Friends of Miranda P.

favorite snap shots from my life ahem from movies

2011-12-28T21:42:00.000+02:00

Broderskab 2009

The Mudge Boy 2003

Doubt 2008

Identity 2003

violet tendencies 2010

the machinist 2004

the bat's flight before it ends (Hungary 1989)

Changeling 2008

L'homme que j'aime 1997

Giorni 2001

Seeing Heaven 2010 (the equivalent of Brazilian soap in Anglo-Dutch soft core.. better play muted)

Krámpack 2000

Get Real 1998

the Fluffer 2001

Dream boy 2008

the Hours 2002

Shelter 2007

Dog Tags 2008

Dante 2008

Das Weisse Band 2009

a single man 2009

Imaginary heroes 2004

Boy Culture 2006

I've loved you so long 2008

Μονόδρομος: το πένθος ταιριάζει στην τέχνη

2011-10-24T19:48:00.002+03:00

Ρε Μ., συγγνώμη αλλά ακόμη και στη φάση που "συμμετείχα" στην προηγούμενη μπιενάλε, δεν είχα πάει να δω την έκθεση. Ήταν ζοφερή η καρδιά του Heaven. Ήταν ένα ψέμμα και μια απάτη, ένα στημένο πανηγύρι με χαριτωμένες πλευρές, αλλά με λογική υπερφίαλου γιγαντισμού. Κοινώς μια φούσκα. Πώς να μην ήταν; Υπήρχε κάτι σε αυτά που ζούσαμε που να μην ήταν;

Δεν ξέρω αν σε ενδιαφέρει η παρούσα διοργάνωση, αλλά εγώ βρίσκω και πάλι φαραωνική την ιδεολογία τους (μια στεγνή και παιδαριώδης φιλοδοξία να διοργανώνουν τους ολυμπιακούς αγώνες της τέχνης με ντοπαρισμένους αθλητές κανονικά) και κατευθυνόμενη από ένα σύστημα που περισσότερο απελπισμένα από ποτέ χρησιμοποιεί την τέχνη για να ασκήσει "εξουσία". Απελπισμένα, γιατί δεν υπάρχει πλέον.. πολιτικό σώμα. Και δεν υπάρχει σχέση εξουσιαστή-εξουσιαζόμενου, αλλά μέθεξη με το άμορφο. Η ανθρωπότητα είναι ένας οργανισμός σε αποσύνθεση/ανασύνθεση με όρους μετα-ανθρώπινους. Αυτό που έρχεται, αυτό που προκύπτει από την αυξημένη εντροπία, καταργεί την τέχνη εκ των πραγμάτων. Στις συνθήκες που ζούμε, θεωρώ ότι η μόνη επιλογή όσων υπηρετούν την τέχνη είναι το ελπιδοφόρο πένθος. Η σιωπή και η αποστασιοποίηση. Αλλά και κάτι ακόμη που μοιάζει με προσευχή χωρίς θεούς.

Το μόνο στοιχείο που διασώζει πλέον την κιβωτό της μνήμης, είναι η νεκροφάνεια, η λήθη, η ερμητική εσωτερική παρουσία που διαφυλάσσει την συνείδηση. Όταν το ιερό στοιχείο θα έχει εκλείψει εντελώς και μαζί του ο άνθρωπος, πιθανά να ανατείλει και πάλι με κάποιο τρόπο. Εν πάση περιπτώσει, η ιερότητα δεν υφίσταται στις κοσμικές συναθροίσεις αλλά αναβλύζει στο ενδιάμεσο διάστημα καθώς απαιτεί έναν απόλυτο ορίζοντα. Το απόλυτο όμως δεν χειραγωγείται, δεν προλειαίνεται, δεν ελέγχεται. Αποκαλύπτεται. Μόνο με όρους θεολογικούς μπορεί και πάλι να προσεγγίσει κανείς την τέχνη.

Ψυχικά, όπως καταλαβαίνεις, αισθάνομαι εντελώς ξένος/η με αυτό το πολύβουο, αλαλάζον και συνολικά φλύαρο συνονθύλευμα που καμώνεται σήμερα ότι αφορά στην τέχνη, με ναυαρχίδα τις διάφορες "μεγάλες"διοργανώσεις. Κάθε τι μεγάλο είναι ισοδύναμο με διαμεσολαβούμενη καταστροφή. Το επείγον ζητούμενο τώρα είναι πως να διασωθεί η μειονοτική ματιά (η γλώσσα όσων δεν υπάρχουν ακόμη, η υπόσχεση) που έχει σχεδόν αφανιστεί από τέτοιες διαμεσολαβήσεις κάθε τύπου (αδηφάγες μηντιακές μηχανές, θεωρητικός πατερναλισμός, οικονομική εξουσία, μηχανιστικός πληθωρισμός πληροφορίας που απισχναίνει κάθε νόημα). Αποτελεί δε ειρωνία η χρήση του ονόματος του Βάλτερ Μπένγιαμιν προκειμένου να οικοδομηθεί μια επίφαση κριτικού λόγου. Σκουπίδια είναι όλα τα προϊόντα του επικοινωνιακού συστήματος, χρήσιμα σκουπίδια που θα πάρουν σύντομα τον δρόμο της ανακύκλωσης -στην καλύτερη περίπτωση: για να ανατροφοδοτήσουν κάποια γραμμή χρηστικής παραγωγής. Όμως η τέχνη δεν είναι χρηστική στην σύλληψή της, είναι υπερβατική -αν και σχεδόν πάντα εκπίπτει σε εργαλείο για αλλότριους σκοπούς, σε συναλλαγματική αξία. Το πρόβλημα είναι πως εξέλιπαν οι στοιχειώδεις συνθήκες για την σύλληψη. Ο άνθρωπος είναι στείρος, τελειωμένος.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος: μόνο το πένθος και η προσμονή της επιστροφής των θεών.
Η εποχή που ζούμε δεν αφήνει περιθώρια για τίποτα πέραν μιας μετα-Επικούρειας ιδιώτευσης χωρίς φιλοσοφικό κήπο, χωρίς φίλους, χωρίς λόγο. Παρ'όλ'αυτά, αξίζει να αρθρώνεται αυτό το πένθος ως αμετάφραστο μήνυμα (προς άγνωστο παραλήπτη), μια προσευχή που ταξιδεύει στο διάστημα διατρέχοντας τις αποστάσεις ανάμεσα σε πιθανούς κόσμους.

Θα χαρώ να ακούσω και αντίθετα επιχειρήματα.

Οι φωτ. είναι από τις ταινίες 1) the Road (2009) 2) the Arrival (1996)

καθιστώντας τις μετοχές αδρανείς και ανενεργούς κύριε Βαρδινογιάννη

2011-09-06T00:15:00.001+03:00

αν δεν κάνω λάθος, αν είναι να χρησιμοποιούμε τύπους της καθαρεύουσας... χμ... η ανενεργός κλίνεται κατά το "η οδός"... άρα, καθιστώντας τις μετοχές αδρανείς και ανενεργούς.
Άντε "ανενεργές" στην δημοτική, αλλά όχι "ανενεργείς". Για μια ιστορική ανακοίνωση, αυτό αποτελεί ιστορικό μαργαριτάρι και ένδειξη της γλωσσικής θολούρας.

Οι αμόρφωτοι δημοσιογράφοι φυσικά επανέλαβαν παντού αυτό που άκουσαν. Μερικοί το διόρθωσαν θλιβερά σε "ανενεργοί": αν ήταν ονομαστική... ΟΚ, αλλά εδώ η σύνταξη του κου Βαρδινογιάννη απαιτούσε αιτιατική πληθυντικού. Οι πιο συγκροτημένοι (ελάχιστοι αυτοί), το έκαναν "ανενεργές", όπως ορθά κλίνεται στην δημοτική. Πουθενά δεν είδα όμως τον σωστό τύπο.

Επ'ευκαιρία λοιπόν, ας επαναλάβω για ακόμη μια φορά πόσο η παρακμή της παιδείας και της γλώσσας προηγείται της γενικευμένης άμβλυνσης του πολιτισμού μας και της παρακμής σε όλα τα επίπεδα.

Όταν η Φινλανδία με τόσο μικρό πληθυσμό μπορεί να καυχηθεί για επιτυχημένη γλωσσική πολιτική βασισμένη στην ποιοτική παιδεία που διαθέτει, εμείς χάνουμε σιγά-σιγά το πιο πολύτιμο εργαλείο για την δημοκρατία, την γλώσσα.

Φίλα με Μίλτο, φίλα με

2011-08-04T04:48:00.001+03:00

(Ομόνοια, Τρίτη, 2 Αυγούστου, ξημερώματα/Μια ιστορία από τον Μ.Κ.)

Όλη η ιστορία ξεκίνησε όταν πήγα στο περίπτερο στην Ομόνοια να ρίξω μια ματιά στις ξένες εφημερίδες. Έρχεται λοιπόν αυτός, νέος -και θα τολμούσα να πω, γοητευτικός (για τέτοιο μέρος και τέτοια ώρα). Μου λέει "μιλάτε ελληνικά;" Λέω "ναι". Υπέθεσα ότι ήταν τζάνκι.
Αρχίζει να μου λέει κάτι ιστορίες ότι η μάνα του δεν έχει γυρίσει σπίτι και αυτός δεν έχει κλειδιά να μπει κι έχει πεινάσει και αν μπορώ να του πάρω κάτι να φάει... δεν χρειάζεται να του δώσω χρήμα, απλά να του πάρω κάτι να φάει.
Πως μου έρχεται εμένα τότε και δεν θέλω να βοηθήσω αυτόν τον άνθρωπο. Ίσως επειδή δεν μου αρέσει να με υποτιμούν. Προτιμώ να μου πει απλά ο άλλος τι θέλει και αν μπορώ βοηθάω.
Του ζητάω λοιπόν να με αφήσει γιατί δεν έχω την διάθεση να ακούσω τις ιστορίες του και δεν θα ήθελα την συγκεκριμένη στιγμή να τον βοηθήσω.
Με κοιτάει στα μάτια διερευνητικά και τον κοιτάζω κι εγώ εξ'ίσου έντονα.

Δεν ξέρω αν ήταν κεραυνοβόλος έρωτας ή θανάσιμο μίσος αυτό που γεννήθηκε σε μια στιγμή.
Αρχίζει να μιλά διαφορετικά "α, δεν θέλεις με το καλό ε; επειδή είσαστε γκέϊ νομίζετε ότι σας ανήκει ο κόσμος ε; νομίζεις ότι θα μου κοστίσει τίποτα να σου χώσω δυο μπουνιές; το θέλεις, δεν το θέλεις; να φας δυο μπουνιές..."
"Τί είναι αυτά που λες;"
"Γιατί, νομίζεις ότι δεν το βλέπω; Ότι είσαι πούστης;"
"Και τί σε νοιάζει εσένα τι είμαι; Σου είπα εγώ τίποτα που είσαι τζάνκι;"
"Εγώ δεν είμαι τζάνκι." Μου δείχνει τις φλέβες των χεριών του. "Εσύ είσαι τζάνκι από πίσω".
Αρχίζει λοιπόν ένα παραλήρημα και δεν με αφήνει να φύγω.
Τρέχω στο φαστ φουντ της γωνίας και παρακαλώ τον ιδιωτικό φρουρό να με βοηθήσει. "Εγώ μόνο εδώ στο κατάστημα είμαι" μου εξηγεί ο σεκιουριτάς.
"Μα, γι αυτό μπήκα! Μου ζήτησε χρήματα αυτός εκεί, δεν του έδωσα και με απειλεί! Δεν μου έχει τύχει ξανά αυτό." Η κοπέλα πίσω από τα γλυκά σηκώνει το κεφάλι της στιγμιαία και ψιθυρίζει "όλοι έτσι είναι εδώ πέρα". "Όχι, δεν μου έχει ξανατύχει" της λέω.

Ο τύπος μας κοιτάζει απ έξω με ένα χαμόγελο. Ξαφνικά πάει στο απέναντι πεζοδρόμιο και λέει κάτι σε ένα περαστικό αυτοκίνητο. Σκύβει στο παράθυρο του οδηγού και μιλάει.
Βρίσκω ευκαιρία και ξεπετιέμαι στον δρόμο. Περπατάω γρήγορα προς τα κάτω στην Αθηνάς. Στα εκατόν πενήντα μέτρα τον ακούω πάλι από πίσω μου. Μου φωνάζει να σταματήσω. Σταματάω.
"Τί θέλεις από μένα;"
Αρχίζει να με κατηγορεί ότι του μίλησα άσχημα και ότι δεν μου ζήτησε και τίποτα παράλογο κ.λπ. Έχει επανέλθει σε ένα τόνο λογικής. Του εξηγώ ότι η περιοχή είναι γεμάτη τζάνκι και ότι αν όντως είναι καθαρός, θα έπρεπε να πάει στο Μοναστηράκι να αναζητήσει να φάει κάτι. Ότι εκεί έχει πιο πολύ κόσμο και οι άνθρωποι είναι λιγότερο επιφυλακτικοί.
"Πού είναι το Μοναστηράκι;"
"Δεν ξέρεις;"
"Μα δεν είμαι από δω".
"Από πού είσαι;"
"Είδες που βιάστηκες να με χαρακτηρίσεις; Από Χαλκίδα είμαι." Τώρα είναι συγκαταβατικός, σχεδόν τρυφερός.
Κι αρχίζει πάλι. Μου λέει ότι είναι καθαρός. Αλλά το ξεχειλώνει: "..δηλαδή εδώ στην Ομόνοια είναι τζάνκι αυτοί; Α... γι'αυτό έρχονταν κάτι μαύροι και ήθελαν να μου πουλήσουν χασίς. Ξέρεις, μια φορά μόνο μου έδωσαν να δοκιμάσω και ζαλίστηκα. Δεν γούσταρα..."
"Φίλε" τον σταματάω "δεν μου μοιάζεις τόσο ανυποψίαστος. Τέλος πάντων, δεν ξέρω πως θα το λύσεις το πρόβλημά σου, αλλά εγώ θα ήθελα να πάω σπίτι μου."
"Δεν έχεις να πας πουθενά!"
"Θα πρέπει να καταλάβεις ότι στον δρόμο υπάρχει ένας κώδικας συμπεριφοράς. Δεν τον σεβάστηκες. Μου επιτέθηκες. Άφησέ με ήσυχο τώρα!"
"Αφού δεν θέλεις με τον καλό τρόπο υπάρχει κι άλλος!" Έίναι η άλλη προσωπικότητα. Με βρίζει. Επιταχύνω το βήμα. Έρχεται από πίσω μου.
"Πού θα πας μωρή; Θα σε γαμήσω. Επειδή κάνατε ένα γκέϊ παρέϊντ νομίζεις ότι θα γλυτώσεις; Έτσι, έτσι, περπάτα πιο γρήγορα. Θέλω να σε δω να τρέχεις."
Όντως είμαι στο όριο να το βάλω στα πόδια. Τον ακούω από πίσω μου σαν μανιακό να με απειλεί.
Μπαίνω σε ένα ξενοδοχείο, στο Μπέϊμπι Γκραντ. Ο μισοκοιμισμένος φύλακας σηκώνεται. "Καλησπέρα". Είναι νέο παιδί, πιο ψηλός από μένα και λίγο παχουλός.Του εξηγώ την κατάσταση. Μου λέει να καθίσω. Μου λέει να πάρω την αστυνομία εφ'όσον νοιώθω ότι απειλείται η ζωή μου. "Δεν έχετε τηλέφωνο πάνω σας;" "Ναι έχω". Κάθομαι μόνος στο ημίφως της κεντρικής αίθουσας. Βγάζω το τηλέφωνο. Είμαι σαστισμένος. Ψάχνω να βρω το μενού. Μου παίρνει πέντε λεπτά να σχηματίσω το νούμερο της άμεσης δράσης.
Ο φύλακας έχει πάει έξω και συζητάει με τον διώκτη μου. Βγαίνω να δω το νούμερο του κτηρίου του ξενοδοχείου, για να το δώσω στην τηλεφωνήτρια της αστυνομίας.
Ο διώκτης μου κάνει συστάσεις στον φύλακα, να μην μπλέκεται σε κάτι που δεν τον αφορά κι ότι δεν ξέρει τι έχει μεσολαβήσει. Λέει ότι εγώ έχω βρωμόστομα και ότι τον κακοποίησα. Ότι του την έπεσα. Κοινώς, έχει αντιστρέψει την ιστορία και υποστηρίζει ότι είναι ένα παιδί που έπεσε θύμα ενός διεστραμμένου.

Ο φύλακας του ξενοδοχείου έρχεται σε μένα. Με κοιτάζει κάπως φοβισμένος. Φαίνεται πως αυτά που του έλεγε ο άλλος τον έκαναν να σφιχτεί απέναντί μου. Παραμένει ευγενής. Όχι όμως υποστηρικτικός όπως προηγουμένως. Προηγουμένως είχα προσπαθήσει να εξηγήσω γιατί βρισκόμουν στην Ομόνοια και δεν με είχε αφήσει. Μου είπε "για τους δικούς σας λόγους. Ελεύθερος άνθρωπος είσαστε." Όμως ο διώκτης μου είναι πονηρός. Είναι πραγματικά παθιασμένος ως προς την εκδοχή που υποστηρίζει. Δεν φεύγει. Περιμένει εκεί έξω να έρθει η αστυνομία.
Μου φωνάζει ακόμη: "Θέλω να μας πάνε μαζί και να μας βάλουν στο ίδιο κελί. Εκεί θα δεις τι πούτσο θα φας. Αυτό δεν ήθελες. Θα δεις. Θα καλοπεράσεις στην αστυνομία."
Κάποια στιγμή κινείται προς τα πλάγια του ξενοδοχείου, στο σκοτεινό στενό. Ξεκουμπώνει επιδεικτικά το παντελόνι του: "πάω να ρίξω ένα κατούρημα" μου κάνει, "έχεις ακόμη χρόνο να το βάλεις στα πόδια".

Επιτέλους έρχεται το αστυνομικό. Ο διώκτης μου τρέχει στο παράθυρο και αρχίζει να τους μιλάει με ένταση. Τους μιλάει για αρκετά λεπτά. Εγώ περιμένω στην πόρτα του ξενοδοχείου, δίπλα στον υπάλληλο. Επιτέλους, ο αστυνόμος έρχεται προς εμένα με ύφος αυστηρό.
"Γειά σας" του κάνω "χρειάζομαι βοήθεια. Αυτός ο άνθρωπος μου ζήτησε χρήματα και δεν του έδωσα. Από τότε με ακολούθησε και με απειλεί."
"Θα κάνετε μήνυση;"
Διστάζω. "Όχι..." τον κοιτάζω μπερδεμένος.
"Δεν μπορώ να κάνω τίποτα" μου λέει κοφτά. Κοντοστέκεται: "Γνωρίζεστε με τον κύριο;"
"Όχι! Διάβαζα ξένες εφημερίδες στο περίπτερο, στην πλατεία και ήρθε και μου μίλησε"
"Δηλαδή άμα πάμε τώρα στον κυρ-(κάποιο όνομα) στο περίπτερο και ρωτήσουμε, θα επιβεβαιώσει ότι διάβαζες εφημερίδες;"
"Δεν ξέρω αν με είδε γιατί είναι πλάϊ στο περίπτερο οι εφημερίδες σε ένα σταντ. Όμως σίγουρα με θυμάται το παιδί, ο φύλακας στο φαστ. Κοιτάξτε, έρχομαι συχνά εδώ, περπατώ, διαβάζω εφημερίδες, γνωρίζω την περιοχή. Πολλές φορές βοηθάω κιόλας τους χρήστες, τους παίρνω φαγητό. Αλλά αυτός ο άνθρωπος δεν είναι χρήστης. Δεν ξέρω τι είναι. Καταλαβαίνετε;"
Κατεβάζει το κεφάλι και μουρμουρίζει "μωρέ εγώ καταλαβαίνω περισσότερα από όσα νομίζεις".

Συμπληρώνουν τα στοιχεία μας, μας δίνουν πίσω τις ταυτότητες, επιβεβαιώνω ότι δεν θέλω να μπλέξω με νομική διαδικασία και δεν θα κάνω μήνυση, απλά ζητώ να με πάνε με το αστυνομικό πιο κάτω για να γλυτώσω. Μου λένε "περάστε κύριε" και μπαίνω στο αυτοκίνητο.
"Αυτή τη φορά την γλύτωσες, αλλά εδώ είμαστε" μου λέει ο διώκτης μου πάνω από τις μύτες των αστυνομικών, σκύβοντας πάνω στο καπώ.
"Ευχαριστώ πολύ" του απαντώ.

Στο αμάξι συνεχίζω να τους εξηγώ την κατάσταση. Αισθάνομαι υποχρεωμένος να τους δώσω να καταλάβουν ποιός είμαι. Θέλω να καταλάβουν ότι υπάρχουν διαφόρων ειδών άνθρωποι και να μην κρίνουν με βάση τις προκαταλήψεις τους. Τους λέω ότι μ'ενδιαφέρει να περπατώ στην πόλη μου και να βλέπω τι γίνεται. Ότι καταλαβαίνω τι σημαίνει να είναι κανείς εξαθλιωμένος, στον δρόμο και γι'αυτό κρατώ πάντα τις σωστές αποστάσεις και δείχνω σεβασμό σε όλους.
"Ρε μήπως δεν τα βρήκατε στην συμφωνία;" μου πετάει απηυδησμένος ο οδηγός.
"Τί; ότι δηλαδή πήγα εγώ για ναρκωτικά και..."
"Όχι ναρκωτικά. Ξέρεις"
Τους λέω ότι καταλαβαίνω τη θέση τους, ότι δεν είναι σε θέση να επαληθεύσουν τις ιστορίες του καθενός, όμως εν πάση περιπτώσει, εγώ οφείλω να τους εξηγήσω ακόμη μια φορά ότι δεν είχα πάει στην Ομόνοια για αγοραπωλησίες κι ότι ο άνθρωπος που με καταδίωξε είναι παθολογικός και θα μπορούσε να κάνει κακό.
Και οι δύο αστυνομικοί είναι ξανθοί. Ο συνοδηγός του, ένα πολύ νέο και στρουμπουλό παιδί, δεν μιλά καθόλου. Μόνο μια φορά προηγουμένως ήρθε κοντά μου με ένα βιβλίο συμβάντων και κατέγραψε όνομα και διεύθυνση. Έμοιαζε τρομοκρατημένος.
"Γειά σας κύριε" μου κάνει ο οδηγός καθώς με κατεβάζουν στο Μοναστηράκι. "Σας ευχαριστώ πολύ" απαντώ. Κλείνω την πόρτα και χάνομαι στα στενά του Γιουσουρούμ.

Καθώς περπατώ μόνος, νοιώθω σα να με έχουν δείρει. Παρ' όλ'αυτά, μου έχει εντυπωθεί το πάθος αυτού του ανθρώπου για μένα, έστω δολοφονικό πάθος. Μου έρχεται στο νου η σκηνή με την Μερκούρη στο ρόλο της Στέλλας και τον Μίλτο που κρατά μαχαίρι. Φαντάζομαι εναλλακτικά τον Μίλτο να κυνηγάει τη Στέλλα αντί να της λέει να μην τον πλησιάσει. Δεν είμαι σίγουρος αν υπάρχει διαφορά. Ή μάλλον, ναι, υπάρχει. Ο Μίλτος που κυνηγάει τη Στέλλα... πάει το δράμα. Εδώ αρχίζει το σπλάτερ, η κωμωδία.

Περνώ κι εγώ από κει: το Σύνταγμα δεν είναι ακριβώς Ταχρίρ

2011-06-10T17:44:00.000+03:00

Όσο αδιαμφισβήτητο είναι πως τα κινήματα στην Ευρώπη και τον Αραβικό κόσμο αλληλοεπηρεάζονται και σχετίζονται σε ικανό βαθμό με τις νέες τεχνολογίες, άλλο τόσο θα ήταν παραπλανητική η ταυτοποίησή τους ή οι αβασάνιστες συγκρίσεις με συμφραζόμενα άλλων κοινωνιών. Όσο κι αν αποτελεί συνήθεια ορισμένων να χαρακτηρίζουν το πολιτικό μας σύστημα συλλήβδην φασίζον, πιστεύω ότι αντιλαμβάνονται τις τεράστιες διαφορές ανάμεσα σε πολύχρονες δικτατορίες με παραστρατιωτική οργάνωση ασφάλειας και μια δυσλειτουργική δημοκρατία όπως η δική μας.

Με άλλα λόγια, η αντίδραση του αραβικού "πλήθους" προέκυψε και οργανώθηκε στον αντίποδα μιας ασύγκριτα βάναυσης εξουσίας. Απ'αυτή τη σκοπιά, αναρωτιέται κανείς που εδράζεται η υστερία που διακατέχει συγκεκριμένους χώρους και αν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα (ή φόβος) να αφορούν τέτοιες τάσεις την ευρύτερη κοινωνία. Η επανάσταση που χρειάζεται η Ελλάδα, δεν νομίζω ότι είναι μια ισοπέδωση των όποιων θετικών κοινωνικών κεκτημένων (πχ η άνοδος του βιωτικού επιπέδου κυρίως στην ελληνική ύπαιθρο ή η φιλελευθεροποίηση της ελληνικής κοινωνίας: κανείς δεν τολμά πλέον να υπερηφανεύεται δημόσια για την κακοποίηση ενός ομοφυλόφιλου, ή να βρίσκει υποστήριξη για την βάναυση τιμωρία που επέβαλε στην σύζυγο... ναι, δεν αποτελούν γραφικότητες τέτοια κεκτημένα! -στην Αίγυπτο ακόμη αγωνίζονται για τέτοια αυτονόητα που μας ήρθαν σιγά σιγά μέσω της όσμωσης με την Δύση!). Δεν χρειαζόμαστε λοιπόν μια κατάλυση του κράτους δικαίου (κι ας είναι κουτσό) που θα μας γύριζε δεκαετίες πίσω, αλλά ένα εκμοντερνισμό της δημοκρατίας μας συνδεδεμένο με δια-ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και πίεση για τον παράλληλο μετασχηματισμό/ μεταρρύθμιση της Ευρώπης στην κατεύθυνση της δημοκρατικής πολιτικής ολοκλήρωσης.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι μόνες αναλύσεις που καταλαβαίνω είναι αυτές του Βαρουφάκη: διόλου ουτοπικές προσεγγίσεις, με ευρύτητα και ορθολογική κριτική του προβληματικού συστήματος.

Το ζήτημα με τους αγανακτισμένους είναι πως ταλαντεύονται, άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε σα να πέφτει το αεροπλάνο. Δεν καταφέρνουν όμως να ξεκαθαρίσουν τι (και αν) προκρίνουν από όσες επιλογές είναι ήδη εκπεφρασμένες, ορατές και κοινά κατανοητές. Πέραν της πόλωσης των "πάνω" και "κάτω" του Συντάγματος, υπάρχουν οι πολώσεις ανάμεσα στους θιασώτες της ριζοσπαστικής δράσης και εκείνους της ειρηνικής διαδικασίας (που επίσης καταλήγει να μοιάζει αυτοσκοπός), ανάμεσα στους αυθαίρετους που αρπάζουν το μικρόφωνο και όσους πάσχουν από φετιχισμό της διαδικασίας. Η πόλωση ανάμεσα σε όσους φωνάζουν για κρεμάλες και όσους τους θεωρούν πιο φασίστες από αυτούς που θέλουν να κρεμάσουν... κλπ. Εν κατακλείδι, μοιάζουν καθηλωμένοι σε επίπεδο αντανακλαστικών από τα χαρακτηριστικά τους: ανομοιογένεια και έλλειψη κοινής γλώσσας. Αυτό που καταλήγει να τους ενώνει χονδρικά... είναι η γενικόλογη απόρριψη όλου του κοινοβουλευτικού συστήματος. Αυτός ο ετεροπροσδιορισμός είναι αδιέξοδος καθώς δεν μπορούν να επιλέξουν κανένα υπαρκτό δρόμο ή παράδρομο και δεν διαθέτουν τα μέσα ούτε τον χρόνο για να φτιάξουν τον κόσμο εξ'αρχής (κάτι που έτσι κι αλλιώς είναι ουτοπικό και υπήρχε ήδη ως ιδεοληψία σε χώρους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και τους αναρχικούς). Ο μαξιμαλισμός λοιπόν είναι η άλλη όψη της ριζικής ένδειας.

Το θετικό που βλέπω εγώ (μετά από καθημερινές επισκέψεις στο κέντρο) είναι αρχικά η ενεργοποίηση του δημόσιου χώρου (είθε να γεννηθεί μια νέα αντίληψη για την αξία του!) αλλά και πως κάποιοι ίσως συνειδητοποιήσουν ότι απαιτείται μια γερή δόση εμπειρισμού και πρακτικό πνεύμα. Ότι οι ιδέες περί άμεσης δημοκρατίας χρειάζονται ένα επεξεργασμένο και επαρκές πλαίσιο με σειρά ποσοτικών και ποιοτικών παραμέτρων προκειμένου να είναι εφαρμόσιμες (πόσοι, ποιοί, με ποια σχέση μεταξύ τους μπορούν να έχουν τη νομιμοποίηση για αυτο-οργάνωση και την διαχείριση ποίου πράγματος; Όχι όποιος έτυχε να περνάει, όχι άνθρωποι απληροφόρητοι και σίγουρα, όχι άνθρωποι χωρίς μακροχρόνια/σταθερή σχέση και κοινοτική δέσμευση!)

Επομένως, μπροστά στο χάος της ανυνεννοησίας, ίσως... λέω, ίσως να απαιτείται ένας συμβιβασμός για την επιβίωση. Μια "συνδιαλλαγή" με το υπαρκτό, με σκοπό την συνεννόηση ώστε να προκύψει μια μεταρρυθμιστική πλατφόρμα που να εμπεριέχει όσον το δυνατόν περισσότερους. Ένα κίνημα "καθαρών" που αρνείται να μιλήσει με τους μολυσμένους, είναι συνταγή για ατελέσφορους και φθοροποιούς θρησκευτικούς πολέμους.

Τέλος, ας μην ωραιοποιούμε την Αραβική Άνοιξη, ας δούμε πως μετά την αλλαγή στην Αίγυπτο η κοινωνία αγωνιά για την εξέλιξη της κατάστασης, για την κατάσταση της οικονομίας, για το αν η κοινωνική οργάνωση της χώρας θα επιτρέψει στις πιο προοδευτικές τάσεις να εκπροσωπηθούν και να μην χαντακωθούν από γκρίζες δυναμικές τύπου Σαλαφισμός... που καιροφυλακτούν. Το μόνο σίγουρο, όπως είχα διαβάσει κάπου, είναι πως αυτοί που έχουν συνήθως το πάνω χέρι σε μια κοινωνία είναι αυτοί που διαθέτουν την μεγαλύτερη οργάνωση: στη Ρωσία του 1917 ήταν οι μπολσεβίκοι, στην Αίγυπτο ο στρατός, στη Λιβύη... μάλλον κανένας κλπ. Στην Ελλάδα;

Το ερώτημα με απασχολεί. Ποιός (ποιά νέα κοινωνική ομάδα, ποιό σύνολο, ποιά τάξη, συλλογικότητα...) στην Ελλάδα διαθέτει ισχυρή κοινωνική οργάνωση; Γιατί εκτός από ρεύμα, χρειάζεται οργάνωση! Υπάρχει κάποιος; Αν όχι, απλά θα πρέπει να συνεχίσουμε με τα δύο κόμματα (που δίχως ριζικές αλλαγές -οι οποίες δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση... ίσως εξ'ίσου δύσκολη με το άλλο άκρο, δηλ. να οργανωθούν ευφυώς οι αγανακτισμένοι- αποτελούν συνταγή καταστροφής). Δίχως οργανωμένο κίνημα ή οργανωμένα κόμματα, δύσκολα θα πορευτούμε οπουδήποτε γιατί κανείς δεν θα μπορεί να αποφασίσει οτιδήποτε και να το εφαρμόσει.

Is this a grin on his face? #Bahrain

2011-04-16T23:55:00.000+03:00

it is a photo taken from the Guardian. After contemplating the chilling expression of the security officer, you may want to visit the original site and read the article about repression in Bahrain

time to remember Paul Virilio?

