Μέχρι να ανανήψεις -till u come round

Οσες ώρες αγαπηθήκαμε

όσες φορές ακουστήκαμε

Όταν η αναμονή είχε προσμονή

η νύχτα είχε όνειρα για μας

 Την επομένη της ιστορίας μας

πόσες φορές δεν δαγκωθήκαμε 

ρωτώντας στον καθρέφτη

μήπως ήταν λάθος όλ'αυτά

τα λόγια, οι σκέψεις

 Τώρα δεν ακούγεται κιχ

μετά την καταιγίδα

επικρατεί κατάνυξη

που στην πραγματικότητα είναι σιωπή

και εξουθένωση

 Το τραγούδι των νεκρών:

Ποιός είμαι άραγε τώρα

που είχα την τύχη να δω τον κόσμο

μετά το τέλος

 Χωρίς ιδέα εντός 

αν πρόκειται να ζήσει κάποιος ξανά

 Εχω πολλά να θυμηθώ

αν πρώτα λύσω τα πιο βασικά

Πώς να μην φαγωθώ απ'τα αγρίμια

Πώς να ζεσταθώ

και να μάθω τον κόσμο απ'το μηδέν

after all

It's been a long time. I am not yet able or willing to describe what I went through. How my curiosity for gender specific roles, for the history of femininity, for the history of slavery, for lived experience (as field work in terms of art projects), how these things combined with the huge social and economic crisis in my country (Greece) brought me face to face with the end of my life. It was not pure annihilation. Transformation is a choice for life.

My version of transitioning from male to female took the form of becoming a full time caregiver for my parents, who found themselves in the very precarious position of old age with dementia. Two adorable children they were becoming at that point, at least in my eyes and I felt both terrified and acutely willing to care for them without abolishing the memory of my work, my only existential connection with the world. It was a process of descent of mythical proportions. Falling for years without knowing where the deep end was and what it would be like. I felt like someone lost at sea after a shipwreck. There were days when the sun was gentle and the sea calm and we were simply floating in the vastness. I became a different creature. There was no land in view. I was happy when calm prevailed. I knew there would be panic again and again. And then they would die. There was going to be no happy ending. It was not possible. I could only hope to live to tell the story.

My insight regarding femininity was hard-earned and it did not take the form of experimenting with appearance but pure gender roles. Roles that revolve around self-effacement and sacrifice. Roles that do not take you to a sunny place. Because at the end of the journey, you are the earth that goes into the building blocks of social continuity. And something has to give. Everyone should sacrifice a fair share and not a part of humanity sacrifice everything.

Caring for life is the most essential part of human learning and it is simply wrong to isolate and punish the very people who carry out this task by barring their social development in order to turn them to secure soil. The foundation of society cannot be taken for granted, especially when by the same token, we are burying deep the key knowledge inherent therein which is absolutely essential to ecological sanity. 

Lève-toi Charlie να γελάσεις

εγώ μόνο νοιώθω σαν απειλούμενο είδος;

a drawing of mine and my shadow

Κοιτάζω με βλέμμα απλανές αυτόν τον κόσμο που διαδηλώνει για την αγάπη, την ελευθερία του λόγου και την συνύπαρξη, παρέα με τον Νετανιάχου, τον Λαβρόφ, το Σαμαρά, τον Ορμπάν, τον Τούρκο υπεξ, τη Σαρα, τη Μάρα, την Κική, την Κοκό και αναρωτιέμαι τί είδους τρικυμία εν κρανίω πρέπει να έχουμε όλοι που δεν βλέπουμε ότι όλα συνδέονται και πως δεν πρόκειται να σταματήσει η βία επειδή μας χαλάει τις βόλτες μας για καφέ και σόπιν θέραπι. Αντί να κοιτάει ο Ολάντ τα χάλια της χώρας του, οργανώνει φιέστες και πορεύεται με την Μέρκελ. Άλλο που δεν ήθελε η η μαύρη χήρα από την ανατολική Γερμανία. Αντε, να διαδηλώσουμε λοιπόν όλοι μαζί για την αγάπη, χωρίς πολιτικές διαχωριστικές γραμμές, Όλοι ενωμένοι ενάντια στους εχθρούς όλων. Απίστευτοι πλατειασμοί, ψυχολογικές εκτονώσεις, απόπειρες διάχυσης ενός οικονομικού αδιεξόδου που ειδικά για σήμερα, κανείς δεν συζητά. Βασικά, δεν υπάρχει περίπτωση να μείνει όρθια η φιλελεύθερη δημοκρατία αν δεν σταματήσει η φτωχοποίηση των νέων και της μεσαίας τάξης, αν δεν πάψει η ανεργία να αποχαυνώνει τον κορμό της κοινωνίας. Η χοντρή κρίση στη Γαλλία μόλις άρχισε και απλώς κάποιοι ανασυντάσσονται και αγωνιούν να κερδίσουν χρόνο.

