλούς και άλλους πειρατές, μαθαίνοντας καθημερινά κόλπα και ρουφώντας την μεμοραμπίλια που σέρνεται άπλετη στο διαδίκτυο: να βρίσκεται με τους φίλους του (επιτρέψτε μου: Gal Kosta, Shostakovich, Bliki Circus, Edgard Varèse, 武満徹, Henryk Górecki, Nusrat Fateh Ali Khan u know what I mean) ή μόνη/ος, με ένα καλό ζευγάρι ηχεία και να απολαμβάνει σύμμεικτα περιβάλλοντα, βιολογικών φρούτων με κρασί, πνοές φρέσκου αέρα, ησυχίας, ένα κίτρινο βιβλίο μέχρι να δύσει ο ήλιος και άμα λάχει, έναν υπνάκο, ακόμη και γιόγκα.

Κοινώς,
το τί σαρώνει την υφήλιο (πέρα από τη βλακεία),
το τι είναι διάφανο με υψηλές προδιαγραφές (πέρα από την κουνουπιέρα μου),
το τι αποτελεί ρευστό μεθυστικό ρόφημα (πέρα από το τσάι Ντε Νι) και
το τι είναι ασεβές (πέρα από την άρνηση να παραμυθιαστούμε κατά παραγγελία),

τα τέσσερα ως άνω και πολλά άλλα, αποτελούν σειρά ερωτημάτων που επιδέχονται πολλαπλές λύσεις, κατά τρόπο που αν ήταν πολυώνυμο δεν θα είχε απαραίτητα γραφική παράσταση συγκλίνουσα στα γκισέ κάποιου διασκεδαστηρίου ή άλλης νυχτερινής πίστας.

Καλή τύχη σε όλα τα παιδιά, καλή προσγείωση στα έπεα**.




*νάσιοναλ μιούζικαλ εξπρές
**πτερόεντα