2011-03-14T14:55:00.003+02:00

catastrophic tsunami/Nippon/2011

Snapshot/Takashi Miike: a missed telephone call

Communauté d'émotions - le instant domine - la tyrannie du temps réel - la confiance demamde du temps, il n'y a pas de démocratie instantanée - enchaînement de catastrophes, c'est ça l'actualité

Community of emotions - the all embracing moment - the tyranny of real time - confidence is built over time, instant democracy is a delusion - a chain of catastrophes, that is the news

Repost/ the Watson Institute

Red alert in Cyberspace

by Paul Virilio

The twin phenomena of immediacy and of instantaneity are presently one of the most pressing problems confronting political and military strategists alike. Real time now prevails above both real space and the geosphere. The primacy of real time, of immediacy, over and above space and surface is a fait accompli and has inaugural value (ushers a new epoch). Something nicely conjured up in a French advertisement praising cellular phones with the words: "Planet Earth has never been this small." This is a very dramatic moment in our relation with the world and for our vision of the world.

Three physical barriers are given: sound, heat, and light. The first two have already been felled. The sound barrier has been cut across by the super- and hypersonic aircraft, while the heat barrier is penetrated by the rocket taking human beings outside the Earth’s orbit in order to land them on the moon. But the third barrier, that of light, is not something one can cross: you crash into it. It is precisely this barrier of time which confronts history in the present day. To have reached the light barrier, to have reached the speed of light, is a historical event which throws history in disarray and jumbles up the relation of the living being towards the world. The polity that does not make this explicit, misinforms and cheats its citizenry. We have to acknowledge here a major shift which affects geopolitics, geostrategy, but of course also democracy, since the latter is so much dependent upon a concrete place, the "city".

The big event looming upon the 21st century in connection with this absolute speed, is the invention of a perspective of real time, that will supersede the perspective of real space, which in its turn was invented by Italian artists in the Quattrocento. It has still not been emphasized enough how profoundly the city, the politics, the war, and the economy of the medieval world were revolutionized by the invention of perspective.

Cyberspace is a new form of perspective. It does not coincide with the audio-visual perspective which we already know. It is a fully new perspective, free of any previous reference: it is a tactile perspective. To see at a distance, to hear at a distance: that was the essence of the audio-visual perspective of old. But to reach at a distance, to feel at a distance, that amounts to shifting the perspective towards a domain it did not yet encompass: that of contact, of contact-at-a-distance: tele-contact.

A Fundamental Loss of Orientation

Together with the build-up of information superhighways we are facing a new phenomenon: loss of orientation. A fundamental loss of orientation complementing and concluding the societal liberalization and the deregulation of financial markets whose nefarious effects are well-known. A duplication of sensible reality, into reality and virtuality, is in the making. A stereo-reality of sorts threatens. A total loss of the bearings of the individual looms large. To exist, is to exist in situ, here and now, hic et nunc. This is precisely what is being threatened by cyberspace and instantaneous, globalized information flows.

What lies ahead is a disturbance in the perception of what reality is; it is a shock, a mental concussion. And this outcome ought to interest us. Why? Because never has any progress in a technique been achieved without addressing its specific negative aspects. The specific negative aspect of these information superhighways is precisely this loss of orientation regarding alterity (the other), this disturbance in the relationship with the other and with the world. It is obvious that this loss of orientation, this non-situation, is going to usher a deep crisis which will affect society and hence, democracy.

The dictatorship of speed at the limit will increasingly clash with representative democracy. When some essayists address us in terms of "cyber-democracy", of virtual democracy; when others state that "opinion democracy" is going to replace "political parties democracy", one cannot fail to see anything but this loss of orientation in matters political, of which the March 1994 "media-coup" by Mr. Silvio Berlusconi was an Italian-style prefiguration. The advent of the age of viewer-counts and opinion polls reigning supreme will necessarily be advanced by this type of technology.

The very word "globalization" is a fake. There is no such thing as globalization, there is only virtualization. What is being effectively globalized by instantaneity is time. Everything now happens within the perspective of real time: henceforth we are deemed to live in a "one-time-system".

For the first time, history is going to unfold within a one-time-system: global time. Up to now, history has taken place within local times, local frames, regions and nations. But now, in a certain way, globalization and virtualization are inaugurating a global time that prefigures a new form of tyranny. If history is so rich, it is because it was local, it was thanks to the existence of spatially bounded times which overrode something that up to now occurred only in astronomy: universal time. But in the very near future, our history will happen in universal time, itself the outcome of instantaneity—and there only.

Thus we see on one side real time superseding real space. A phenomenon that is making both distances and surfaces irrelevant in favor of the time-span, and an extremely short time-span at that. And on the other hand, we have global time, belonging to the multimedia, to cyberspace, increasingly dominating the local time-frame of our cities, our neighborhoods. So much so, that there is talk of substituting the term "global" by "glocal", a concatenation of the words local and global. This emerges from the idea that the local has, by definition, become global, and the global, local. Such a deconstruction of the relationship with the world is not without consequences for the relationship among the citizens themselves.

Nothing is ever obtained without a loss of something else. What will be gained from electronic information and electronic communication will necessarily result in a loss somewhere else. If we are not aware of this loss, and do not account for it, our gain will be of no value. This is the lesson to be had from the previous development of transport technologies. The realization of high velocity railway service has been possible only because engineers of the 19th century had invented the block system, that is a method to regulate traffic so that trains are speeded up without risk of railway catastrophes. But so far, traffic control engineering on the information (super)highways is conspicuous by its absence.

There is something else of great importance here: no information exists without dis-information. And now a new type of dis-information is raising its head, and it is totally different than voluntary censorship. It has to do with some kind of choking of the senses, a loss of control over reason of sorts. Here lies a new and major risk for humanity stemming from multimedia and computers. Albert Einstein, in fact, had already prophesized as much in the 1950s, when talking about "the second bomb". The electronic bomb, after the atomic one. A bomb whereby real-time interaction would be to information what radioactivity is to energy. The disintegration then will not merely affect the particles of matter, but also the very people of which our societies consist. This is precisely what can be seen at work with mass unemployment, wired jobs, and the rash of delocalizations of enterprises.

One may surmise that, just as the emergence of the atomic bomb made very quickly the elaboration of a policy of military dissuasion imperative in order to avoid a nuclear catastrophe, the information bomb will also need a new form of dissuasion adapted to the 21st century. This shall be a societal form of dissuasion to counter the damage caused by the explosion of unlimited information. This will be the great accident of the future, the one that comes after the succession of accidents that was specific to the industrial age (as ships, trains, planes or nuclear power plants were invented, shipwrecks, derailments, plane crashes and the meltdown at Chernobyl were invented at the same time too...)

After the globalization of telecommunications... (read the rest at the source: www.watsoninstitute.org/infopeace/ )

Paul Virilio, urbanist and militant, lives in Paris. He has published, among other works, Speed and Politics, War and Cinema, Pure War (with Sylvère Lotringer), Popular Defense & Ecological Struggles, The Aesthetics of Disappearance, The Vision Machine, The Art of the Motor, Open Sky, and The Politics of the Very Worst. Reviews of The Art of the Motor and Open Sky by James Der Derian and Ian R. Douglas respectively appear in the dialogues directory of this site. Virilio is currently working on two projects: a book his notion of "the accident", and a book on media and Kosovo. He is best known as the protagonist of what he calls "dromology"; the science of, and study of speed.

Oct/2010 Aisha Gaddafi

2011-02-23T04:07:00.000+02:00

http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/africaandindianocean/libya/8053181/Meet-Gaddafis-girl-a-chip-off-the-old-block.html

http://www.guardian.co.uk/world/2011/feb/21/wikileaks-guide-gaddafi-fractious-family

Wikipedia even 4 a few minutes: ..known simply as Colonel Gaddafi the Murderer

2011-02-20T21:02:00.001+02:00

Absolute memories: The power and The folly

2011-02-10T00:07:00.001+02:00

الوعي المصري
(Egyptian Awareness/ the famous by now blog by Wael Abbas)
http://misrdigital.blogspirit.com/

Once my heart belonged to daddy

2011-02-07T03:21:00.001+02:00

خذ نفسا! انظروا! استمع!

Jan25/ Egypt/ Οδηγίες (Rise Up Guide)

2011-01-28T02:49:00.001+02:00

http://bangpound.posterous.com/howto-rise-up-jan25

ὀρθῶς γάρ ἐστι τῶν νέων πρῶτον ἐπιμεληθῆναι ὅπως ἔσονται ὅτι ἄριστοι -αχ Τίνα

2011-01-25T20:08:00.002+02:00

([...]ἄρχεσθαι ὀρθῶς· ὀρθῶς γάρ ἐστι τῶν νέων πρῶτον ἐπιμεληθῆναι ὅπως ἔσονται ὅτι ἄριστοι, ὥσπερ γεωργὸν ἀγαθὸν τῶν νέων φυτῶν εἰκὸς πρῶτον ἐπιμεληθῆναι[...] -Σωκράτης/ Πλάτωνος Εὐθύφρων )

Έχω φίλη τινά φιλελεύθερον τε και φιλάνθρωπον ή μάλλον φιλόζωον. Ήγκικεν δε αύτη τω σημείω του τον αυτής γάμον διαλύειν εξ αφορμής ευρέσεως έξ κουταβίων ά εμάζευσε από σκουπιδοτενεκέ. Η πενθερά της έθεσε σαφώς το δίλημμα, ευκαιρία τρόπον τινά για την δυσφορούσα φίλη, αδράξασα δε ταύτην απεμακρύνθη της εστίας ...μαζί με τα 6 υιοθετημένα απόκληρα μωρά. Μετακομίσασα εις τόπον χλοερόν εις Μεσογαίαν, διατήρησε δύο εκ τούτων, έχουσα διαθέσει τα υπόλοιπα σε φίλους -πλην ενός ο ηναγκάσθη παραδώσαι εις άγνωστον μέσω αγγελίας εις τον φιλόζωον τύπο.

Αι προθέσεις της ήσαν αγγελικαί, αφιερώθη δε στα ζώα με αυταπάρνηση και ότε ήγκικεν η ώρα εγένοντο εμβόλια και άλλα σχετικά γραφειοκρατικά πλην απαραίτητα ωσεί διαβατήρια, πιστοποιητικά και ότι έχρη.
Όμως, η άφρων δεν μερίμνησε ίνα διδάξη εις τα προσφιλή της ζωάρια ένα πρωτόκολλο ορίων και η συμπεριφορά τους έβαινε ες αεί απρόβλεπτος και αύξουσα κινδύνου διά τους επισκέπτας. Καθώς επρόσθεταν ούτα βάρος και μυϊκόν ιστόν, έφτασαν να φανώσιν αληθώς ως ήσαν: δύο μπάσταρδοι μεγαλόσωμοι κύνες συγγενέστατοι του είδους όν διατηρώσι παραδοσιακά βοσκοί εις ορεινά μέρη.
Η άξεστος και απρόβλεπτος συμπεριφορά των έκαμνε φωλέαν απρόσιτον τον οίκον της φιλενάδος μου και απετράπην έκτοτε της παραμικράς σκέψεως περί συνευρέσεων δια φιλικήν κουβέντα και καφέ. Τέτοιου μεγέθους ήταν ο φόβος που επεκράτη που συν τω χρόνω και αύτη η φίλη μου, συνειδητοποιήσασα την ζοφεράν ατμόσφαιρα του σαλονιού της, μετετόπισε τους σατανάδες εις την ταράτσα όπου και κατεσκεύασεν ευμεγέθη οίκον ανάλογον προς τας ανάγκας των λεόντων.

Συνεπέρανον δε τότε πως αληθώς ουχ αν ήρκεσαν ποτε αι καλαί προθέσεις, αλλά μεγάλη πειθαρχία απαιτούσιν οι νεανίες. Ώφειλαν δε άπαντες "διδάσκαλοι" επιμεληθήναι όπως μεταδώσωσιν αυτοίς εγκαίρως τας αρμόζουσας αρχάς διά την μετέπειτα ομαλή σταδιοδρομίαν των εις την ανθρώπινη κοινωνία.

Σημ. Το παραπάνω βασίζεται σε πραγματική ιστορία. Αποτελεί άσκηση ειρωνίας σε σχέση με την παιδεία, το συναίσθημα... τον Σύριζα κι εν πάση περιπτώσει, απέλπιδα αλληγορία (χαριτωμενιά;) εν μέσω αυτού που επικρατεί εκεί έξω. Αν είναι κάποιος φιλόλογος κι επιθυμεί να διορθώση την "καθαρεύουσα"... buyrun!

Poor Great Julian

2010-12-15T04:29:00.001+02:00

It's been like... how many years now that fear was the order of the day, war after war, live massacres, displaced populations, phosphorescent Gaza, neo-climatic floods, fire, earthquakes, viral media echoing the chaos; end times and the neo-liberal planetary disaster. People have been barely suppressing a kind of primal scream.

Of course, at the same time, there was the internet boom, elections fought on youtube, the pirate party in Sweden, the various hacker groups advocating their seminal brand of digital communism with systemic agencies struggling as if to push back the wave created by technology and disaster economics... So much strife, pain, and so much longing for Prometheus.

Enter the stage: The leaking symptom with its alleged immoral, abusive and sexually threatening apparatus! Wikileaks, like a scream that reveals graphically what everyone had felt: "nothing is really under control and they are lying to us. We are unprotected like their data and we may even like it". The role of Sweden in this is quite indicative of the current state of liberalism!

Of course, there has to be some sort of martyrdom in order to turn a man into a symbol... As far as I know, all serious social mutation and drifts of power require ritual sacrifice (lubrication for social mechanics). Poor great Julian!

UCL occupation blog etc (διαμαρτυρίες που κατανοώ και συμμερίζομαι...)

2010-12-10T03:43:00.000+02:00

Θα το ξαναπώ! Διαμαρτυρίες που κατανοώ και συμμερίζομαι...
Να το ξαναπώ;
Άσε, καλύτερα να μην πω τίποτε περισσότερο γιατί μου έρχονται στο νου κάτι κομματικές νεολαίες κλπ
Μου έρχονται στο νου κάτι μουτζουρωμένες προσόψεις και καλά ιστορικών κτηρίων
Μου έρχονται στο νου κάποιοι που υπερασπίζονται κάτι που δεν έχουν
Stop stop

http://blog.ucloccupation.com/2010/12/09/video-euston-education-flashmob/

PirateBayTorrents Art #1

2010-12-08T02:43:00.001+02:00

creative redevelopment of PBT artwork -yes, it is! Luv u guys! father, lemme do this crazy lil thing, luv the guys, say heh, say ho, thumbs up, hoho http://thepiratebay.org/blog/185

αίσθηση στην πέμπτη δύναμη

2010-11-13T22:23:00.002+02:00

η ιστορικότητα που εισάγεις,

η μη-κατάργηση της εναισθητικής μνήμης

έχει σαν σκαπτικό εργαλείο την αίσθηση (συνθετική -καθώς
βλέπω,
σημαίνει νοιώθω τον κόσμο εκθετικά: στην πέμπτη δύναμη)

ανιχνεύει εκείνη
σαν ενορατικός αδελφός
τη μυρωδιά του μόχθου -αγαπημένη οικεία

που καταργεί ο χρόνος μαζί με τις ελπίδες
να σπάσουμε τα φυσικά δεσμά
τραχιών μίσχων ζιζανίων.

έτυχε να δω στο youtube την επίθεση Βορίδη, Σπηλιωτόπουλου στον Καμίνη

2010-11-13T07:06:00.000+02:00

Τ Ο Π Ι Κ Ε Σ Ε Κ Λ Ο Γ Ε Σ 2010

Έμεινα με το στόμα ανοιχτό από το μένος και τη λάσπη.

Κάποιοι πραγματικά φοβήθηκαν ότι κάτι ίσως αλλάζει σε αυτή την πόλη;

Μήπως φοβήθηκαν πως ίσως υπάρξει μέτρο σύγκρισης;

Ότι ίσως επιτέλους, μετά από πολλά χρόνια εκλεγεί στον δήμο της Αθήνας ένας άνθρωπος που είναι έντιμος και καθόλου καιροσκόπος;

Δεν μπορώ να χωνέψω πως κάποιοι ψήφισαν τον απερχόμενο δήμαρχο, λες και ζούσαν κάπου αλλού όλα αυτά τα χρόνια. Λες και δεν κουράστηκαν, λες και δεν ένοιωσαν τον ίλιγγο της βύθισης. Και πως οι αριστερότατοι σνομπάρουν τον φιλελεύθερο Καμίνη ενισχύοντας τους ακροδεξιούς λαϊκιστές...

ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ όποιος έχει στοιχειωδώς αστική συγκρότηση ή τινί τρόπω, καθαρή ματιά και ένστικτο, δεν μπορεί να μην έχει αντιληφθεί την ανθρώπινη ποιότητα του Γ. Καμίνη και πόσο απέχει, πόσο ανώτερος είναι από τους επαγγελματίες playboy της πολιτικής. Κοινώς, η διαφορά βγάζει μάτι.

Είδα κι ένα σχετικό άρθρο στο TVXS που έλεγε πως κατά κάποιον τρόπο, αν βγει ο Καμίνης, θα είναι μια ήττα για το ευρύτερο συστημικό πολιτικό σκηνικό και μια νίκη για τους πολίτες. Ενδιαφέρον... σκέφτηκα. Βλέπουν όμως οι πολίτες καθαρά πλέον; θα καταφέρουν να αντιληφθούν πόσο σοβαρό είναι το διακύβευμα;

Έπειτα, διάβασα στην online Athens Voice το παρακάτω άρθρο.

Αμέσως μετά τον Α’ γύρο των δημοτικών εκλογών, στο Σύστημα χτύπησε συναγερμός. Ξέρουν ότι η απογοήτευση που οδήγησε στο 40% της αποχής προέρχεται και από την εικόνα της πόλης, από την πολιτική που 25 χρόνια κυριαρχεί στους μεγάλους Δήμους. Ότι αν οι πολίτες πάνε να ψηφίσουν, να επιλέξουν δήμαρχο, ο Μπουτάρης και ο Καμίνης θα εκλεγούν. Γι’ αυτό από την επόμενη μέρα μπαίνει μπροστά απ’ τη μια μεριά η κολακεία της αποχής από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, και από την άλλη μεριά ο μηχανισμός λάσπης που επιστρατεύεται κάθε φορά για να δυσφημιστεί ένα πρόσωπο. Δεξιοί και ακροδεξιοί πολιτικοί στον Πρετεντέρη, ακροδεξιοί από τον Άγιο Παντελεήμονα στον Παπαδάκη, ο Καρατζαφέρης, οι υποψήφιοι δήμαρχοι, η Αυριανή, ανακαλύπτουν τον κίνδυνο: Ο Καμίνης θα φέρει λαθρομετανάστες στην Αθήνα, ο Μπουτάρης Εβραίους και Τούρκους στην Θεσσαλονίκη…

Κι η Αριστερά; Τις ίδιες μέρες συντονισμένη αφισοκόλληση στην πόλη, άλλη μια αφίσα «Όχι στο Μνημόνιο». Σε κάθε κλειστό μαγαζί μια αφίσα «Το Μνημόνιο βάζει λουκέτα, μαύρο στους κυβερνητικούς υποψηφίους». Δηλαδή υποστήριξη Κακλαμάνη, Γκιουλέκα. Χωρίς υπογραφή. Μερικά πράγματα λέγονται ανεπισήμως. Επισήμως τα γνωστά ήξεις αφίξεις. Το ΚΚΕ καλεί σε άκυρο-λευκό, στελέχη του Σύριζα λένε «κριτήριο της ψήφου η αντιμνημονιακή πολιτική», ο Συνασπισμός «ισχύει η κριτική μας» και η Πορτάλιου «οι ψηφοφόροι μας ψηφίζουν κατά συνείδηση». Άρα η κυρία Πορτάλιου που 4 χρόνια θρηνούσε ότι ο Κακλαμάνης είναι ο χειρότερος δήμαρχος της Αθήνας, μάλλον δεν το εννοούσε.

Γίνεται ακόμα χειρότερο αν δεις τις υποψηφιότητες Καμίνη και Μπουτάρη. Γιατί αν ήταν ο Σκανδαλίδης όπως στις προηγούμενες εκλογές ή ο Παπουτσής όπως στις προπροηγούμενες, θα υπήρχε ένα άλλοθι, σωστό δεν θα ήταν πάλι, αλλά τουλάχιστον θα υπήρχε μια δικαιολογία, είναι κομματικοί υποψήφιοι. Όμως ο Καμίνης είναι ο Συνήγορος του Πολίτη, σ’ αυτόν καταφεύγουν όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στην αυθαιρεσία της κεντρικής εξουσίας. Η Δημοκρατική Αριστερά τον πρότεινε, οι Οικολόγοι, το Πασοκ, οι Φιλελεύθεροι τον υποστηρίζουν, 4 κόμματα. Σε προηγούμενες εκλογές ο Μπουτάρης έχει υποστηριχτεί από τα κόμματα της Αριστεράς, η δράση του στην τοπική αυτοδιοίκηση και την κοινωνία των πολιτικών είναι παλιά και γνωστή. Οπότε;

Αυτός ο ένας χρόνος ήταν καθοριστικός, αποκαλύφθηκαν όλοι. Τα κόμματα της αριστεράς είναι κομματικοί μηχανισμοί που μέλημά τους έχουν την αυτοαναπαραγωγή τους μέσα στα πλαίσια του συστήματος. Οι επιλογές τους καθορίζονται μόνο απ’ αυτό, η σύμπλευσή τους με τον Καραμανλή παλιότερα, τον Σαμαρά τώρα, είναι στρατηγική επιλογή. Έφτασαν δυο ανεξάρτητες υποψηφιότητες, του Καμίνη και του Μπουτάρη για να αποκαλύψουν τον κυνισμό και τα κρυφά πολιτικά παιχνίδια. Η στάση τους σ’ αυτές τις εκλογές, θα είναι όμως το κύκνειο άσμα τους. Όλοι καταλαβαίνουν πια γρηγορότερα τι σημαίνει το κάθε τι, το «αντιμνημονιακό κριτήριο» είναι η μεταμφίεση της συντηρητικής επιλογής.

Τίτλος άρθρου: Ψηφίζει η Αριστερά Κακλαμάνη;

(Ο Μάριος Γεωργίου για τη στάση της Αριστεράς στο Β' γύρο των εκλογών)

Αγγλόφωνος στίχος, ελληνικό alternative my ass

2010-10-19T16:40:00.003+03:00

στίχος που δεν διαφοροποιεί ανάμεσα στην διαφήμιση και το τραγούδι
στίχος που έχει το θράσος να δρασκελίζει το όριο ανάμεσά τους
δίχως επίγνωση της ριζικής διαφοράς
ανάμεσα στην ευχάριστη εξαπάτηση (1)
και τη φωνή που ρίχνει γέφυρες στο άδηλο άλλο του μέλλοντος

αγγλόφωνος γλυκερός στίχος

να γλασάρει το υπόκωφο αλύχτισμα και το ξέσκισμα

νανούρισμα
για μια αυτιστική μαντάμ σουσού, μαντάμ σουσού
τυφλή συφιλική ανοϊκή

στίχος μπιμπλό για αραχνιασμένο σερβάν (που ονειρεύεται πως είναι έπιπλο hi tec),

στίχος που το μεγαλύτερο επίτευγμα-φιλοδοξία του είναι το τρυφηλό "όνειρο", η φυγή στο όνειρο (για τρυφηλή πράξη/συβαριτικό βίο ή είθε, επικούρεια ηδονή/νιτσεϊκή βακχεία ούτε λόγος χαχαχα)
Αυτό το παραμύθιασμα λοιπόν σηματοδοτεί το τέλος της ενάργειας, τον θάνατο.

Παραγωγοί και δημοσιογράφοι με μηδενικές αντιστάσεις, καταναλώνουν και αγαλλιάζονται με μαϊμού haute couture, χυδαία αντιγραφή που μετρά την επιτυχία με το αν κολλάει κάτι "ει δυνατόν χωρίς ραφές" σε ενα chic πολτό που να θυμίζει αγοραίες προειλημμένες ιδέες. Πλατωνισμός ακόμη και στο τελευταίο στάδιο του κιτς. Αποτελεσμα; Μα, το άκρο άωτο της πλαστότητας που επαίρεται να μην μας θυμίζει αυτό που είμαστε και (δεν) ζούμε. Το ελληνικό alternative ειναι ροδαλό και ντροπαλό (ακόμη και όταν ουρλιάζει), το ζαχαρωμένο κερασάκι στην τούρτα της πολιτισμικής μηδαμινότητας. Συναισθηματικές και στυλιστικές φούσκες.

Χρησιμοποιούν μερικές φορές αγγλικό στίχο και τα ισλανδικά σχήματα (για να μην μιλήσω για την πάντα παρούσα κι ας μας άφησε, Lhasa de Sela) αλλά όταν τους ακούς δεν μοιάζουν σε τίποτα με αγγλοαμερικανικό υποπροϊόν της σειράς. Τα αγγλικά τους είναι ισλανδικά! Και δεν μιλώ (εννοείται νομίζω) για κακή προφορά! Who cares! Μιλώ για τονικότητες, συντακτικά τραυλίσματα, σκιρτήματα που αποδιοργανώνουν την κυρίαρχη γλωσσική φόρμα, επιφέροντας εκδορά των νοηματικών ορίων, μια οργανικότητα που δουλεύει με ανησυχητική παραφορά, ζωτικά, ανερυθρίαστα και δίχως ενοχή. Ο ήχος τους αφουγκράζεται την ζωή τους. Ο στόχος τους δεν είναι να μαϊμουδίσουν αλλά να χωνέψουν και να δημιουργήσουν κάτι με χαρακτηριστικά ισλανδικού "εδάφους". Μùm, Pornopop, Kira Kira κλπ. Δεν εννοείται δημιουργία δίχως διαδικασίες territorialization/deterritorialization.

Δεν ξέρω, ίσως η διαφορά να έγκειται στο χώνεμα της άλλης/ξένης γλώσσας, της γλώσσας γενικά, από το γερό πολιτισμικό στομάχι τους που δεν είναι εργαλείο ναρκισιστικής πλάνης. Στην Ελλάδα το μεταχουντικό σύστημα του απόλυτου φαίνεσθαι, η ξιπασιά σε όλες τις εκδοχές, από τα σκυλάδικα μέχρι τα προχωρημένα, ευνοεί την ανεδαφικότητα σε όλα τα επίπεδα. Θλιβερή επαρχία.
Φωτεινές εξαιρέσεις, κάποιες διαδρομές του Θανάση Παπακωνσταντίνου και των φίλων του, κάποιες στιγμές της Αρβανιτάκη που άνοιξαν το βλέμμα μας ώστε να φτάσει μέχρι το υπερκαυκάσιο έδαφος της Nargis Badishoeva, κάποια hip hop διαμάντια και γενικά, φωνές με ουσία που τελικά πνίγονται μέσα στην γενικότερη χοντρόπετση βλακεία των media, μέσα στον αδελφοκτόνο κυνισμό της μη-κοινωνίας...
Γιατί δεν μας αρέσει να διαφοροποιούμε, γιατί ο φθόνος για τους ζωντανούς που δεν χωρούν σε σχήματα είναι βαθύς στα ανδρείκελα και τα ζόμπι που υπερισχύουν μέσα στον βούρκο των ανεπεξέργαστων αποβλήτων.
Γιατί εν τέλει, πάει καιρός που σιχαινόμαστε ο ένας τον άλλο.

(1) -χειραγώγηση ή έστω "πληροφόρηση"

I would prefer not

2010-10-14T12:51:00.000+03:00

The report was this: that Bartleby had been a subordinate clerk in the Dead Letter Office at Washington, from which he had been suddenly removed by a change in the administration. When I think over this rumor, I cannot adequately express the emotions which seize me. Dead letters! does it not sound like dead men? Conceive a man by nature and misfortune prone to a pallid hopelessness, can any business seem more fitted to heighten it than that of continually handling these dead letters and assorting them for the flames? For by the cart-load they are annually burned. Sometimes from out the folded paper the pale clerk takes a ring:—the finger it was meant for, perhaps, moulders in the grave; a bank-note sent in swiftest charity:—he whom it would relieve, nor eats nor hungers any more; pardon for those who died despairing; hope for those who died unhoping; good tidings for those who died stifled by unrelieved calamities. On errands of life, these letters speed to death.

Ah Bartleby! Ah humanity!

(http://www.bartleby.com/129/)

video snapshots: 25 billion years of love (Takashi Miike)

sick of wording it out. Plain image dj-ing 4 now

2010-10-09T23:54:00.000+03:00

many thanks to Takashi Miike

Τα Δελφίνια /about Dolphins

2010-07-04T21:59:00.000+03:00

Ο τραγικός πρωταγωνιστής του The Cove (ο όρμος) "είναι ο εκπαιδευτής του θρυλικού τηλεοπτικού δελφινιού "Φλίππερ" που αφού έζησε μια αυτοκτονία δελφινιού μπροστά στα μάτια του, συνειδητοποίησε πως είχε ηθική ευθύνη να επανορθώσει...

Please go watch this on Youtube, embedding has been disabled!

Παρακολουθείστε το στο Youtube, η δυνατότητα ενσωμάτωσης σε άλλες σελίδες δεν ισχύει!

" The Cove" http://www.youtube.com/watch?v=CVtyvHkJbjs

To λινκ για το βραβευμένο ντοκιμαντέρ μου εστάλη μαζί με το παρακάτω γράμμα.

Αγαπητοί πολιτικοί εκπρόσωποι του Ελληνικού Έθνους,

Για χιλιάδες χρόνια, τα δελφίνια έχουν αποτελέσει θέμα ιστορικών αναφορών πολλών λαών ξεκινώντας από τη Μινωική Κρήτη μέχρι σήμερα. Τις τελευταίες δεκαετίες, η αναπτυγμένη νοημοσύνη τους, η κοινωνικότητά τους, η πολύπλοκη μεταξύ τους επικοινωνία, ο αλτρουϊσμός τους, η κοινωνική τους συμπεριφορά έχουν αποτελέσει αντικείμενο πολυάριθμων μελετών.

Τα δελφίνια είναι θηλαστικά και έχουν αναπτυγμένη νοημοσύνη, έντονη προσωπικότητα, συνείδηση, συναισθήματα, μνήμη, αισθάνονται πόνο, χρησιμοποιούν εργαλεία, έχουν περίπλοκες διανοητικές και συναισθηματικές δυνατότητες, πολυσύνθετο εγκέφαλο, σκέφτονται για το μέλλον, αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον καθρέπτη, επιλέγουν τις κινήσεις τους, δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς με άλλα άτομα του είδους τους και έχουν κοινωνική συνοχή.

Εδώ και κάποιο διάστημα, το Αττικό Πάρκο φιλοξενεί δελφίνια και θαλάσσια λιοντάρια με σκοπό την έκθεση των ζώων αυτών αλλά και τη διεξαγωγή παραστάσεων για το κοινό. Μάλιστα, έχει ανακοινωθεί ότι οι παραστάσεις θα ξεκινήσουν μέσα στις επόμενες μέρες.

Διαμαρτυρόμαστε έντονα για την αιχμαλωσία αυτών των ζώων και οποιαδήποτε χρήση τους σε παραστάσεις. Οι τσιμεντένιες δεξαμενές νερού δεν καλύπτουν με τίποτε τις ανάγκες των ζώων. Είναι άδεια κλουβιά χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τα ζώα, γεγονός που τους προκαλεί στρες, επιθετικότητα και ανία. Δημιουργούνται πληγές στο δέρμα των ζώων από τις χημικές ουσίες στο νερό και την έκθεση στον ήλιο. Σε φυσικές συνθήκες, τα δελφίνια περνούν μόνο 10% του χρόνου τους στην επιφάνεια του νερού, ενώ στις τεχνητές δεξαμενές είναι αναγκασμένα να περνούν ένα μεγάλο μέρος του χρόνου τους στην επιφάνεια του νερού, γεγονός που προκαλεί προβλήματα στην υγεία τους. Στο φυσικό περιβάλλον τα δελφίνια καλύπτουν μέχρι και 40 μίλια την ημέρα, γεγονός που κάνει οποιαδήποτε κλειστή εγκατάσταση τρομακτικά μικρή. Σε συνθήκες αιχμαλωσίας, τα ζώα είναι επιρρεπή σε ασθένειες και συνεχή ψυχολογική πίεση. Μειώνεται ο μέσος όρος ζωής και η ποιότητα της ζωής τους υποβαθμίζεται σε μεγάλο βαθμό.