Αγγελική μου, η αγάπη για το ωραίο

When Love comes 1998

Love! Valour! Compassion!  1997

Love! Valour! Compassion!  1997

Nude protester, Athens, Oct 9 2012

Melancholia 2011

Red Dirt 2000

the Bubble 2006

Douches Froides 2005

Κυρία Σπανού μου, τα έχασα όλα αυτά τα επεισόδια γιατί κατά διαστήματα αποφεύγω την ειδησεογραφία εξ Ελλάδος. Με προσγειώσατε. Το γυμνό σώμα μέσα στο θέατρο της ανηλεούς μάχης, είναι σαν κλάμα νεογέννητου. Λατρεύω την γύμνια εκεί που επιβάλλεται το ένδυμα κάποιου ρόλου. Αχ, θα με κατάλαβαν όλοι τώρα... ότι λατρεύω και τ' αγάλματα με το αρχαιοελληνικό χαμόγελο, που καλωσορίζει τον κόσμο. Προϊόν της ανθρώπινης μοίρας η ομορφιά! Και η τραγωδία. Ας είναι. Θα είχε χαθεί η ελπίδα αν δεν κοιτούσαμε παραπέρα, με όλο τον πόνο που φέρνουν οι συγκρίσεις. Και μεταξύ μας, να σας ψιθυρίσω πως δεν υπάρχει αμφιβολία! Μας κινεί η αγάπη για το ωραίο.

Giorni 2001

Borstal Boy 2000

Η Μπάρμπι είδε μαύρα πουλιά στον φόντο της χρυσής αυγής

still from the film: "it's in the water" 1998

Υπάρχει μια θεμελιώδης αρχή στον κονφορμισμό: δεν πρέπει να αμφισβητείται ρητά μια συμβατική αφήγηση. Την αρχή αυτή εκμεταλλεύονται οι  βιαστές όταν απαιτούν από το θύμα να σωπάσει. Ήτοι, να σεβαστεί την κοινωνική σύμβαση της ομαλότητας. Οι βίαιες πράξεις του κονφορμιστή είναι στον αντίποδα της τραγωδίας, είναι πράξεις ακατονόμαστες που διεκδικούν πάνω απ' όλα την ασημαντότητα και την ανυπαρξία και οδηγούν στην αδυναμία κορεσμού! Ως εκ τούτου, το έγκλημα κατά συρροή, είναι κατ' εξοχήν κονφορμιστική κατηγορία. Η απόλυτη κτηνωδία μπορεί κάλλιστα να ευδοκιμεί στις χαραμάδες του λόγου.

Βέβαια, το ζητούμενο για τους κονφορμιστές δεν είναι ποτέ η λογική συνέπεια. Όλα επιτρέπονται αρκεί να μην θίγουν την συμβατική αφήγηση της πραγματικότητας. Στις κοινωνίες που δεν διαθέτουν ισχυρό δικαιϊκό σύστημα, εννοείται ότι τα θύματα προτιμούν την σιωπή. Για να μην έρθεις σε σύγκρουση με μια κονφορμιστική κοινωνία, οφείλεις να υιοθετείς οποιοδήποτε επι μέρους στοιχείο συνάδει με τη συμβατική αφήγηση. Για να μην κινήσεις υποψίες, οφείλεις να το επινοείς κι ενίοτε να το φωνάζεις.

Η Χρυσή Αυγή και όχι μόνο (...το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικοκοινωνικού μας συστήματος και οι θεσμοί του... δημόσια τηλεόραση, εκκλησία, πολιτικοί αρχηγοί, πολίτες) μιλούν την λεγόμενη ξύλινη γλώσσα, δηλ. μια αναμασημένη αφήγηση που δεν σοκάρει κανένα πλην όσων νοιώθουν αποξενωμένοι ήδη από το σύστημα (ένα σύστημα στο οποίο οι άνθρωποι με ενεργή κριτική συνείδηση απομονώνονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο: Δια της αδιαφορίας ή ακόμη και με αίσθημα μνησικακίας -ακριβώς όπως αποφεύγουμε καλού-κακού ένα αφώτιστο σοκάκι σε μιαν άγνωστη περιοχή). Τέτοιες είναι οι τιμωρίες που επιφυλάσσονται για τους "προδότες".