Η παρουσία δελφινιών και θαλάσσιων λιονταριών σε ζωολογικούς κήπους και ενυδρεία διαιωνίζει την ιδέα ότι η αιχμαλωσία των ζώων είναι επιτρεπτή για τη δική μας ψυχαγωγία. Μάλιστα, η παρουσία τους είναι αντίθετη με οποιοδήποτε επικαλούμενο «εκπαιδευτικό» χαρακτήρα, καθώς τα ζώα βρίσκονται σε κατάσταση αιχμαλωσίας.

Αποτελεί κακούργημα το να αγνοούμε

α)τα αγχολητικά και ηρεμιστικά που δίνονται καθημερινά στα δελφίνια για να αντιμετωπίζουν το στρες των θορύβων στα δελφινάρια.

β) τις συχνές αυτοκτονίες τους κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας τους

γ) την αιχμαλωσία κυρίως των θηλυκών δελφινιών που αφήνουν απροστάστευτα τα μικρά τους

δ) τον τεράστιο αριθμό θανάτων των δελφινιών κατά τη στιγμή της αιχμαλωσίας τους.

Ο Rick O’ Barry, ο διάσημος εκπαιδευτής δελφινιών είπε:

“Ο θάνατος του Flipper με έκανε να καταλάβω ότι τα δελφίνια δεν πρέπει να βρίσκονται σε αιχμαλωσία” και αφιέρωσε τη ζωή του στην προστασία τους.

Καλούμε την πολιτεία να σταματήσει τη «φιλοξενία» των δελφινιών και θαλάσσιων λιονταριών στο Αττικό Πάρκο και να υποχρεώσει την επιστροφή τους, να σταματήσει τη χρήση τους για αναπαραγωγή, γεγονός το οποίο θα εδραιώσει την παρουσία τους στο συγκεκριμένο πάρκο, και να μην δώσει οποιαδήποτε άδεια για τη διεξαγωγή παραστάσεων με ζώα.

Επίσης, καλούμε τους αρμόδιους φορείς να αναθεωρήσουν τις θέσεις τους σχετικά με τις επισκέψεις σχολείων σε ζωολογικούς κήπους και ενυδρεία. Στον 21ο αιώνα με τόσο εξελιγμένη τεχνολογία, υπάρχουν άπειροι τρόποι για να γνωρίσουμε τα ζώα και να μάθουμε για τη ζωή τους. Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για την ευημερία των ζώων θα πρέπει να βοηθήσουν για τη διατήρηση του φυσικού τους περιβάλλοντος και να στηρίξουν τις οργανώσεις που αγωνίζονται για τα ζώα και το περιβάλλον. Για περισσότερες πληροφορίες σας προσκαλούμε να δείτε το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ του 2009

" The Cove" http://www.youtube.com/watch?v=CVtyvHkJbjs

Με εκτίμηση

Τίνα Σταθοπούλου

Μέλος ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΖΩΟΦΙΛΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται

2010-05-12T02:52:00.003+03:00

Ακόμη και οι καλύτερες και πιο πειστικές αναλύσεις μαρξιστικού τύπου (αναφέρομαι σε σχόλια στο TVXS) μοιάζουν να συγκλίνουν ότι η καθ'όλα πιθανή κατάρρευση του υπαρκτού καπιταλισμού οδηγεί στην επανάσταση των καταπιεσμένων, στην αναβίωση του κομμουνισμού και την αταξική κοινωνία. Αυτή τη νομοτέλεια δεν μπορώ να την καταλάβω. Γιατί δηλαδή να μην διαδεχθεί το παρόν σύστημα μια μεταλλαγμένη σαλάτα με ροζ πουά και πράσινες ρίγες που δεν θα καταλαβαίνει κανείς τίποτα; Ποιός μας λέει ότι το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο και έχει κάποιου είδους happy end; Δεν είναι αυτό ακόμη μια εσχατολογία δογματικών; Δεν θυμίζει εκείνη την παραθρησκευτική σέχτα που αυτοκτονούν όλοι μαζί την κατάλληλη στιγμή καθώς είναι σίγουροι ότι περιμένει να τους πάρει ένα διαστημόπλοιο;

Ισοπεδώνουμε κάθε πολιτισμική διαφοροποίηση και ηθική αντίσταση με εύκολες ετικέτες, τορπιλλίζουμε κάθε τι που στέκεται όρθιο, βγάζουμε τη γλώσσα, ασχημονούμε, βρίζουμε, λοιδωρούμε σαν μανιασμένοι κι όλα αυτά πιστεύοντας ότι θα ανοίξει ο ένας και μοναδικός δρόμος. Από τις πολλές διαφημίσεις έχουμε φαίνεται προσχωρήσει στη μεθοδολογία του "ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε".

Καθώς περπατούσα στον δρόμο άκουσα ένα ταξιτζή που έλεγε "...στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται". Είχα να την ακούσω πολύ καιρό αυτή την έκφραση, σχεδόν την είχα ξεχάσει. Όλη αυτή η παραφορά θυμίζει υπερβολικά την πτώση του ευρωπαϊκού αστικού κόσμου πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Απελπιστική κατάσταση για όποιον/όποια προσπαθεί να διατηρήσει ένα ήθος ευθύνης. Αυτή τη φορά, η πτώση του αστικού οικοδομήματος θα σημάνει κατά πάσα πιθανότητα την επέλαση ενός ασύμμετρου παγκόσμιου πολέμου, δηλαδή μια γενίκευση των φασιστικών φαινομένων, των τοπικών συγκρούσεων και της χαωτικής βίας.

Ήδη η Arundhati Roy καταγγέλει τον εκφασισμό της ανερχόμενης οικονομικά εύρρωστης τάξης στην Ινδία που αναπτύσσεται με βίαιες εκτοπίσεις και σφαγές πληθυσμών. Χθες την άκουσα να μιλάει στο Al Jazeera για την εμπειρία της με τις "απροσάρμοστες" φυλετικές ομάδες που το επίσημο κράτος χαρακτηρίζει Μαοϊστές αντάρτες ή κάτι τέτοιο. Από τη μία λοιπόν ο ασιατικός φασιστικός καπιταλισμός, από την άλλη το φασιστικό φονταμενταλιστικό Ισλάμ, πιο πέρα καιροφυλακτούν τα φασιστοϊδή της κομμουνιστικής παλινόρθωσης και στο βάθος μπορούμε να υποθέσουμε ότι κοιτάνε σαστισμένοι οι εξωγήϊνοι. Go figure που λένε και στο χωριό μου.

photo: snapshot from the movie "le scaphandre et le papillon"

hard core Μολοτωφ-art

2010-05-10T18:40:00.006+03:00

Υπότιτλος:
Το ριάλιτι της επανάστασης. Αποθεώνοντας την ανυπακοή. Για να πετύχεις χρειάζεται περισσό θράσος και αδιαπραγμάτευτη πίστη. Just do it.

Την τελευταία φορά που πήγα σε διαδήλωση ήταν στη γειτονιά μου στο κέντρο της Αθήνας. Καθώς κατεβαίναμε την οδό Δημοφώντος, κάποιοι του αναρχικού χώρου (έτσι αυτοπροσδιορίζονταν με τα σύμβολα που έφεραν και τα συνθήματά τους), πετάχτηκαν με σπρέυ και άρχισαν να γράφουν συνθήματα στους τοίχους πολυκατοικιών. Οι ένοικοι κοιτούσαν σαστισμένοι.

Αισθάνθηκα ότι κρυμμένοι πίσω από το μπούγιο, το πλήθος στο οποίο συμμετείχα, κάποιοι βανδάλιζαν τα σπίτια των ανθρώπων της γειτονιάς. Υποτίθεται ότι βαδίζαμε διεκδικώντας να τεθούν περιορισμοί στην αυθαιρεσία των μαγαζατόρων και την εμπορευματοποίηση. Ενοχλημένη, πετάχτηκα από το πλήθος και τους φώναξα να σταματήσουν. Όλοι σχεδόν όσοι προπορεύονταν με κοίταξαν με ένα είδος ένοχου χαμόγελου και ακούστηκαν εν χορώ να μου απευθύνουν ένα εκκωφαντικό "σσσσσ". Να σωπάσω.

Είχα να το ακούσω αυτό από τότε που ήμουν μικρή και τύχαινε να παραβιάσω κάποιον άγραφο νόμο, όπως ότι δεν τραγουδάμε λαϊκά τραγούδια στην εκκλησία, δεν διακόπτουμε τους μεγάλους, δεν μιλάμε στον διπλανό μας την ώρα του μαθήματος.
Όμως εδώ, οι όροι είχαν αντιστραφεί.

Ο άγραφος νόμος ήταν πως δεν αντιδράμε ως μονάδα στο ρεύμα... Ακόμη κι όταν το ρεύμα επιτρέπει τις αυθαιρεσίες κάποιων; Ε, λοιπόν, εγώ δεν θα μπορούσα να έχω την ευθύνη μιας τέτοιας διεστραμμένης σιωπής. Σηκώθηκα κι έφυγα. Not in my name, όπως θα έλεγαν κάποιοι συνέλληνες.

Εύχομαι σε όλους να μάθουν να διαχωρίζουν τη θέση τους όταν βλέπουν την αυθαιρεσία, οποιαδήποτε αυθαιρεσία, να παραποιεί τις προθέσεις τους. Αλλοιώς είμαστε συνένοχοι.

***

Οι νεκροί της τράπεζας δεν ήταν ήρωες του εργατικού κινήματος, δεν ήταν ήρωες. Δεν προσφέρονται για μετατροπή σε σύμβολα, σε αγίους ή μάρτυρες. Ο θάνατός τους ως παράπλευρη απώλεια σηματοδοτεί τον εκτροχιασμό της δημόσιας ζωής, τον καταποντισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανάμεσα στα οποία είναι και η ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένης της ασφάλειας στον χώρο εργασίας. Είναι η κήρυξη κοινωνικού πολέμου.

Όλα αυτά δεν είναι πρωτόγνωρα στις κοινωνίες μας, όπου παρά την όποια νομοθεσία, η τήρηση κανόνων ασφαλείας και ειδικά στον εργασιακό χώρο, παραμένει ζητούμενο. Παρ'όλ'αυτά, όταν μια λαϊκή διαμαρτυρία έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο εργαζομένων (με υπαίτιους τους διαδηλωτές τουλάχιστον κατά το ήμισυ), έχουμε περάσει την κόκκινη γραμμή και φτάνουμε σε φαινόμενα που σχετίζονται περισσότερο με το εμπόλεμο Ιράκ, παρά με την ιστορία των εργατικών κινημάτων. Όλα αυτά είναι συμπτώματα χαωτικής σχέσης σκοπών και μέσων. Το αποτέλεσμα έλλειψης πολιτικής σκέψης που να εμπεριέχει τα διακυβεύματα και να οδηγεί σε στοχευμένες διεκδικήσεις.

Η επαναστατική βία που ευαγγελίζονται ορισμένοι θα ήταν σχεδόν κατανοητή αν όχι θεμιτή, αν και μόνο αν υπήρχε η καίρια λαϊκή μάζα πίσω από την επιζητούμενη εξέγερση. Ακόμη και να μην μπορούσαμε όλοι να αποδεχτούμε τη λογική αυτής της ταξικής εξέγερσης, θα είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχτούμε τα αυταπόδεικτα γεγονότα και να αποχωρήσουμε από την κοινωνική διαδικασία αν δεν μας αρέσει. Να ξενητευτούμε, να κρυφτούμε... έστω να σηκώσουμε μια αντιδραστική παντιέρα της απελπισίας.

Ας το δούμε κι από μια διαφορετική οπτική:
Αν εσένα σου φταίνε οι τράπεζες, εμένα μου τη δίνει ας πούμε... το art–athina, επειδή είναι στα αγγλικά, επειδή η τέχνη έχει ελάχιστες διαφορές από ένα μαγαζί στη Μύκονο που φοροδιαφεύγει και οργανώνει δήθεν ξεφαντώματα με ξανθές με ύφος εκατό καρδιναλίων και με πολλά ψώνια, επειδή δεν εξυπηρετεί το καλό κανενός -ούτε καν των καλλιτεχνών, εκτός από εξαιρέσεις κι εκτός από τους μετέχοντες επενδυτές στο μετοχοποιημένο σύστημά τους. Η τέχνη λοιπόν κι αν είναι αντιδραστική! Και δεν εννοώ καν ότι αυτό δεν είναι τέχνη. Αντίθετα, αυτός είναι ο ορισμός και η στρατηγική της κουτσής μεν αλλά κυρίαρχης και στοιχειωδώς παραγωγικά λειτουργικής σύγχρονης τέχνης (βλέπε και σχετικό απόσπασμα του Boris Groys πιο κάτω για το self-denunciatory self-design). Η τέχνη κι αν είναι στημένη ώστε να επιβεβαιώνεται η πατρωνία και η κυριαρχία των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων πάνω στην κοινωνία. Μια χαρά συμβολικός χώρος που πλασάρεται ως εναλλακτικός και προωθείται από τις αισθητικά αναβαθμισμένες παρεούλες του lifestyle στις προθήκες των free press και στα in στέκια (ως αντισυστημική).

Θα μου άρεσε λοιπόν κι εμένα να πετάξω καμιά βόμβα προς τα κει. Όμως δεν θεωρώ ότι η "λόξα" μου έχει κάποια νομιμοποίηση, αφού δεν έχω μετέλθει πριν όλων των μέσων που έχω στην διάθεσή μου, ή εν πάση περιπτώσει, αφού απέτυχα μέχρι τώρα να συνασπιστώ επαρκώς ώστε να ανατρέψω αυτό το σύστημα και να συνεγείρω περισσότερους. Δεν μπορώ να θεωρώ ότι η κοινωνία στηρίζει εμένα περισσότερο από αυτούς που διευθύνουν την επιχείρηση "τέχνη" και προσφέρουν στην κοινωνία ένα ακόμη χώρο διαγκωνισμού με κριτήρια που επιλέγουν εκείνοι για το συμφέρον τους και με κάποια πίτα κερδών στα οποία αποβλέπουν οι μετέχοντες.
Ναι, το ιδιοτελές κέρδος είναι πάνω από την ουσία και θα παραμένει όσο δεν βρίσκουμε τρόπους να αναδείξουμε την ουσία.

Πρέπει λοιπόν να βρω κι εγώ την άκρη με τον εαυτό μου και τους ομοίους μου. Όσω δεν το καταφέρνω, μια μολότωφ δεν πρόκειται να προωθήσει το όραμά μου ουδόλως. Αντίθετα, το μόνο που θα μπορούσα να καταφέρω μέσα στην οργή μου θα ήταν να ενθρονιστώ στο κέντρο του μισητού συστήματος που κατά τα άλλα απορρίπτω. Η καμικάζι καλλιτέχνης που ως άλλος Μπιν Λάντεν (δεν ήταν λίγοι που μίλησαν για τους δίδυμους πύργους ως "έργο τέχνης")... έκαψε μερικούς ομοτέχνους της και αυτοκτόνησε ας πούμε στη φυλακή, αφήνοντας πίσω της στην καλύτερη περίπτωση το τάδε έργο που τώρα μοσχοπουλιέται κλπ

Όμως κάποιοι σύγχρονοι εξεγερμένοι βιάστηκαν, βιάζονται, δεν βλέπουν πως υπάρχουν κάποια στάδια διεκδίκησης και πολιτικής διεργασίας που προηγούνται και ότι δεν είμαστε όλοι μαζί στον αγώνα όπως τον αντιλαμβάνονται.

Οι τράπεζες δεν είναι ακριβώς ο ταξικός εχθρός όλων που θεωρούν. Είναι για πολλούς μικροαστούς Έλληνες "συνεργάτες" και "σύμβουλοι", ακριβώς όπως και στις διαφημίσεις. Τους αρέσει ή δεν τους αρέσει, δεν είμαστε "άκληροι μουζίκοι". Αντίθετα, αρκετοί, όσοι δεν παραδοθήκαμε στον άκριτο καταναλωτισμό, οι λεγόμενοι "νοικοκυραίοι"..., ακόμη κι αν δεν διαθέτουμε ρευστό χρήμα, έχουμε ένα σπίτι, ίσως δύο, έχουμε πιθανά γη σε κάποιο χωριό, ίσως κάποιες καταθέσεις στον λογαριασμό του μπαμπά και της μαμάς, έως και μετοχές που ελπίζουμε να ανέβουν για να μην χάσουμε το μπλοκαρισμένο κεφάλαιο που συσσώρευσε με κόπο και στερήσεις κάποιος από τους προγόνους μας. Δεν είμαστε όλοι λαμόγια και τα λεφτά αυτά δεν είναι πάντα προϊόν κλοπής.
Αυτοί που έκλεψαν να τιμωρηθούν. Ας δημευθούν οι περιουσίες τους. Οι περισσότεροι νεώτεροι πάντως επιβιώνουμε με τα 500 ευρώ γιατί τσοντάρει η οικογένεια. Η μικροαστική οικογένεια έχει επίσης πάρε-δώσε με την τράπεζα. Συμμετέχουμε λοιπόν στο καπιταλιστικό σύστημα και ζητάμε εξορθολογισμό με όρους σοσιαλδημοκρατίας -ή και με νέους όρους που θα επινοήσουμε μέσα στην Ευρώπη για την ριζική αναμόρφωση της συμμετοχικής δημοκρατίας, αλλά όχι αιματηρή ανατροπή κι επιστροφή στον πρωτογονισμό ή σε καταστάσεις Μορφωτικής Επανάστασης.

Δυστυχώς για τους φανατικούς, δεν υπάρχει η κρίσιμη μάζα που θα νομιμοποιούσε τις γενικεύσεις τους και τα μέσα που επικαλούνται. Λείπει ο κοινός ορίζοντας που θα μας ταύτιζε. Ίσως γι'αυτό τα κόμματα της αριστεράς επιδιώκουν την πτώχευση. Για να βυθιστούμε, μια και καλή, όλοι οι μικρομεσαίοι κάτω από τη μπάρα και να δημιουργηθεί η επιθυμητή γι'αυτούς κρίσιμη μάζα.
Αν είναι να έρθει, θα έρθει. Όμως προς το παρόν, αυτό αποτελεί ιδεοληψία και όχι συνετή εκτίμηση της πραγματικότητας.

photo: snapshot from the movie "Salton Sea"

Κυβέρνηση «επιστρατευμένης ποιότητας» (?)

2010-05-02T03:29:00.003+03:00

Στην Καθημερινή (02-05-10) διάβασα το παρακάτω άρθρο του Χ. Γ. που με καθήλωσε (ακόμη μια φορά). Με τρομάζει και με φοβίζει αυτό που λέει. Ελπιζα να μην χρειαστεί μια συνταγματική εκτροπή για να αντιστραφεί η πορεία διάλυσης. Ηθελα να πιστέψω ότι κάποιου είδους ομαλότητα θα παρέμενε μέσα στην κρίση, ότι τα πολιτικά κόμματα θα μεταλάσσονταν κάτω από την πίεση της κοινωνίας. Τέλος ότι ο Γ. Α. Παπανδρέου θα κατάφερνε να μας αποδείξει ότι δεν χρειαζόμαστε πια στιβαρούς ηγέτες με θεληματικό πηγούνι, αλλά στιβαρή διακυβέρνηση μέσω αποκεντρωμένων δομών που καθιστούν τους ανθρώπους υπεύθυνους για την ζωή τους. Όμως το άρθρο του Χ. Γ. μου μιλά και πάλι για την ανάγκη ηγετών, επιβλητικών και με αύρα που σαγηνεύει. Όσο κι αν, βλέποντας κι εγώ την συνέντευξη στην οποία αναφέρεται, θαύμασα κάποιες στιγμές την ευθύτητα του επιχειρηματία και αισθάνθηκα το πάθος του για τα πράγματα, από την άλλη, αναρωτήθηκα τι σήμαινε το γλωσσικό ιδίωμα που χρησιμοποιούσε, αν ήταν ηθελημένη η επιμονή στα ουσιαστικά με "κατάληξιν τρίτης κλίσεως", στην ήπια καθαρεύουσα... αναρωτήθηκα αν έτσι ομιλεί ή αν έχει κάποια άποψη για το πού βρίσκεται η γραμμή ανάμεσα στην ελληνικότητα και την κατάργησή της και σε ποια χρονική περίοδο θα έπρεπε να επιστρέψουμε σαν χώρα για να ξαναβρούμε την άκρη του μίτου της "κατά Βγενόπουλον ιστορίας" μας. Πιθανά αν ο άνθρωπος είχε ανοιχτά αποδεχτεί την προοπτική μετάβασής του στην πολιτική, να υπήρχε και η δυνατότητα τέτοιων ερωτήσεων, ώστε να αναλύαμε σε βάθος το όραμά του.
Αναρωτήθηκα εν πάση περιπτώσει αν αυτός ο άνθρωπος θα ήταν ποτέ ένας πολιτικός αρχηγός ικανός να ξεχάσει την προσωπική του αυτοκρατορία (γίνονται αυτά τα πράγματα;) και να εργαστεί για την καλλιέργεια κλίματος ιδεολογικής άνεσης και δημιουργικότητας για τους πολλούς. Να μην βλέπει δηλαδή τους ανθρώπους σαν υποτακτικούς του ή σαν οπαδούς που τον στηρίζουν. Μήπως, ακόμη και με τις καλύτερες προθέσεις, η μεγαλεπίβολη έως μεγαλομανής προσωπικότητα ενός επιχειρηματία μεταφερμένη στην πολιτική, θα έτεινε στην τυραννία και ο καθ'υπερβολήν εραστής της εταιρικής αποτελεσματικότητας, αντιμέτωπος με τον λαό, θα αποδεικνυόταν ένας Κοριολανός;
Είχα λοιπόν εγώ πολλές απορίες (πέρα από το συγκρατημένο ενδιαφέρον για τον άνθρωπο και την εντύπωση που μου προκάλεσε).

Θα μπορούσε εν προκειμένω να είναι ο Χ. Γ. παραπλανημένος εξ αιτίας της ακαδημαϊκής του απόστασης από την μεταμοντέρνα συνθήκη που ξεπερνά κάθε δομιστική προσέγγιση και πορεύεται με τρόπους ελάχιστα ουσιοκρατικούς, ακολουθώντας την δυναμική ευρύτερων δικτύων όπου κυριαρχεί η διασπορά και οι στατιστικοί κανόνες συγκρότησης κοινωνίας και νοήματος σε υπαρκτό και εικονικό χωροχρόνο... μπλα μπλα μπλα...

Μη τυχόν όλα αυτά που αραδιάζω είναι τίποτα, υπερβολές και κούφια λόγια και ο Γιανναράς ξέρει καλύτερα...
Μεγάλο μπέρδεμα μου δημιούργησε αυτό το άρθρο, και μια αγωνία ότι επιστρέφει η βασιλεία, ο μαρμαρωμένος βασιλιάς! Μα γίνονται αυτά τα πράγματα; Πού αλλού και πότε γίναν;

- - -

Κυβέρνηση «επιστρατευμένης ποιότητας»

Tου Χρηστου Γιανναρα

Η συνέντευξη Βγενόπουλου στους «Νέους Φακέλους» του ΣΚΑΪ (19 Απριλίου 2010) πρέπει, λογικά, να έδωσε ελπίδα σε νοήμονες Ελληνες: Είχαν την ευκαιρία να δουν, σε ζωντανή εικόνα, δείγμα ανθρώπινης ποιότητας και ηγετικού χαρίσματος από τους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας, έξω από τις συντεχνίες των επαγγελματιών της πολιτικής.

Λόγος στέρεος, ευθύβολος, λιτός, εντόπιζε προβλήματα, έδειχνε λύσεις, δεν ενδιαφερόταν για τις εντυπώσεις. Κόμιζε συγκεκριμένες, ρεαλιστικές προτάσεις ο λόγος του Α. Βγενόπουλου, όχι ιδεολογήματα, επιφάσεις λύσεων και υπεκφυγές. Ηταν έκπληξη, σε συζήτηση για τα κοινά, η φανερή ειλικρίνεια του συνομιλητή, η προσωπική μετοχή του και έγνοια, έκτυπη στα λεγόμενα, αλλά και στο ύφος, στη φυσιογνωμική εκφραστική, στις αφτιασίδωτες εκρήξεις της οργής του.

Για τους νοήμονες Ελληνες ήταν σημάδι ελπίδας. Ακουγαν όχι έναν ιδιοφυή ίσως, αλλά άσχετον με την πράξη πολιτικό αναλυτή ή θεωρητικό της οικονομίας, είχαν μπροστά τους έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες του οικονομικού βίου της χώρας. Και μιλούσε γλώσσα, που ενώ αφορούσε στην οικονομία και στην πολιτική της διαχείριση, πρόδιδε βιωματική εμπλοκή, πόνο για ό,τι απηχεί η λέξη «πατρίδα», για την τιμή και υπόληψη του κοινού μας ονόματος. Γνωρίσματα ανύπαρκτα στον λόγο και των καλύτερων από τους επαγγελματίες της πολιτικής.

Ευδιάκριτα αυτά για τους νοήμονες. Γιατί οι παραιτημένοι από σκέψη και κρίση έχουν μάλλον υποταχθεί στη δόλια καλλιεργημένη προκατάληψη – επινόημα άμυνας των κομματανθρώπων: Είναι ο αυτο-προαλειφόμενος Ελληνας Μπερλουσκόνι! Ο παραλληλισμός θέλει να σπείρει έγκαιρα υπόνοιες, να εξουδετερώσει τη δυναμική της σύγκρισης, το μέτρο για την εκτίμηση της ασημαντότητας ή μετριότητας των πρωταγωνιστών του κομματικού παλκοσένικου. Αλλά σοφά ο Βγενόπουλος διαβεβαιώνει, επαναλαμβάνοντας πάλι και πάλι, ότι δεν πρόκειται ποτέ να κατέβει στην πολιτική. Σοφή η επίμονη επανάληψη, διότι κάθοδος στην πολιτική σημαίνει: εντάσσομαι σε κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα ή ιδρύω καινούργιο κόμμα στο δεδομένο πλαίσιο εξαχρείωσης και φαυλότητας του σημερινού κομματικού συστήματος. Και κατά συνέπεια: προσφέρομαι να με χειρισθείτε με τη μόνη άκρως προηγμένη επαγγελματική δεινότητα που διαθέτετε: τη ραδιουργία, τη σπίλωση.

[Την συνέχεια του άρθρου του Χ. Γιανναρά θα βρείτε εδώ...]

Φονταμενταλισμός και μετάφραση των ιερών κειμένων

2010-04-15T14:11:00.006+03:00

Παραθέτω πιο κάτω ένα μεταφρασμένο απόσπασμα από το κείμενο του Groys για την θρησκεία στην ψηφιακή εποχή και το οποίο βρίσκω ενδιαφέρον, παρ'όλο που προσωπικά δεν διαχωρίζω την μορφή από το περιεχόμενο με ριζικό τρόπο και ούτε αποδέχομαι δυϊσμούς που απλουστεύουν τις οργανικές σχέσεις των ζωντανών σωμάτων.

Το μεταφρασμένο κομμάτι που δεν είναι η ουσία του δοκιμίου του Groys, αποτελεί απλά μια βάση για να πάει κανείς παραπέρα: όποιοι και να είναι οι όροι ανάλυσης μορφής/περιεχομένου, προέχει μια δαρβινιστικού τύπου θεώρηση που υπονοείται και σύμφωνα με την οποία, η εξέλιξη και η προσαρμογή των οργανισμών στις εξωτερικές συνθήκες είναι επιτακτική.

Απέχοντας από κάθε μορφή ιεραρχικά οργανωμένης θρησκείας, δεν παύω να θαυμάζω την αρχαιοπρεπή γλώσσα και ακριβώς γι'αυτό τον λόγο, πιστεύω ότι το αυθεντικό κείμενο πρέπει να παντρεύεται με την σύγχρονη απόδοσή του (μια γνωστική διαδικασία, που προϋποθέτει σκέψη και ζωντανό διάλογο, κάτι που απεύχονται οι αντιδραστικοί ιεράρχες) και να συνυπάρχουν αυτά με δημιουργικό και λειτουργικό τρόπο.

Η εκκλησία θα έπρεπε να αξιοποιήσει την αισθητική της παράδοση αναδεικνύοντάς την και αυτό επιτυγχάνεται μόνο μέσα από τον έμπρακτο σεβασμό στους ενεργούς κώδικες της ζωής και με την διευκόλυνση της επικοινωνίας με τον κόσμο.

Απόσπασμα από το κείμενο του Boris Groys:

[...] φονταμενταλιστής χαρακτηρίζεται κάποιος που εμμένει όχι σε ένα σύνολο απόψεων αλλά σε συγκεκριμένες τελετουργικές πράξεις και στην ανάγκη να μην εγκαταλειφθούν ή τροποποιηθούν, με στόχο την πιστή και κατά γράμμα αναπαραγωγή τους. Ο αληθινός φονταμενταλιστής δεν ενδιαφέρεται να παραμείνει πιστός στην αλήθεια αλλά επικεντρώνεται στην τήρηση του τελετουργικού. Δεν νοιάζεται δηλαδή για τυχόν θεωρητικές ή μάλλον θεολογικές ερμηνείες της πίστης αλλά για το απτό φαίνεσθαι της θρησκείας.

Από μια θεώρηση των σύγχρονων θρησκευτικών κινημάτων που παρουσιάζονται ιδιαίτερα ενεργά, θα διαπιστώσουμε ότι πρόκειται κυρίως για φονταμενταλιστικά κινήματα. Παραδοσιακά τείνουμε να μιλάμε για δύο είδη αναπαραγωγής: (1) αναπαραγωγή του πνεύματος κατά το πνεύμα, δηλαδή, αναπαραγωγή της αληθούς και εσωτερικής ουσίας του θρησκευτικού μηνύματος, και (2) αναπαραγωγή της εξωτερικής φόρμας μιας θρησκευτικής τελετουργίας. Η αντίθεση ανάμεσα σε αυτούς τους δύο τύπους αναπαραγωγής -του ζώντος πνεύματος ή του νεκρού γράμματος- διαποτίζει κάθε δυτική πραγματεία περί θρησκείας. Το πρώτο είδος αναπαραγωγής χαρακτηρίζεται σχεδόν πάντα ως αληθής αναπαραγωγή, ως η αυθεντική, 'εσωτερική' συνέχιση μιας θρησκευτικής παράδοσης - συνέχιση που τουλάχιστον προϋποθέτει, αν δεν επιβάλλει ρητά, την δυνατότητα ρήξης με την αυστηρά εξωτερική και συμβατική, παραδοσιακά και κατά την εκάστοτε ιστορική συγκυρία διαμορφωμένη εκδοχή της θρησκείας. Σύμφωνα με αυτή την πνευματική απόδοση της θρησκευτικής παράδοσης, η εσωτερική, πνευματική πιστότητα στην ουσία του θρησκευτικού μηνύματος νομιμοποιεί την απόπειρα των πιστών να προσαρμόσουν την εξωτερική, απτή μορφή του μηνύματος στις μεταβαλλόμενες ιστορικές περιστάσεις και συμφραζόμενα χωρίς να ενοχοποιούνται για υπόσκαψη της εσωτερικής αλήθειας του μηνύματος. Κάθε θρησκευτική παράδοση που διατηρεί την ικανότητα προσαρμογής στις σύγχρονες συνθήκες δίχως να απωλέσει την εσωτερική και ουσιαστική της ταυτότητα, επαινείται συνήθως ως μια ζωντανή, πνευματικά ισχυρή και ζωτική παράδοση ικανή να εξασφαλίσει την ιστορική της συνέχεια. Αντίθετα, η "επιφανειακή" εμμονή στην αυστηρή τήρηση του γράμματος, στην εξωτερική μορφή της θρησκείας, το "κενό" τελετουργικό, χαρακτηρίζεται κατά κανόνα σαν συμπτωματική της έλλειψης ζωτικότητας, ακόμη και ως μια προδοσία της εσωτερικής αλήθειας της συγκεκριμένης παράδοσης διά της μηχανικής αναπαραγωγής της νεκρής φόρμας.

Όταν μιλάμε για φονταμενταλισμό, εννοούμε αυτό ακριβώς, δηλαδή, μια εμμονή στο νεκρό γράμμα εις βάρος του πνεύματος. [...]

(η πρόχειρη απόδοση στα ελληνικά δική μου)

-- --

[...] the fundamentalist is a person who insists not so much on a certain set of opinions as on certain rituals not being abandoned or modified, and being faithfully and correctly reproduced. The true fundamentalist does not care about fidelity to the truth, but about the correctness of a ritual, not about the theoretical, or rather, theological interpretations of the faith, but about the material form of religion.

Now, if we consider those religious movements especially active today we observe that they are predominantly fundamentalist movements. Traditionally, we tend to distinguish between two kinds of repetition: (1) repetition of the spirit and in spirit, that is, repetition of the true, inner essence of a religious message, and (2) repetition of the external form of a religious ritual. The opposition between these two types of repetition—between living spirit and dead letter—informs all Western discourse on religion. The first kind of repetition is almost always regarded as true repetition, as the authentic, “inner” continuation of a religious tradition—the continuation that presupposes the possibility of a rupture with the merely external, conventional, historically accidental form of this tradition, or even requires such a rupture. According to this spiritualist interpretation of the religious tradition, the inner, spiritual fidelity to the essence of a religious message gives to a believer the right to adapt the external, material form of this message to the changing historical milieus and contexts without betraying the inner truth of this message. A religious tradition capable of transforming and adapting itself to changing circumstances without losing its inner, essential identity is usually praised as a living, spiritually powerful tradition capable of maintaining its vitality and historical relevance. On the other hand, “superficial” adherence to the mere letter, to the external form of religion, to the “empty” ritual is, as a rule, regarded as symptomatic of the fact that the religion in question lacks vitality, and even as a betrayal of the inner truth of this tradition by the purely mechanical reproduction of its external, dead form. Now, this is precisely what fundamentalism is, namely, the insistence on the letter as opposed to the spirit. [...]

http://www.e-flux.com/journal/view/49

photos: snapshots from the movie "the green mile"

Η Σημειολογία της Αγιότητας σε Εποχές χωρίς σταθερά Υποκείμενα

2010-04-13T14:10:00.003+03:00

Κάθε φωτογραφία είναι μια σκηνοθεσία.

Η συγκεκριμένη (από το ΤΒΧΣ) αναδίνει τελετουργική ιερότητα με τον λευκοντυμένο άγγελο Μαζιώτη να σύρεται ως αμνός προς σφαγή, ακολουθούμενος από τους μαθητές του και πλαισιωμένος από τους μαυροφορεμένους υπηρέτες του απρόσωπου κακού.

Η επική σκηνοθεσία παραπέμπει στην αρχετυπική μάχη του καλού με το κακό. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις τους πρωταγωνιστές προκειμένου να την διαβάσεις. Θα μπορούσε να ήταν εικόνα από τον πόλεμο των άστρων.
Τεχνικά, διαθέτει σίγουρα μια ιδιαίτερη δραματικότητα που φέρνει στο νου... γιατί όχι, το κιαροσκούρο του Καραβάτζιο, με το ῾παπαδοπαίδι᾽ Νικόλαο Μαζιώτη στον ρόλο του αγίου Σεβαστιανού.

Σε όσους δεν διαθέτουν ιδεολογική πανοπλία, η φωτογραφία θα προκαλέσει στην αρχή συγκεχυμένα, ίσως ένοχα και κάπως αναπάντεχα συναισθήματα συμπάθειας ή έστω προβληματισμού, αλλά και θλίψης "για το καημένο το παιδί που ...παρασύρθηκε;" ή "το παληκάρι που θα πάει χαμένο".

Η αφήγηση των στερεοτύπων έχει ενεργοποιηθεί με τη μορφή εσωτερικού μονολόγου ενεργοποιώντας με την σειρά της έναν ευρύτερο κοινωνικό χώρο που θα καταναλώσει με αμφίδρομο τρόπο τις αντιφατικές αφηγήσεις και προβολές των ηλεκτρονικών μέσων ανατροφοδοτώντας τες. Η μηχανή διαχείρισης του ενεργειακού περισσεύματος έχει στηθεί.

Εν τέλει, μετά από μηρυκασμό και χώνευση μέσω συμβολικής επεξεργασίας, η φωτογραφία θα καταχωριστεί ως τεκμήριο μιας τραγικής οριακότητας που δεν μπορεί παρά να φιλοδοξεί την ολοκλήρωση διά της οδού του μαρτυρίου. Όμως πρακτικά και μέσα στα συμφραζόμενα της εκάστοτε κονφορμιστικής νομοτέλειας όλων των κοινωνιών, στην συγκεκριμένη συγκυρία, η αγιότητα όπως και η σχιζοφρένεια, ενέχουν το αμετάκλητα ανατρεπτικό και αμετανόητο της ριζικής διαφοράς, το ναρκισιστικά επενδυμένο sui–generis μένος του Ενός, ίδιον της εγκληματικότητας, το υπερβατικό και ασυμβίβαστο της απόλυτης φιλοδοξίας, εν τέλει το επικίνδυνο αυτού του θεανθρώπου/σχιζοφρενούς δολοφόνου σωτήρα. Πάει ο άνθρωπος, μας μένει να διαχειριστούμε το σύμβολο.
Αυτά περί του υπολανθάνοντος σημειολογικού τοπίου.

Ακόμη και να γοητεύσει τους ανθρώπους, θα τους γοητεύσει ως οριακή αντανάκλαση, προειδοποιητικό σημείο της συντέλειας και θα εξορκιστεί/τιμωρηθεί/εξοστρακιστεί/θυσιαστεί για την συμβολική κάθαρση και επιβεβαίωση του κοινωνικού δεσμού.

Από διαφορετικές σκοπιές θα αναπαρασταθεί ως αποδιοπομπαίος τράγος, Ιφιγένεια, Σπάρτακος, Κοριολανός, Αννίβας, Ιησούς και Βαρραβάς.

Οι μέτοχοι της κοινωνίας, διαφωνούντες και μη, δεν μπορούν παρά να αποταυτιστούν στο φως της μέρας από τον παραβατικό δεσμώτη-άγγελο που απειλεί την ανοϊκή λειτουργία της ευφυούς μηχανής η σχέση με την οποία παράγει τα παιδιά τους, τις κόρες τους και την προσωπική τους σωματική ταυτότητα και πλασματική ιδιωτικότητα.

...αυτός δεν είναι που θέλει να καταργήσει την εξουσία, τον τεχνικό πολιτισμό και τους κάθε είδους περίτεχνους αυτοματισμούς που μας καταργούν ως απροστάτευτα πρωτόγονα πρωτεύοντα; κι αν καταργηθεί η Ρώμη-μηχανή ποιός θα εμποδίσει τους εξωγήινους να εισχωρήσουν στα σώματα των γυμνών πιθήκων; όσο κι αν σιχαίνεται το αφεντικό του ο καταπιεσμένος εργάτης και το σώμα του ο ξυνισμένος μικροαστός, άλλο τόσο και περισσότερο σιχαίνονται την γύμνια και την ανασφάλεια (την περίπτωση να χάσουν την προσθετική τους συλλογή από συσκευές, χώρους και οθόνες με τις οποίες λατρεύουν να συνομιλούν, να εκνευρίζονται και να βλαστημάνε) - ...θα φουντώσουν λοιπόν από τη θέαση του απαγορευμένου φρούτου και θα ξυπνήσει μέσα τους υπόκωφη επιθυμία να τον φάνε στα κρυφά. Θα τρέχουν τα σάλια τους για να τον δουν να φτάνει έστω μεταφορικά στην οργασμική κλιμάκωση της πίστης του ως μάρτυρας-πυροτέχνημα πάνω στον εικονικό σταυρό.

Όμως όπως υπονοήσαμε, ζούμε σε εποχές που τίποτα δεν μπορεί να ολοκληρωθεί και να πάρει σταθερή μορφή, ειδάλλως θα διεκόπτετο η ροή του ζωογόνου αίματος της εξουσίας χωρίς την οποία θα χυνόμασταν έξω από τα σώματά μας και δεν θα ξέραμε πλέον τίποτα ούτε θα νιώθαμε οτιδήποτε μέχρι να ξαναμάθουμε τον κόσμο με πολύ πόνο και αίμα. Θα ήταν η επιστροφή στον πρωτογονισμό.

Στον δυτικό πολιτισμό πέρασαν προ πολλού οι εποχές του δικαίου του αίματος και της ολότητας του ενεστώτα χρόνου. Ούτε καν τους επαναστάτες δεν σταυρώνουν live στις new age ευρωπαϊκές δημοκρατίες, μια και το σύστημα δεν ενδιαφέρεται να παραδειγματίσει με το αίμα Ενός, συμπυκνώνοντας το ενοχλητικό αιμάτωμα. Έτσι κι αλλιώς το σχηματοποιημένο νόημα δεν ενδιαφέρει κανέναν και ως εκ τούτου έχει καταργηθεί. Ο σκοτεινός πυρήνας της αλήθειας έχει εκτοπιστεί στο όριο ακολουθίας γεγονότων που τείνουν στο άπειρο. Υπάρχουν δηλαδή μόνο επεισόδια δραματικής έντασης που απλά οξύνουν την επιθυμία με υποσχέσεις για μια ανεξάντλητη ακολουθία ολοένα και πιο σημαντικών γεγονότων έως την Μοναδικότητα-Singularity.

Στην ουσία, εδώ και πολύ καιρό, ο έλεγχος ασκείται στην "κβαντοκοινωνική σφαίρα" και ασκείται από τον καθένα μας (δρούμε όχι ως υποκείμενα αλλά ως ημιαγωγοί), μέσα από τους αέναους αντικαθρεφτισμούς μας σε ενεργά υποσύνολα με κοινωνική δυναμική. Η στοιχειώδης εξουσία αναπηδά σαν φωτόνιο στην διαχείριση ροής/αγωγιμότητας της πληροφορίας κι εκεί κυκλοφορεί ως γνώση-δύναμη-ηδονή, ανάμεσα στους κόμβους δικτύωσης των περιστασιακών ψευδο-υποκειμένων.

Δεν θα φτάσει λοιπόν ως τον σταυρό το δράμα, δεν θα μαρτυρήσει μεγαλειωδώς κεραυνοβολημένος από τον βασιλιά. Στη θέση του σημειακού βασιλιά οι μυριάδες των στατιστικά κατανεμημένων περιστασιακών βλεμμάτων και οι ρομποτικοί διαχειριστές της ροής τους.

Με λίγα λόγια, θα τον κατασπαράξουν τα μήντια, θα του πιουν το αίμα και όλη την ζουμερή πίστη ως διαφορά δυναμικού και θα τον ξεχάσουν. Έτσι μεταλλάχτηκε η μοίρα του Προμηθέα στην εποχή των δικτύων. Όποιος εκτοξεύεται στην ιδεόσφαιρα των αυτοματοποιημένων μηχανών παραγωγής εικόνων: γίνεται αναλώσιμο συλλογικό έργο τέχνης.
Κερδίζει την προβολή του στον τεχνητό ορίζοντα του συλλογικού βλέμματος (όπου η αγιότητα/δαιμονικότητα ταυτίζεται με την διασημότητα) και χάνει ο Ίκαρος το σώμα του, τα φτερά του, το έδαφος κάτω από τα πόδια του καθώς και τον λόγο ύπαρξής του.

Στην σκοτεινή απομόνωση, θα ξαναβρεί το νόημα προσευχόμενος ή γράφοντας κάτι συγκινητικά αξιόλογο που δεν θα εκπλαγώ αν είναι κάτι εντελώς μυστικιστικό με συλλογισμούς περί πατρίδας, θρησκείας και αίματος -από μια οπτική των αγγέλων.

Το κείμενο του εξωγήινου, σε μια παράγραφο θα λέει πως ...δεν υπάρχει δυνατότητα για κοινή αντίληψη και προοδευτικότερη διακυβέρνηση και δεν θα υπάρξει μέχρι να προκύψει μια σοβαρή πολιτική της καθημερινότητας. Μόνο μέσα στην καθημερινότητα υπεύθυνων πολιτών μπορούν να επανεφευρεθούν τα μέτρα και τα σταθμά των κοινωνικών διεκδικήσεων.

Αλλά ακόμη κι αυτές οι νουνεχείς διαπιστώσεις θα αποτελούν ιστορική παραμυθία δίχως νόημα για τα βιο-ρομποτικά συμπλέγματα ζωής, γνώσης και ηδονής.

Conversation with Jimmy about the music list at the bottom of the page

2010-04-11T12:43:00.006+03:00

this playlist on your blog page, how am I supposed to understand it?

of course it's personal ... now light-hearted ... now more emotionally poignant ... depending where the light falls.

how does one transport things of significance from the past into the present?

those Cocteau Twins tracks, one of them I knew well, it was on the Treasure album which I would have been listening to in Manchester in the time running up to our visit to Greece.

I preferred their first two albums which were a little more dark in their enigmatic scintillation, but, as you say, it all depends on what you link it to.

I don't quite know how you can deal with the feelings that must come to the surface via the music which will immediately conjure up another time in your life and ultimately surely make you confront the fact of how long ago it was ... surely it can only result in a sense of loss for an earlier self??? ... you saw what happened to me when I went up to the rooftop flat when I stayed with you in 05. one could describe it as a kind of grief.

but I could be wrong ... perhaps the feeling is more one of fascination for something that can be reestablished using the new possibilities of the internet, like just adding water to a dried powder. something to re-explore and find new things in?

so would you have gone to see Alison Moyet with S. ?

is there any ambivalence in your attitude to these items belonging to western pop culture considering some of the themes you discuss relating to effects of aspects of western culture on Greek culture and language or behaviour of Greek artists?

since the playlist and some of these themes appear in the same place, what kind of signals does this send out?

* * *

hmm, serious questions. You are asking for it, so here you go...

The truth is that it's more a fiction of the past than nostalgia. It's more the metaphor about the dry powder and water and mainly, using the internet to discover the past once more and look at it as if it were ever present and open to experiencing anew. I don't feel it's something fixed or hard to get back to; my memories are vivid and confused, I have listened to some of these tracks many times, too many times to associate them with only one period. Even the Cocteau twins track that you know and which I had been listening to on a cassette together with that Seeds track a summer in Mykonos at around the age of 24, it is always new and old. I experience time as a strange continuum, I don't feel that it's far away, I'm still the same person, I still have the same feelings, a deeper perspective, it's an evolving process really. Thus, I am not nostalgic, I am there and here and it's all one thing looking for its form. The list is not conclusive or inclusive or definite or anything special, just an inspiration of the moment, an attempt to summon whatever comes to mind and slide on memories (an enjoyable ride, sporty and refreshing), always curious about the result, what kind of landscape I would find myself immersed in.

What excites me most is the availability of these tracks and the ease with which I can find them and choose which ones to include (in a list that would supposedly be personal and meaningful, which it is to some extent, but mostly, it's a performance on the internet, like a short story I would have composed here and now with some references to lived experience and I simply enjoy creating this fiction, the illusion for listeners that I am confessing something, that I am sharing something personal.) The truth is that my own experience is totally chaotic and under scrutiny and questioned every time and it's all quite light, much lighter and fun rather than deep or significant.

Anita Ward... is probably the oldest track, I remember listening to it together with my brother. But, it 's just a track from that time, late seventies, just a track.
The ELO song, I am not sure I ever listened to it in the past, it was probably more some other of their songs, like Evil Woman or Telephone line, but I chose the track I prefer to listen to now.

Emmanuelle was something fascinating, a sexy thing I could relate to as a teenager, now I appreciate the music on a different level, I think the melody is interesting and the whole thing has style, a certain European sensuality, a bit spoiled, light-hearted and silly, good fun for civilized french society girls and boys hahah Just like the sea sex and sun track which Pierre had introduced me to by giving me some cassette with french cult stuff.

No, I hardly ever get nostalgic about anything, I am beyond that, I have spent all my life thinking of loss and I have gotten used to the idea and the reality. My understanding of time is much more abstract. I am quite detached, I always adore observing, I am a hard core observer.

I would never go to see Alison Moyet, even though I respect her work, I am not interested in pop concerts, I am only attracted to abstract orchestral music and stuff that is very technical. I don't know exactly why, it's maybe because I can enjoy pop stuff better at home, as some sort of furniture or clothes.

My main focus is on re-exploring and I am definitely addicted to the internet and to information management.

Finally, no, no ambivalence with regard to these items. Western culture is my culture and greek culture is anything but pure. What I often talk about in my blog relates to badly digested influences and monkey mimicry, the inability of people to produce interesting work by combining things in meaningful ways in order to create new perspectives.
All my questions about Greek artists and matters of language are rooted in my own quest for haute cuisine culturelle that can combine different elements in a meaningful manner.

My fight is against provincialism, lack of empiricism, the lack of interest in reality, the absence of a pervasive critique of what is given, all the side effects of a retarded educational system and degenerate politics.

OK, special for Friends of Miranda P., I'll confess a little:
Sunday morning by the Velvet Underground... my first one night stand at Vauxhall! It was great and we listened to this song having some tea.
Stay (a little bit longer)... me a silly kid watching a sun protection lotion commercial on Greek TV and I fell in love with the song
Entao Eu Vou by Farida... in fact, as a kid I had seen a movie with my dad, it was the Italian b-movie "3 supermen in Tokyo" and there was a scene with the three silly guys in Tokyo by night. The soundtrack was Superju superman by Farida. I couldn't find it so I posted this one which I like a lot by the same artist.
Could you be loved by Bob Marley... I danced to it on a beach disco, on the sand, in Amorgos. Oh, so beautiful there!
Big in Japan, La Colegiala, Self Control... going crazy in Mykonos! I love love loved those nights
Can't seem to make you mine... either Ios or Mykonos, probably Ios after all, summer friends, carefree, so carefree and so much in love with the world
Summerhead... Chios island, we had a car and drove around in the beautiful summer landscapes, on the car cd player, this album by the Cocteau Twins. Oh, so smooth the driving, so light our hearts, am I getting nostalgic now or what

photo: snapshot from the movie "Gomorrah"

δωρεάν παιδεία: ποιοτικές διαφορές, προοπτικές και ζητούμενα

2010-04-11T11:43:00.008+03:00

Τα ασθενέστερα λαϊκά στρώματα χρειάζονται πάνω απ'όλα γερές βάσεις στην βασική και τη μέση παιδεία. Εκεί θα κριθεί το μέλλον της δημοκρατίας μας και εκεί χάθηκε (προσωρινά ελπίζω) το παιχνίδι.

Αντιλαμβάνομαι ότι ζούμε σε μια ταξική κοινωνία και ότι οι πλούσιοι έχουν επιλογές που δεν έχουν τα λαϊκά στρώματα, όμως η πρόσβαση στο αγαθό της εκπαίδευσης είναι κάτι πολύ σημαντικό για να το εγκαταλείπουμε στους λαϊκιστές των κομματικών νεολαιών. Αυτοί πρώτοι προδίδουν τα λαϊκά στρώματα.

Αν πρέπει να χρησιμοποιήσω ένα σλόγκαν, αυτό θα ήταν:
ΟΧΙ στην δωρεάν ανώτατη παιδεία για όλους, ΝΑΙ στη δωρεάν ανώτατη παιδεία για τους άριστους και ΝΑΙ στην (επιλεκτικά) δωρεάν βασική και μέση παιδεία για όλους.
Δεν ανακαλύπτω τον τροχό, αναδιατυπώνω μια συντηρητική αλλά ίσως ρεαλιστική άποψη και μελετώ σοβαρά και τις άλλες απόψεις. Θα εξηγήσω πιο συγκεκριμένα παρακάτω.

Κατά τη γνώμη μου, το καλό σχολείο κτίζεται μόνο με ποιοτικό έλεγχο και αριστοκρατικό σύστημα και όχι με πολιτικές που καταλήγουν στην ισοπέδωση και τραβάνε όλο το σύστημα στον πάτο. Στην Ελλάδα η πολιτική διαφθορά εμπεριέχει σχεδόν όλο το πολιτικό φάσμα και η ευθύνη της αριστεράς στο θέμα της παιδείας είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Τί ακριβώς πέτυχαν με την μαξιμαλιστική και φλύαρη στάση τους; Με τη δαιμονολογία και τις κινητοποιήσεις τους, βολεμένοι όπως ήταν μέσα στο μπάχαλο, τελικά πέτυχαν το χάλι της ακινησίας και το εξάμβλωμα των μουτζουρο-μουσαμάδων έξω από το ιστορικό κτήριο του Πολυτεχνείου, τους τραμπουκισμούς, τις φθορές κι εν τέλει, την αγαστή συνεργασία με το άθλιο πολιτικό κατεστημένο. Πανεπιστήμια, νοσοκομεία, πολεοδομίες, ΟΣΕ, δήμοι, παντού τα ίδια φαινόμενα εξαχρείωσης και κατασπατάλησης πόρων.

Αυτό που πρέπει να επιδιώξουμε είναι να έχουμε ένα άντε ...δύο πολύ καλά μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια με ανεξάρτητη υπεύθυνη διοίκηση, ικανή να εκπονεί πολιτική δεκαετίας και να λογοδοτεί με εσωτερικές διεργασίες, αλλά και απέναντι στην πολιτεία με βάση την διεθνή κατάταξη για την διεκδίκηση κρατικής επιχορήγησης (...χωρίς διορισμούς από το κράτος και δίχως εκλογές από φοιτητικές οργανώσεις!). Αυτά τα ιδρύματα θα πρέπει να ανταγωνίζονται τα καλύτερα ιδρύματα του κόσμου και να προσφέρουν δυνατότητες υποτροφιών για τους άξιους, ειδικά για τα ικανά παιδιά που δεν έχουν οικονομικές δυνατότητες. Όμως όσοι έχουν χρήματα και δεν αριστεύουν, θα εκμεταλλεύονται το ταξικό πλεονέκτημα όπως κάνουν ήδη, αλλά θα πρέπει να πληρώνουν με το παραπάνω αυτό που τους αναλογεί. Το κάνουν έτσι κι αλλιώς στο εξωτερικό. Γιατί όχι εδώ;

Η ποιοτική παιδεία στο ανώτατο επίπεδο κοστίζει υπερβολικά πολλά χρήματα. Στην Ελλάδα (αλλά νομίζω και πουθενά στον κόσμο) αυτή τη στιγμή δεν έχουμε την πολυτέλεια να την προσφέρουμε δωρεάν, αδιακρίτως ικανοτήτων, σε όλους (μπορούμε βέβαια να τους κοροϊδεύουμε όλους και να τους παρέχουμε υποβαθμισμένη κομματική προπαίδεια για να διαιωνίζουμε την πολιτική διαφθορά και να διώχνουμε τελικά τους άριστους φοιτητές).

Η άποψή μου είναι ότι αν νοιαζόμαστε πραγματικά για το μέλλον της χώρας, θα πρέπει να εξασφαλίσουμε δύο πρότυπα σχολεία (τύπου grandes écoles, Oxford, MIT... λέμε τώρα... τηρουμένων κάποιων αναλογιών) με υψηλά δίδακτρα για όσους δεν αριστεύουν -ας αφήσουμε τα ιδρύματα αυτά να επινοήσουν τις διαδικασίες αξιολόγησης, τα οποία να έλκουν εύπορους φοιτητές και από το εξωτερικό. Αυτά θα παράγουν την ραχοκοκκαλιά της δημόσιας διοίκησης και της έρευνας και θα αξίζει να επιδοτούνται αδρά και από την πολιτεία, αλλά θα πρέπει να είναι τόσο ανταγωνιστικά ώστε να βρίσκουν χρήματα και από την αγορά και τον ιδιωτικό τομέα γενικότερα. Σε αυτά θα μπορούν να αποκτούν πρόσβαση όσοι αριστεύουν και σε άλλες σχολές, ή όσοι τέλος πάντων ικανοποιούν τα ιδιαίτερα κριτήρια που θα ορίσουν αυτά τα ελίτ ιδρύματα.
Δύσκολα πράγματα βέβαια, που δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά οφείλουμε να το προσπαθήσουμε. Έχουμε τεράστια αποθέματα επιστημόνων σε όλο τον κόσμο, με τεχνογνωσία και όρεξη. Ας τους αξιοποιήσουμε επιτέλους κι ας τους αφήσουμε να δουλέψουν όπως ξέρουν.

Από κει και πέρα, η Ελληνική πολιτεία έχει μια άλλη εξαιρετικά σημαντική δουλειά που είναι να σκύψει πάνω από την βασική και τη μέση εκπαίδευση και να προσφέρει εκεί ουσιαστική και δωρεάν παιδεία για τα λαϊκά στρώματα, μια παιδεία που να προετοιμάζει τα μυαλά για την απίστευτη εποχή που ζούμε. Η άποψή μου είναι ότι και στις κατώτερες βαθμίδες εκπαίδευσης (αλλά το ίδιο πιστεύω και για όλες τις υπηρεσίες και παροχές), πρέπει να υπάρχουν (κλιμακωτά) κάποια δίδακτρα / fees για όσους έχουν χρήματα, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται ισονομία κατά το δυνατόν και να αντισταθμίζονται τα ταξικά πλεονεκτήματα. Διότι κακά τα ψέμματα, όσον αφορά στην εκπαίδευση, η ταξικότητα επηρεάζει τις επιδόσεις των παιδιών 'από την κούνια' και ο μόνος τρόπος να αντιπαλαίψεις τους αποκλεισμούς είναι να επιδοτήσεις την πρόσβαση των φτωχών στο ποιοτικό σχολείο.

Μπορεί αυτό να μην είναι ένα "επαναστατικό" σκεπτικό, αλλά είναι ένα εφικτό πρόγραμμα για την ταξική κοινωνία μας. Το να περιμένεις τη δευτέρα παρουσία για να δώσεις ευκαιρίες στους ανθρώπους που να ανταποκρίνονται στις δυνάμεις τους, είναι κάτι μεταφυσικό και το αφήνω στους ιερείς κάθε καταβολής.

Για μένα το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι το τυπολατρικό, πατερναλιστικό μοντέλο, η αγκίλωση στο παγωμένο παρελθόν, η ταλιμπανική (άλλοτε σοσιαλίζουσα και άλλοτε εθνικιστική) νεο-ορθόδοξη θεολογία του απόλυτου κρατισμού-συγκεντρωτισμού, η άρνηση της ποιοτικής διαφοράς και της διαφορετικότητας, αυτός ο μηδενιστικός ιδεαλισμός που απεύχεται το ρίσκο και την δημιουργικότητα οδηγώντας πάση θυσία στην απαξίωση της πραγματικής ζωής (με όλες τις αδικίες και τις ανισότητες που εμπεριέχει, αλλά και με όλο τον πλούτο και τις υγιείς δημιουργικές δυνάμεις που συστηματικά παραμελήσαμε).

Σε κάθε περίπτωση, κάποιος εξωτερικός παράγοντας έμελλε επιτέλους να εξαναγκάσει το εγχώριο πολιτικό σύστημα σε οριστική μετάλλαξη. Τα ψέμματα τελείωσαν, έρχεται το ΔΝΤ και είτε θα πιάσουμε τον νεοφιλελεύθερο ταύρο από τα κέρατα ή θα γίνει η επανάσταση και ο ...θεός βοηθός.
Για μένα που είμαι άθρησκη, η δεύτερη επιλογή είναι ψιλο-ακατανόητη. Ίδωμεν...

photo: snapshot from the movie "entre les murs" (eng. translation: the class)

Η Ελλάδα είναι πέστροφα, καναρίνι

2010-03-14T18:16:00.002+02:00

H Ελλάδα εξ'αιτίας της σάπιας οικονομίας της είναι ο εύκολος στόχος, ένα είδος πέστροφας ή καναρινιού που χρησιμοποιούν οι ισχυροί και το οποίο θυσιάζεται προκειμένουν να μετρηθούν οι κίνδυνοι, αλλά συγχρόνως πιθανά "πεθαίνει" πρώτο από την μόλυνση.

Σίγουρα πρέπει να αλλάξουμε και να σοβαρευτούμε σαν χώρα για να ανοίξει χώρος για υγιείς δημιουργικές δυνάμεις. Όμως, τα μέτρα είναι μια αμφίβολη συνταγή και επιβάλλονται με μια λογική απόλυτα συντηρητική που εκπορεύεται από ένα μη βιώσιμο διεθνές οικονομικό κατεστημένο το οποίο έχει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα και στα οποία δεν βλέπω στον ορίζοντα απαντήσεις.

Η κρίση έχει ένα πρόσωπο στην Ελλάδα, αλλά έχει και ένα πολύ πιο σκοτεινό πρόσωπο σε διεθνές επίπεδο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτή την βαθύτερη συστημική κρίση που μας επηρεάζει. Καλούμαστε δηλαδή όχι μόνο να υποστούμε τις συνέπειες των λαθών μας αλλά και τις μακροχρόνιες συνέπειες μιας μεγαλύτερης καταστροφής που φυσικά δεν προκαλέσαμε εμείς με τα καμώματά μας αλλά εκείνοι που μας συμβουλεύουν τώρα για το πως υποτίθεται θα σωθούμε. Πραγματικά ανησυχητική συγκυρία μπροστά στην οποία η Ελλάδα βρίσκεται εντελώς εκτεθειμένη.

Όσο και να χαιρόμαστε που θα ξεβολευτούν μερικά ρεμάλια, δυστυχώς, φαίνεται ότι οι συνέπειες, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον, θα είναι πιο σοβαρές για τους πραγματικά αδύναμους και μη ευνοημένους της κοινωνίας μας. Κατά τη γνώμη μου χρειάζονται επειγόντως νέες συμμαχίες, νέες αναλύσεις, ένας ριζοσπαστισμός που θα αλλάξει το κοινωνικό τοπίο άρδην και θα αναδείξει τους πραγματικούς θιγμένους και όχι τους εφοριακούς, τους δικαστικούς, τους βολεμένους του κράτους και τους φίλους τους που κάνουν τη μεγαλύτερη φασαρία και επιδεικνύουν το μεγαλύτερο θράσος. Όμως τέτοιες ανακατατάξεις δεν γίνονται αναίμακτα. Ένας θεός ξαίρει τι πρόκειται να δούμε ακόμη...

photo: snapshot from the movie El Orfanato

Η μορφωτική επανάσταση του καναπέ

2010-03-14T17:06:00.007+02:00

Χρειάζεται μια νέα οικονομία που να αναγνωρίζει, να αναδεικνύει και να αξιοποιεί τις νέες δυνατότητες και όχι να τις αντιμάχεται.

Τα επιχειρήματα:

Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν βλέπουν όλοι ότι πλέον, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Ναι, θεωρώ ότι πρόκειται για μια επανάσταση που ίσως να μην έγινε από τον "καναπέ", αλλά έγινε σε καθιστική στάση μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή. Όσοι έζησαν αυτή την επανάσταση και έμαθαν πως το ίντερνετ είναι αστείρευτη πηγή πνευματικών αγαθών, δεν γίνεται να επιστρέψουν στην ταξικά προσδιορισμένη πρόσβαση με το σταγονόμετρο.

Ακόμη κι εγώ που δεν είμαι βέβαια 14 χρονών έχω πλήρως εξαρτηθεί από το υλικό που διαμοιράζεται από χρήστη σε χρήστη. Ποτέ άλλοτε δεν είχα την ευτυχία να έχω πρόσβαση σε ένα τέτοιο πλούτο στο σπίτι μου, γιατί ποτέ δεν είχα δίπλα μου μια τεράστια βιβλιοθήκη με πρακτικά "όλες" τις ταινίες, τις μουσικές, το λογισμικό και τα κείμενα.
Στο παρελθόν έπρεπε να παιδεύομαι, να μετακινούμαι και να πληρώνω χρήματα που δεν είχα, αλλά και πάλι, δεν έφτανα πολύ μακριά. Τα τελευταία χρόνια έχω δει κι έχω ακούσει τα πιο απίθανα πράγματα με συγκριτικά ελάχιστο κόπο. Εδώ υπάρχει υπεραξία, καθώς οι περισσότεροι από τους χρήστες δεν θα έμπαιναν στον κόπο να "καταναλώσουν" τόση πληροφορία και να εμπλακούν στα δίκτυα διακίνησης. Απλά, το σύστημα δεν έχει ακόμη τα εργαλεία για να είναι οικονομικά βιώσιμο και μάλλον, το σύστημα των υπερκερδών δεν ήταν έτσι κι αλλιώς βιώσιμο ούτε επιθυμητό.