Κακά τα ψέμματα: αυτό που δεν γνωρίζουμε, δεν υπάρχει. Ο αναφομοίωτος λόγος, στο μεγάλο θέατρο των συμβάσεων, είναι συνήθως ισοδύναμος με την επίφοβη σιωπή. Και μόνο όταν μειωθούν στο επίπεδο της γραφικής εξαίρεσης (ή του τέρατος), μπορούν τα ανησυχητικά λόγια των άγνωστων ποιητών, να γίνουν αντιληπτά. Αποστεωμένα ήδη και αποκομμένα από την πηγή. 

[Σε σχέση με τις δηλώσεις του Πέτρου Γαϊτάνου "υπέρ" της ΧΑ...] Όποιος κι αν είναι ο Γαϊτάνος κι ο κάθε Γαϊτάνος, τα κονφορμιστικά μέσα ενημέρωσης έχουν τυποποιήσει τον άνθρωπο. Δεν πρόκειται να μιλήσουν (αν δεν υπάρξει πίεση κι ανάγκη) για όσα έργα ή ιδέες αποσταθεροποιούν την κοινά αποδεκτή εικόνα του. Το ίδιο κάνει κι η ΧΑ. Ότι κάνει εν γένει και η ΕΡΤ, οι παπάδες κλπ. Υιοθετούν, ο καθένας τους, μόνο ένα κομμάτι της πραγματικότητας, αυτό που δεν είναι ανησυχητικό, αυτό που βολεύει. Αυτό κάνουμε συχνά ο ένας για τον άλλο. Αποφεύγουμε τις κακοτοπιές, αποφεύγουμε την πραγματικότητα.

Η ΧΑ είναι ο κονφορμιστικός μας εαυτός στη νιοστή δύναμη. Είναι πιο ροζ κι από την Μπάρμπι, πιο κίτρινοι απ΄την ...Αυριανή, πιο μαύροι από τον τελευταίο νταβατζή ανήλικων πορνών. Είναι ένα πομπώδες τίποτα, μια "δούλα που καμώνεται την κυρία στον καθρέφτη". Είναι  ο αλαλαγμός της αγέλης που στασίασε από φόβο. The final stroke to the revolt of the frustrated masses (πάνε πια οι εποχές που ο Ortega y Gasset ανέμενε καθώς οι μάζες στην Δύση κατανάλωσαν τα πάντα και δύουν φρικτά -αφοδεύοντας τον άνθρωπο ως αγέλες από ζόμπι).
Αναμένοντας την μετα-ανθρώπινη πανίδα των άπειρων υβριδίων, ας όψονται οι λογής κονφορμιστές των απερχόμενων ελίτ που έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να τσακιστούν στα βράχια τόσοι πολλοί νεοσσοί πριν γευθούν τον ουρανό της επερχόμενης αποδήμησης.

Royal nudes, allez maintenant

As good as it gets, 2006

As good as it gets, 2006

Running with scissors, 1997

Dear Brits, please allow me some sarcasm on the issue of royal nudes! I just thought I'd remind you we're living in a world where big money is made out of successful branding, i.e. a name associated with "value" -real or imaginary or anything in between. Please remember that you don't elect the royals, you just buy their tale or not. If the royal family insists on remaining a very successful and durable brand for the British consumer, wouldn't that make them somewhat part of the same game played by any starlet, washing powder, or car model? Long gone are the times of absolute monarchy and paternalistic aristocracy that reigned on the populace with the sword and the holy scripts (no nostalgia on my part! Saudi Arabia might be a good contemporary example of that kind of virtue).

So, hypocrisy aside, these are (rich) systemic players par excellence, merchants and merchandise whose brand value is more often than not increased by such photos and the publicity around them. Such are the rules of the media game. Otherwise, they might as well quit the job -...I know, royalty bears uncanny similarity to its opposite of the underworld, the mafia; once you're in you have little choice! of course, the main difference is that the mafia has remained traditional; very much an institution of the middle ages that deals in raw blood-

..anyhow, let's conclude with a sacrilegious dream in honor of pussy riot(s): the embittered duchess seeks asylum in less frivolous states; "where to? where to?" she ponders. She decides to join the Chinese communist party: Publish nude photos of state officials? 'No girl, you just don't do such things in the PRC!'

Allez, bises

25η του Μαρτιού γραμμένη στα ουράνια.