Η μόνη λύση για τις βιομηχανίες των άϋλων αγαθών είναι υπηρεσίες τύπου SPOTIFY που με κάποιο αντίτιμο ή δωρεάν (με διαφημίσεις) σου δίνουν πρόσβαση σε τεράστιες τράπεζες σχετικής πληροφορίας (μουσική στην περίπτωση του spotify). Απλά, θα πρέπει να γίνουν ανταγωνιστικοί: αυτό που δεν σου εξασφαλίζει το "παράνομο" downloading είναι η ασφάλεια, η φερεγγυότητα, αλλά κυρίως η ποιότητα του υλικού και η διαθεσιμότητα πληροφορίας που θα μπορούσε να πλαισιώνει τα αρχεία (artwork, βιογραφικά για τους δημιουργούς, σχετικά άρθρα, αναλύσεις, λίστες...). Επίσης, το p2p δεν εγγυάται πάντα την άνεση και την ταχύτητα πρόσβασης, καθώς σε κάποιες περιπτώσεις τα αρχεία είναι χαμηλής ποιότητας και δεν κατεβαίνουν γρήγορα ή υπάρχουν και κάποια ζητήματα με μολυσμένα αρχεία (ιοί, trojans κλπ).

Όμως, στο p2p λειτουργεί και το ένστικτο του κυνηγού και του συλλέκτη, κάτι που χάνεται όταν μια βιβλιοθήκη ισοπεδώνει εντελώς την διαδραστική πολυπλοκότητα, την ελευθερία και τον κίνδυνο. Γι'αυτό, κάποιες από τις ήδη υπάρχουσες εναλλακτικές αξιοποιούν και διατηρούν την διαδραστικότητα. Π.χ. το last.fm δουλεύει με το μοντέλο του wiki και είναι οι ίδιοι οι χρήστες που εμπλουτίζουν το υλικό με διάφορους τρόπους και κυρίως δημιουργώντας ένα δυναμικό χώρο αξιολόγησης και νοηματοδότησης, ανεβάζοντας πληροφορίες, σχόλια, φωτογραφίες των καλλιτεχνών, λίστες κλπ
Οι υπηρεσίες αυτές μιμούνται τα φόρα των ιστοσελίδων τόρεντ. Το κακό με το last.fm είναι ότι δεν είχαν πλήρη δικαιώματα και οι κακομαθημένοι πλέον χρήστες δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχτούν όρια. Έτσι εξηγείται η μεγαλύτερη επιτυχία της πλατφόρμας του σποτιφάϊ.
Γιατί να μην κάνει το ίδιο το IMDB ας πούμε και να μπορείς να κατεβάζεις ταινίες από κει, σε υψηλή ανάλυση, συμμετέχοντας με κάποιο λογικό μηνιαίο τίμημα ή για όσους δεν έχουν καθόλου χρήματα, δωρεάν πρόσβαση με κάποιο σύστημα διαφήμισης. Η αγορά είναι τεράστια, πολύ μεγαλύτερη από τον αριθμό των ανθρώπων που θα πήγαιναν σε κάποια αίθουσα και η αγορά αυτή σιγά σιγά θα περιλαμβάνει και πληθυσμούς που δεν έχουν καν πρόσβαση σε κινηματογραφικές αίθουσες, ζουν σε χώρες του τρίτου κόσμου ή σε μη αστικές/αστικοποιημένες περιοχές και αποκτούν ολοένα πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Τέλος, το ίδιο ισχύει και για το λογισμικό. Είναι τρελό να περιμένεις να πληρώνουν για ένα πρόγραμμα δημιουργίας μουσικής τα παιδιά (ή οι χομπίστες) που παίζουν. Όμως, όταν αυτά τα παιδιά αρχίζουν να γίνονται διαφημιστές και να χρησιμοποιούν επαγγελματικά τα προγράμματα που έμαθαν παίζοντας, τότε, δεν έχουν παρά να τους χρεώσουν. Δεν έχουν παρά να ελέγχουν με αυστηρότητα τους επαγγελματίες και να απαιτούν κάποιες προδιαγραφές, ένα πόθεν έσχες για κάθε εμπορικό προϊόν που προϋποθέτει χρήση επαγγελματικού λογισμικού. Να μην μπορεί το εμπορικό υλικό να διακινηθεί χωρίς την σφραγίδα, το προφίλ των εργαλείων παραγωγής του. Φυσικά, θα πρέπει να εξαιρούνται όσα δημιουργήματα δεν πωλούνται ή δεν εξασφαλίζουν έσοδα, π.χ. ερασιτεχνικά καλλιτεχνικά πειράματα και οτιδήποτε γίνεται δίχως φορολογούμενο κέρδος. Από τη στιγμή βέβαια που κάτι εισέρχεται στο χρηματιστήριο της τέχνης ή των μίντια, θα πρέπει ο δημιουργός να πληρώνει αναδρομικά δικαιώματα.

Υπάρχουν τρόποι να το διαχειριστείς, αρκεί να έχεις στο νου σου όπως είπα και στην αρχή, μια νέα οικονομία με έμφαση στην πρόσβαση όλων στο διαδίκτυο και στην διαδραστικότητα ...an extended economy, μια οικονομία των μεγάλων μεγεθών, πλανητική, αποκεντρωμένη, με στατιστικές μεθόδους ανάπτυξης που να αναγνωρίζει, να αναδεικνύει και να αξιοποιεί τις νέες δυνατότητες και όχι να τις αντιμάχεται. Κατά ένα περίεργο τρόπο, αυτή θα μπορούσε να είναι μια σοσιαλιστική οικονομία της παγκοσμιοποίησης που ήρθε από το παράθυρο όταν κάποιοι πάλευαν να διατηρήσουν ανοιχτές τις πόρτες και το μόνο που έμπαινε ήταν κρύος αέρας.

Μήπως το pirate bay θα μπορούσε να μπει στο χρηματιστήριο και όλοι μας να έχουμε ένα μερίδιο και να λειτουργεί πλέον σαν επίσημη εκδοτική οδός; Πού είναι το όριο ανάμεσα στον λαϊκό καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό;

Photo: snapshot from SERENITY (the movie)

Άνανδρη επίθεση... χοχο

2010-03-09T17:32:00.003+02:00

"άνανδρη" επίθεση...

Αρκεί να βάλεις την έκφραση στο Google για να σου παραθέσει σωρεία χρήσεων στο στόμα στελεχών και αντιπροσώπων από όλες τις βαθμίδες της εξουσίας και της κοινωνίας.

Η γνωστή ανυποψίαστη ορολογία ξεστομίζεται με απόλυτη φυσικότητα σε αυτή τη χώρα και γίνεται κατανοητή, αντιληπτή, αποδεκτή.

Μακάρι να ήταν απλή γραφικότητα, αλλά ένα κοσμητικό επίθετο λέει πολλά για το συλλογικό συμβολικό υπόστρωμα.

Από γλωσσολογική σκοπιά, αξίζει να σκεφτούμε ότι
στα αγγλικά θα έλεγαν "cowardly" (μια δειλή επίθεση) και όχι βέβαια "unmanly"... λέξη που ακούγεται εντελώς φθαρμένη. Στα γαλλικά το ίδιο, "lâche", Ισπανικά "cobarde", Γερμανικά "feige", όροι χωρίς σεξιστικό χρώμα.

photo: the Box (snapshot from the movie)

Οι χρήσεις της αρετής, ο συμβολικός θάνατος του καλλιτέχνη κ.α.

2010-03-08T15:40:00.004+02:00

http://www.e-flux.com/journal/view/68

Ενδιαφέρον άρθρο που εξετάζει το ζήτημα του ήθους (του καλλιτέχνη, του διανοούμενου αλλά και του πολιτικού και όσων συμμετέχουν στο μιντιακό χρηματιστήριο της διασημότητας) από την σκοπιά του design.
Έτσι για να αναρωτηθούμε για τις συστημικές χρήσεις της αρετής ή της έλλειψής της.

Μικρό απόσπασμα:

In our days, the romantic image of the poète maudit is substituted by that of the artist being explicitly cynical—greedy, manipulative, business-oriented, seeking only material profit, and implementing art as a machine for deceiving the audience. We have learned this strategy of calculated self-denunciation—of self-denunciatory self-design—from the examples of Salvador Dalí and Andy Warhol, of Jeff Koons and Damien Hirst. However old, this strategy has rarely missed its mark. Looking at the public image of these artists we tend to think, “Oh, how awful,” but at the same time, “Oh, how true.” Self-design as self-denunciation still functions in a time when the avant-garde zero-design of honesty fails. Here, in fact, contemporary art exposes how our entire celebrity culture works: through calculated disclosures and self-disclosures. Celebrities (politicians included) are presented to the contemporary audience as designed surfaces, to which the public responds with suspicion and conspiracy theories. Thus, to make the politicians look trustworthy, one must create a moment of disclosure—a chance to peer though the surface to say, “Oh, this politician is as bad as I always supposed him or her to be.” With this disclosure, trust in the system is restored through a ritual of symbolic sacrifice and self-sacrifice, stabilizing the celebrity system by confirming the suspicion to which it is necessarily already subjected.

photo: Serenity (snapshot from the movie)

Ναι στο κέρδος, ναι στους κανόνες, όχι στον παρασιτισμό

2010-03-06T21:57:00.008+02:00

Αναδημοσιεύω αυτό το άρθρο από τον διαδικτυακό τόπο του Σκάϊ επειδή έχω κουραστεί να ακούω φαφλατάδικες απόψεις που με στερεότυπο τρόπο και υπεροπτική ευκολία ενοχοποιούν την έννοια του κέρδους. Απόψεις που μου φαίνονται εντελώς ουτοπικές και ανιστόρητες καθώς η όποια γνώση διαθέτω με κάνει να αντιλαμβάνομαι τη σημασία της κερδοφόρας και εμπορικά συγκροτημένης δραστηριότητας σε όλες τις εποχές προκειμένου να προοδεύσουν οι κοινωνίες και να έχουν περιθώρια για τις όποιες άλλες υπερδομές όπως πχ την παραγωγή κουλτούρας. Δεν γνωρίζω σχετικές περιπτώσεις όπου υποβαθμισμένες κοινωνίες χωρίς παραγωγική βάση και δύναμη μπόρεσαν να προσφέρουν όραμα και οποιοδήποτε πολιτισμικό έρισμα στους πολίτες τους. Κάποτε θα πρέπει να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα και να αφήσουμε κατά μέρος τον αποστειρωμένο και εκ του πονηρού ιδεαλισμό (μια μάσκα είναι και από πίσω κρύβεται η πιο αισχρή φιλαυτία, ο φθόνος για τους ικανούς)... τον δήθεν αριστερής κοπής ιδεαλισμό κάποιων ομάδων με νοοτροπίες που μόνο καθυστέρηση υπόσχονται. Οι ευνοημένοι σε αυτή τη χώρα είναι ανάξιοι ως επί το πλείστον και παιδιά του πιο πρόστυχου κομφορμισμού. Τελικά, το παρακάτω άρθρο νομίζω ειλικρινά ότι λέει τα σύκα σύκα... ελπίζω να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση σε αυτόν τον τόπο, είναι καιρός.

------ - ------

H Ελλάδα σε ιδεολογική νιρβάνα
Τόσο στη διεθνή όσο και στην ελληνική οικονομία, ισχύουν, ή πρέπει να ισχύουν κάποια δεδομένα, τα οποία και συγκροτούν την απλή οικονομική πραγματικότητα

Δημήτρης Θωμάς 05/03/2010 | www.skai.gr

Τα πρόσφατα οικονομικά και φορολογικά μέτρα που ανακοινώθηκαν, καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε λάθος δρόμο και ότι δεν μπορεί να παρακολουθήσει τις διεθνείς πολιτικές, οικονομικές και τεχνολογικές εξελίξεις. Ζητήματα τα οποία τα αντιλαμβάνονται και τα κατανοούν ακόμη και οι πιο σκληροπυρηνικοί κομμουνιστές στο Πεκίνο, στην Ελλάδα δεν γίνονται αντιληπτά, από ισχυρές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές μειοψηφίες, που κρατούν δέσμια τη χώρα, και καταστρέφουν την όποια δημιουργική και παραγωγική ικμάδα έχει μείνει σε αυτόν το τόπο.

Τόσο στη διεθνή όσο και στην ελληνική οικονομία, ισχύουν, ή πρέπει να ισχύουν κάποια δεδομένα, τα οποία και συγκροτούν την απλή οικονομική πραγματικότητα. Πρώτον, η κινητήρια δύναμη της οικονομίας και της παραγωγής, τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για τα μεμονωμένα άτομα είναι το κέρδος. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει κίνητρο για επενδύσεις και εργασία, και η οικονομική δραστηριότητα παγώνει. Συνεπώς η ανάπτυξη της οικονομίας, οι επενδύσεις, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά έχουν έναν απώτερο στόχο, την αποκόμιση κερδών. Αυτή την απλή και ουσιαστική πραγματικότητα, δεν την εννοεί όμως τμήμα της Αριστεράς και τον αποκαλούμενων και προοδευτικών δυνάμεων της χώρας.

Κάποιοι που καπηλεύονται την έννοια της προόδου, φαντάζονται ότι οι επιχειρηματίες, οι καταστηματάρχες αλλά και οι υπάλληλοι, όπως και οι εργάτες, κάθε πρωί ξυπνούν και σκέφτονται, σήμερα πρέπει να αυξήσω την παραγωγικότητα μου, να εργαστώ περισσότερο, να αποδώσω, ώστε μετά να παραδώσω το πλεόνασμα της παραγωγής μου στον καλό και δίκαιο φοροεισπράκτορα, που εκτελεί το θεάρεστο έργο της συγκέντρωσης χρημάτων για τον καθαγιασμένο κρατικό προϋπολογισμό, που φυσικά υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού και του έθνους. H αυτόκλητη λοιπόν αυτή ιντελεγκέντσια που έχει αναλάβει εργολαβικά τη σωτηρία του τόπου, δεν εννοεί να αντιληφθεί ότι η οικονομία και η ανάπτυξη είναι πρώτα απ όλα ψυχολογία, ότι ο πλούτος και η σκληρή εργασία δεν είναι κάτι το ηθικά μεμπτό, αρκεί να αποκτάται με παραγωγικό και όχι παρασιτικό τρόπο, που ενισχύει την ευημερία και αυξάνει τα διαθέσιμα προϊόντα και υπηρεσίες στην αγορά. Για να διαχυθεί ο πλούτος σε μια κοινωνία, πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί. Δεν μπορεί μια κοινωνία να θέλει να απολαμβάνει όλα τα αγαθά και τις υπηρεσίες που παράγει ο καπιταλισμός, αλλά ταυτόχρονα να τον καταδικάζει ηθικά και πολιτικά, και να παραβιάζει όλους τους κανόνες και νόμους που απαιτεί η ομαλή λειτουργία του.

Τα πρόσφατα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, μπορεί άμεσα να είναι αναγκαία, ώστε να πεισθούν οι ξένοι, ότι η κυβέρνηση έχει την αποφασιστικότητα να βάλει τάξη στο σπίτι της, και να συνεχίσουν να δανείζουν το ελληνικό κράτος, όμως ο συνολικός προσανατολισμός της οικονομικής πολιτικής είναι σε λάθος κατεύθυνση. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι πως θα συνεχίσει να δανείζεται για να συντηρήσει ένα παρασιτικό, εν πολλοίς διεφθαρμένο και αντιπαραγωγικό κρατικό μηχανισμό, που αντιδρά και διαμαρτύρεται μόνον όταν θίγονται τα προνόμια του, ενώ παρακολουθεί ατάραχος και αδιάφορος, όταν χρεοκοπούν επιχειρήσεις, όταν παραγωγικοί επαγγελματίες χάνουν τα σπίτια τους για λόγους για τους οποίους δεν ευθύνονται, όταν νέα παιδιά, φοιτητές ή και οικογενειάρχες ξενιτεύονται, επειδή η χώρα δεν παράγει τίποτε, όταν το κράτος δεν έχει κανένα σχεδιασμό για να δημιουργήσει τη νέα παραγωγική βάση της χώρας, όταν το εκπαιδευτικό σύστημα ωθεί τους φοιτητές, να γίνουν επαγγελματίες συνδικαλιστές.

Κανείς βέβαια δεν κόπτεται για την ουσιαστική ανυπαρξία ελεύθερης ακαδημαϊκής σκέψης, για το ότι κάποιοι αποφοιτούν από τα πανεπιστήμια παπαγαλίζοντας ένα και μοναδικό σύγγραμμα, για το ότι οι πρυτάνεις εκλέγονται από ελεγχόμενες κομματικές πλειοψηφίες, με κριτήριο τις αμοιβαίες και ανταποδοτικές εξυπηρετήσεις, για το ότι τα περισσότερα πανεπιστήμια θεωρούν την επικοινωνία με την αγορά και τις ανάγκες της, αμάρτημα που οδηγεί στην ιερά εξέταση, και για το ότι πολλοί ακαδημαϊκοί αντί να δρουν ως η πνευματική ηγεσία της χώρας, έχουν μετατραπεί σε δημοσίους υπαλλήλους που δεν ενδιαφέρονται για την αξιοπιστία τους, αλλά και για τι μυαλά παραδίδουν ελεύθερα στην κοινωνία, αλλά δρουν και συνασπίζονται συντεχνιακά και επαναστατούν, πλήττοντας τους ασθενέστερους οικονομικά φοιτητές, σε περίπτωση που θιγούν τα στενά τους συμφέροντα.

Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι σήμερα οικονομικό, το πρόβλημα είναι πνευματικό, ιδεολογικό, πολιτισμικό και φυσικά πολιτικό. Τις τελευταίες δεκαετίες φαίνεται ότι στο εσωτερικό της χώρας, και σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής, έχει κυριαρχήσει μια αριστερόστροφη στερεοτυπική σκέψη, με ροπή προς το λαϊκισμό, που συνθλίβει κάθε προσπάθεια ανάπτυξης και εξέλιξης στη χώρα. Τη στιγμή που χώρες κοιτίδες κομμουνιστικής σκέψης, όπως η Κούβα και η Κίνα, προχωρούν σε γενναία βήματα οικονομικού εκσυγχρονισμού, που περιλαμβάνουν ιδιωτικοποιήσεις, ξένες επενδύσεις, αναδασμούς και ιδιωτικοποίηση κρατικής γης, και μεταρρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις, η ελληνική κοινωνία φαίνεται να βυθίζεται σε ένα ιδεολογικό νιρβάνα, που ωθεί κάποιες να ονειρεύονται νέες αιματοχυσίες στο Μακρυγιάννη και σφυροδρέπανα στην Ακρόπολη.

Την ώρα που η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη, ένα κύμα ανατρεπτικών μεταρρυθμίσεων και νέων ιδεών να σαρώσει τις παραγωγικές δομές και τα ιδεολογικά στεγανά που την κρατούν αιχμάλωτη οργανωμένων και προνομιούχων μειοψηφιών, που όχι μόνον ζουν εις βάρος των υπολοίπων, αλλά και υπονομεύουν κάθε προσπάθεια ανάπτυξης και προόδου, με την πολιτική τους σκέψη και δράση, απωθώντας τις ξένες επενδύσεις, και κυρίως, διαβρώνοντας την κριτική σκέψη και την δημιουργική φαντασία των ανθρώπων, που δεν έχουν πραγματικά ανάγκη, το πανεπιστημιακό πτυχίο για να παράγουν πλούτο στη χώρα. Κάποιοι ιδεολογικοί ταγοί έχουν καταφέρει να καταστήσουν όραμα για τη χώρα, μια μόνιμη θέση στο δημόσιο, την οποία οι διάφοροι σοσιαλίζοντες και μαρξίζοντες, θεωρούν κοινωνική ασπίδα κατά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και από τους ανάλγητους καπιταλιστές. Το κυριότερο όμως πρόβλημα για τη χώρα, είναι, ότι η πολλά υποσχόμενη νέα κυβέρνηση της Ελλάδας, υποκύπτει στην ιδεολογική τρομοκρατία, το λαϊκισμό και την προπαγάνδα, κάποιων που δρουν και επιβιώνουν, με όλες τις κυβερνήσεις και όλες τις καταστάσεις.

Η κυβέρνηση και το κυβερνητικό κόμμα, με τις πράξεις και τις παραλείψεις του, με τις αποφάσεις που λαμβάνει, έστω και με καθυστέρηση, αλλά και με την πολιτική τους τακτική και ρητορεία, φαίνεται ότι επιθυμούν σφόδρα να απαλλαγούν από το προεκλογικό σύνθημα εφιάλτη, Τα λεφτά υπάρχουν. Την ώρα που ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομίας κάνουν μια γενναία και κοπιώδη προσπάθεια για να διασώσουν τη χώρα από την άμεση χρεοκοπία, οι αμετανόητοι του πολιτικού και συνδικαλιστικού συστήματος, συνεχίζουν να διαμαρτύρονται θορυβωδώς, χωρίς να αντιλαμβάνονται, ότι αν χρεοκοπήσει η χώρα, αυτοί που θα πληγούν πρώτοι θα είναι οι φτωχότεροι και οι πιο αδύναμοι, και όχι αυτοί που έχουν τις μεγάλες περιουσίες και τους γεμάτους λογαριασμούς τραπεζών σε φορολογικούς παραδείσους. Διάφοροι φωνασκούντες, εντός και εκτός Κοινοβουλίου, συνεχίζουν να μην θέλουν να κατανοήσουν ότι τα χρήματα δεν φυτρώνουν στα δένδρα, ότι ο κάθε αμειβόμενος εργαζόμενος πρέπει να παράγει κάτι για το μισθό που λαμβάνει, και ότι αυτή τη στιγμή περισσότεροι από τους μισούς Έλληνες εργάζονται σκληρά, σε κάθε είδους θέσεις και εργασίες, για να συντηρείται μια παχυλώς αμειβόμενη και νομικώς κατοχυρωμένη μειοψηφία, που απολαμβάνει ένα ράθυμο τρόπο ζωής, εις υγείαν των κορόιδων.

Τα μέτρα αλλά και ο προσανατολισμός της κυβέρνησης δείχνουν, ότι προσπαθεί να συντηρήσει ένα ξεπερασμένο καθεστώς νεο κρατικίστικης φεουδαρχίας, όπου κομματικά επιλεγμένοι αξιωματούχοι, με αμφιλεγόμενα κριτήρια, διατηρούν με νύχια και με δόντια, τα προνόμια τους αλλά και τον εν πολλοίς, παρασιτικό τους ρόλο, στο οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Η επιβολή νέων υψηλών φόρων, επί δικαίων και αδίκων, η αφαίμαξη της αγοράς από ρευστό, η αδιαφορία και τα μειωμένα αντανακλαστικά των συνδικάτων για τους σκληρά εργαζόμενους και πολλές φορές δοκιμαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, οι πομπώδεις ανακοινώσεις περί φορολόγησης των ειδών πολυτελείας και των ιστιοπλοϊκών σκαφών, αποκαλύπτουν το πραγματικό πρόσωπο της κυβέρνησης, που δεν αντιλαμβάνεται ότι, σε λίγο δεν θα υπάρχουν και πολλοί πλούσιοι στην Ελλάδα για να φορολογήσει, και ότι θα ήταν καλύτερα να προσελκύσει περισσότερους πλούσιους στην Ελλάδα, ώστε να τονώσουν με τα έξοδα τους την οικονομία και τον τουρισμό.

Σίγουρα, οι κάτοικοι και οι καταστηματάρχες της Κέρκυρας ή της Ρόδου για παράδειγμα, προτιμούν να επισκεφθούν τα νησιά τους, πλούσιοι άνθρωποι, με σκάφη ή ιδιωτικά τζετ, που θα ήθελαν μεν να μην φορολογηθούν για τις μεγάλες αγορές τους, τελικά όμως θα ωφελήσουν την τοπική οικονομία, με την ένεση ρευστού και τα πολλαπλασιαζόμενα ιδιωτικά και δημόσια έσοδα, από την εντονότερη οικονομική δραστηριότητα. Αν η κυβέρνηση νομίζει ότι θα απαλλάξει την Ελλάδα από τη μέγγενη του χρέους, φορολογώντας μόνον τα είδη πολυτελείας, και κάποιους προσεκτικά επιλεγμένους ταξικούς στόχους, στο βωμό της ψηφοθηρίας και του πολιτικού λαϊκισμού, θα αποτύχει παταγωδώς. Το επερχόμενο πάγωμα της αγοράς, η εκρηκτική άνοδος της ανεργίας, σε συνδυασμό με το αίσθημα της αδικίας που βιώνει ο πολίτης, βλέποντας ότι κανείς δεν τιμωρείται για χειροπιαστά σκάνδαλα, και ότι κάποιοι επαγγελματίες πολιτικοί επιμένουν ότι μπορούν και ότι έχουν το ελέω Θεού δικαίωμα να μας σώσουν, παρά τις συνεχιζόμενες και διαδοχικές αποτυχίες τους στο παρελθόν, δημιουργούν ένα εκρηκτικό σκηνικό.

Τόσο το κυβερνητικό κόμμα, όσο και η Αντιπολίτευση, πρέπει να συνειδητοποιήσουν τα εξής δύο σημαντικά. Πρώτον ότι η Νέα Δημοκρατία και ο συμπαθής στους πολίτες, πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ηττήθηκαν στις τελευταίες εκλογές, επειδή πρόδωσαν την ιδεολογία του κόμματος και όλες τις Φιλελεύθερες διακηρύξεις, και δεν τόλμησαν να συγκρουστούν με τον αδηφάγο κρατικό δεινόσαυρο, χαϊδεύοντας προσωρινά τα αυτιά των ψηφοφόρων, που τελικά επέλεξαν τους ακραιφνείς κρατιστές, αφού η άλλη παράταξη δεν προσέφερε ουσιαστικές διεξόδους στη χώρα, με την ανάπτυξη ευκαιριών στον ιδιωτικό τομέα και την περικοπή της κρατικής σπατάλης. Η ελληνική κοινωνία και οι πολίτες έχουν κριτική σκέψη, αξιολογούν αυστηρά τους πολιτικούς, και διακατέχονται από έντονο κυνισμό όταν σχολιάζουν τις πράξεις τους. Ο πρωθυπουργός πρέπει να αφουγκραστεί τα πανίσχυρα υπόγεια κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα, και να ανταποκριθεί στις ουσιαστικές και μακροπρόθεσμες ανάγκες της χώρας και των Ελλήνων, γιατί αν δεν το κάνει, ο ίδιος και η παράταξη του θα συνθλιβούν μέσα στην επερχόμενη οικονομική και πολιτική θύελλα. Οι ιδεολογικές αγκυλώσεις και στερεότυπα πρέπει να ξεπεραστούν, και να επικρατήσει πνεύμα ρεαλισμού και πραγματισμού ώστε η χώρα να κάνει ένα βήμα μπροστά, και να διαψεύσει τις ευρωπαϊκές Κασσάνδρες στο εξωτερικό, και τις παλαιο σταλινικές στο εσωτερικό.

Θα το πω κι ας πέσει χάμω...

2010-02-21T18:52:00.005+02:00

Με αφορμή άρθρο στο TVXS όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται δήλωση του κου Αλ. Τσίπρα:
"ραγδαία επιδείνωση της οικονομίας, μακροχρόνια ύφεση και διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, με αποτέλεσμα να ξεχάσουμε την Ελλάδα που ξέραμε"

Δηλ. ήταν καλά η οικονομία πριν επειδή έτσι την παρουσίαζαν;
Εγώ κατάλαβα ότι ζούσαμε με πλαστά στοιχεία.

Κοινωνική συνοχή; Μα εγώ είχα την εντύπωση ότι κάποια κομματικά λαμόγια και οι φίλοι τους έλυναν και έδεναν σε βάρος μιας σιωπηλής κοινωνίας που απελπιζόταν καθημερινά και ξενητευόταν για να ξεφύγει από τον στραγκαλισμό των βολεμένων και των τρωκτικών.

Η Ελλάδα που ξέραμε δεν είναι αυτή που υποκατέστησε την ποίηση με την πορνογραφία; Δεν είναι αυτή που κατρακύλησε στην αμεριμνησία της σκυλίσιας πίστας, στο ροζ θέαμα και το κίτρινο της τηλεοπτικής αποχαύνωσης, που βυθίστηκε στο νεοελληνικό χαβαλέ, την ευκολία, την ξετσιπωσιά, το νεοπλουτισμό με κάθε μέσο και απέβαλε την έννοια της αριστείας;

Μα τί ακριβώς νοσταλγεί ο κύριος και ποιόν εκπροσωπεί αυτή η αριστερά σήμερα; Μια αριστερά που δεν υπερασπίζεται αριστοκρατικές αξίες για τον λαό, αλλά μονάχα νιαουρίζει διαρκώς για κεκτημένα εν κενώ; Τί είδους εναλλακτική οικονομία ευαγγελίζεται αν δεν διαθέτει αξιακό σύστημα αριστείας που να ανταγωνιστεί την αδικία και την ολιγαρχία σε επίπεδο ηθικού προσανατολισμού για τους ανθρώπους; Τί είναι μια αριστερά που απλά κολακεύει την εκμαυλισμένη και υποδουλωμένη στο κομματικό κράτος λαϊκή πελατεία;

Αν υποψιαστώ ότι ταυτίζεται με την κρατικοαναθρεμμένη μετριότητα, θα πεεεεθάνω, γι'αυτό... την ύστατη στιγμή. Ας πει κάποιος από αυτούς κάτι και για τα κακώς κείμενα της Ελλάδας τους, ...γιατί δική μου Ελλάδα αυτή η δυσωδία δεν ήταν ποτέ.

Θυμάμαι ένα τραγούδι από τα παλιά, από την μελαγχολική Ελλάδα των γονιών μου, όταν η εξουσία ήταν βρωμερή, αλλά οι λαϊκοί άνθρωποι ήταν ακόμη φτωχοί και περισσότερο ακέραιοι, ήξεραν κάτι παραπάνω για την ωμότητα της ύπαρξης, αναγνώριζαν την αλητεία και την καλωσύνη, ζούσαν τα πράγματα από πρώτο χέρι και όχι διαμεσολαβημένα από τις ωραιοποιήσεις του lifestyle. Αυτοί οι πρωτόγονοι λαϊκοί άνθρωποι ήταν πιο πραγματικοί, πιο σκληροί, πιο τρυφεροί, χειρότεροι και καλύτεροι. Με λίγα λόγια είχαν ένα δυναμικό που τους τραβούσε προς το μέλλον. Πονούσαν και αγαπούσαν, είχαν εσωτερική ζωή. Δεν ζούσαν βλέπεις με μια TV για εγκέφαλο. Το τραγούδι έλεγε "Μια καλημέρα είναι αυτή, πέστη κι ας πέσει χάμω". Δηλ. αναγνώρισε τον άλλο που μπαίνει στον ορίζοντα του βλέμματος, δείξε του πως αντιλαμβάνεσαι και χαιρετάς το πέρασμά του πλάι σου. Ρίσκαρε να μιλήσεις από καρδιάς στον άλλο, να του απευθύνεις χαιρετισμό κι ας μην το αναγνωρίσει. Είναι μεγάλο πράγμα η συνάντηση των ζωντανών. Ακτινοβολεί όλη την λυρική και επική παραμυθία.

Αυτό ζητώ σήμερα, αυτό εκτιμώ, αυτό ελπίζω. Και όχι άλλη πόζα, δήθεν κομματική λογική που καταργεί την όραση και την πραγματικότητα. Διότι δεν είναι λυμένο το θέμα μας, πρέπει να μπορέσουμε να ξανασκεφτούμε με δύναμη.

Όχι, δεν ήταν διόλου καλά τα πράγματα στην Ελλάδα κύριε Τσίπρα κι αν δεν δείτε που κολλάτε κι εσείς σε αυτό το πρόβλημα, αν δεν δείτε τι είδους συμμαχίες φτιάξατε για να στηρίξετε τους δικούς σας καθεστωτικούς σε πανεπιστήμια, δήμους, συλλόγους και συντεχνίες, τότε δεν είστε χρήσιμος. Εγώ θα το λέω αυτό που βλέπω κι ας πέσει χάμω.

ένα γράμμα κάπου χαμένο από πέρυσι

2010-02-18T01:07:00.010+02:00

Ίσως να είναι και στο Λονδίνο πιο δύσκολο τώρα να βρεις δουλειά γιατί έχουν κι εκεί αύξηση της ανεργίας, όμως ποτέ δεν ξέρεις. Αν επιμείνει κανείς, όλο και κάτι βρίσκει, χωρίς βέβαια να είναι συχνά και ότι καλύτερο.