Στην άκρη της πλατείας, μια σκιά δρόσιζε τον σκύλο στο πεζοδρόμιο. Έμοιαζε ξένος: Έλληνας. Έχουν αυτό το μελαγχολικό χάσιμο -και οι νοτιοϊταλιάνοι. Λες και θυμούνται μιαν αγάπη που είχαν. Οι παλιοί Έλληνες εδώ πέρα, είχαν αυτό το ύφος, την κορμοστασιά της αγέρωχης μάνας τους. Τους ακολουθούσε η ψυχή της ως φάντασμα εξ αριστερών. Ένα σύννεφο που δάκρυζε βράδυ. Όχι τώρα μπροστά σου.

Λοιπόν, για να δούμε... τί έχω.
Δεν μου άρεσαν ποτέ οι παρελάσεις. Συνέδεα τις εθνικές εορτές με μεγάλα λόγια: "επιβολή μιας κεντρικά εκπορευόμενης αίσθησης αυθεντίας που υποβάθμιζε το πόπολο σε ρόλο ανήλικης υπάκουης μάζας"! Είχα ερωτευτεί κάποιον της τελευταίας τάξης στα 14 και ήταν η μόνη φορά που ένοιωσα κάτι στην παρέλαση.
Αχ, έπρεπε να είχαμε τελειώσει πιο νωρίς με αυτές τις γραφικότητες. Ας είχαμε προχωρήσει κάπως τη μορφή της ενθύμησης. Να την είχαμε εμπλουτίσει. Θα τιμούσαμε τους νεκρούς παροτρύνοντας τα παιδιά να χαρούν (να χαρούμε) μια πλήρη ζωή με άλλα ρίσκα.

Τώρα... αν πάω στην παρέλαση με όλες αυτές τις σκέψεις, θα στέκομαι απλά εκεί κάπου να κοιτάζω.

Οι αγανακτισμένοι, οι άλλοι με τις στολές, οι τρίτοι με τα σημαιάκια. Τέλος πάντων. Ο πόλεμος κι η πάλη συμβαίνουν πάντα μέσα μου.
Δεν έχω που την κεφαλή κλίναι τρόπον τινά. Ευφραίνομαι ξάπλα σε παγκάκια στο Ζάππειο. Δροσίζομαι στον ίσκιο μου. Ζήτω η 25η του Μαρτιού.

favorite snap shots from my life ahem from movies

Broderskab 2009

The Mudge Boy 2003

Doubt 2008

Identity 2003

violet tendencies 2010

the machinist 2004

the bat's flight before it ends (Hungary 1989)

 Changeling 2008

 L'homme que j'aime 1997

L'homme que j'aime 1997

Giorni 2001

Seeing Heaven 2010 (the equivalent of Brazilian soap in Anglo-Dutch soft core.. better play muted)

Krámpack 2000

Get Real 1998

Get Real 1998

the Fluffer 2001

the Fluffer 2001

Dream boy 2008

the Hours 2002

Shelter 2007

Shelter 2007

Dog Tags 2008

Dante 2008

Das Weisse Band 2009

a single man 2009

a single man 2009

Imaginary heroes 2004

Boy Culture 2006

I've loved you so long 2008

I've loved you so long 2008

Μονόδρομος: το πένθος ταιριάζει στην τέχνη

 
Ρε Μ., συγγνώμη αλλά ακόμη και στη φάση που "συμμετείχα" στην προηγούμενη μπιενάλε, δεν είχα πάει να δω την έκθεση. Ήταν ζοφερή η καρδιά του Heaven. Ήταν ένα ψέμμα και μια απάτη, ένα στημένο πανηγύρι με χαριτωμένες πλευρές, αλλά με λογική υπερφίαλου γιγαντισμού. Κοινώς μια φούσκα. Πώς να μην ήταν; Υπήρχε κάτι σε αυτά που ζούσαμε που να μην ήταν;