Ξέρεις, αυτή η ιστορία με την Γάζα ήρθε κάπως σαν το κερασάκι στην εν συγκρίσει lifestyle βία που έπληξε την Αθήνα. Εγώ αισθάνθηκα ότι οι πρώην συνεργάτες μου τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα η ομάδα "...", επέδειξαν μια πολύ στυγνή, επαρχιώτικη, εφηβική και τελικά απάνθρωπη συμπεριφορά. Αισθάνθηκα ότι πάσχουν από ιδεοληψία και δεν αντιλαμβάνονται ούτε υπερασπίζονται τους ανθρώπους. Αισθάνθηκα μια πνευματική ρήξη. Μου φάνηκε ότι βρέθηκα απέναντι σε μια έκρηξη μεγαλομανίας εκτός από την έκρηξη μανίας. Η σκληρότητα και η μικρόψυχη ιδεολογική καθαρότητα με απωθούν και με εξοργίζουν. Αυτά τα στοιχεία είδα στα γεγονότα της Αθήνας και τα είδα να χαρακτηρίζουν την κουλτούρα μεγάλου μέρους της εναλλακτικής σκηνής. Δεν έχω να θρηνήσω κάτι, απλά δεν βρίσκω και πως θα μπορούσα να ξεπεράσω την αλλοτρίωση σε σχέση με την κοινωνία που με περιβάλλει, όχι την ευρύτερη, αλλά αυτή μέσα στην οποία κινήθηκα τόσο καιρό. Η Αθήνα μου φαίνεται σαν ένα Ισραήλ και Γάζα μαζί, αλλά σε εκδοχή lifestyle.
Πολύ ευχαρίστως, νομίζω, θα έπαιρναν τα όπλα και θα αλληλοεξοντώνονταν. Εγώ θα παρέμενα η γραφική φιγούρα που θα εισέπραττε πυρά και από τις δυο μεριές.

Με άλλα λόγια, αισθάνθηκα ότι όλα είναι μια επιφάνεια, ένα κάλυμμα και από κάτω βράζει η ωμότητα. Ο πολιτισμός είναι με αυτή την έννοια μια πρόφαση.

Η τελευταία συνεργασία που είχαμε δεν ήταν καθόλου άσχημη, αλλά δεν βλέπω να υπάρχουν πολλές τέτοιες ευκαιρίες και δεν βλέπω να εξασφαλίζουν κάποια συνέχεια και κάποια προοπτική.
Αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι περισσότεροι που κάνουν κάτι, έχουν φροντίσει να διαθέτουν κάποιο βόλεμα το οποίο σιχτιρίζουν, αλλά διατηρούν με νύχια και δόντια. Η Λ. τη θέση στο υπουργείο, ο Γ. τη θέση στο πανεπιστήμιο, ο επηρμένος Π. τα πάρε δώσε με τις θεσμικές διοργανώσεις... και όλοι αυτοί, θεωρούν εμένα εσωστρεφή και σχεδόν αντιδραστική, επειδή, μη έχοντας κάποιο κονφορμιστικό βόλεμα στην κατακριτέα καθεστηκυία τάξη, καταλήγω να υπερασπίζομαι την κοινωνική ηρεμία και την επένδυση, την υλική επένδυση, με υλικές απαιτήσεις, στην ανεξάρτητη δημιουργικότητα.

Ουσιαστικά, αισθάνομαι ότι με περιβάλλει μια ψύχωση αρνητισμού και ένα φοβικό σύνδρομο που απαξιώνει κάθε διάθεση ουσιαστικής κοινωνίας. Η απόλυτη, η δογματική κριτική και η υστεροβουλία της συμπλεγματικής ματαιοδοξίας, δίνουν τον τόνο. Όλα αυτά κρύβουν ανθρώπινη μιζέρια και έλλειμμα ψυχικού αποθέματος.

Το πρόβλημά μου τώρα είναι ότι αισθάνομαι πως μετά από τόσα πολλά χρόνια στην Αθήνα, είναι σα να ξεκινώ και πάλι από το μηδέν. Και γιατί να ξεκινήσει κανείς από το μηδέν πάλι στην Αθήνα;

photos: stills from the film "Carnival of Souls"

Ναι κύριε Γιανναρά, αλλά μήπως είναι πιο περίπλοκα τα πράγματα;

2010-02-07T20:32:00.008+02:00

Σε σχέση με το παρακάτω άρθρο του Χ. Γιανναρά που αντιγράφω από την Καθημερινή (07-02-10), έχω μια "απλή" ερώτηση: είναι άραγε τόσο σαφής και προκαθορισμένος ο ανθρωπολογικός τύπος που μας αφορά ή αυτός που επιδιώκουμε να πραγματώσουμε;

Δηλαδή, αν εσείς έχετε χαρτογραφήσει πλήρως και εκ των προτέρων την Ιθάκη, τί μοίρα επιφυλάσσετε σε όσους και όσες από μας ωριμάσαμε διατρέχοντας την απόσταση ανάμεσα στην αλήθεια και το veritas, την δημοκρατία και το res publica, πρόσωπo και persona, σε όσους από μας πήγαμε ίσως και πιο πέρα, εγκλωβιστήκαμε προς στιγμήν σε σιωπές ενδιάμεσες, αφουγκραστήκαμε κάποτε τους τρόπους της Τουρκικής γλώσσας ή κάποιας άλλης πιο ανατολικής παράδοσης, ερωτευτήκαμε σε άλλες γλώσσες, κλάψαμε σε άλλες γλώσσες και επιστρέψαμε και πάλι στην ελληνική με συντριβή, προβληματισμό, αγάπη, ελπίδα και όνειρο; Ποιός σας είπε ότι όσοι αλλόφυλοι μας μπόλιασαν με τη ζωή τους ήταν παγωμένοι τύποι μιας δυτικής αντίληψης και όχι (σαν και του λόγου μας) ταξειδευτές του κόσμου; Ποιός σας απέδειξε ότι τα πράγματα είναι αυστηρά έτσι ή αλλιώς; Είναι τελικά δυνατόν να παγώσουν οι κοινωνίες και να περιχαρακωθούν μέσα σε μια και μόνη κοσμοαντίληψη! Τί μένει από την γνώση όταν χαθεί η απορία;

Φυσικά με ενδιαφέρουν πολύ οι αγωνίες σας και το θέμα της γλώσσας αποτελεί πρωταρχικό μου μέλημα, πιστεύω δε ότι στην Ελλάδα έχουμε παραμελήσει αυτό το ουσιώδες της ιδιοσύστασής μας, όμως η λύση δεν είναι να αποποιηθούμε τον πλούτο μας... όσα σπέρματα αλλοφύλων ηδονικά συλλέξαμε και μας δηλητηρίασαν (ευτυχώς) ώστε να είμαστε σήμερα μπάσταρδα πνεύματα -και το λέω αυτό με έμφαση: πνεύματα. Δεν μιλώ για τους μιμητές της φόρμας, τους "σουλατσαδόρους" της επιφάνειας που ποτέ δεν είχαν φορτίο ιστορικής αποστολής, ποτέ δεν είχαν γόνιμο έδαφος για τα ατυχήματα της ερωτικής επιμειξίας. Μιλώ για όσους και όσες αγαπούν με πάθος το ταξίδι και αναζητούν διαρκώς μιαν επιστροφή, πιθανά ανέλπιδη αλλά και σωτήρια. Επιστροφή στο συμπαγές είναι του παρόντος χρόνου, ικανό να συμπεριλάβει το μέχρι πρότινος άρρητο και να εκπορεύσει την επική εξιστόρηση και τη λυρική παραμυθία εκ νέου.
Αν η αποδόμηση προέκυψε ως αναγκαιότητα μιας άλλης κοσμοαντίληψης, δεν καταλαβαίνω πως μπορούμε να οριοθετήσουμε αυτό το άλλο με τόσο συνοπτικές ιδεολογικές "φάτουα". Ας καυτηριάσουμε καλύτερα την κατάρα της σύγχρονης Ελλάδας, την μέγιστη κατάρα: την αποποίηση της ιστορικότητας χάριν μιας ανώδυνης ευκολίας του φαίνεσθαι.

Εξουσία που «αποδομεί» την κοινωνία

Tου Χρηστου Γιανναρα

Το να είσαι Ιταλός, Γάλλος, Βρετανός, Ελληνας ή ό, τι ανάλογο δεν δηλώνει μόνο μια συμβατική, κρατική υπηκοότητα. Δηλώνει ότι «ανήκεις» σε μια συλλογικότητα με μεγαλύτερη ή μικρότερη ώς τώρα διαδρομή στην ανθρώπινη Ιστορία – ανήκεις σε μια γλώσσα, σε μια συνείδηση κοινού παρελθόντος, σε κοινή νοο-τροπία, κοινό θησαύρισμα πείρας που παραδίνεται από γενιά σε γενιά και διαμορφώνει συν-ήθειες, ένα κοινό ήθος, περίπου συλλογικό χαρακτήρα.

Οταν στη μητρική σου γλώσσα (τη γλώσσα που σε πρωτομπόλιασε στην κοινή «λογική»: σε σκέψη και κρίση) η συλλογικότητα σημαίνεται ως «κοινωνία» (δυναμική σχέσεων, συμ-μετοχή και αλληλεξάρτηση στην πραγμάτωση της ζωής), δεν είναι δυνατό να έχεις την ίδια οπτική και την ίδια εκδοχή της πραγματικότητας με συνάνθρωπό σου, καθ’ όλα σεβαστόν και αγαπημένο, που στη μητρική του γλώσσα η συλλογικότητα είναι μόνο «societas», δηλαδή «εταιρισμός επί κοινώ συμφέροντι». Αλλη νοο-τροπία και άλλα αντανακλαστικά σκέψης και πράξης διαμορφώνει το νοηματικό και βιωματικό φορτίο της λέξης «α-λήθεια» και άλλο της λέξης «veritas», διαφορετικό της λέξης «νόμος» και διαφορετικό της λέξης «lex» – το ίδιο και με αναρίθμητα ακόμη ζεύγη λέξεων: «λόγος» και «ratio», «πρόσωπο» και «persona», «δημοκρατία» και «res publica» κ. λπ., κ. λπ.

Διαφορετικόν ανθρωπολογικό τύπο διαμορφώνει μια συλλογικότητα με παρελθόν κατακτητικών κυρίως πολέμων, επιθετικών αναζητήσεων «ζωτικού χώρου», αποικιοκρατικών εθισμών, και διαφορετικόν μια άλλη που αιώνες πολλούς κυρίως αμυνόταν, επιβίωνε χάρη στην πανανθρώπινη εμβέλεια της πνευματικής της πραμάτειας. Διαφορετική νοο-τροπία και ήθος χαρακτηρίζει μια συλλογικότητα που η μεταφυσική της αναφορά ήταν πάντοτε ένας Θεός τιμωρός, αμείλικτος δικαστής και σαδιστής πατέρας, η «αμαρτία» παράβαση νόμου, ενοχή, εξαγοράσιμος κολασμός, και διαφορετική προκύπτει μια συλλογικότητα που ξέρει τον Θεό «νυμφίο», «εραστή μανικώτατον» του ανθρώπου και την αμαρτία «αστοχίαν», «απόπτωσιν από του στόχου», του στόχου πληρότητας της ζωής που είναι ο «όντως έρως».

Δεν ανήκουμε σε «εθνότητα», είναι ανεπαρκέστατη η λέξη. Ανήκουμε σε μια γλώσσα, σε μια κοινή ιστορική εμπειρία, σε μια παράδοση και συνέχεια πείρας, νοοτροπίας, μεταφυσικής ελπίδας. Αλλά αυτό το «ανήκειν», το «συνυπάρχειν» με κοινό, συνεκτικό της συλλογικότητας «τρόπο», βιώνεται και κατανοείται σε συνάρτηση πάντοτε με την καλλιέργεια του καθενός, το αισθητήριό του «ποιότητας» της ζωής.

Οι φτηνοί άνθρωποι του ό, τι φάμε ό, τι πιούμε και ό, τι τέλος πάντων ηδονικό αρπάξουμε, παρακάμπτουν το υπάρχειν (που είναι πάντοτε συνύπαρξη) και λογαριάζουν για ζωή το «έχειν»: Να κατέχουν, να εξουσιάζουν, να τα έχουν όλα υποταγμένα στις απαιτήσεις του εγώ. Καταλαβαίνουν τη συλλογικότητα μόνο σαν «κράτος» και το «ανήκειν» μόνο σαν συμβατική «υπηκοότητα». Λογαριάζουν το κράτος σαν εξουσιαστικό μηχανισμό διαχείρισης των κοινών και τους ενδιαφέρει μόνο για όσα χρηστικά τους παρέχει.

Πολύ συχνά, φτηνοί άνθρωποι ορέγονται τη διαχείριση του κράτους, την εξουσία της διαχείρισης. Οχι για να υπηρετήσουν τον δημιουργικό δυναμισμό της κοινωνικής συνοχής, τη γλώσσα, την ιστορική συνείδηση, τη θησαυρισμένη παράδοση, τη μεταφυσική ελπίδα – είναι ευτελείς άνθρωποι, δεν καταλαβαίνουν τίποτε από αυτά. Διψάνε εξουσία από ιδιοτέλεια και μόνο: Να προβληθεί το εγώ τους, να εξαρτώνται όλοι οι άλλοι από αυτούς, να βρίσκονται συνεχώς στη δημοσιότητα, να εισπράττουν κολακείες και χειροκροτήματα. ΄Η για σκοπιμότητες χυδαίου ηδονισμού: Να μπορούν να κλέβουν το δημόσιο ταμείο, να διαπλέκονται με μεγιστάνες του πλούτου και να δωροδοκούνται, να ζουν με πολυτέλεια ονειρώδη για τις ικανότητές τους και την καταγωγική τους ανέχεια.

Αφού λογαριάζουν τη συλλογικότητα μόνο σαν χρηστικό δεδομένο, ωφελιμιστική πραγματικότητα, τι πιο φυσικό να είναι απάτριδες, διεθνιστές, συνεπέστατοι «αποδομιστές» κάθε μη χρηστικής εκδοχής των θεμελίων της συνύπαρξης – της γλώσσας, της παιδείας, της Ιστορίας, της Τέχνης, της πολιτικής, της μεταφυσικής. Και για να προσδώσουν εγκυρότητα στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού, καταφεύγουν στην πιο αναχρονιστική και άκριτη ανάγνωση του Μαρξισμού: Βλέπουν τη συλλογικότητα να συγκροτείται μόνο στη «βάση» των παραγωγικών και ανταλλακτικών σχέσεων, επομένως ο πολιτισμός, οι διαφορές των πολιτισμών, η ποικιλία των παραδόσεων, δεν είναι παρά «εποικοδόμημα» σε αυτή την πρωτεύουσα βάση. Πώς λοιπόν να μην είναι πανέτοιμοι, παίρνοντας την εξουσία, να καταστρέψουν τη γλώσσα, να στρεβλώνουν και κατασυκοφαντήσουν την ιστορία του τόπου τους, να διασύρουν την αξιοπρέπεια του λαού τους, να χλευάσουν τη λαϊκή παράδοση και ευσέβεια, να πρακτορεύσουν (με το αζημίωτο) ξένα συμφέροντα;

Η καταφυγή της μηδενιστικής πολιτικής πρακτικής σε μαρξιστικά ψιμύθια, προκειμένου να εξωραϊστεί ο πρωτογονισμός της ακοινώνητης εγωκεντρικής ύπαρξης, δεν περιορίζει το σύμπτωμα σε μόνη την παράταξη της δήθεν Αριστεράς. Στην Ελλάδα τουλάχιστον, η διαχείριση της Παιδείας ανατίθεται (από κάθε κυβέρνηση οποιουδήποτε κόμματος και πρωθυπουργού) σε άτομα του ανθρωπολογικού τύπου των «αποδομιστών». Και αν υπάρξουν διαμαρτυρίες για την προκλητική αυθαιρεσία και αναίδεια αυτών των ατόμων, ξεσηκώνεται αμέσως μια θαυμαστά συντονισμένη συγχορδία υπερασπιστών της «αποδόμησης», συγχορδία από πριμαντόνες της δημοσιότητας που καλύπτουν όλο το «πολιτικό» φάσμα: από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά ώς την πιο φανταιζίστικη τάχα και Αριστερά.

Οταν έγραφε ο Καβάφης: «... το άριστον εκείνο, Ελληνικός – ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν· εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν», απηχούσε μιαν επίγνωση της ελληνικότητας αυτονόητη στις μέρες του για μεγάλες πληθυσμικές ομάδες (όχι μόνο ελληνόφωνες). Από μια τέτοια επίγνωση (συνάρτηση καλλιέργειας) στερούν τον Ελληνισμό (τον ελλαδικό και της διασποράς) οι θλιβερές συμπλεγματικές φιγούρες που προσλαμβάνονται στο υπουργείο Παιδείας (με κάθε κυβέρνηση) για να οργανώσουν την κοινωνική άμυνα απέναντι στην απειλή του «εθνικισμού».

Οι πολλοί απλοί άνθρωποι που επενδύουν συναισθηματικά σε ιδεολογικές γενικότητες περί ενδόξων προγόνων και πρωτοπορίας άλλοτε στον πολιτισμό, δεν μπορούν πια να έχουν την επίγνωση της καβαφικής ελληνικότητας. Νιώθουν, όμως, να βιάζεται ο ψυχισμός τους από την πολιτική μεθοδικού αφελληνισμού της ελληνόφωνης (ακόμα) κοινωνίας. Και η μόνη λογική εξήγηση που βρίσκουν γι’ αυτό τον βιασμό, συνάγεται από συμπεριφορές που όζουν «πρακτοριλίκι». Δεν είναι μυστικό ότι ο «ξένος παράγων» θέλει από το ελλαδικό κρατίδιο να απεμπολήσει εσπευσμένα την ελληνικότητα της Κύπρου, της Μακεδονίας, του Αιγαίου – τουλάχιστον.

Ολα έχουν μια τιμή. Εκτός από την καβαφική ελληνικότητα.

(η φωτ. είναι από την ταινία carnival of souls)

Απάντηση ΕΕΔΑ για κινδυνολογία περί μεταναστευτικού (ΤVXS)

2010-01-14T13:44:00.002+02:00

Αναπαράγω αυτό το βίντεο μια και θεωρώ ότι πρόκειται για ένα κομβικό ζήτημα. Η Ελλάδα πρέπει να προλάβει όποια χειρότερα στο θέμα της μετανάστευσης και να διασφαλίσει έστω και την τελευταία ώρα τα στοιχειώδη προστατεύοντας τη ζωή και την αξιοπρέπεια των πολιτών. Συγκεκριμένα, επειδή η χώρα βρίσκεται σε μεγάλη οικονομική κρίση, υπάρχει ο κίνδυνος, όπως γίνεται σχεδόν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, να ενταθούν εθνικοσοσιαλιστικού τύπου δημαγωγικές φωνές που θα θελήσουν να επωφεληθούν από τα συλλογικά αντανακλαστικά φόβου. Κατά την ιστορικά συνήθη πρακτική λοιπόν, θα αποπειραθούν να κατευθύνουν τη φοβισμένη συλλογικότητα ενάντια σε αποδιοπομπαίους τράγους. Θα το επιτρέψουμε;

῏῝῏
¨
~

Με άμεσο τρόπο απαντά στις επιθέσεις που δέχεται από ακροδεξιούς κύκλους η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ο πρόεδρός της Δημήτρης Χριστόπουλος. Δηλώνει υπερήφανος που μέρος των προτάσεων του φορέα του υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση ενώ εμφανίζεται απογοητευμένος για την αλλαγή στάσης από τον Αντώνη Σαμαρά και την ουσιαστική προσχώρησή του στις θέσεις του ΛΑΟΣ.

(Αναδημοσίευση από το ΤVXS)

Υποστήριξη στη Θάλεια Δραγώνα

2010-01-10T15:40:00.003+02:00

Πρόκειται για μια ωμή περίπτωση, για μια ακόμη απόπειρα λυντσαρίσματος από τους γνωστούς κύκλους δημαγωγίας και σκοταδισμού, αυτούς που σε συνθήκες νεοελληνικής ιλαρότητας, μεταξύ (κιτς) σοβαρού και αστείου, επενδύουν στο αίμα του έθνους αναπαράγοντας το γνωστό εθνικοσοσιαλιστικό μοτίβο εν είδει σουξεδακίου για τηλεοπτική πίστα...

Αξίζει σε όσους δημοσιογράφους και πολιτικούς επεδίωξαν ελαφρά τη καρδία να συκοφαντήσουν, να θυματοποιήσουν και να διώξουν τη Θάλεια Δραγώνα, τους αξίζει να διασυρθούν για την επιπολαιότητά τους, την εγκληματική τους αμέλεια στον βαθμό που υιοθέτησαν διαδόσεις χωρίς να ελέγξουν την προέλευση και την ακρίβεια των στοιχείων, χωρίς να κάνουν δηλ. το αυτονόητο για κάθε έντιμο πολίτη, πόσω μάλλον δημοσιογράφο ή πολιτικό. Οι άνθρωποι αυτοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι κατέχουν θέσεις ευθύνης και με τη στάση τους ασέλγησαν ακόμη μια φορά σε βάρος των πολιτών. Τους αξίζει ότι χειρότερο κι εν πάση περιπτώσει, τους αξίζει να εξαφανισθούν από τον δημόσιο χώρο, ακριβώς δηλ. ότι επεφύλασσαν για την κα Δραγώνα δια της συκοφαντίας.

Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε το κείμενο από τον Ιό της Κυριακής:

Η ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΘΑΛΕΙΑΣ ΔΡΑΓΩΝΑ

Υπόθεση εθνικής πλαστογραφίας

Ούτε ένας από όσους ζητούν με βαριές εκφράσεις την αποπομπή της Θάλειας Δραγώνα από το υπουργείο Παιδείας δεν μπήκε στον κόπο να μελετήσει τα βιβλία της. Το αποτέλεσμα είναι να στηρίζεται όλη αυτή η πρωτοφανής συκοφαντική εκστρατεία σε ένα κακογραμμένο πλαστογράφημα.

δικαιοσύνη ή ας έρθουν επιτέλους οι βάρβαροι

2009-12-24T12:39:00.007+02:00

Υπό άλλες συνθήκες, τι ειρωνία, θα έπρεπε κανείς να εύχεται "καλά Χριστούγεννα". Ακούγεται όμως φάλτσο. Ναι, σίγουρα μπορεί να κάνει κανείς μια υπέρβαση και θα την κάνει ο καθείς για όσους ανθρώπους εκτιμά. Όμως έτσι γενικά και κοινωνικά δεν αξίζει να ευχηθεί κανείς Καλά Χριστούγεννα. Μπορεί να πάνε ξώφαλτσα σε αλητήριους. Σε κάποιους από τους συνταξιούχους της μίζας που συνεχίζουν να πληρώνονται χωρίς να δουλεύουν. Στους χυδαίους που κερδοσκοπούν σε βάρος των ηλιθίων. Σε αυτούς που λύνουν και δένουν αυθαίρετα, επειδή μετέχουν σε μαφιόζικα συνδικάτα. Γιατί να ευχόμαστε κάτι καλό στους γκάνγκστερ; Από πλαδαρή αντίληψη και μεγάλη χριστιανική καρδιά;

Σε αυτή την άρρωστη χώρα που έθαψε επανειλημμένα τις ελπίδες των πιο λαμπρών παιδιών της, σε αυτή τη χώρα του πρόστυχου βολέματος, υπάρχει αποδεδειγμένα ένας επιθετικός καρκίνος: ο δημόσιος τομέας. Συγκροτήθηκε μέσω διαπλοκής με φύλαρχους και την πολιτική μαφία. Είναι προϊόν συνδιαλλαγής και στον μεγαλύτερο βαθμό του συντηρεί τη μιζέρια και την απαξίωση κάθε δημιουργικής προσπάθειας.

Η αυθαιρεσία των ιδιωτών και η ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία τους είναι άμεσα συνδεδεμένες με τον προδοτικό δημόσιο τομέα και την κομματοκρατία. Χωρίς κανόνες και υπό ομηρία στους κομματικούς φυλάρχους, έτσι μόνο μπορούσε να λειτουργήσει ο ιδιώτης και έτσι λειτούργησε.

Εδώ και τώρα, κατάργηση της μονιμότητας για όλους τους δημόσιους υπαλλήλους και επαναδιαπραγμάτευση από ανεξάρτητη, μη κομματική αρχή, με αυστηρά αξιοκρατικά κριτήρια (έργο, ακαδημαϊκή αριστεία, δημοσιεύσεις, συγκεκριμένη προσφορά σε βάθος χρόνου), αλλά πάνω από όλα, με διαρκή αξιολόγηση της αποδοτικότητας. Διαρκή αξιολόγηση της αποδοτικότητας. Το ξαναλέω. Η αμοιβή πρέπει να σχετίζεται αυστηρά με την αποδοτικότητα. Δικαστική διερεύνηση για τον τρόπο διορισμού. Όσοι διορίστηκαν με ρουσφέτια, να επιστρέψουν τους μισθούς τους και αν δεν μπορούν, να κατασχεθεί η περιουσία τους και της οικογένειάς τους.

Αλλιώς, δεν δικαιούται αυτό το κράτος να περιμένει οποιαδήποτε νομιμοφροσύνη. Αν δεν μπορεί να ξεχωρίσει τα τρωκτικά από τους έντιμους, ας πάει να χαθεί. Ο δημόσιος τομέας όπως έχει είναι ένας λάκκος με φίδια, ένα κουτί της Πανδώρας.

Πατριωτισμός πλέον, στην Ελλάδα, σημαίνει κατάργηση και επανίδρυση του δημόσιου τομέα, της δημόσιας διοίκησης και της πολιτικής γενικότερα. Επειδή αυτό δεν μπορεί να γίνει από τους προδότες, τους πολυθεσίτες και τους βολεμένους, ας συγκρουστούν όσοι σέβονται τον εαυτό τους και ας καταστήσουν υπεύθυνη και την κοινωνία.

Αν η Ελληνική κοινωνία στην πλειονότητά της θέλει να συνεχίσει έτσι, τότε να το ξέρουμε. Να ξέρουμε ότι όσοι και όσες δεν συνδιαλλαγήκαμε ποτέ με το σάπιο καθεστώς, να ξέρουμε ότι είμαστε ξεγραμμένοι και ξεγραμμένες και να ξέρουμε ότι πλέον η μόνη λύση είναι να μεταναστεύσουμε. Εκτός από την αποδημία, η μόνη διαφορετική λύση σε αυτή την κατάσταση είναι ο πόλεμος.
Ίσως τα παραπάνω να εξηγούν σε κάποιο βαθμό και την διάλυση που ήδη απειλεί τον (καταραμένο;) τόπο.

Συγκρουστείτε κύριε Παπανδρέου, ή συμβιβαστείτε με την ιδέα της τελικής απώλειας κάθε έννοιας ανεξαρτησίας και εθνικής υπόστασης και παραιτηθείτε, ώστε να πάει επιτέλους στον διάβολο το εξάμβλωμα, να περιπέσει στη βία και την αναρχία και να απωλεσθεί η εθνική κυριαρχία. Η Σομαλία δεν είναι τελικά καθόλου μακριά. Οι τραγικές ιστορίες πρέπει κάποτε να κλείνουν τον κύκλο που άνοιξε η ύβρις.

Με φόντο τις εκστρατείες στη Μικρασία και ξερριζωμούς, τον εμφύλιο και τη δικτατορία, ζήσαμε μια μεταπολίτευση της λαμογιάς, ζήσαμε τις μεγάλες ιδέες των απατεώνων, ζήσαμε την επανίδρυση της Νέας Δημοκρατίας, τις ατέλειωτες φωτιές στην Πελοπόννησο και τον προειδοποιητικό Δεκέμβρη. Ε, σίγουρα, κάτι πρέπει να μάθαμε, κάτι να συμπεράνουμε. Ο αυτόματος πιλότος δεν πάει πουθενά. Κάθε κατεργάρης, ήρθε η ώρα, να αναλάβει τις ευθύνες του. Μέχρι εδώ.

επιστολή παραίτησης

2009-12-10T14:10:00.005+02:00

Μέχρι πρότινος συνέχιζα να γράφω τις απόψεις μου στο φόρουμ του TVXS. Σταμάτησα όταν κατάλαβα ότι δεν υπάρχει πλέον χώρος για ελεύθερη έκφραση. Οι τραμπούκοι με το μικρό μυαλό τους κατάφεραν να κακοποιούν και να αποκλείουν κάθε διαφορετική άποψη. Να την χαίρονται λοιπόν την κατάντια τους. "Παραιτούμαι" λοιπόν κι εγώ από κάθε προσπάθεια όσο επικρατεί αυτή η τραγική κατάσταση. Ο φασισμός και η βία έχουν πολλά πρόσωπα, με ακραίες εκφάνσεις τις καταπατήσεις δημόσιων χώρων από ανεξέλεγκτους ιδιώτες και τις καταστροφές από αντικοινωνικά στοιχεία στο όνομα της ελευθερίας. Ειλικρινά, θα ήθελα να πάψω να πληρώνω τους φόρους μου σε ένα κράτος που κατασπαταλά την δημόσια περιουσία και έχει επιτρέψει την σκύλευση περιουσιών καθώς και δημόσιων χώρων από εγκληματίες, παρακρατικούς, έξαλλους χουλιγκάνους και άνομα ιδιωτικά συμφέροντα.
Ακολουθεί η επιστολή παραίτησης του πρύτανη της Νομικής σχολής Αθηνών.

Κυρίες και κύριοι Συγκλητικοί,
Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι και συνεργάτες,
Αγαπητά μου παιδιά,

Αδυνατώντας πλέον να προσφέρω τις υπηρεσίες μου εξαιτίας της ψυχικής μου εκμηδένισης και της βιολογικής μου αδυναμίας, που είναι τα αποτελέσματα των πολλών τραυματικών γεγονότων, τα οποία συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στο χώρο της Παιδείας, αλλά και της νεολαίας γενικότερα, με καίριο δυστυχώς για μένα χτύπημα αυτός της περασμένης Κυριακής, υποβάλλω σήμερα στη Σύγκλητο την παραίτησή μου από τη θέση του Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η απόφασή μου αυτή είναι...αμετάκλητη και γι΄αυτό σας παρακαλώ ακολουθώντας τις νόμιμες διαδικασίες, να επιλέξετε κατά την κρίσης σας ανάμεσα στους τρεις άξιους συνεργάτες μου κυρίους Αντιπρυτάνεις, τον καταλληλότερο για τη θέση του νέου Πρύτανη έως τη λήξη της θητείας της παρούσας Πρυτανικής Αρχής, έως δηλαδή την 31η Αυγούστου του 2010.

Σας διαβεβαιώ ότι μια τέτοια απόφαση για έναν ακαδημαϊκό άνδρα που αφιέρωσε 38 χρόνια της ζωής του στην προσπάθεια βελτίωσης του Πανεπιστημίου μας, που αγωνίσθηκε για μια καλύτερη Παιδεία, μια Παιδεία για όλους, μια Παιδεία που αποτελεί το μόνο ουσιαστικό όπλο για την αναστήλωση της δοκιμαζόμενης χώρας μας, μια τέτοια απόφαση επαναλαμβάνω είναι περισσότερο από επώδυνη, αλλά όπως προείπα είναι αμετάκλητη.

Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου στον αντικαταστάτη μου νέο Πρύτανη, όποιος και αν είναι αυτός, να μπορέσει να ολοκληρώσει ότι σχεδιάσαμε και ότι ονειρευτήκαμε μέσα σε μια ατμόσφαιρα χωρίς βία.

Θα ήθελα να παρακαλέσω όλους εσάς, να του συμπαρασταθείτε στο δύσκολο έργο του με τον ίδιο τρόπο που σταθήκατε πλάι σε μένα όλα αυτά τα χρόνια και σας ευχαριστώ θερμά γι΄αυτό.
Αφού αυτή η επιστολή μου είναι το τελευταίο ουσιαστικά έγγραφο που υπογράφω ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, θα ήταν παράληψη να μην ευχαριστήσω όλους εσάς που «οχυρωμένοι» μέσα στο Ιστορικό Κεντρικό Κτήριο, αποτρέψατε την καταστροφή του, τουλάχιστον 15 φορές τον τελευταίο χρόνο, με κίνδυνο της ζωής σας. Αυτό ισχύει και για την τελευταία βίαιη επίθεση της 6ης Δεκεμβρίου του 2009 που είχε τα γνωστά για όλους αποτελέσματα. Θα με συγχωρέσετε όμως γιατί είμαι υποχρεωμένος να σταθώ ειδικά στο τραγικό αυτό γεγονός και να μνημονεύσω ιδιαίτερα για την αυτοθυσία τους, τον Γενικό Γραμματέα μας, αλλά και τους διοικητικούς υπαλλήλους και τα μέλη ΔΕΠ που προπηλακίστηκαν βάναυσα ή/και τραυματίστηκαν. Προσωπικά χρωστώ ευγνωμοσύνη στο Θόδωρο Παπούλια, στον Πέτρο Καρακίτσο, στο Γιώργο Τριμπέρη και σε ένα, άγνωστο σε μένα, νέο «απ΄αυτούς» (τη μόνη αχτίδα φωτός, ότι μπορεί να έχει σωθεί ακόμη κάποια σταγόνα ανθρωπιάς μέσα στο τόσο μίσος που κυριαρχεί στις καρδιές τους) για τους γνωστούς σε εκείνους λόγους.

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω επίσης τους φοιτητές μας που ευρισκόμενοι για την ειρηνική τους πορεία στα πολυβασανισμένα «Προπύλαια», με παρέλαβαν συντετριμμένοι για να με συνοδεύσουν σε ένα πιο ασφαλές για μένα μέρος. Θα ήθελα όμως συνάμα να απευθύνω μια έκκληση προς αυτούς, μια έκκληση από έναν άνθρωπο που γνωρίζουν καλά πόσο τους αγαπά, να καταλάβουν πια ότι με τις καταλήψεις υποθάλπουν, άθελά τους πιστεύω, αυτούς που πιστεύουν στη βία. Είναι πια καιρός να μάθετε να διεκδικείτε τα δίκαια αιτήματά σας με άλλους τρόπους. Είναι βέβαιο ότι έτσι θα κερδίσετε περισσότερα.
Για μια ακόμη φορά σας ευχαριστώ θερμά όλους και σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε για τα όποια λάθη μου.

Με τιμή

Καθηγητής Χρήστος Κίττας
Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Συμφωνώ απλά στο συμπέρασμα με τον Κάιν

2009-12-06T22:10:00.003+02:00

Αρχικά να πω ότι δεν δημοσιεύω πλέον συχνά γιατί έχω βαρεθεί να ασχολούμαι με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Συν τοις άλλοις έχω και προσωπικές πιέσεις που πάντα είναι δύσκολο να αντιμετωπίσει κανείς σε μια χώρα τόσο τραγική, χωρίς βοηθητικές υποδομές, όπου είναι κανείς πάντα εκτεθειμένος στην εκμετάλλευση.

Επί του θέματος, δηλ. το άρθρο του Κάιν στο ειδησεογραφικό κανάλι του σταθμού Σκάι:

σχετικά με άρθρο του Κάιν στο σκάι

Δεν είναι του γούστου μου ο λόγος του Κάιν, είναι εφηβικά γλαφυρό το κείμενο και μου ανακατεύει το στομάχι. Όμως, δεν μπορώ να μην συμφωνήσω με το συμπέρασμα:

(προς Αλέξη Γρηγορόπουλο) "Σου υπόσχομαι πώς θα σε τιμήσω απέχοντας από όλο αυτό τό θέαμα, τό «μεγάλο μας τσίρκο» και το επετειακό πανηγύρι που έχει οργανώσει ο καθένας από το σεχταρισμό του, τη μυθοπλασία του ή τό κανάλι του, να «μιλήσει» στο όνομα της μνήμης σου

Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Κάιν)
μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό/ελευθεριακό κίνημα"

Σύνδρομο καταναγκαστικών αστικών σχηματισμών

2009-11-04T14:01:00.002+02:00

(σχόλιο στο ΤVXS: http://www.tvxs.gr/r208058
σε ανάρτηση με τίτλο: Γράμμα από την Ολλανδία και η Σ. Τριανταφύλλου για τον ελληνικό Μεσαίωνα )

Διαφωνώ με την έκφραση 'ελληνικός μεσαίωνας', μάλλον θα ήταν σκόπιμο να μιλούσαμε για Αθηναϊκό μεσαίωνα, ή για σύνδρομο καταναγκαστικών αστικών σχηματισμών (urban dungeon).

Παρά τις ευφημιστικές εκστρατείες (διαφόρων free press) και τις υποκειμενικές παρεκκλίσεις μας, η Αθήνα είναι ψυχαναγκαστική και δηλητηριώδης πόλη. Γεμάτη παραδείγματα καταπατήσεων, όλο καυσαέρια και θόρυβο. Η πόλη αυτή δεν έχει ορίζοντα.

Μην υποτιμάτε την αλληλεπίδραση ανάμεσα στα έμβια όντα και την οικολογική τους μήτρα. Τηρουμένων των αναλογιών, αν συγκρίνετε τα στενά και κλειστοφοβικά δρομάκια σε ορισμένα χωριά της Χίου, θα δείτε ότι δεν απέχουν πολύ από την δαιδαλώδη και αδιάφανη οργάνωση του χώρου στο κέντρο της πρωτεύουσας. Οπωσδήποτε, στη Χίο που ανέφερα, πρωτίστως η κλίμακα αλλά και τα συμφραζόμενα (υλικά και χρήσεις), οι διαστρωματώσεις των σχεσιακών δομών και οι αντεκδικήσεις είναι περιορισμένες και χαμηλής πυκνότητας, με αποτέλεσμα να βιώνουμε την πίεση του αρχιτεκτονικού χώρου ως θωπεία. Σαν μια κρυψώνα που ξυπνά μια καθησυχαστική αίσθηση εγγύτητας. Αυτά, τουλάχιστον από τη σκοπιά του περιηγητή! Κάπως έτσι δεν νοιώθουμε και όταν περιδιαβαίνουμε τους σκελετούς προϊστορικών τεράτων ή τα κέρινα ομοιώματα δολοφόνων που αποτελούν μουσειακά εκθέματα; Δέος και ...ασφάλεια διότι γνωρίζουμε ότι η απειλή έχει παρέλθει και ότι πρόκειται για σκηνικό παιχνίδι. Μια ηθελημένη εικόνα που σκηνοθετεί τον θρίαμβο του ανθρώπινου πολιτισμού πάνω στο χάος και τη ριζική ανασφάλεια. Το θεατρικό δρώμενο παίζεται με όρους αίγλης και ιερότητας διευκολύνοντας τους ανθρώπους στην κατεύθυνση της επαφής τους με τον μυθικό ορίζοντα και τα επέκεινα. Την δημιουργία ενός τέτοιου προοπτικού ορίζοντα, την εγκαθίδρυση μιας ισορροπίας ανάμεσα στο μυθικό στοιχείο και την πραγματωμένη διήγησή του επιδιώκουν με διαφορετικούς όρους όλα τα επιτυχημένα αστικά συγκροτήματα.

Δεν λέω ότι δεν το καταφέρνει μερικές φορές και η Αθήνα, ή ότι δεν έχουν γίνει προσπάθειες. Όμως, στην Αθήνα, η πίεση της δίχως σχεδιασμό συσσώρευσης, η τόση αυθαιρεσία προβαλόμενη στον σμικρυντικό κάναβο του "χαμηλών προσδοκιών" αστικού ιστού, οξύνει ανεπανόρθωτα την έλλειψη ορίζοντα, το αίσθημα υφέρποντος πανικού και ωθεί τα άτομα σε "οιστριονική" διαταραχή. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί σε κάποιο βαθμό ο υποτιθέμενος χαρακτήρας του νεοέλληνα που μορφοποιείται σε τέτοιες συνθήκες αστικής ασφιξίας και αντανακλάται ανησυχητικά στην υπόλοιπη επικράτεια.

Συμπέρασμα: ας δούμε την κοινωνία και ως λειτουργία του χώρου. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τις πιέσεις της ιστορίας και όσες εισάγονται από τον ευρύτερο κόσμο, πιστεύω ότι απαιτείται άμεσα μια πρακτική προσέγγιση των προβλημάτων από σκοπιά χωροταξική και πολεοδομική. Με απλά λόγια, πολλά από τα εγγενή και δυσεπίλυτα προβλήματα της πολιτικής μας οικονομίας θα απαλυνθούν με τον ριζικό εκτοπισμό των ΙΧ, το άνοιγμα της πόλης στη θάλασσα, τη δημιουργία πολλών πράσινων χώρων και χώρων περιπάτου, την τεχνοκρατικά συγκροτημένη επίλυση του προβλήματος των σκουπιδιών, τη δημιουργία εκτεταμένου δικτύου ποδηλατοδρόμων!! κ.λπ.

Οι άνθρωποι σιγά-σιγά θα αποβάλλουν το μέχρι τώρα άκρως δικαιολογημένο σύνδρομο καταδίωξης, τις υπερβολικά απότομες αντιδράσεις και την αδικαιολόγητη επιθετικότητα στην καθημερινότητα, εννοώ δηλ. τη νευρωτική μεγέθυνση των ζητημάτων που έχουν λύσεις, αρκεί να τις μεθοδεύσουμε.

Ειδάλλως, θα διαπιστώνουμε για παράδειγμα απλά την κρατική βία παραβλέποντας την προσωπική και συλλογική ακυβερνησία. Θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα σε μια τρύπα δίχως ορίζοντα, ξορκίζοντας με ανθρωποθυσίες τον φόβο του αγνώστου.

Το έχουμε πει ξανά και ξανά, ότι το ελληνικό κράτος είναι ουσιαστικά απαλλοτριωμένο από επιμέρους συμφέροντα και άρα αδύναμο, αφερέγγυο, άδικο, πηγή παραλογισμού. Εξ ου και τα φαινόμενα τόσο άστοχης ακραίας συμπεριφοράς απέναντι στους πολίτες και η απουσία του εκεί που χρειάζεται. Ας δώσουμε σημασία στον οίκο, στη διαρύθμιση, στις χωροθετήσεις, στις χρήσεις, με γνώμωνα την αποσυμφόρηση.

Μια τέτοια επένδυση θα συμπαρασύρει και τις δομές των σχέσεων σε θετική κατεύθυνση.

Πολιτική με πρόσωπα παρακαλώ

2009-10-07T10:34:00.001+03:00

...άντε να τους κάνεις να σεβαστούν τα πρόσωπα όταν τους βολεύουν οι απρόσωποι μηχανισμοί και η έννοια της συλλογικότητας ως πηγή εξουσίας ελέω θεού. Βλέπεις, οι απρόσωπες προσεγγίσεις ευνοούν τις μεθοδεύσεις δίχως υπογραφή, απαλλάσσουν σε μεγάλο βαθμό της προσωπικής ευθύνης και εν τέλει παράγουν πανίσχυρους μηχανισμούς ικανούς να εκκολάψουν λογής-λογής μηχανορραφούσες μετριότητες. Αν κάνεις κριτική, θα σου πουν ότι μάχεσαι το συλλογικό κίνημα και προάγεις αριστοκρατικές θεωρήσεις που δεν ταιριάζουν παρά σε "αστούς". Μια τέτοια κόντρα αναγκάστηκα να υποστώ προ ημερών σε συζήτηση με κάποιον από Ανταρσύα. Έπρεπε να υποκλιθώ στην εξ ονόματος του λαού πολιτική σοφία του κομματικού μέντιουμ και οποιοδήποτε αντι-επιχείρημα χαρακτηριζόταν συνοπτικά νεοφιλελεύθερο.

Ο αριστερός μηδενισμός (του Πάσχου Μανδραβέλη)

2009-09-06T12:37:00.003+03:00

Εφημερίδα Καθημερινή
06-09-09

Yπάρχει μια διάχυτη αριστερή γκρίνια για τον τόπο. Κάποιες φορές είναι δικαιολογημένη, αλλά τις περισσότερες είναι ισοπεδωτική. Η γκρίνια αυτή θέλει τη χώρα να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο: ο κόσμος να υποφέρει και να πεινάει, τα δεινά του λαού να πληθαίνουν, οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί να καταλήγουν φτωχότεροι, και γενικώς όλα μαύρα κι άραχλα.

Αυτή η περιγραφή γίνεται κατ’ αρχήν για να αποκομίσουν το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφους. Σύμφωνα με τη διήγηση, η χώρα πάει από το κακό στο χειρότερο, επειδή όλα αυτά τα χρόνια κυβερνά ο τρισκατάρατος δικομματισμός. Τα δύο κόμματα εξουσίας είναι ίδια και όλοι οι πολιτικοί έχουν τις ίδιες ευθύνες για «το σημερινό χάλι». Συνεπώς οι πολίτες δεν πρέπει να ψηφίσουν τα μεγάλα κόμματα, αλλά τα αριστερά.

Θεμιτός ο στόχος, αλλά υπάρχουν ένα πραγματολογικό και ένα λογικό σφάλμα. Το πραγματολογικό σφάλμα είναι ότι η χώρα δεν πάει πάντα «από το κακό στο χειρότερο. Κάποιες φορές πάει «από το κακό στο καλύτερο» και κάποιες φορές «από το καλό στο χειρότερο». Στο κάτω κάτω της γραφής, αν ο δικομματισμός μάς πήγαινε «από το κακό στο χειρότερο» θα έπρεπε να είμαστε φτωχότεροι, από το 1974. Η Ελλάδα δεν θα ήταν στην Ευρωπαϊκή Ενωση, εμείς δεν θα είχαμε στην τσέπη μας ευρώ, αλλά υποτιμημένες δραχμούλες, δεν θα υπήρχε ΕΣΥ, οι οδικές αρτηρίες θα ήταν προπολεμικές, δεν θα κάναμε Ολυμπιακούς Αγώνες κ. λπ. Τα στοιχεία, όμως, δείχνουν άλλα: το κατά κεφαλήν εισόδημα της χώρας ανέβηκε από τα 3.000, περίπου, δολάρια το 1974, στα 30.500 σήμερα. Δηλαδή ο πλούτος μας δεκαπλασιάστηκε, όταν είχαμε τις ισχυρές κυβερνήσεις του δικομματισμού. Δεν πήγαμε «από το κακό στο χειρότερο», όπως λένε τα κόμματα της Αριστεράς.

Τα παραπάνω επ’ ουδενί υπονοούν ότι η χώρα έχει λύσει όλα τα προβλήματα και οι πολίτες της ζουν σε έναν παράδεισο. Δεν υπονοούν καν ότι κάποια πράγματα δεν θα έπρεπε να είχαν γίνει διαφορετικά και κάποια άλλα να είχαν τελειώσει νωρίτερα. Τα προβλήματα είναι πολλά, αλλά πάλι τα προβλήματα πάντα θα είναι πολλά. Μπορούμε να επικρίνουμε όσους κυβέρνησαν αν δούμε ότι άλλες χώρες τα πήγαν καλύτερα. Σ’ αυτό υπάρχουν ευθύνες, αλλά: 1) κάθε κόμμα έχει ξεχωριστό μερίδιο και όχι ισόποσο, και 2) ο συνολικός απολογισμός της κυριαρχίας του δικομματισμού είναι θετικός.

Το περίεργο είναι πως πολλές φορές αυτού του τύπου η ισοπεδωτική κριτική πιάνει τόπο. Πολλοί πιστεύουν ότι επί... δικομματισμού πραγματικά είμαστε χειρότερα. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στην πολιτική που άσκησε η κυβέρνηση από το 2004, οπότε είναι έντονες οι εντυπώσεις της οπισθοδρόμησης. Οφείλεται κυρίως σε ένα λογικό τέχνασμα: η Αριστερά μονίμως συγκρίνει τη σημερινή πραγματικότητα με έναν ιδανικό κόσμο (ο οποίος φυσικά δεν υπάρχει). Συγκρίνοντας, όμως, οποιονδήποτε πραγματικό κόσμο με κάποιον ιδανικό (και φυσικά φανταστικό), ο πραγματικός κόσμος πάντα θα υπολείπεται. Θα μοιάζει ελάχιστος, μηδενικός. Αν μπορούσαμε να διαιρέσουμε κάποιον αριθμό με το άπειρο το αποτέλεσμα θα ήταν μηδέν, ασχέτως πόσο μεγάλος είναι ο αριθμητής.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο: όταν διαιρείς με το άπειρο είτε έχεις το 10 στον αριθμητή είτε το 1.000 είναι ένα και το αυτό. Επομένως όταν συγκρίνεις το φανταστικό κομμουνιστικό ιδεώδες, ο Πλαστήρας και ο Παπάγος είναι ένα και το αυτό, ο Μπους και ο Ομπάμα είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Το πρόβλημα όμως με την Αριστερά δεν είναι το λογικό τέχνασμα. Ετσι κι αλλιώς, όλα τα κόμματα κάποια τεχνάσματα χρησιμοποιούν για να κερδίζουν ψήφους. Ο αριστερός μηδενισμός γίνεται παραλογισμός, διότι δεν ζητεί ψήφους για να κυβερνήσει ή να συνεργαστεί σε μια κυβέρνηση. Ζητεί ψήφους για να μην υπάρχουν ισχυρές κυβερνήσεις, δηλαδή για να μην κυβερνήσουν οι άλλοι! Λειτουργεί δηλαδή όπως ο Ελληνας αγρότης στο γνωστό ανέκδοτο: «Κατέβηκε ο Θεός σε μια αγροτική περιοχή και ρώτησε κάθε γεωργό την επιθυμία που θα ήθελε να του ικανοποιήσει. Ο Γερμανός παρακάλεσε να του δώσει ένα άλογο, ο Γάλλος μια αγελάδα, ο Ιταλός μια κατσίκα και τελευταίος ο Ελληνας ζήτησε απλώς “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα”». Δυστυχώς έτσι λειτουργεί το ΚΚΕ και οι περισσότερες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ: δεν θέλουν ούτε άλογα ούτε γελάδια. Απλώς ζητούν να ψοφήσει η κατσίκα των άλλων.

Είδα την πρώτη ομιλία του Γ. Παπανδρέου, live στο TVXS

2009-09-03T21:34:00.004+03:00

Συγγνώμη, αλλά δεν έχουμε περιθώρια για τον κυνισμό που βλέπω στα πρώτα σχόλια στο TVXS. Η χολέρα και η κατάθλιψη που έχει φάει τα σωθικά αυτής της χώρας πρέπει να ανατραπούν. Το γενικό θεωρητικό πλαίσιο της ομιλίας του ήταν ελπιδοφόρο. Βέβαια, το ζήτημα είναι αν κάποιοι άξιοι άνθρωποι σε μια μελλοντική κυβέρνηση, θα έχουν τη θέληση και τη δυνατότητα να μην υποκύψουν στα μικροσυμφέροντα των οργανωμένων μεσαίων και κατώτερων στελεχών, των γνωστών πρασινοφρουρών που θυμόμαστε το ποιόν τους. Εν πάση περιπτώσει, ρεαλιστικά, σε τί μπορούμε να ελπίσουμε σε αυτή την συγκυρία; Σε τί, πέρα από μια ανατροπή, μια υπέρβαση, την επιλογή κάποιων ανθρώπων να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων; Αν ο κακός εαυτός του Πασόκ υπερισχύσει, αν αντί να λύσουν τα προβλήματα βυθιστούν στην αλαζονεία της απεχθούς μορφής της εξουσίας, τότε η ζωή μας θα γίνει μια ζωή εν τάφω. Δεν υπάρχουν περιθώρια. Δεν υπάρχουν περιθώρια και σε κάτι πρέπει να ελπίσουμε. Στη δυνατότητα των ανθρώπων να στέκονται στο ύψος του ιστορικού τους ρόλου.
Περιμένω να δω ρεαλιστικές εκτιμήσεις για πιθανούς συνδυασμούς, για πιθανά ελπιδοφόρα σενάρια. Ποιόν να ψηφίσουμε; Σε τί να ελπίσουμε;
Δεν θέλω να ψηφίσω Πασόκ, αλλά αν πειστώ ότι απαιτείται μια δυνατή κυβέρνηση για να προχωρήσει η χώρα, πιθανά να το κάνω. Περιμένω να ακούσω συγκεκριμένες πολιτικές προθέσεις, σε θέματα όπως η μετανάστευση, η παιδεία, ο δημόσιος τομέας. Αν δω ότι δεν έχουν διάθεση να συγκρουστούν με όσα μπλοκάρουν την εξυγείανση της χώρας μας, φυσικά δεν θα τους ψηφίσω. Όμως, θα είναι μεγάλη η αγωνία μου για τις πιθανές εξελίξεις. Φοβάμαι την πιθανότητα της συνέχισης αυτού του κλίματος έλλειψης θάρρους και πολιτικής άποψης, της γενικευμένης απαγοήτευσης και της έλλειψης ελπίδας.

How many more disasters? Πόσες άλλες καταστροφές πια;

2009-08-22T20:24:00.002+03:00

This is a combination of political decay and apathy in a larger world in crisis.
Ζούμε το αποτέλεσμα της πολιτικής σήψης, της απάθειας μιας κοινωνίας μέσα σε ένα ευρύτερο κόσμο σε κρίση.

Πατριωτισμός; (Με αφορμή ομώνυμο άρθρο στο TVXS)

2009-08-18T18:02:00.003+03:00

Με αφορμή άρθρο με τίτλο "Πατριωτισμός;" στο TVXS

Αφού κυριαρχεί ο σκοταδισμός και η τυραννία κάθε είδους (στην παιδεία, στις σχέσεις, στην οικονομία), λογικό είναι να μην μπορούμε να κάνουμε διάλογο. Μας λείπουν τα εργαλεία.

Η γλώσσα βασίζεται στην κοινωνία και παρακμάζει όταν χαθεί η κοινωνική πίστη. Τί κυριαρχεί σήμερα γύρω μας; Η ανασφάλεια, ο φόβος και η επιθετικότητα για θέματα ταυτότητας. Πετυχημένος θεωρείται ο "βωβός" κυρίαρχος του παιχνιδιού (χωρίς κανόνες, με το "έτσι θέλω"). Ο επιτυχημένος στην Ελλάδα ξέρει τι κάνει και δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα. Είναι αδιάφανος τύραννος. Αν κάποιος μας μιλήσει τίμια και μας ανοιχτεί, αν αναλάβει την ευθύνη των απόψεών του και προσπαθήσει να μας συμπεριλάβει, τον θεωρούμε αμέσως αδύναμο και τον απαξιώνουμε. Απεχθανόμαστε το καινούργιο που θα έθετε υπό αμφισβήτηση τις προκαταλήψεις μας. Σιχαινόμαστε την δοκιμασία της πραγματικότητας. Προτιμάμε να προσποιούμαστε ότι όλα προχωρούν έτσι κι αλλιώς νομοτελειακά και ότι τα προβλήματα θα λυθούν αν τα αγνοήσουμε. Τελικά, δεν συντασσόμαστε με τους ανθρώπους που προσπαθούν να αλλάξουν κάτι. Προτιμάμε αυτούς που δρουν υπόγεια, χωρίς εμάς. Τους αφέντες. Αρκεί να μας προσφέρουν μια συμβατική επιφάνεια που να μην ενοχλεί τις βεβαιότητές μας.

Ακόμη και στην καθημερινότητα, αναζητάμε διαρκώς δικαιολογίες για να μην έχουμε ευθύνες. Άλλο τα μεγάλα λόγια κι άλλο η πεζή καθημερινότητα, όπου όλα επιτρέπονται αν μπορούμε να βγούμε τελικά από πάνω και καθαροί. Μας έχει γίνει βίωμα και μας βολεύει η αδιαφάνεια, ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορούμε να δρούμε εξ'ίσου αυθαίρετα με τα αφεντικά μας, εις βάρος των "κορόϊδων".

Εγώ θα μείνω στην αγάπη για τη γλώσσα και θα θυμίσω που οδεύει ο συρμός: από τη μια μεριά οι ιδεοληπτικοί σχολαστικιστές, από την άλλη το χύμα της ασύδοτης κερδοσκοπίας. Δεν υπάρχει πλέον μοδάτο event ή εικαστική παρουσίαση που να τιμούν τη γλώσσα που μας συνδέει, τα ελληνικά. Οι νέοι μας σπρώχτηκαν κι αυτοί να γυρίζουν την πλάτη στην πραγματικότητα, να κρύβουν αυτό που είναι και να παριστάνουν κάτι, να ποζάρουν. Ακόμη κι όταν εξεγείρονται, η ορμή τους παγιδεύεται στους παραμορφωτικούς καθρέφτες μας. Η κοινωνία μας έμαθε να καθρεφτίζεται σε παραμορφωτικούς καθρέφτες και να παπαγαλίζει πράγματα.

Όταν λέω ότι πάψαμε να τιμάμε τη κοινή μας γλώσσα ...κατ'ουσίαν, εννοώ οποιαδήποτε αυθεντικά ζωντανή γλώσσα -γιατί είναι παρωδία να χρησιμοποιείς τα αγγλικά από ψώνιο. Το γενικευμένο μαϊμούδισμα, η διάθεση να ακουγόμαστε σαν κάτι άλλο από αυτό που είμαστε είναι το σύμπτωμα της υποχώρησης της γλώσσας μας και της υποβάθμισης της αντιληπτικής και κριτικής μας ικανότητας σαν κοινωνία.

Δουλεύοντας χρόνια επαγγελματικά με τα Αγγλικά και τα Γαλλικά, τον περισσότερο καιρό θλίβομαι να βλέπω πως η ημιμάθεια και ο ναρκισισμός έχουν το πάνω χέρι και κακοποιούν όλες τις γλώσσες και κυρίως τα Ελληνικά, τα οποία έχουν παραδοθεί στους γραφικούς τηλε-εθνικιστές. Βέβαια, αρκεί να δει κανείς και το ποιόν των υπουργών πολιτισμού που έχουν παρελάσει τα τελευταία χρόνια...

Η πολιτική και οι διάφορες συμφεροντολόγες ελίτ αυτού του τόπου (τα τζάκια και οι νεόπλουτοι φίλοι τους) εκπροσωπούν ότι πιο μαύρο και έχουν προδώσει τον τόπο. Η αριστερά έχει επίσης χάσει τον προσανατολισμό της παραδομένη σε ιδεολογικό παραλήρημα. Ποιός παλεύει για τα στοιχειώδη της δημοκρατίας; Πώς να υπάρξει δημοκρατία χωρίς λόγο και ήθος; Οι περισσότεροι ενδιαφέρονται μόνο για το προσωπικό τους συμφέρον.

Μας έχει τσακίσει λοιπόν η διαφθορά. Ο καρκίνος του πολιτεύματος. Η αρρώστεια των κομματικών μηχανισμών και των πελατών τους.

Η απαίτηση ποιοτικής παιδείας για όλους και η παρότρυνση στην αριστεία, η αξιοκρατία, είναι οι παράμετροι που ορίζουν το πλαίσιο που καθορίζει την πολιτική ποιότητα του καθενός από μας. Όποιος νοιάζεται για τους ανθρώπους αυτού του τόπου νοιάζεται για την γλώσσα και την κριτική παιδεία (όχι την κατήχηση σε δόγματα).

Κι έχουμε όλοι ευθύνη για κάθε τι: για τους ανθρώπους που ψηφίζουμε, για τους δημάρχους, για τους δημοφιλείς παίχτες στο έργο που λέγεται σύγχρονη Ελλάδα, για τους αποκλεισμένους, τους εξοστρακισμένους και τους σκουπιδοποιημένους. Αλλά και για τους συνεργάτες μας, τους κολλητούς, τους αγαπημένους και για τον εαυτό μας και τις δράσεις μας.

Ας είμαστε λιγότερο μικρόψυχοι, τεμπέληδες και μηδενιστές την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να πάρουμε μιαν απόφαση.

Ας νοιαστούμε περισσότερο για το σύνολο.

free Ezra Nawi

2009-08-14T17:04:00.002+03:00

Le Vent Nous Portera

2009-07-24T18:41:00.005+03:00

Με αφορμή ένα τραγούδι που αρέσει στον μπλόγκερ http://kitaro.pblogs.gr/2007/07/hamenos-sth-metafrash.html

Μια δική μου μετα-παράφραση:

Όταν φυσάει ο άνεμος

Δεν φοβάμαι τον δρόμο
Ότι με περιμένει, να μην πάει στράφι
Ξεκίνησε να περπατάς
κι όλα θα παν' καλά
Εκεί που ο άνεμος φυσά

Γνέψε στην Άρκτο τη μεγάλη
να φωτιστεί ο δρόμος σου
Μία στιγμή από βελούδο
κι ας μη σημαίνει τίποτα, εσύ θα πας
Όσο φυσάει δυνατά
να μην φοβάσαι. Όλα θα σβήσουν
και θα μας πάει ψηλά ο άνεμος

Ριπές θερίζουν, νοιώσε το χάδι
και την πληγή που σε πονά
Να το παλάτι που κατοικούσες,
χθες και ξανά
Τώρα ο άνεμος φυσά

Το μέλλον φόρεσε, ρίξε στην πλάτη
βροχή από αστέρια χρωμοσώματα
Ένα ταξί, στου γαλαξία την άκρη
...ή προτιμάς το μαγικό χαλί;
Νικάει ο άνεμος και μη φοβάσαι
Κι αν όλα χάνονται
Μην κοιτάς πίσω

ω θε μου πάλι, το άρωμα των παιδικών μας χρόνων
χτυπά αναπάντεχα την πόρτα
Πόσα ονειρεύτηκες!
και νά' σου τώρα, τί είσαι;
Φυσάει δυνατά

Όσο ανεβαίνουν τα νερά
και πλησιάζει η ώρα
σφίγκω τις στάχτες στην παλάμη μου
και σε κρατώ
Να μην φοβάσαι. Όπου σε πάει
κι αν όλα χάνονται,
ο άνεμος δεν μας αφήνει πίσω.

Le Vent Nous Portera

Je n'ai pas peur de la route
Faudrait voir, faut qu'on y goûte
Des méandres au creux des reins
Et tout ira bien là
Le vent nous portera

Ton message à la Grande Ourse
Et la trajectoire de la course
Un instantané de velours
Même s'il ne sert à rien va
Le vent l'emportera
Tout disparaîtra mais
Le vent nous portera

La caresse et la mitraille
Et cette plaie qui nous tiraille
Le palais des autres jours
D'hier et demain
Le vent les portera

Génetique en bandouillère
Des chromosomes dans l'atmosphère
Des taxis pour les galaxies
Et mon tapis volant dis ?
Le vent l'emportera
Tout disparaîtra mais
Le vent nous portera

Ce parfum de nos années mortes
Ce qui peut frapper à ta porte
Infinité de destins
On en pose un et qu'est-ce qu'on en retient?
Le vent l'emportera

Pendant que la marée monte
Et que chacun refait ses comptes
J'emmène au creux de mon ombre
Des poussières de toi
Le vent les portera
Tout disparaîtra mais
Le vent nous portera

To write or not to write

2009-07-19T19:52:00.006+03:00

Θα μείνω σπίτι μαμά

2009-07-07T16:53:00.007+03:00

Επειδή το όζον χτυπάει τα βορειονατολικά προάστεια κι εσύ έχεις ευαίσθητα πνευμόνια, επειδή τα μικροσωμάτια πνίγουν το κέντρο και δεν μπορώ άλλο να τα καταπίνω, επειδή χθες πήγα για καθαρισμό δοντιών στο Κολωνάκι -για να φτάσω άλλαξα τρεις συγκοινωνίες. Ήμουν με τις χαβανέζικες σαγιονάρες και γύρισα σπίτι μέσω Αθηνάς, με 5 ευρώ στην τσέπη μαμά και σταμάτησα σε ένα σταθμαρχείο του ΗΣΑΠ στην Ομόνοια και είπα "δεν βλέπετε αυτούς εκεί, σαπίζουν ζωντανοί, δεν σας σοκάρει;" και μου είπαν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Ο πατέρας μου το έχει μαράζι, ξέρω, ότι δεν αξιοποιώ τις γνώσεις μου. Δεν πρόκειται να γίνω άνθρωπος και να πληρώνω τους λογαριασμούς μου, τις γόβες και το κινητό μου, να έχω εμφάνιση καθηγήτριας αγγλικών, ή υπαλλήλου γραφείου, έστω να είμαι σαν τηλεπαρουσιάστρια κι εν πάση περιπτώσει, να χρεώνω πάνω από πενηντάρι την ώρα. Για να λέμε την αλήθεια, όταν ήμουν ακόμη αθώα και ανοιχτή σε αλητεία, δεν μου ζήτησε κανείς να χωθώ κάπου και να πληρώνομαι χωρίς να δουλεύω. Δυστυχώς δεν έμαθα ούτε να ξεχωρίζω τους άντρες με βάση το στενό συμφέρον μου, πώς θα τους φάω κάνα σπίτι μετά τον γάμο, ούτε μπήκα σε κότερο μεγαλοεπιχειρηματία ώστε να έχω μια φωτογραφία στη συλλογή μου την ώρα που ρουφάω κόκα. Ίσως να φταίει που δεν είχα ποτέ όρεξη για σεξ με χλιδάτους, ή για ναρκωτικά. Δεν με τραβάγανε. Περίεργο πράγμα. Σίγουρα μιλάω καλούτσικα τις ξένες γλώσσες αλλά αναρωτιέμαι τι στο καλό ωφελεί. Αφού αποδεδειγμένα δεν χρειάζεται να μιλάμε. Η δεκατετράχρονη ανηψιά του Γιώργου λέει πως δεν θέλει να κάνει παιδιά.