Δεν ξέρω αν σε ενδιαφέρει η παρούσα διοργάνωση, αλλά εγώ βρίσκω και πάλι φαραωνική την ιδεολογία τους (μια στεγνή και παιδαριώδης φιλοδοξία να διοργανώνουν τους ολυμπιακούς αγώνες της τέχνης με ντοπαρισμένους αθλητές κανονικά) και κατευθυνόμενη από ένα σύστημα που περισσότερο απελπισμένα από ποτέ χρησιμοποιεί την τέχνη για να ασκήσει "εξουσία". Απελπισμένα, γιατί δεν υπάρχει πλέον.. πολιτικό σώμα. Και δεν υπάρχει σχέση εξουσιαστή-εξουσιαζόμενου, αλλά μέθεξη με το άμορφο. Η ανθρωπότητα είναι ένας οργανισμός σε αποσύνθεση/ανασύνθεση με όρους μετα-ανθρώπινους. Αυτό που έρχεται, αυτό που προκύπτει από την αυξημένη εντροπία, καταργεί την τέχνη εκ των πραγμάτων. Στις συνθήκες που ζούμε, θεωρώ ότι η μόνη επιλογή όσων υπηρετούν την τέχνη είναι το ελπιδοφόρο πένθος. Η σιωπή και η αποστασιοποίηση. Αλλά και κάτι ακόμη που μοιάζει με προσευχή χωρίς θεούς.

Το μόνο στοιχείο που διασώζει πλέον την κιβωτό της μνήμης, είναι η νεκροφάνεια, η λήθη, η ερμητική εσωτερική παρουσία που διαφυλάσσει την συνείδηση. Όταν το ιερό στοιχείο θα έχει εκλείψει εντελώς και μαζί του ο άνθρωπος, πιθανά να ανατείλει και πάλι με κάποιο τρόπο. Εν πάση περιπτώσει, η ιερότητα δεν υφίσταται στις κοσμικές συναθροίσεις αλλά αναβλύζει στο ενδιάμεσο διάστημα καθώς απαιτεί έναν απόλυτο ορίζοντα. Το απόλυτο όμως δεν χειραγωγείται, δεν προλειαίνεται, δεν ελέγχεται. Αποκαλύπτεται. Μόνο με όρους θεολογικούς μπορεί και πάλι να προσεγγίσει κανείς την τέχνη.

Ψυχικά, όπως καταλαβαίνεις, αισθάνομαι εντελώς ξένος/η με αυτό το πολύβουο, αλαλάζον και συνολικά φλύαρο συνονθύλευμα που καμώνεται σήμερα ότι αφορά στην τέχνη, με ναυαρχίδα τις διάφορες "μεγάλες"διοργανώσεις. Κάθε τι μεγάλο είναι ισοδύναμο με διαμεσολαβούμενη καταστροφή. Το επείγον ζητούμενο τώρα είναι πως να διασωθεί η μειονοτική ματιά (η γλώσσα όσων δεν υπάρχουν ακόμη, η υπόσχεση) που έχει σχεδόν αφανιστεί από τέτοιες διαμεσολαβήσεις κάθε τύπου (αδηφάγες μηντιακές μηχανές, θεωρητικός πατερναλισμός, οικονομική εξουσία, μηχανιστικός πληθωρισμός πληροφορίας που απισχναίνει κάθε νόημα). Αποτελεί δε ειρωνία η χρήση του ονόματος του Βάλτερ Μπένγιαμιν προκειμένου να οικοδομηθεί μια επίφαση κριτικού λόγου. Σκουπίδια είναι όλα τα προϊόντα του επικοινωνιακού συστήματος, χρήσιμα σκουπίδια που θα πάρουν σύντομα τον δρόμο της ανακύκλωσης -στην καλύτερη περίπτωση: για να ανατροφοδοτήσουν κάποια γραμμή χρηστικής παραγωγής. Όμως η τέχνη δεν είναι χρηστική στην σύλληψή της, είναι υπερβατική -αν και σχεδόν πάντα εκπίπτει σε εργαλείο για αλλότριους σκοπούς, σε συναλλαγματική αξία. Το πρόβλημα είναι πως εξέλιπαν οι στοιχειώδεις συνθήκες για την σύλληψη. Ο άνθρωπος είναι στείρος, τελειωμένος.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος: μόνο το πένθος και η προσμονή της επιστροφής των θεών.
Η εποχή που ζούμε δεν αφήνει περιθώρια για τίποτα πέραν μιας μετα-Επικούρειας ιδιώτευσης χωρίς φιλοσοφικό κήπο, χωρίς φίλους, χωρίς λόγο. Παρ'όλ'αυτά, αξίζει να αρθρώνεται αυτό το πένθος ως αμετάφραστο μήνυμα (προς άγνωστο παραλήπτη), μια προσευχή που ταξιδεύει στο διάστημα διατρέχοντας τις αποστάσεις ανάμεσα σε πιθανούς κόσμους.

Θα χαρώ να ακούσω και αντίθετα επιχειρήματα.

Οι φωτ. είναι από τις ταινίες 1) the Road (2009) 2) the Arrival (1996)