Είναι κάτι τουρίστες που χώνουν ένα καλαμάκι σε καρπουζοχυμό με βόντκα, ξαπλώνονται στo Πάρανταϊς ή στο τάδε θέρετρο της Ρόδου. Όμως είναι σαφές. Η γρίπη των χοίρων πρόκειται να θερίσει τα βαρειά στάχυα και τα νωπά κι ευαίσθητα. Είναι πολλοί οι λόγοι να ανησυχείς. Επειδή ο Ομπάμα και ο Μετβέντιεφ, ο Πούτιν, ο Νετανιάχου, εγώ, εσύ, επειδή η τέχνη λέει χρηματοδοτείται από τον ΟΤΕ (δεύτερη μπιενάλε της Αθήνας) που όμως είναι αντιδραστικός οργανισμός αφού "Ο ΟΤΕ απέστειλε εξώδικο στο Εθνικό Δίκτυο Ερευνας και Τεχνολογίας, με το οποίο ουσιαστικά τού ζητάει να διακόψει εντός πέντε ημερών την πρόσβαση που έχει αποκτήσει το αντιεξουσιαστικό portal Athens Indymedia στο δίκτυο οπτικών ινών του οργανισμού". Ρε παιδί μου, απλό είναι το πράγμα. Το κράτος επιχορηγεί τον αντιεξουσιαστικό χώρο με το πίσω χέρι και με το μπροστά τους βαράει. Το ίδιο και τον ακροδεξιό χώρο. Ευαίσθητες κοινωνικές ισορροπίες.

Άρα, λέει ο φίλος που με ενημέρωσε, κακό πράγμα η τέχνη όσο και οι χορηγοί. Μάλλον πηδάει στο συμπέρασμα πως είναι μια χαρά καλό πράγμα το ξεσάλωμα των κρατικών υπαλλήλων που διαθέτουν μόνιμη δουλειά σε κρατικούς οργανισμούς και ενεργοποιούνται στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Καλό πράγμα η επανάσταση των δημοσίων υπαλλήλων (μετά την επανάσταση των πλουσίων που έφεραν τον νεοφιλελευθερισμό) και κατανοητό το φροϋδικό μένος τους ενάντια στο κράτος που τους θρέφει.

Για να λέμε τα σύκα σύκα, η μόνη αξιόλογη φωνή που άκουσα τελευταία ήταν στο BBC, μια γυναίκα που στάθηκε σθεναρά υπέρ της αθεΐας στης ΗΠΑ και είπε ότι οι χριστιανοί κάνουν πολύ φασαρία, αλλά οι άθεοι είναι πολύ-πολύ περισσότεροι. Είπε πως καλύτερα να μην το κάνουμε θέμα, όλο αυτό περί σωτηρίας της ψυχής των επιλέκτων και ότι όλος ο κόσμος μπορεί να πάει στο διάολο! Εννοούσε την κόλαση. Υπάρχουν πολλά ρητά που μπορούμε να θυμηθούμε, όπως, "η κόλαση είναι οι άλλοι".

Ακόμη ένα καλοκαίρι, ξεκίνησε η σεζόν των διακοπών και ξέρω ότι διακοπές ελαφρά τη καρδία δεν μπορεί να κάνει κανείς αν δεν αφήσει πίσω το βάρος. Διακοπές μπορεί να κάνει κανείς μόνο αν σκεφτεί θετικά. Αν ξεχάσει τα θλιβερά. Ας αφήσει το μυαλό του στο ξενοδοχείο τετραπόδων μαζί με τη σκυλίτσα. Τί κι αν πάνε όλα στο διάολο; Κάποιος πρέπει να συνεχίσει το θέατρο της καλής ζωής. Μια καλή μέθοδος όπως είπα είναι να πάς διακοπές και να αποστασιοποιηθείς από την πόλη. Αν θέλεις μπορείς να σκέφτεσαι τους περιθωριακούς που σέρνονται στους δρόμους τον Αύγουστο και να εκτιμάς δυο φορές περισσότερο το τοπίο του νησιού.
Η μοναξιά των διαφορετικών είναι επίσης πιασάρικο μοτίβο για καλοκαιρινά διαβάσματα, αρκεί να διανθίζεται με ελπιδοφόρα ερωτικά γεγονότα. Να φανταζόμαστε διαβάζοντας στον ήλιο. Το θέμα της διαφορετικότητας γίνεται βιβλίο και θέαμα ενδιαφέρον και ικανό να μας διασκεδάζει... Όμως ήθελα να σου πω μαμά, πως δεν πρέπει να ξεχνάς ότι έχεις ευαίσθητα πνευμόνια. Σου υπόσχομαι ότι όσο κι αν θέλεις να το κάνω, εγώ δεν θα πάρω ποτέ αυτοκίνητο, δεν θα σηκώσω σκόνη με τα λάστιχά μου, να είσαι σίγουρη, δεν θα μολύνω τον αέρα εν γνώσει μου ούτε άθελά μου, σχεδόν ούτε εξ'ανάγκης. Ξέρω ότι σε σκοτώνω βέβαια με τη θλίψη. Σου μιλώ για το τέλος της ουτοπίας. Δεν ξέρεις ακριβώς τι εννοώ, κι ευτυχώς δεν μπερδεύεις τη δική μου ουτοπία με την ουτοπία των άλλων. Καθένας, καθεμία, δικαιούμαστε μια ουτοπία κατά παραγγελία. Φανταστικό κοστούμι ραμμένο με πραγματική ακρίβεια. Η δική μου ουτοπία είχε από νωρίς χαρακτηριστικά ηθικής ουτοπίας. Κάπου στην Τρούμπα της Στέλλας, τραγουδώντας τα παιδιά του Πειραιά, έρως δίχως γιαλαντζί κουβέντες. Λέει ο κυνηγός "θα σε σφάξω" και τελείωσε. Όμως το νοιώθεις, ξέρεις ότι τα γουρούνια βιομηχανικής φάρμας δεν μεγαλώνουν με αισθήματα σταράτα, ούτε ψέμματα έντεχνα, τους δίνουν μόνο κάτι να τσιμπήσουν κι ένα φραπέ από λάσπη. Μεγαλώνουν με φασαρία και πηγαινέλα και μαθαίνουν να μην ακούν τη φασαρία και να εκτιμούν κάθε κούνημα -όταν δεν έχεις χώρο να αναπνεύσεις είναι μεγάλη πολυτέλεια το κούνημα.

Είναι χαριτωμένα τα ζώα στο φυσικό τους περιβάλλον, εφ'όσον ο πληθυσμός τους ισορροπήσει. Αλλιώς βράστα και χέστα. Δαγκώνουν και εξ'αίματος κωλομέρια χωρίς αναστολές. Δεν διαβάζουν τη μαντάμ Μποβαρί ούτε γι'αστείο. Δεν ξέρουν τι κάνουν. Δαγκώνουν κι ότι ήθελε προκύψει.

Ξέρεις ότι έρχονται τα ρομπότ να μας σώσουν; Έρχεται μαμά ο θάνατος του ανθρώπου στην πράξη να μας απαλλάξει από τα πελώρια ερωτηματικά για την ποιότητα της ευφυίας του είδους. Ναι, το χαίρομαι αυτό το νέο. Έγινα μισάνθρωπος, το βρήκες. Ακριβώς όπως οι προδομένοι εραστές που μισούν ότι αγάπησαν. Αλλά κι εσύ έβαλες το χέρι σου όταν με πέταγες σε αυτή την πόλη σαν σκουπίδι ανάμεσα στα σκουπίδια. Πού ήταν τότε η γνώση της αντισύλληψης; Ήθελες να παρατείνεις την δοκιμασία; Δεν έφτανε αυτό που είχες τραβήξει εσύ, τότε, με όλους αυτούς που μου έλεγες; Όλη αυτή η ταλαιπωρία των παλιών, με τις σταφίδες στη φούχτα, τα συσσίτια, την μαύρη Δεξιά; Δεν είχες καταλάβει ότι το μόνο που θέλουν είναι ένα καλό χέσιμο; Έτσι είναι οι άνθρωποι. Κάθονται στη λεκάνη με μια στίβα χαζοπεριοδικά. Ξεφυλλίζουν ροζ, κίτρινα, παρδαλά έντυπα. Το e-book θα είναι για τέτοιες χρήσεις; Πολύ αμφιβάλλω. Μόνο το χαρτί είναι φτιαγμένο από κυτταρίνη. Με την εφημερίδα σκουπίζεσαι αν χρειαστεί κι έχεις την αίσθηση του θριάμβου πάνω στους άλλους. Το σκούπισμα είναι κάτι εξωφρενικό βέβαια αν το καλοσκεφτείς. Η τριβή δημιουργεί αιμορροΐδες. Ύστερα, οι αδαείς, κοροϊδεύουν τους ασιάτες. Τους φαίνεται περίεργο που χρησιμοποιούν γάργαρο νερό και όλα αυτά τα κόλπα με τις πλύσεις. Μεταξύ μας, χίλιες φορές καλύτερα να ρίχνεις νεράκι κάθε φορά. Ξεραίνεται ο κώλος των Δυτικών όπως είπα και βγάζουν αιμορροΐδες κι έπειτα τα βάζουν με τους Πακιστανούς. Όχι μαμά, δεν είναι εφικτή η ευτυχία με τέτοιο μπούκωμα στα λούκια. Δεν ρέει το πράγμα. Δεν πάει πουθενά.

Στο Θεό σου κυρά μου! Ξέχασα να σε ρωτήσω. Δεν είχες καταλάβει ότι παρά τρίχα γλυτώσαμε το πυρηνικό ολοκαύτωμα; Σε τί κόσμο ζούσες; Δεν έπαιρνες είδηση; Πού ήσουν όταν ο Κάστρο, ο Χουρτσέφ, ο Κέννεντι, το κακό συναπάντημα, παρά λίγο να κάνουν τη μεγαλύτερη μαλακία που... Δεν είχες καταλάβει από νωρίς μαμά ότι ο άνθρωπος είναι γένους αρσενικού και η αστυνομία θηλυκού; Δεν είχες καταλάβει ότι ακόμη και η επιτυχία είναι πικρή; Δεν είχες καταλάβει ότι ο κόσμος κάποτε θα λήξει και ο ήλιος θα σβήσει; Άξιζε λοιπόν να προεκτείνεις το κενό επ'άπειρον; Γιατί δεν άφηνες την επιθυμία να επιπλέει σαν ψόφιο πρόβατο στα κύματα της πατρίδας μας μαζί με τις τσούχτρες; Σκουπίδια, ελέω θεού και υπονόμων υπολοίπων γειτονικών λαών, θα είχε πάντα παρέα το πτώμα της επιθυμίας μας. Και το πτώμα της υποχρέωσης απέναντι στην κοινωνία και το πτώμα της φυσιολογικής εξέλιξης. Και πάνω απ'όλα, όλα θα γίνονταν -όλα όσα φριχτά έγιναν από τότε μέχρι σήμερα, θα γίνονταν δίχως τα δικά μου μάτια να ατενίζουν το νεκροταφείο τούτο.
Ναι, ξέρω, υπήρχε η Αμερική.

Ο θείος της μαμάς είχε το πτηνοτροφείο στο Κονέκτικατ. Προχθές βρήκα μια δυο φωτογραφίες από το πενήντα. Ασπρόμαυρες, με κόττες και τον θείο της υπερήφανο ανάμεσά τους. Ωραία χρόνια για μας που δεν πήγαμε στο Βίετ Ναμ. Είχε τελειώσει ο εμφύλιος και η Αμερική έμοιαζε σαν υπόσχεση. Επίφοβη αλλά θετική. Ζήσε το όνειρό σου στην Αμερική.
Η φωτογραφία του θείου...

Μετά από τόσα χρόνια. Όλοι αυτοί οι μετανάστες. Η ανορθόγραφη κοπέλα από το χωριό στη Θεσσαλία, που έφυγε στην Αυστραλία κι έστελνε γράμματα να εκφράζει εκτίμηση κι ευγνωμοσύνη επειδή την φροντίσατε, εσύ κι ο παππούς, την φιλοξενήσατε μέχρι να βγάλει το εισιτήριο και να φύγει. Ξενητεύτηκε ευχαριστημένη.
Όλα αυτά υπήρξαν. Ακόμη και τώρα ονειρεύομαι καμιά φορά την Αριζόνα. Πως και καλά θα έκανα βόλτα στην έρημο, αγέρωχη, με ατόφιο στυλ... λευκό μαντήλι να προστατεύει τα αυτιά μου, σκούρα γυαλιά στα μάτια, τα δυο μου χέρια στο τιμόνι, μέσα σε νοικιασμένο σπορ αμάξι. Αργότερα θα αγόραζα δικό μου σπορ αυτοκίνητο. Χωρίς ενοχές για κατανάλωση βενζίνης. Γελάω και μόνο που το σκέφτομαι. Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να πιστεύω ότι δεν θα είχα ενοχές. Στ'αλήθεια, μα στ'αλήθεια τώρα... πιστεύω ότι θα ήμουν μια μοιραία γυναίκα του πενήντα; Με δική της καριέρα, με πέρλες στο λαιμό, ικανή για βόλτες με ένα εραστή από το πανεπιστήμιο της Αριζόνα -όπου έμαθα, κάνουν πολλά πάρτι. Περνάνε ζωή και κότα.

Σημείωση:
Έχω μπερδευτεί τόσο με την γλώσσα που δεν ξέρω αν πρέπει να βάλω δύο ή ένα "τ" στην κότα. Τί χρειάζονται πλέον τα δύο; Ένα φτάνει και περισσεύει. Όμως σε άλλες περιπτώσεις είναι απαραίτητα τα δύο. Έτσι για να μην τα ισοπεδώσουμε όλα. Να κρατάμε τα προσχήματα. Να μην πάρουμε ας πούμε όλοι τις καραμπίνες. Γιατί αν είναι να αρχίσουμε να σκοτώνουμε αδιακρίτως, θα πρέπει να συνεχίσουμε μέχρι το τέλος. Χωρίς λόγο, χωρίς κίνητρο, χωρίς συγκεκριμένο στόχο. Όπως κάνουν ήδη κάποιοι στα όνειρά μας. Ο άνθρωπος χάρος είναι ο καθένας μας. Πληθύναμε τόσο ώστε να μην έχει πια σημασία ποιός κάνει τι.

Μόνο ο άνθρωπος χάρος μπορεί να χαίρεται. Η χαρά δεν είναι πλέον δυνατή παρά μόνο στιγμιαία, χωρίς βάθος. Αντίθετα, θα πρέπει να νοιώθουν ιδιαίτερη ικανοποίηση όσοι χαίρονται με το κακό που βρήκε τον κόσμο των ανθρώπων, τον κόσμο γένους αρσενικού, το στείρο γένος. Η αστυνομία είναι γένους θηλυκού. Αυτό το είπαμε. Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο νίβουν τα πόδια των πιστών. Ο Αλλάχ συστήνει καθημερινές πλύσεις. Όμως η Αττική δεν καθαρίζει. Βρωμοκοπάει ανεπανόρθωτα μαμά και ανησυχώ. Ανησυχώ για σένα. Δεν πάω πουθενά. Μην ανησυχείς για μένα. Τα πόδια μου είναι καθαρά και απεύχομαι να τα βουτήξω στο σωρευμένο πύον. Απεύχομαι το μπάνιο σε λύμματα. Μου είχες πει να μην σκαλίζω τη μύτη μου. Τώρα δεν έχει σημασία, γιατί δεν βγαίνω βόλτα. Είναι χάλια η βόλτα σε πόλεις ανέλπιδες. Εξ'άλλου, απεύχομαι όπως καταλαβαίνεις το καλύτερο που δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει, δηλαδή την ελπίδα δίχως λόγο, την αισιοδοξία των πειραγμένων. Εννοείται πως δεν μιλώ για τα ρομπότ. Αλλά για τον Χόμο Ερούκτους. Που τρώει και ρεύεται. Η δυσπεψία, η δυσκοιλιότητα, όλα αυτά με απώθησαν και είπα να μην συμμετέχω στο κοινό μας μέλλον. Χαχα! Ελπίζω να μην ισχύει αυτό που σκέφτηκα. Πως δίχως γαϊδουριά, δίχως ματαιοδοξία, δίχως ανοησία, δεν γίνεται προκοπή.

Ένα είναι σίγουρο. Η αληθινή μοίρα των ευγενών συναισθημάτων μας βρίσκεται πλέον από την άλλη μεριά του καθρέφτη. Η οθόνη είναι ο ουρανός. Τα πόδια δεν χρειάζονται. Το έδαφος υποχώρησε απ'τον συνωστισμό. Η Κίνα είναι γεμάτη πόδια. Σεισμός. Πλημμύρα. Πόλεις. Πόλεμος. Τα πόδια είναι γερά μανούλα μου, γερά και άγια. Άγια πόδια, τραγοπόδαρα, γυμνασμένα. Είναι τέρατα δεινόσαυροι, πόδια, πράγματα άλλης εποχής. Λαμπρά αγάλματα από μάρμαρο. Λατρεμένα πόδια. Τί κι αν εσύ κουτσαίνεις; Θυμάσαι τη χαρά της βόλτας. Μαζί πήγαμε στην άκρη του παλιού κόσμου. Δεν πάω πουθενά με τόση ανατριχίλα στις επιφάνειες. Από δω και πέρα παίρνε με όποτε θέλεις τηλέφωνο. Θα είμαι διαρκώς στο ακουστικό.

Μη με ρωτάς τα αυτονόητα. Περιμένω μια μηχανική φωνή να με καλέσει εκεί.

Κρίνω τους πολιτικούς από τον λόγο τους

2009-07-05T19:56:00.004+03:00

Και επειδή κρίνω τους πολιτικούς σε μεγάλο βαθμό προσέχοντας τον λόγο τους, πάντα μ'ευχαριστεί να διαβάζω τον Αλέκο Παπαδόπουλο που διαθέτει δομημένη σκέψη. Κυρίως όμως, ο λόγος του έχει ένα ασυνήθιστο ηθικό βάρος, ασυνήθιστο για πολιτικούς. Συνδυάζει την ανάλυση με την ακρίβεια, το στεγνό αλλά και αισθητικό ύφος με το ωμό νόημα. Το εκλεπτισμένο λεξιλόγιό του δεν στερείται δυναμισμού υποδηλώνοντας την βούληση κάποιου να ανταποκριθεί στις ευγενείς ελπίδες που εγείρουν τα λεγόμενά του, να υποστηρίξει όσα λέει με συνέπεια πράξης. Τρόπον τινά είναι το αντίθετο του φασίζοντος θεάματος που ταΐζουν τον λαό οι επιτήδειοι, το αντίθετο της μπλαζέ χαβαλέ εκφυλισμένης νεόπλουτης νεόπτωχης Ελλάδας και του καθώς πρέπει ...λαχαναγοραίου λόγου στον οποίον αρέσκεται η τηλεπολιτική προκειμένου να δελεάσει. Όμως, δεν θα έπρεπε ήδη να είχε δώσει αυτά που έχει και θέλει να δώσει σε αυτή τη χώρα; Τί κάνει αυτός ο πολιτικός τόσα χρόνια, σε ποιό παραντούλαπο τον έχουν πετάξει και παλεύει πιο πολύ με τις λέξεις παρά με τα δημόσια θέματα; Ναι, βέβαια, θυμάμαι ότι κάποτε είχε οφίκιο και παραιτήθηκε. Έλλειψη πολιτικού ρεαλισμού, μεγαλομανία, εξεψιοναλισμός... ή απλά, η συνήθης εξήγηση πως η Ελλάδα είναι τσόκαρο, παλιογύναικο και όσα άλλα τις έσουρνε ο Δημητριάδης τότε στο γνωστό αφήγημα και είναι αυτή που ξερνάει τους ικανούς και χαίρεται να βλέπει τους χυδαίους να θριαμβεύουν;
Κι ας μην ρωτήσει κανείς τί θέλει στο Πασόκ. Δεν βλέπω ειλικρινά που αλλού θα μπορούσε να πάει ένας πολιτικός σοβαρός και μετριοπαθής που θέλει να ασκήσει επιρροή στην πράξη και να αλλάξει κάτι στον τόπο. Δεν ψηφίζω, ούτε θα ψήφιζα εύκολα Πασόκ, όμως ελλείψει ενός πραγματικά φιλελεύθερου κόμματος και έχοντας απέναντι την άτολμη και ευκαιριακά σοσιαλίζουσα τσελιγκοσύναξη της ΝΔ που ζει ακόμη σε κοινωνικό μεσαίωνα, λογικό είναι να ελπίζω σε ένα φιλελεύθερο Πασόκ που να λύνει προβλήματα με μεγάλη ταχύτητα και χωρίς πολλά λόγια (δέστε στην Αμερική, ο Ομπάμα κρίνεται θετικά κυρίως και μόνο στον βαθμό που σήκωσε τα μανίκια και άνοιξε όλα τα μέτωπα από την πρώτη μέρα), που θα αξιοποιήσει τα ικανά του στελέχη και θα φέρει επιτέλους τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για μια δυτική δημοκρατία. Όλα όσα δεν πρόλαβε να κάνει ο Σημίτης γιατί τον κατάπιε το ίδιο το σύστημα της διοίκησης στην οποία βασιζόταν και όλα όσα υποσχέθηκε η ΝΔ για την αναμόρφωση του κράτους δίχως να έχει τα κότσια. Κι αυτό, πηγαίνοντας αντίθετα στα λαμόγια που διαθέτουν στο Πασόκ σε τέτοιους αριθμούς που εύλογα αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει ελπίδα.

Αποσπάσματα από την συνέντευξη του Αλέκου Παπαδόπουλου στο Βήμα

Συνταξιούχος σε όλον τον κόσμο σημαίνει “ο ανήμπορος για εργασία λόγω ηλικίας ή αναπηρίας”. Οπως έχω ξαναπεί, οι στρατιές των πρόωρα συνταξιοδοτημένων 45άρηδων και 50άρηδων δεν είναι συνταξιούχοι αλλά “εισοδηματίες του Δημοσίου”. Επομένως, χαριτολογώντας, σκέφτομαι μήπως είναι δίκαιο να απαιτήσουν να πάρουν και άλλη μία σύνταξη μόλις κλείσουν 35 χρόνια στη σύνταξη...

[...]
Ο τρόπος που είναι οργανωμένος και λειτουργεί ο δημόσιος τομέας, που σε πολλές περιπτώσεις θυμίζει “ελληνικό καφενείο”, είναι ένα από τα πολλά μεταπολιτευτικά ημαρτημένα που βαρύνουν την πολιτική τάξη της χώρας. Πρέπει να αλλάξει ριζικά και άμεσα. Αν δεν αλλάξει από εμάς, θα τον αλλάξει η ζωή μαζί με εμάς. Η εποχή του “λάθρα βιώσαντος” δημοσίου τομέα τελειώνει, είτε το θέλουμε είτε όχι, με το πέρας της κρίσης. Στην πλειονότητά τους οι δημόσιοι οργανισμοί και υπηρεσίες λειτουργούν ως αυτόνομα “βιλαέτια”, κάτι σαν μεταλλαγμένος “κοτζαμπασισμός”, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και εποπτεία. Οι εποπτεύοντες υπουργοί είναι όμηροι των διοικήσεων που οι ίδιοι διορίζουν και οι διοικήσεις όμηροι και στο έλεος ενός ανεξέλεγκτου εσωτερικού συστήματος, αφού κανείς από τους υπηρετούντες δεν ελέγχεται για την απόδοσή του, κανείς δεν αξιολογείται και σε κανέναν δεν καταλογίζονται ευθύνες.

Ηρθε η ώρα και στην Ελλάδα οι πρωθυπουργοί να πάψουν να λειτουργούν ως ηγεμόνες, ανεύθυνοι άρχοντες και ουδέτεροι παρατηρητές, που καταλογίζουν απλώς τις ευθύνες στους υπουργούς τους. Να αναλάβουν επιτέλους και αυτοί συγκεκριμένες προσωπικές ευθύνες πρωτοβουλιών και συντονισμού. Προτείνω να υιοθετήσουμε το παράδειγμα της ευρωπαϊκής εμπειρίας και να δημιουργήσουμε μια θεσμοθετημένη παρά τω πρωθυπουργώ υψηλού επιπέδου ομάδα εμπειρογνωμόνων που θα αξιολογεί συνεχώς το κόστος και το όφελος, το έργο και το αποτέλεσμα κάθε δημόσιας υπηρεσίας, δημόσιας επιχείρησης και δημόσιου οργανισμού. Οπου θα εντοπίζεται μη ορθολογική διαχείριση και βιασμός του δημοσίου συμφέροντος, θα επιβάλλονται οργανωτικές αλλαγές με στόχο τη βελτίωση των συνεχώς αξιολογούμενων αποτελεσμάτων, ώστε ο δημόσιος τομέας να επιζήσει και να μη λειτουργεί ως κατάλυμα και καταφύγιο συμφερόντων και βολεμένων.

[...]
Το νεοφιλελεύθερο ιδανικό του ελάχιστου κράτους στην Ελλάδα πραγματοποιείται αυτή την περίοδο με τη χειρότερη δυνατή μορφή, αυτήν της ακυβερνησίας. Η άμεση προσφυγή σε εκλογές είναι επιτακτική

- Είστε βέβαιος ότι οι πρόωρες εκλογές θα λύσουν το πρόβλημα της ακυβερνησίας όταν ισχύει ένα εκλογικό σύστημα που καθιστά ρυθμιστές του πολιτεύματος βουλευτές λαϊκιστές και ημιμαθείς;
Το δυστύχημα για τη Δημοκρατία μας είναι ότι, ενώ δεν υπάρχουν πια εκείνες οι πολιτικές μήτρες που κάποτε γεννούσαν τους μεγάλους ογκόλιθους της πολιτικής, πήγαμε απευθείας στο άλλο άκρο του εκκρεμούς. Ως πολιτικοί τώρα αναγορεύονται συνήθως εκείνοι που εμπορεύονται την ακατάσχετη κενολογία και την τηλεοπτική δημοκοπία. Σήμερα επικρατεί ο κυνισμός της θορυβώδους πολιτικής αβουλίας, σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Οι ανατροπές όμως προϋποθέτουν πραγματικούς πολιτικούς για να τις πάρουν πάνω τους, και όχι πολιτικούς που υποδύονται την ιδιότητά τους ή ποζάρουν μια ανύπαρκτη στην ουσία “τεχνική επάρκεια”

- Τι πρέπει να γίνει για να αποκτήσουμε «πραγματικούς πολιτικούς»;
«Εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις στους πολιτικούς θεσμούς της χώρας, όπως στο εκλογικό σύστημα, ώστε οι νέοι πολιτικοί να προκύπτουν από την εσωτερική αξιολόγηση της κοινωνίας και όχι ως πειθήνια προϊόντα της τηλεοπτικής “μεγαθυμίας” και της επικοινωνιακής τεχνικής. Η κατασπάραξη της πολιτικής από τον “επικοινωνισμό” μάς διδάσκει ότι το ψεύδος έγινε πηγή αλήθειας, ότι η επικοινωνιακή απάτη έγινε η οδός μέσω της οποίας ο πολιτικός φτάνει στους σκοπούς του, ότι η ανομία αφήνεται να κατασκευάζει δίκαιο.

Μαζί μιλάμε; / Is Greek all English to you?

2009-06-16T12:40:00.008+03:00

*English translation follows

Εν τω μεταξύ, εδώ και πολύ καιρό, δεν θεωρείται πια απαραίτητο ούτε καν να προτείνεται κάποια μετάφραση ή ελληνική εκδοχή των τίτλων για τις περισσότερες εικαστικές εκθέσεις. Στις συναυλίες, τα μοδάτα γκρουπάκια θεωρούν αυτονόητο πως επικοινωνούμε στη γλώσσα που μιλάμε καθημερινά και τραγουδάμε σε άλλη. Αυτό γίνεται βέβαια στην Ελλάδα πολύ περισσότερο από ότι στην Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Βραζιλία ή τις περισσότερες χώρες που παρακολουθώ. Προχθές, στα εγκαίνια της μπιενάλε, πάω σε ένα γκρουπάκι που έπαιξε και τους λέω, συγγνώμη παιδιά, μήπως μπορείτε να μου πείτε αν υπάρχει κάποιο σκεπτικό πίσω από το γεγονός ότι τραγουδάτε αγγλικά;

Στην πραγματικότητα, δεν με πείραζε αφ' εαυτού η άλλη γλώσσα. Υποτίθεται όμως ότι στις καλές τέχνες και τα "παρακλάδια" τους, η ποιότητα συνδέεται άμεσα με την ακρίβεια, κάτι που μεταφράζεται στην ανάγκη να υπάρχει συνειδητά ένα σκεπτικό για κάθε παράμετρο, να έχεις δηλ. συνειδητή πρόθεση. Και όταν δεν το έχεις, το αναζητάς. Αλλιώς, κινείσαι στο χώρο των ειλημμένων ιδεών, των στερεοτύπων κ.λπ. Υπάρχει μεγαλύτερη αποτυχία για το καλλιτεχνικό έργο από την έκπτωσή του σε όχημα για την επανάληψη των τετριμμένων κυρίαρχων ιδεών;

-Κοίτα, τα περισσότερα ακούσματά μας είναι... Για την ακρίβεια, τί να λέμε τώρα, για μας δεν τίθεται θέμα. Δεν μας ενδιαφέρει να το συζητήσουμε...

Αυτή ήταν η απάντηση.
Πέρα από τις όποιες απαιτήσεις μπορεί να έχει κανείς από ένα νεανικό γκρουπάκι, το ζήτημα είναι ευρύτερο. Οι γλώσσες γεννιούνται, εξελίσσονται, μεγαλουργούν, αλλά επίσης φθίνουν και πεθαίνουν. Για κάθε πολιτισμική ομάδα, η γλώσσα είναι μέτρο συλλογικής ευρωστίας και συνολικού σθένους. Δεν έχει να κάνει με προσωπικά γούστα, αλλά με τον μοναδικό πλούτο της συσσωρευμένης εμπειρίας που σπαταλιέται κάθε φορά που χάνεται μια γλώσσα. Αν οι καλλιτέχνες δεν έχουν συναίσθηση της γλώσσας, αν δεν θέτουν ζητήματα, αν θεωρούν cool και απόλυτα φυσιολογικό να υιοθετούν τη λογική μιας συμμετοχής στην... Γιουροβίζιον, τότε δεν δικαιούνται να αισθάνονται διαφορετικοί από τους διαφημιστές και τους σπόνσορες κινητής τηλεφωνίας.

-----

It has become common practice for art events (and trendy contemporary pop music) in Greece to have Εnglish titles and lyrics; in fact, they don't even bother in most cases to provide a translation of titles or some reasoning for this practice. This happens here to a much larger extent than in Spain, France, Italy, Brazil, you name it. The other day, at the opening of the second Athens Biennial, I approached a young band at the end of their concert (preceding an appearance by another hyped english speaking singer from Athens) and asked them a question: "Pardon me... could you explain why you communicate in Greek but switch to another language when performing? Is there any artistic reasoning behind your approach?"

Really, I was not disturbed by English per se; the idea is that in the domain of art, in general, each parameter matters; you must choose what you put in the picture for a reason, you need to have an acute awareness of your intentions, or risk to reproduce received ideas and stereotypes. While being a recipe for the creation of insipid work, this is equally a way of promoting somebody else's agenda (usually, the dominant discourse).
-Oh well, most of the music we listen to... I mean, what is there to say? It's not an issue for us, we aren't really interested in discussing this.

That was the answer.
For my part, (irrespective of what we can expect from a young pop band), I can't stress enough the importance of linguistic awareness: Language is a measure of a society's vitality and collective vigor. It is not even about personal taste, it is about the life and death of a wealth of experience. Languages evolve, but they also degenerate and die. If artists do not raise these issues, if they are oblivious to the state of our collective organism and cultural niche, if they are conformist, then they are simply not different from advertisers and corporate interests.